تومور مغزی و نخاعی در کودکان


تومور ای مغزی و نخاعی ذراتی از سلولهای غیر عادی هستند که در مغز و نخاع به صورت غیر عادی رشد می کنند. اگرچه تومورهای مغزی در شرایط بسیار کم در کل بدن شیوع می یابند ولی می توانند به راحتی در بیشتر بافت های مغزی و نخاعی پخش شوند. 

جزئیات بیماری تومور مغزی و نخاعی در کودکان


سرطان چیست؟

بدن انسان از تریلیون ها سلول زنده ساخته شده است.سلول های بدن به صورت نرمال رشد کرده،به سلول های جدید تقسیم شده و به یک روش منظم می میرند.در طول سال های اولیه زندگی یک فرد،سلول های طبیعی سریع تر تقسیم می شوند و اجازه می دهند که شخص رشد کند.هنگامی که فرد بالغ می شود،بیشتر سلول ها تنها برای جایگزین شدن با سلول های فرسوده و یا سلول های در حال مرگ و یا تعمیر سلول های آسیب دیده،تقسیم می شوند.

سرطان زمان آغاز می شود که سلول ها در یک قسمت از بدن شروع به رشد خارج از کنترل کنند.انواع مختلفی از سرطان وجود دارد اما همه آن ها به دلیل رشد غیر طبیعی و خارج از کنترل سلول ها شروع می شوند.

رشد سلول های سرطانی متفاوت از رشد سلول های طبیعی است.به جای مرگ،سلول های سرطانی رشد کرده و شکل جدیدی به خود می گیرند و به سلول های غیزطبیعی تبدیل می شوند.در اغلب موارد سلول های سرطانی به شکل یک تومور هستند.سلول های سرطانی همچنین می توانند به بافت های دیگر حمله کرده و این چیزی است که سلول های طبیعی قادر به انجام آن نیستند.رشد خارج از کنترل و حمله به بافت های دیگر هستند که باعث می شود یک سلول سرطانی شود.

سلول وقتی سرطانی می شود که به DNA آسیب برساند.DNA در هر سلولی وجود دارد و هدایت تمام اقدامات آن را بر عهده می گیرد.در یک سلول طبیعی،زمانی که DNA آسیب دیده است،سلول تعمیر شده ویا ممکن است بمیرد.در سلول های سرطانی،DNAآسیب دیده تعمیر نمی شود اما سلولی که باید بمیرد نیز نمی میرد.در عوض این سلول شروع بهساختن سلول های جدیدی می کند که بدن به آن ها نیاز ندارد.این سلول های جدید همگی DNAآسیب دیده یکسانی دارند که کار اولین سلول های غیر طبیعی را انجام می دهند.

مردم می توانند DNA آسیب دیده را به ارث ببرند اما اغلب آسیب DNA به خاطر اشتباهاتی است که اتفاق می افتد در حالی که سلول های طبیعی می توانند تولید مثل کرده و یا چیزی در محیطزیست ایجاد نمایند.در بزرگسالان گاهی اوقات علت آسیب به DNA چیزی آشکار و مثل کشیدن سیگار است.اما اغلب علت آن روشن نیست.

انواع مختلفی از سرطان وجود دارد که می تواند متفاوت باشد.آن ها در سطوح متفاوتی رشد کرده و پاسخی برای درمان های متفاوت هستند.به همین دلیل افراد مبتلا به سرطان،نیاز به درمان در نوع خاص سرطان خود را دارند.

همه تومورها سرطانی نیستند.تومورهایی که سرطانی نیستند خوش خیم نامیده می شوند.تومورهای خوش خیم می توانند مشکلات بسیار بزرگی را بر روی اندام و بافت های سالم ایجاد کنند.اما آن ها نمی توانند با حمله به بافت های دیگر رشد کنند.چون آن ها نمی توانند حمله کنند،پس نمی توانند به دیگر قسمت های بدن نیز گسترش پیدا کنند(متاستاز).در بسیاری از نقاط بدن،این تومورها هرگز مرگبار نیستند.اما در مغز،حتی تومورهای خوش خیم می توانند گاهی اوقات به بافت های طبیعی مجاور مغز آسیب برسانند.این امر موجب ناتوانی شده و حتی می تواند تهدید کننده زندگی در برخی از موارد باشد(به بخش تومور مغز و نخاع در کودکان رجوع شود.)

تفاوت بین سرطان در کودکان و بزرگسالان چیست؟

انواع سرطان هایی که در کودکان توسعه پیدا کرده متفاوت از سرطان های موجود در بزرگسالان است.سرطان های دوران کودکی اغلب ناشی از تغییرات DNA در سلول های اوایل زندگی و یا گاهی اوقات حتی قبل از تولد می باشند.بر خلاف بسیاری از سرطان ها در بزرگسالان،سرطان های دوران کودکی به شدت به سبک زندگی یا عوامل خطر محیطی ارتباطی ندارند.

هر چند استثناهایی نیز وجود دارد،سرطان های دوران کودکی تمایل به پاسخ بهتر به درمان هایی مانند شیمی درمانی دارند.بدن کودکان همچنین نسبت به بدن بزرگسالان تحمل بهتر و بیشتری به مصرف دارو دارد.اما درمان سرطان با شیمی درمانی و یا پرتو درمانی می تواند عوارض جانبی دراز مدتی داشته باشد.به طوری که کودکان مبتلا به سرطان برای زنده ماندن نیاز به توجه دقیق  این اثرات برای ادامه زندگی دارند.

از سال 1960،بیشتر کودکان و نوجوانان مبتلا به سرطان در مراکز تخصصی که برای آن ها طراحی شده،درمان شده اند.این مراکز از یک تیم متخصص برای دانستن تفاوت بین سرطان در کودکان و بزرگسالان،و همچنین نیازهای منحصر به فرد درمان کودکان مبتلا به سرطان و خانواده های آنان،استفاده می کنند.این تیم معمولا شامل غده شناسان کودکان(پزشکان سرطان دوران کودکی)،جراحان،انکولوژیست تشعشع،آسیب شناسان،پرستاران انکولوژیاطفال و پرستاران می باشند.

این مراکز همچنین روانشناسان،مددکاران اجتماعی،متخصصان زندگی کودک،متخصصات تغذیه،درمانگران توانبخشی فیزیکی،و مربیان حامی و آموزش دهنده تمام اعضای خانواده را نیز در خود جای داده اند.

بیشتر کودکان مبتلا به سرطان در ایالات متحده آمریکا در یک مرکز که عضوی از گروه انکولوژی کودکان است،مورد رمان قرار می گیرند.همه این مراکز با دانشگاه یا بیمارستان های کودکان در ارتباط هستند.همان طور که ما بیشتر در مورد درمان سرطان کودکان یاد می گیریم،مهم این است که درمان توسط کارشناسان این منطقه صورت بگیرد.

هر زمانی که یک کودک مبتلا به سرطان شناسایی شد،او هر عضو از خانواده خود و یا تقریبا هر جنبه ای از زندگی خانواده خود را تحت تاثیر قرار می دهد.شما می توانید در مورد مقابله با تمام این تغییرات در اسناد و مدارک ما در مورد کودکان مبتلا به سرطان بیشتر مطالعه کنید. 

تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان چیست؟

تومورهای مغز و نخاعی توده های سلولی غیر طبیعی در مغز و نخاع هستند که خارج از کنترل رشد کرده اند.در بسیاری از نقاط دیگر بدن بسیار مهم است تا میان تمورهای بدخیم یا سرطانی و خوش خیم یا غیر سرطانی تمایز قائل شویم. تومورهای خوش خیم به بافت مجاور حمله نمی کنند و به مناطق دور دست منتشر نمی شوند بنابراین در سایر نقاط بدن آن ها تهدید کننده حیات محسوب نمی شوند.یکی از دلایل خطرناک بودن تومور های بدخیم یا سرطانی این است که آن ها می توانند در بدن پخش شوند.اگر چه تومورهای مغزی به ندرت به سایر نقاط بدن گسترش می یابند،اما بسیاری از آن ها می توانند از طریق بافت مغز یا طناب نخاعی گسترش پیدا کنند.حتی تومورهای به اصطلاح خوش خیم نیز می توانند رشد کرده،باعث از بین رفتن بافت طبیعی مغز شوند که ای آسیب اغلب ناتوانی و گاهی اوقات می تواند مرگ را بر جای گذارد.این است که اغلب پزشکان به جای سرطان مغز از تومورهای مغزی صحبت می کنند.نگرانی اصلی در مورد تومورهای مغز و نخاع این است که آن ها چگونه سریع رشد می کنند،چگونه به آسانی از طریق مغز و نخاع گسترش پیدا می کنند و اگر آن ها حذف شده و یا درمان می شدند،بازگشتی نداشتند.اما هر دونوع تومور خوش خیم و بدخیم می توانند تهدید کننده زندگی باشند.

تومور مغز و نخاع در کودکان متفاوت از بزرگسالان است.آن ها اغلب در مکان های مختلف تشکیل می شوند،از انواع مختلف سلول ها بوجود می آیند،و ممکن است درمان ها و بهبودی در اثر پیش بینی متفاوتی از هم داشته باشند.این مقاله فقط به تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان می پردازد.تومور در بزرگسالان در دیگر مقالات مغز و نخاعی ما بحث شده است.

سیستم عصبی مرکزی

برای درک بهتر تومورهای مغزی و نخاعی، کمک به شناخت ساختار و عملکرد طبیعی سیستم عصبی مرکزی،می کند.مغز مرکز تفکر،احساس،حافظه،گفتار،بینایی،شنوایی،حرکت و خیلی چیزهای دیگر است.نخاع و اعصاب ویژه در سر به نام اعصاب جمجمه حمل پیام ها بین مغز و بقیه بدن را بر عهده دارد.این پیام ها به عضلات می گویند که چگونه حرکت کنند،اطلاعات جمع آوری شده توسط حواس چگونه منتقل شود،و کمک به هماهنگی عملکرد اندام های داخلی بدن می کند.

مغز توسط جمجمه محافظت می شود.به همین ترتیب طناب نخاعی توسط استخوان مهره ستون فقرات محافظت می شود.مغز و طناب نخاعی به وسیله بالشتک های مایعی بنام مایع مغزی نخاعی احاطه شده اند.مایع مغزی نخاعی توسط شبکه کوروئید،که در فضاهای واقع در مغز بنام بطن قرار گرفته اند،ساخته می شود.بطن ها و فضاهای اطراف مغز و نخاع با مایع مغزی نخاعی پر شده است.


بخش های مغز و نخاع

نواحی اصلی مغز شامل مخ،مخچه،و ساقه مغز هستند.هر منطقه دارای یک وظیفه خاص است.

مخ: مخ بزرگ بوده و بخش بیرونی مغز است.از دو نیمکره تشکیل شده است که کنترل فکر،احساس و زبان را بر عهده دارند.مخ مسئول برنامه ریزی شده(داوطلبانه) حرکت عضله(پرتاب توپ،پیاده روی،جویدن و غیره) و گرفتن و تفسیر اطلاعات حسی مانند بینایی،شنوایی،بویایی،لامسه و درد را بر عهده دارد.علائم ناشی از یک تومور در یک نیمکره مغز بستگی به محل اتفاق تومور دارد.این علائم شایع عبارتند از:

  • تشنج
  • مشکل در صحبت کردن
  • تغییر خلق و خوی مانند افسردگی
  • تغییر در شخصیت
  • ضعف یا فلج شدن قسمتی از بدن
  • تغییرات در بینایی،شنوایی و یا حواس دیگر.

مخچه: مخچه در زیر مخ و در قسمت پشت مغز واقع شده است.مخچه به هماهنگی حرکات کمک می کند.تومور مخچه می تواند مشکلاتی را در هماهنگی راه رفتن،حرکات دقیق دقیق دست ها،بازوها،پاها،مشکلات بلع و حرکات هماهنگ چشم و تغییرات در ریتم گفتار ایجاد نماید.

ساقه مغز: ساقه مغز بخش پایین تری از مغز است که به نخاع متصل است.بسته های از رشته های عصبی بسیار طولانی دارد که سیگنال های کنترل عضلات و احساس و احساس بین مخ و بقیه بدن ناشی از این رشته های عصبی است.مراکز ویژه در ساقه مغز،نیز به کنترل تنفس و ضربان قلب کمک می کند.علاوه بر این بسیاری از اعصاب جمجمه از ساقه مغز شروع می شوند.

ساقه مغز به سه بخش اصلی مغز میانی، پل دماغی و بصل النخاع تقسیم می شود. تومورها در این منطقه حیاتی از مغز می توانند موجب ضعف عضلات،سفتی عضلات،مشکلات در حس،مشکلات در حرکات صورت،چشم،شنوایی و بلع شوند.دو علامت شایع تومور اولیه در ساقه مغز مشکلات هماهنگی در پیاده روی هستند. از آن جا که ساقه مغز یک منطقه کوچک است،و برای زندگی ضروری و لازم است نمی توان با عمل جراحی تومور را از این منطقه خارج کرد.

طناب نخاعی: طناب نخاعی شبکه ای از رشته های عصبی بسیار طولانی است که سیگنال های کنترل عضلات،احساس،مثانه و کنترل روده را در خود جای داده است.تومورهای طناب نخاعی می توانند موجب ضعف،فلج شدن یا بی حسی شوند.طناب نخاعی یک ساختار باریک است ب طوری که به وسیله تومورها معمولا علائمی چون بی حسی و یا ضعف بدن و پاها در هر دو طرف بدن از خود برجای می گذارد.این علائم از علائم تومورهای مغزی که اغلب تنها به یک طرف بدن تاثیر می گذارد،متفاوت است.

اعصابی که ماهیچه ها را به نخاع می رسانند، در سطح گردن(ستون فقرات گردنی) قرار دارند.اعصاب پاها،روده،مثانه،در طناب نخاعی پشت قفسه سینه و ستون فقرات کمری قرار دارند.تومورهای نخاعی در گردن می توانند نشانه ای هم در دست و هم در پا از خود نشان دهند و همچنین عملکرد روده و مثانه را تحت تاثیر قرار دهند.تومورهای نخاع در زیر گردن تنها بر روی پاها و عملکرد روده و مثانه تاثیر می گذارند.

اعصاب جمجمه: اعصاب جمجمه به طور مستقیم از قاعده مغز گسترش پیدا کرده اند(مخالف اعصاب نخاع هستند).این اعصال مسئول حمل سیگنال ها به طور مستقیم بین مغز،صورت،چشم،زبان،دهان و برخی مناطق دیگر هستند.شایع ترین تومور عصب جمجمه در کودکان گلیوماس اپتیک است که تومور عصب بینایی نامیده می شود(یک عصب بزرگ که بین مغز و چشم در حرکت است).این تومور موجب مشکلات بینایی می شود.تومورهای اعصاب جمجمه می توانند موجب شروع دوبینی شوند.همچنین موجب مشکلات بلع،از دست دادن شنوایی در یک یا دو گوش،فلج صورت،و یا بی حسی و درد شوند.


انواع سلول ها و بافت های بدن در مغز و نخاع

مغز و نخاع بسیاری از انواع بافت ها و سلول ها،می توانند به انواع مختلفی موجب رشد تومورها شوند.

نورون ها(سلول های عصبی):این سلول ها مهم ترین سلول ها در مغز هستند.آن ها سیگنال های شیمیایی و الکتریکی را که فکر،حافظه،احساسات،گفتار،حرکت عضلات،احساس و هر چیز دیگری که مربوط به مغز و نخاع است را انتقال می دهند.نورون از طریق رشته های عصبی خود به نام آکسون ها این سیگنال ها را ارسال می کند.آکسون در مغز تمایل به کوتاه بودن دارد در حالی که آکسون های موجود در نخاع می توانند تا چند فوت نیز باشند.بر خلاف بسیاری دیگر از انواع سلول ها که می توانند برای تعمیر بیماری رشد و یا تقسیم شوند،سلول های عصبی در مغز و نخاع تا حد زیادی تسیم خود را یک سال بعد از تولد(به جز چند استثنا)متوقف می سازند.نورون ها معمولا تومور تشکیل نمی دهند اما آن ها را می توانند با تومورهای ابتدایی موجب صدمه به بافت ها شوند.

یاخته گلیایی: یاخته های گلیال،سلول های حمایت از مغز هستند.اکثر تومورهای مغز و نخاع از سلولهای گلیال توسعه پیدا کرده اند.این تومورها گاهی اوقات،به عنوان یک گروه گلیوماس نامیده می شوند.سه گروه از سلول های گلیال بنام آستروسایتیس، الیگودندروسایتیس و سلول های اپندیمال وجود دارند.سلول های نوع چهارمی نیز وجود دارند که میکروگلیا نامیده شده و بخشی از سیستم ایمنی محسوب شده و یک سلول گلیال به شمار نمی رود.

آستروسیت به حمایت و تغذیه سلول های عصبی کمک می کند.هنگامی که مغز آسیب دیده است،آستروسیت به ترمیم بافت آسیب دیده کمک می کند.تومور اصلی شروع در این سلول ها آستروسایتوماس یا گلیوبلاستوماس نامیده می شود.

الیگودندروسیت ها ملین بوده و ماده ای چرب هستند که آکسون سلول های عصبی از مغز و نخاع را عایق بندی و احاطه کرده اند.این سلول ها کمک می کنند تا سلول های عصبی سیگنال های الکتریکی را از طریق آکسون ارسال کنند.تومور شروع شده در این سلول ها الیگودندروگلیوماس نامیده می شود.

سلول های اپندیمال  سلول های بطنی(مناطق پر از مایع) در بخش مرکزی مغز و بخشی از منطقه عبوری مایع مغزی نخاعی هستند.تومور شروع شده در این سلول ها،ایپندیمماس نامیده می شود.

میکروگلیال ها سلول های ایمنی(مبارزه با عفونت) سیستم عصبی مرکزی هستند.

سلول های نورواکتودرمال: این سلول ها اشکال بسیار اولیه از سلول های سیستم عصبی است که احتمالا در توسعه سلول های مغزی نقش دارند.آن ها در سراسر مغز یافت می شوند.تومورهای شایع که از این سلول ها شروع می شوند مدولوبلاستوماس مام دارد که از مخچه شروع می شود.

مننژ: این ها لایه هایی از بافتی هستند که مسئول محافظت از مغز و نخاع می باشند.مننژ به تشکیل فضاهایی که از طریق آن مایع مغزی نخاعی ایجاد می شود،کمک می کند.اکثر تومورهای مشترک که از این ناحیه شروع می شوند،مننژیوماس نامیده می شود.

شبکه کوروئیدها: شبکه کوروئید منطقه ای درون مغز است که باعث ایجاد مابع مغزی نخاعی درون بطن ها شده و وظیفه اش تغذیه و محافظت از مغز است.تومورهایی که از این ناحیه شروع می شوند شامل زگیل شبکه کوروئید و کارسینوم شبکه کوروئید می باشند.

غده هیپوفیز و هیپوتالاموس: هیپوفیز غده کوچکی در قاعده مغز است.این بخش به بخشی از مغز به نام هیپوتالاموس متصل است.هر دو هورمون هایی تولید می کنند که مسئولیت تنظیم چندین فعالیت دیگر در بدن را بر عهده دارند.برای مثال آن ها کنترل میزان هورمون تیروئید ساخته شده توسط غده تیروئید،تولید و آزادسازی شیر پستان،میزان هورمون مردانه و یا زنانه ساخته شده توسط بیضه ها و تخمدان ها را در بدن بر عهده دارند.آن ها همچنین هورمون رشد که باعث تحریک رشد بدن می شود و واپرسین که تعادل آب توسط کلیه ها را بر عهده دارد،را تنظیم می کنند.

رشد تومور در یا نزدیک به هیپوفیز و یا هیپوتالاموس و همچنین انحام عمل جراحی و یا پرتو درمانی در این زمینه می تواند بر این وظایف تاثیر بگذارد.به عنوان مثال،تومورهای شروع در غده هیپوفیز،گاهی اوقات باعث تولید بیش از اندازه یک هورمون می شود،که این موجب بروز مشکل می شود.از سوی دیگر،یک کودک ممکن است سطوح کمی از یک یا چند هورمون پس از درمان داشته باشد که این نیاز به هورمون را اجتناب ناپذیر می سازد.

غده پینه آل: غده پینه آل واقعا بخشی از مغز نیست.این غده یک غده درون ریز کوچک است کهروی نیمکره مغزی نشسته است.این غده باعث تولید ملاتونین می شود.ملاتونین هورمونی است که تنظیم خواب،در پاسخ به تغییرات نور را بر عهده دارد.تومورهای شایع و معمول غده پینه آل،پینئوبلاستوماس نامیده می شود.

سد خونی مغزی: پوشش داخلی عروق خونی کوچک(مویرگ ها) در بند ناف و مغز نخاعی یک مانع بسیار گزینشی بین خون و بافت های سیستم عصبی مرکزی ایجاد می کند.این سد به طور معمول به حفظ سوخت و ساز بدن کمک می کند و از ورود سموم مضر به مغز نیز جلوگیری می کند.متاسفانه،این ماده در بسیاری از داروهای شیمی درمانی برای کشتن سلول های سرطانی مورد استفاده قرار می گیرد و در برخی موارد سودمندی خود را از دست می دهد. 

انواع تومورهای مغز و نخاعی در کودکان

تومورها می توانند تقریبا در هر نوع بافت و یا به صورت سلول های مغزی و نخاعی وجود داشته باشند.برخی از تومورها مخلوطی از انواع سلول ها هستند.تومور در مناطق مختلف سیستم عصبی مرکزی ممکن است درمات متفاوتی داشته باشد.تومورهای مغزی در کودکان به احتمال زیاد برای شروع قسمت های پایین تر مغز،مانند مخچه و ساقه مغز را انتخاب می کنند.اما آن ها می توانند از قسمت بالایی مغز نیز کار خود را شروع کنند.


گلیوماس

گلیوماس نوع خاصی از تومور است.گلیومایک اصطلاح کلی برای یک گروه از تومورها است که کار خود را از سلول های گلیال شروع می کنند.تعدادی از تومورهای گلیوما شامل گلیوبلاستوما،آستروسیتومای آناپلاستیک،الیگودندروگلیوم،اپندیموما،گلیوم ساقه مغز و گلیوم نوری هستند.در حدود نیمی از تومورهای مغز و نخاع در کودکان، گلیوما هستند.


آستروسیتوماس

توموری است که در سلولی بنام آستروسیت که یک نوع سلول گلیال است،شروع می شود.بیشتر آستروسیتوماس ها می توانند به طور گسترده ای در سراسر مغز گسترش یافته و با بافت مغز طبیعی ترکیب شده لذا در عمل جراحی خیلی سخت حذف و یا خارج می شوند.گاهی اوقات آن ها در امتداد مایع مغزی نخاعی مسیرهای مغزی نخاعی گسترش پیدا کرده اند.این برای آن ها نادر است که در خارج از مغز یا نخاع گسترش پیدا کنند.

آستروسیتوماس اغلب به عنوان درجه بالا،متوسط و پایین و بر اساس نگاه به سلول های زیر میکروسکوپ گروه بندی می شوند.

آستروسیتوماس های متوسط و درجه بالا:این تومورها تمایل دارند که به سرعت در بافت طبیعی مغز و اطراف آن رشد و گسترش پیدا کنند.آستروسیتوماس با درجه بالا که به عنوان گلیوبلاستوما شناخته می شود،سریع ترین رشد را دارد.آستروسیتوماس های آنا پلاستیک نیز در این دسته قرار می گیرند.

آستروسیتوماس های درجه پایین: این تومورها به رشد آرام تمایل داشته و رایج ترین نوع تومور در کودکان می باشند.برخی از انواع خاص شناخته شده آستروسیتوماس تمایل به رشد بسیار آرام و نفوذ به بافت های مجاور دارند به طوری که اغلب یک پیش بینی مرض دارند.

آستروسیتوماس پیلوسیتیک در حال رشد آهسته بوده و به ندرت در بافت های اطراف نفوذ می کنند.آن ها اغلب در مخچه اتفاق می افتند اما همچنین می توانند در عصب بینایی،هیپوتالاموس،ساقه مغز و یا مناطق دیگر نیز کار خود را آغاز کنند.آن ها نزدیک به 1 تا 5 تومور مغزی در کودکان تشکیل می دهند.

سلول های آستروسیتوماس ساب اپندیمال در بطن اتفاق می افتند.آن ها همچنین رشد آهسته داشته و به ندرت به بافتهای اطراف نفوذ می کنند.این تومورها تقریبا همیشه با یک بیماری ارثی به نام توبروس اسکلروز مرتبط هستند.

آسترو سیتوماس فیبریلاری نیز رشد آهسته دارداما از ویژگی های مهم آن رشد و گسترش در بافت های مجاور است و با عمل جراحی نیز به سختی حذف می شوند.هر چند این تومورها در درجه کم قرار دارند،اما تمایل شدیدی به تبدیل شدن به تهاجم بیشتر و رشد سریع در طول زمان از خود نشان می دهند.

آستروسیتوماس گلیوم نوری در دسته درجه پایین قرار گرفته که کار خود را از اعصاب بینایی(اعصاب پیشرو از چشم به مغز) آغاز می کند.


الیگودندروگلیوماس

این تومورها در سلول های گلیال مغز به نام الیگودندروسیت کار خود را شروع می کنند.این تومورها تمایل به رشد آرام،دارند اما مثل آستروسیتوماس ها بسیاری از آن ها به بافت اطراف مغز گسترش نداشته و رشد نمی کنند و به طور کامل نیز با عمل جراحی برداشته می شوند.این تومورها به ندرت در امتداد مسیرهای مایع مغزی نخاعی گسترش یافته و یا حتی کمتر در خارج از مغز و یا نخاع گسترش پیدا کرده اند.تنها در حدود 1 درصد از تومورهای مغزی در کودکان الیگودندروگلیوماس هستند.مانند آستروسیتوماس ها این تومورها نیز می توانند در طول زمان تهاجمی تر عمل کنند.


اپندیمماس

حدود 5 درصد از تومورهای مغزی در کودکان از این نوع هستند.این تومورها در سلول های اپندیمال که در خط بطن و یا کانال مرکزی نخاع قرار دارند،کار خود را آغاز می کنند.این تومورها می توانند از درجه نسبتا پایین(رشد آهسته) به درجه بالاتر که اپندیمماس نامیده می شود،متغیر باشند.اپندیمماس ممکن است در امتداد مسیر مایع مغزی نخاعی پخش شوند اما در خارج تز مغز یا نخاع منتشر نشوند.این تومورها می توانند جریان مایع مغزی نخاعی از بطن را مسدود کنند و باعث بزرگ شدن بطن و بروز یک بیماری بنام هیدروسفالیس شوند.بر خلاف آستروسیتوماس و الیگودندروگلیوماس،این تومورها معمولا در بافت های طبیعی مغز رشد نمی کنند.به عنوان یک نتیجه برخی از این تومورها می توانند با عمل جراحی برداشته شوند.اما از آن جا که آن ها می توانند در امتداد سطوح اپندیمال و مسیرهای مایع مغزی نخاعی گسترش پیدا کنند،درمان آن ها گاهی اوقات می تواند بسیار مشکل باشد.


گلیوماس مرکب

این تومور حاوی بیش از یک نوع سلول است.به عنوان مثال،الیگوآستروسیتوماس برخی از انواع سلول های الیگودندروگلیوماس و آستروسیتوماس را دارد.درمان این تومور معمولا برمبنای سرعت تومور در حال رشد است.


گلیوماس ساقه مغز

این واژه به محل تومور اشاره دارد و به جایی که سلول ها از آن شروع می شود،اطلاق می شود.تعداد کمی از گلیوم های ساقه مغز،به عنوان یک تومور با لبه های بسیار متمایز(به نام گلیوم ساقه مغز کانونی) رخ می دهند.در اغلب موارد،گلیوم ساقه مغز رشد و در ساقه مغز منتشر می شود به جای این که به عنوان یک تومور کانونی رشد کند.این تومورها اغلب در پل های دماغی جایی که گلیوما پونتین نامیده شده،شروع به کار می کنند.

حدود 10 تا 20 درصد از تومورهای مغزی در کودکان از نوع گلیوم ساقه مغز هستند.تقریبا تمام این تومورها برخی از انواع آستروسیتوما هستند.


تومورهای نورواکتودرمال اولیه

این تومورها در سلول های بدوی(نابالغ) سیستم عصبی مرکزی بنام سلول های نورواکتودرم شروع میشوند.در حدود 1 تا 5 تومور مغزی در کودکان،از این نوع تومورها هستند.این تومورها در کودکان کمتر از افراد مسن تر شایع است و در بزرگسالان به ندرت اتفاق می افتد.تومورهای نورواکتودرمال اولیه،تمایل بهرشد سریع و اغلب پخش در مسیر مایع مغزی نخاعی دارند.این تومورها می توانند بسته به جایی که رخ می دهند می توانند متفاوت باشند.

مدولوبلاستوماس: تومورهای نورواکتودرمالی که در مخچه آغاز به کار می کنند،مدولوبلاستوماس نامیده می شوند.بیشتر تومورهای نورواکتودرمال در کودکان از نوع مدولوبلاستوماس هستند.این تومورها اغلب می توانند به طور موثری درمان شوند و تمایل به یک چشم انداز بهتر از تومورهای نورو اکتودرمال در سایر بخش های مغز دارند.

پینئوبلاستوماس:تومورهای نورواکتودرمال که در غده پینه آل اتفاق می افتد،پینئوبلاستوماس نامیده می شوند.این تومورها معمولا سخت از مدولوبلاستوماس درمان می شوند.

تومورهای نورواکتودرمال دیگر:دیگر انواع این تومورهای سیستم عصبی مرکزی شامل مدولواپیتلیوماس،اپندیمبلاستوماس،نوروبلاستوماس که در مغز یا طناب نخاعی شروع می شوند، می باشند.


کرانیوفارینگیوماس

این تومورها رشد آهسته ای داشته و فعالیت خود را از بالای غده هیپوفیز در زیر مغز شروع می کنند.این تومورها حدود 4 درصد از تومورهای مغزی در کودکان را تشکیل می دهند.این تومورها ممکن است بر غده هیپوفیز و هیپوتالاموس فشار ایجاد کنند که باعث مشکلات هورمونی می شود.از آن جا که این تمور کار خود را از اعصاب نزدیک به بینایی شروع می کند،می تواند باعث بروز مشکلات بینایی نیز شود.این امر باعث می شود که آن ها به سختی حذف شوند و در صورت حذف ممکن است به هورمون ها و یا بافت های بدن آسیب برسانند.


گلیال مرکب و تومورهای عصبی

اغلب تومورهایی که در کودکان و بزرگسالان جوان(و به ندرت در افراد مسن) توسعه پیدا می کنند از نوع گلیال و اجزای سلول های عصبی هستند.آن ها تمایل به پیش بینی مرض دارند.

پلئومورفیک زانتو آستروسیتوما و تومورهای دیسمبری اپلاستیک نورو اپیدلیال تومورهایی هستند کهدیده شده وقتی در زیر میکروسکوپ قرار می گیرند به سرعت رشد می کنند اما این تومورها نسبتا خوش خیم بوده و بسیاری از آن ها با عمل جراحی قابل درمان هستند.

گانگلیوگلیوما: یک نوع تومور است که هم نورونبالغ و هم سلول های گلیال است.این تومور بیشتر با جراحی و یا با پرتودرمانی می تواند درمان شود.


تومورهای شبکه کوروئید

این تومورهای نادر در شبکه کوروئید کار خود را از بطن مغز شروع می کنند.بیشتر این تومورها خوش خیم هستند و توسط عمل جراحی قابل درمان می باشند.با این حال برخی از آن ها(سرطان شبکه کوروئید) بدخیم هستند.


شوانوماس ( نوریلمماس )

این نوع از تومور در سلول های شوان که اعصاب جمجمه و دیگر اعصاب را احاطه کرده است،شروع میشود.این تومور معمولا از نوع تومورهای خوش خیم می باشد.آن ها اغلب در نزدیکی مخچه در عصبی که مسئول شنوایی و تعادل است،که شوانوماس دهلیزی یا نوروم آکوستیک نامیده می شوند،تشکیل می شوند.آن ها همچنین ممکن است در اعصاب نخاعی گذشته از نخاع نیز حضور  داشته باشند.هنگامی که این مورد وجود دارد،تومور نی تواند بر روی بند ناف فشار وارد کرده و باعث ایجاد ضعف و از دست د ادن حس و مشکلات روده و مثانه گردد.این تومورها در کودکان کمیاب هستند.هنگامی که این تومور در یک کودک به خصوص در هر دو طرف سر دیده می شود،اغلب به معنای این است که کودک داراس سندرم تومورهای ارثی از قبیل نوروفیبروماتوسیس نوع 2 شده است(به بخش خطرات ابتلا به تومورهای مغز و نخاع در کودکان رجوع شود).


تومورهای دیگری که در نزدیکی مغز تشکیل می شوند:

منینگیوماس

این تومورها در مننژ،لایه هایی از بافتی که قسمت بیرونی مغز و نخاع را احاطه کرده،شروع می شوند.منینگیوماس باعث بروز علائم بوسیله فشار بر روی مغز و یا نخاع می شود.این تومورها در کودکان نسبت به بزرگسالان کمتر رایج می باشند.این تومورها تقریبا همیشه خوش خیم هستند و معمولا با عمل جراحی قابل درمان می باشند. با این حال برخی از آنها بسیار نزدیک به ساختارهای حیاتی در مغز قرار دارند و نمی توان آن ها را با جراحی درمان نمود.منینگیوماس اغلب در کلاس هایی بر مبنای سلول های تومور طبقه بندی می شوند.

تومورهای درجه 1که بیشتر شبیه سلول های طبیعی هستند و در حدود 80 تا 90 درصد از منینگیوماس را موجب می شوند.

تومورهای درجه 2 (آتیپیکال) که در نگاه کمی غیر عادی هستند.

تومورهای درجه 3 که در نگاه غیر طبیعی ترین تومورها هستند و تنها در حدود 1 تا 3 درصد منینگیوماس را موجب می شوند.

منینگیوماس در جه عالی به احتمال زیاد پس از درمان به عقب بر می گردد و برخی از تومورهای درجه 3 می توانند به دیگر بخش های بدن گسترش پیدا کنند.


کوردوماس

این تومورها در استخوان قاعده جمجمه و در پایین ترین نقطه از ستون فقرات کار خود را شروع می کنند.این تومورها در سیستم عصبی مرکزی کار خود را انجام نمی دهند،اما آن ها می توانند قطعات و قسمت های نزدیک به مغز و یا نخاع را تحت فشار قرار داده و به آن ها آسیب برسانند.کوردوماس تمایل به به برگشت پس از درمان دارد و در صورتی که به طور کامل حذف نشود،باعث آسیب بیشتر می شود.آن ها معمولا به اندام های دیگر نیز منتشر نمی شوند.کوردوماس ها در بزرگسالان شایع تر از کودکان هستند.برای اطلاعات بیشتر در مورد این تومورها به اسناد سرطان استخوان مراجعه کنید.


تومور سلول زایا

این تومورها کمتر از سلول های ژرمینال توسعه پیدا می کنند که به طور معمول به شکل تخم مرغی در زنان و اسپرمی در مردان توسعه پیدا می کند.در طول رشد طبیعی قبل از تولد،سلول های ژرمینال به تخمدان ها یا بیضه ها منتقل شده و به تولید سلول های تخم مرغی و یا اسپرمی می پردازند.اما گاهی اوقات برخی از سلول های گرم نمی توانند حرکت کنند و در نهایت در مکان های غیر طبیعی مانند مغز قرار می گیرند.آن ها ممکن است به تومورهای سلول زایا تبدیل شده و درست شبیه به این است که در تخمدان و یا بیضه ایجاد شوند.

تومور سلول زایا سیستم عصبی کودکان،اغلب در غده پینه آل یا بالای غده هیپوفیز اتفاق می افتند.این تومورها گاهی اوقات می توانند بدون بافت برداری یا اندازه گیری مواد شیمیایی خاص در مایع مغزی نخاعی و یا خون تشخیص داده شوند.شایع ترین تومور های سلول زایا در سیستم عصبی ژرمینوما هستند.تومورهای دیگر که در سلول های زایا شروع می شوند شامل کوریوکارسینوماس،سرطان جنینی،تریتوماس و تومورهای کیسه زرده(تومورهای سینوس اندودرمال) هستند.


نورو بلاستوماس

این تومورهای سلول عصبی سومین سرطان شایع در کودکان هستند.تومور نورو بلاستوماس به ندرت در مغز و یا نخاع توسعه پیدا کرده اند و بیشتر سلول های عصبی در داخل شکم یا قفسه سینه ایجاد می شوند.این نوع سرطان در طول مراحل ابتدایی اولیه شایع ترین نوع سرطان است.برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه به مدارک و اسناد نوروبلاستوما مراجعه کنید.


لیمفوماس

لنفوم سرطانی است که در سلول هایی بنام لنفوسیت(یکی از انواع سلول های اصلی سیستم ایمنی بدن) شروع می شود.بیشتر لنفوم ها در سایر نقاط بدن شروع بکار می کنند اما یک بخش کوچک از آن ها در سیستم عصبی مرکزی فعالیت می کند.لنفوم سیستم عصبی مرکزی در کودکان نادر است.برای اطلاعات بیشتر در مورد لنفوم دوران کودکی،به اسناد لنفوم در کودکان مراجعه کنید.


تومورهای هیپوفیز

تومورهایی که در غده هیپوفیز شروع می شوند تقریبا همیشه خوش خیم یا غیر سرطانی هستند.اما آن ها هنوز هم می توانند باعث مشکلاتی شوند اگر به اندازه کافی رشد کرده و یا بر ساختارهای مجاور فشار وارد کردهو یا از هر نوع هورمونی بیشتر شوند.این تومورها در نوجوانان شایع تر از کودکان است.برای اطلاعات بیشتر به اسناد تومورهای هیپوفیز مراجعه کنید.


سرطان هایی که از سایت های دیگر به مغز گسترش پیدا می کنند:

گاهی اوقات تومورهای مغزی در مغز شروع نمی شوند اما در سایر قسمت های دیگر بدن گسترش پیدا می کنند.تومورهایی که در بخش های دیگر شروع و سپس دامنه آن ها در مغز گسترش پیدا می کند،تومورهای مغزی متاستاتیک یا ثانویه(مخالف تومورهای اولیه مغزی که در مغز شروع می شوند) نامیده می شوند.این امر مهم است زیرا تومورهای متاستاتیک و تومورهای مغز اولیه اغلب دارای درمان متفاوتی می باشند.در کودکان این تومورهارهای مغزی بسیار کمتر از تومورهای مغزی اولیه رایج هستند.لوسمی دوران کودکی گاهی اوقات می تواند در مایع مغزی نخاعی اطراف مغز و نخاع گسترش پیدا کند.هنگامی که این اتفاق می افتد،سرطان هنوز به عنوان سرطان خون در نظر گرفته می شود(سلول های سرطانی در مایع مغزی نخاعی ،سلول های سرطان خون هستند) بنابراین پزشکان از درمان های مستقیم برای درمان لوسمی استفاده می کنند.برای کسب اطلاعات بیشتر اسناد مربوط به لوسمی کودکان را ببینید.

این سند فقط تومورهای مغزی اولیه دوران کودکی را پوشش می دهد. 

آمارهای کلیدی در مورد مغز و تومورهای نخاع در کودکان چیست؟

تومورهای مغزی و نخاعی دومین سرطان های شایع در کودکان(پس از لوسمی) هستند.آن ها در حدود 1 تا 5 مورد از سرطان های دوران کودکی را تشکیل می دهند.بیش از 4000 تومور سیستم عصبی مرکزی هر ساله در کودکان و نوجوانان تشخیص داده می شوند.میزان بروز(تعداد تومورها در هر 100 هزار کودک) در سال های اخیر زیاد تغییر نکرده است.پسران توسعه این تومورها کمی بیشتر از دختران است.3 تا 4 کودک مبتلا به تومورهای مغزی حداقل 5  سال پس از تشخیص زنده مانده اند.این چشم انداز می تواند مقدار زیادی بر اساس نوع تومور و عوامل دیگر تغییر کند.برای کسب اطلاعات بقا در مورد برخی از انواع تومورها به نرخ بقا برای تومورهای مغز و نخاع رجوع کنید. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

عوامل خطر برای تومورهای مغز و ستون فقرات در کودکان چیست؟

یک عامل خطر هر چیزی است که شانس فرد را از ابتلا به یک بیماری مانند تومور مغز یا طناب نخاعی تحث تاثیر قرار می دهد.انواع مختلفی از سرطان عوامل خطر متفاوتی دارند.

عوامل خطر مرتبط با شیوه زندگی سالم مانند رژیم غذایی،وزن بدن،فعالیت بدنی،و مصرف دخانیات نقش عمده ای در بسیاری از سرطان های دوران بزرگسالی ایفا می کند.اما این عوامل سال ها برای نفوذ خطر ابتلا به سرطان زمان می برند و آن ها در سرطان های دوران کودکی از جمله تومورهای مغزی در حد یک نقش ایفا می کنند.تعداد بسیار کمی از عوامل خطر تومورهای مغز و نخاع وجود دارد.هیچ دلیل روشنی برای این تومورها وجود ندارد.


قرار گرفتن در معرض تابش

تنها عامل خطر زیست محیطی برای تثبیت تومورهای مغزی تابش اشعه به سر است که اغلب از درمان بیماری های دیگر به وجود می آید.به عنوان مثال،بیش از 50 سال پیش خطرات تابش به خوبی شناخته شده بود،و کودکان با عفونت قارچی پوست سر اغلب پرتو درمانی با دز پایین را دریافت می کردند.این عامل بعدها خطر ابتلا به تومورهای مغزی را افزایش داد.

امروزه بسیاری از تومورهای مغزی ناشی از تشعشعات پرتو درمانی به سر موجب ایجاد انواع سرطان مانند لوسمی می شوند.این تومورهای مغزی معمولا 10 تا 15 سال بعد از تابش اشعه توسعه پیدا می کنند.

تمور ناشی از تشعشعات هنوز هم توموری نادر است اما به دلیل افزایش خطر(و همچنین عوارض جانبی دیگر) پرتودرمانی در سر هنوز هم مزایا و خطرات احتمالی زیادی دارد.برای بسیاری از بیماران مبتلا به سرطان در نزدیک مغز،مزایای پرتودرمانی به عنوان بخشی از درمان بسیار بیشتر از خطرات آن و یا توسعه تومور بد مغزی است.این خطر ممکن است ناشی از قرار گرفتن در معرض تصویربرداری جنینی  در دوران کودکی،آزمایش با استفاده از اشعه ایکس و یا سی تی اسکن باشد که مطمئنا شناخته شده نیست.این آزمایشات از سطوح کمتری از تابش در مقایسه با پرتودرمانی استفاده می کنند بنابراین اگر هر گونه افزایشیدر خطر وجود داشته باشد،به احتمال بسیار زیاد خیلی کم است.اما این روش امن است و بیشتر پزشکان توصیه می کنند که زنان باردار و کودکان از آن استفاده نکنند مگر اینکه به آن کاملا نیاز داشته باشند.


شرایط ژنتیکی وارثی

در موارد نادر(کمتر از 5 درصد تومورهای مغزی)کودکان ژن های غیر طبیعی را از والدین خود به ارث می برند و در معرض خطر انواع خاصی از تومورهای مغزی قرار می گیرند.در موارد دیگر،این ژن های غیر طبیعی به ارث برده نمی شوند اما به عنوان یک نتیجه از تغییرات(جهش) در ژن قبل از تولد اتفاق می افتند.افراد مبتلا به سندرومتومور ارثی اغلب بسیاری از تومورها را در زمان جوانی دارا می باشند.برخی از سندرم های بیشتر شناخته شده عبارتند از:

نورو فیبروماتوسیس 1 (بیماری فون رگلینگهاوزن)

این سندرم شایع ترین نوع سندرم مرتبط با تومور نخاع است.این تومور اغلب از یکی از والدین به ارث برده می شود اما همچنین می تواند در برخی از کودکان که والدین آو آن را ندارند نیز وجود داشته باشد.کودکان مبتلا به این سندرم ممکن است دارای گلیوما نوری یا نوع دیگر گلیومای مغز و نخاع و یا نوروفیبروماس(تومورهای خوش خیم اعصاب محیطی) باشند.تغییرات در ژن NF1 موجب این اختلال می شود.

نوروفیبروماتوسیس نوع 2

این تومور از بیماری فون رکلینگهاوزن کمتر شایع بوده و این وضعیت می تواند به ارث برده باشد و یا از کودکان بدون سابقه خانوادگی شروع شود.این است که این تومور با شوانوماس عصب نخاعی به خصوص شوانوماس دهلیزی(نوروم آکوستیک) که در دو طرف سر شروع می شود،همراه است.این تومور نیز با خطر افزایش ابتلا به مننژیوم و گلیوماس نخاع یا اپندیمماس در ارتباط است.تغییرات در ژن NF2 موجب این اختلال می شود.

توبروس اسکلروز

کودکان مبتلا به این بیماری ممکن است آستروساتیوما ساب ایپندیمال و همچنین سایر تومورهای خوش خیم مغز،پوست،قلب،کلیه و یا اندام های دیگر را توسعه دهند.این شرایط،با تغییرات در دو نوع ژن TSC1 و TSC2 اتفاق می افتد.

بیماری فون هیپل لیندو

کودکان مبتلا به این بیماری تمایل به توسعه تومور عروق خونی(همانژیوبلاستوماس) از مخچه،نخاع و یا شبکیه چشم و همچنین تومورهای کلیه،پانکراس و برخی از بخش های بدن را دارند.این تومور به علت تغییرات در ژن VHL اتفاق می افتد.

سندروم لی فرامنی

افراد مبتلا به این سندروم در معرض  خطر گلیوماس،سرطان پستان،سارکوم بافت نرم،سرطان خون،سرطان غده آدرنال و برخی از انواع دیگر سرطان هستند.این به علت تغییرات در ژن TP53 اتفاق می افتد.

سندروم های دیگر:

شرایط دیگر به ارث برده شده مرتبط با افزایش خطر از انواع خاصی از تومورهای مغزی و نخاعی عبارتند از:

  • سندروم گرلین (سندروم بازال)
  • سندروم تورکات
  • سندروم کاودن
  • رتینوبلاستوما ارثی
  • سندروم روبنشتاین تایبی.

برخی از خانواده ها ممکن است دچار اختلالات ژنتیکی باشند که به خوبی شناخته شده نیست و یا حتی می توانند منحصر به یک خانواده خاص باشند.

عوامل با اثرات نامشخص،بحث برانگیز و یا اثبات نشده در مورد خطر تومور مغزی:

تلفن های همراه خاموش  با اشعه فرکانس رادیویی،شکلی از انرژی الکترومغناطیسی در طیف امواج اف ام رادیو و کسانی که از اجاق های مایکروویو و رادار و ایستگاه ماهواره ای استفاده می کنند،می باشد.تلفن های همراه خاموش پرتوهای یونیزاسیون انجام نمی دهند ونوعی که می تواند موجب سرطان شود آسیب رساندن به DNAدر داخل سلول است.با این حال نگرانی هایی در مورد آنتن های تلفن همراه وجود دارد و در نتیجه اگر هنگام استفاده در نزدیکی سر قرار داده شوند،به نحوی ممکن است خطر تومورهای مغزی را بالا ببرند.برخی مطالعات خطر ابتلا به تومورهای مغزی ناشی از شوانوم دهلیزی در بزرگسالان را مرنبط به استفاده از تلفن همراه دانسته اند اما بسیاری از مطالعات وسیع تر تاکنون این افزایش خطر را به طور کلی در میان نوع خاصی از تومورها بررسی نکرده اند.با این حال مطالعات بسیار کمی از استفاده بلند مدت(10 سال یا بیشتر) وجود دارد که تلفن های همراه به اندازه کافی برای تعیین خطرات احتمالی استفاده از طول عمر موثر هستند.اما این درست است که هر گونه خطرممکن بالا در کودکان به طور فزاینده ای به استفاده از تلفن های همراه مرتبط است.فناوری تلفن همراه به طور مداوم در حال تغییر است و مشخص  نیست که این تلفن ها چگونه تحت تاثیر خطر قرار می گیرند.این خطرات مورد مطالعه قرار گرفته اند اما به احتمال زیاد نتایج از سال های قبل تر قطعی خواهند بود.در این میان برای مردم نگرانی در مورد این خطرات وجود دارد وراه هایی برای قرار نگرفتن درمعرض خطرات تلفن های همراه برای مردم وجود دارد که از آن جمله می توان به استفاده از یک بلندگو برای خروجی صدای گوشی زمانی که گوشی در اطراف سر قرارمی گیرد،اشاره نمود.

عوامل دیگر:

قرار گرفتن در معرض آسپارتام(جایگزین قند)،قرار گرفتن در معرض میدان های الکترومغناطیسی ناشی از خطوطبرق و ترانسفورماتور،و عفونت با ویروس های معین از جمله خطرات احتمالی است اما بسیاری از محققان موافق هستند که هیچ مدرک قانع کننده ای برای ارتباط این عوامل با تومورهای مغزی وجود ندارد.

آیا ما می دانیم که چه چیزی باعث تومور مغز و نخاعی در کودکان می شود؟

علت اصلی تاومورهای مغزی و نخاعی به طور کامل شناخته نشده است.اما محققان دریافته اند که برخی از تغییرات موجود در سلول های طبیعی مغز ممکن است منجر به تولید تومور شوند.

سلول های طبیعی بدن انسان رشد  و عملکرد بر مبنای اطلاعات موجود در کروموزوم در هر سلول دارند.کروموزوم ها رشته های بلند DNA در هر سلول می باشند.تومورهای مغزی و نخاعی مانند تومورهای دیگر معمولا توسط تغییرات(جهش) در داخل سلول اتفاق می افتند.DNA ماده شیمیایی که باعث می شود که ژن ها دستورالعمل برای عملکرد سلول ها را بسازند.ما معمولا شبیع پدر و مادر خود هستیم چرا که آن ها منبع اصلی DNA ما هستند.اما DNA چگونه تاثیر می گذارد.

برخی از ژن ها وقتی که سلول ها رشد کرده،تقسیم شده و یا می میرند کنترل می شوند.ژن های خاصی که کمک به رشد سلول ها،تقسیم آن ها و زنده ماندن آن ها می کنند،انکوژن نامیده می شوند.ژن های دیگر که موجب کردن سرعت تقسیم سلولی،مرگ سلول در زمان مناسب میشوند ژن های سرکوب گر تومور نامیده می شوند.سرطان می تواند با تغییرات DNA در انکوژن ها و یا خاموش کردن ژن های سرکوب گر تومور ایجاد شود.این تغییرات ژنی  را می توان از والدین به ارث برد(گاهی اوقات در مورد سرطان های دوران کودکی) اما اغلب آن ها خود به خود در طول زندگی یک فرد اتفاق می افتند.در سال های اخیر،محققان پی بده اند که تغییرات دژن به علت برخی از سندروم های نادر به ارث برده(مانند نوروفیبروماتوزیس،توبروس اسکلروز،سندروم لیتیوم فرامنی،و فون هیپل لیندائو) می باشد که افزایش خطر ابتلا به تومورهای مغزی و نخاعی را افزایش داده اند.به عنوان مثال سندروم لیتیوم فرامنی، با تغییرات در تومور TP53 باعث  ایجاد ژن سرکوبگر می شود که به طور معمول این ژن مانع از رشد سلول های با DNA آسیب دیده می شود.تغییرات در این ژن،خطر ابتلا به تومورهای مغزی و همچنین برخی از سرطان ها را افزایش می دهد.

در اغلب موارد،مشخص نیست که چرا افراد بدون سندروم به ارث برده به تومور های مغزی و نخاعی دچار می شوند.بیشترین عوامل خطر برای سرطان آسیب رساندن ژن ها است.به عنوان مثال،دود سیگار یک عامل خطر برای سرطان ریه و چندین سرطان دیگر است زیرا حاوی مواد شیمیایی است که می تواند به ژن ها آسیب برساند.مغز به طور نسبی در مقابل تنباکو و سایر مواد شیمیایی سرطان زا که تنفس می کنیم محافظت می شود،بنابراین این عوامل به احتمال زیاد نفش عمده ای در این سرطان ها بازی نمی کنند.چندین تغییر مختلف در ژن ها قبل از تبدیل شدن آن ها به سلول های سرطانی رخ می دهد.انواع بسیاری از تومورهای مغزی،که هر کدام ممکن است مجموعه مختلفی از تغییرات ژن ها را به وجود آورد وجود دارد.تعدادی از ژن ها و تغییرات کروموزومی در انواع مختلفی از تومور مغزی یافت شده است اما احتمالا بسیاری از آن ها هنوز ناشناخته باقی مانده است.

محققان در حال حاضر برخی از تغییرات ژن ها که در انواع مختلفی از تومورهای مغز اتفاق می افتند را درک کرده تند اما هنوز مشخص نیست که چه چیزی باعث این تغییرات می شود.

برخی از تغییرات ژن ممکن است ارثی باشند اما اغلب تومورهای مغز و نخاع در کودکان در نتیجه سندرومی هستند که شناخته شده نیست.بیشترین تغییرات ژن احتمالا به صورت تصادفی اتفاق می افتد که گاهی اوقات در داخل یک سلول بدون داشتن یک علت خارجی است.تشعشعات دیگر هیچ علت مرتبط به سبک زندگی یا زیست محیطی شناخته شده ای ندارند.

چگونه می توان از تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان پیشگیری کرد؟

بزرگسالان می توانند خطر ابتلا به برخی از سرطان ها را با تغییر شیوه زندگی(مانند داشتن وزن مناسب و یا ترک سیگار) به حداق برسانند اما در این زمان هیچ راه شناخته شده ای برای جلوگیری از اکثر سرطان ها در کودکان وجود ندارد. قرار گرفتن در معرض تابش اشعه هیچ علل مرتبطی با سبک زندگی یا زیست محیطی شناخته شده تومور مغز و نخاع در کودکان ندارد. بنابراین در این زمان هیچ راهی برای محافظت در برابر بیشتر این سرطان ها وجود ندارد. برای بیشتر کودکان با انواع مختلف سرطان در نزدیکی سر،ممکن است پرتو درمانی در صورتی که دارای منافع بیشتری نسبت به خطرات آن داشته باشد،مناسب باشد.با این حال زمانی که به پرتو درمانی نیاز است،پزشکان در تلاش برایکم کردن دز اشعه هستند.اشعه ایکس یا سی تی اسکن قبل از تولد یا در دوران کودکی با سطوح کمتر از اشعه برای افراد بیمار مورد استفاده قرار می گیرد.اگر هر گونه خطر ابتلا از این تست ها وجود داشته باشد،به احتمال زیاد خیلی کم است اما به صورت امن است.بیشتر پزشکان توصیه می کنند که زنان باردار و کودکان از این تست ها استفاده نکنند مگر اینکه واقعا به آن نیاز داشته باشند. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org

آیا می توان در اوایل بیماری، تومورهای مغزی ونخاعی را در کودکان پیدا کرد؟

غربالگری آزمایشاتی برای بیماری ها(مانند تومورهای مغزی و نخاعی) در افراد بدون علامت است.در این زمان هیچ آزمایش غربالگری برای بسیاری از کودکان که تومورهای مغزی ونخاعی قبل از شروع به نشان دادن علائم تومور،ندارد به طور گسترده ای توصیه نمی شود.این تومورها،معمولا به عنوان یک نتیجه از علائم و نشانه هایی که کودک دارا می باشد.در اغلب موارد چشم اندازی برای افراد مبتلا به تومور طناب نخاعی وجود دارد که بستگی به نوع تومور و محل آن و شناسایی زود آن دارد.اما با هر بیماری،تشخیص و درمان زودتر آن به احتمال زیاد مفید خواهد بود.برای کودکان با سندروم به ارث برده که در معرض خطر بالای تومورهای مغزی هستند،مانند نوروفیبروماتوسیس یا توبروس اسکلروز،پزشکان اغلب توصیه به معاینه مکرر و تست های دیگر دارند.این آزمایشات ممکن است منجر به شناسایی توموری شود که هنوز کوچک است.همه تومورهای مربوط به این سندروم ممکن است نیاز به درمان به صورت اصولی داشته باشنداما پیدا کردن آن ها ممکن است به پزشکان کمک کند که در ابتدای نظارت به سرعت به درمان تومور بپردازند در صورتی که این تومورها شروع به رشد و یا باعث مشکلاتی شوند.

علائم و نشانه های تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان

علائم و نشانه های تومورهای مغز و نخاعی ممکن است به تدریج رخ دهند و در طول زمان بدتر شوند و یا ممکن است به طور ناگهانی وهمراه با تشنج رخ دهند.


نشانه های عمومی

تومور در هر بخشی از مغز ممکن است به فشار جمجمه بینجامد (شناخته شده به عنوان بالا برنده فشار داخل جمجمه). این عوامل می تواند با رشد تومور ایجاد شوند: تورم در مغز، مسدود کردن جریان مایع مغزی نخاعی، افزایش فشار که می تواند منجر به وقوع علائم زیر شود:

  • سردرد
  • تهوع
  • استفراغ
  • لوچی یا تاری دید
  • مشکلات تعادلی
  • تغییرات رفتاری
  • تشنج
  • خواب آلودگی یا حتی کما.

سردردهایی که در طول زمان بدتر می شوند، از علائم شیوع تومورهای مغزی هستند.اما همه تومورهای مغزی باعث سردرد ویا سردردها باعث ایجاد تومور نمی شوند.در برخی از کودکان، تشنج اولین علامت یک تومور مغزی می باشد. اغلب تشنج در کودکان توسط تومورهای مغزی ایجاد می شوند. اما اگر کودک شما دارای یک تشنج است بهتر است که به یک پزشک مغز و اعصاب مراجعه کنید (یک پزشک متخصص مشکلات مغزی و سیستم عصبی) تا مطمئن شوید که این سردرد ناشی از تومور بوده و یا مربوط به بیماری های دیگر است. در چند اول سال زندگی، سایر علائم وجود تومور شامل تحریک پذیری، از دست دادن اشتها، تاخیر در رشد وکاهش توانایی های فکری و جسمی می باشند. در کودکان بسیار جوان که نمی توانند از علائم شکاین کنند، پدر و مادر ممکن است از روی نقاط نرم روی جکجمه، افزایش اندازه سر وگ اهی اوقات فونتانلل) متوجه تومور شوند. این اتفاق زمانی می افتد که استخوان جمجمه با هم رشد نکرده است وافزایش فشار تومور می تواند آن ها را از هم جدا کند.

در کودکان سن مدرسه، سایر علائم به طور کلی می تواند شامل ضعیف بودن عملکرد در مدرسه، تغییرات خستگی و شخصیتی باشد.اگر کودک می تواند همکاری کند دکتر می تواند بگوید که مشکل از فشار داخل جمجمه است و با نگاه کردن به داخل چشم کودک برای دیدن تورم عصب بینایی این موضوع را شناسایی می کند.


علائم تومور در قسمت های مختلف سیستم عصبی مرکزی

تومورها در قسمت های مختلف مغز ونخاع می تواند علائم مختلفی داشته باشد.اما این نشانه ها با هر گونه بیماری در آن مکان خاص ایجاد می شوند و این به این معنا نیست که همیشه یک کودک دارای تومور مغزی و نخاعی است. تومورهای مغز و نخاع اغلب باعث مشکلات خاص با عملکر خاص از ناحیه ای که در آن وجود دارند،می شود. برای مثال:

  • تومورها در بخش هایی از مغز (بزرگ و قسمت بیرونی مغز) که کنترل احساس و حرکت را برعهده دارند اتفاق می افتد و موجب ضعف در حرکت و یا احساس اغلب در یک طرف بدن می شود.
  • تومور در نزدیکی بخش هایی از زبان می تواند موجب مشکلات گفتاری و یا حتی درک کلمات شود.
  • تومور در قسمت جلویی مغز می تواند گاهی اوقات تفکر، شخصیت، مهارت های زبان را تحت تاثیر قرار دهد.
  • تومور در منطقه ای مغز بنام گانگلیا بازال باعث غیر طبیعی شدن حرکات و موقعیت های بدن می شود.
  • تومور در مخچه،که کنترل هماهنگی را بر عهده دارد می تواند باعث بروز مشکلاتی در راه رفتن ویا عملکرد طبیعی بدن حتی غذا خوردن شود.
  • تومور در قسمت پشت مغز،و یا در اطراف غده هیپوفیز،اعصاب بینایی و یا برخی از اعصاب جمجمه می تواند موجب مشکلات بینایی شود.
  • تومور در نزدیکی دیگر اعصاب جمجمه ممکن است موجب از دست دادن شنوایی،مشکلات تعادلی،ضعف عضلات صورت و برخی مشکلات در بلع شود.
  • تومورهای نخاعی ممکن است موجب بی حسی، ضعف و یا عدم هماهنگی در بازوها و یا پاها (معمولا در هر دو طرف بدن) و همچنین مشکلات مثانه و روده شوند.

داشتن یک یا چند تا از این علائم بدان معنا نیست که فرزند شما قطعا دارای تومور مغز و نخاع است.تمامی این موارد می تواند علل دیگری داشته باشد. با این حال، اگر کودک شما هر کدام از این علائم را دارد در طول زمان بدتر می شود و برای پیدا کردن علت و درمان باید به پزشک مراجعه کرد.

تومور مغزی ونخاعی در کودکان چگونه تشخیص داده می شود؟

تومورهای مغزی ونخاعی معمولا با نشانه ها و علائمی که یک کودک دارد، پیدا می شود. اگر یک تومور مشکوک است، برای تایید تشخیص آن به آزمایش نیاز خواهد بود.

تاریخچه پزشکی و معاینه فیزیکی بدن

اگر فرزند شما دارای علائم تومور مغزی ونخاعی باشد،دکتر یک سابقه پزشکی کامل از او می گیرد و یا  بر روی شروع علائم آن تمرکز خواهد کرد. دکتر یک معاینه عصبی در صورت امکان برای بررسی مغز و نخاع عملکرد فرزند شما انجام می دهد. بسته به سن کودک شما این آزمون ممکن است شامل رفلکس، احساس، قدرت عضلانی،چشم و حرکات دهان، هماهنگی، تعادل و هوشیاری و دیگر عملکردهای بدن باشد. اگر نتایج غیر طبیعی هستند، پزشک فرزند شما ممکن است شما را به یک متخصص مغز و اعصاب و یا یک جراح مغز و اعصاب معرفی کند تا معاینه دقیق تری نسبت به کودک شما صورت بگیرد.


آزمایشات تصویر برداری

پزشکان ممکن است به شما توصیه کنند که از فرزند خود تصویر برداری کنید. این آزمایشات شامل اشعه ایکس،آهن ربای قوی و یا مواد رادیواکتیو برای ایجاد تصویری از اندام های داخلی مثل مغز و طناب نخاعی هستند. تصاویر بدست آمده ممکن است توسط پزشکان در زمینه مربوطه دیده شود (جراح مغز و اعصاب-متخصص اعصاب و نورورادیولوژیست) و توسط پزشک برای فرزند شما مراقبت های اولیه در نظر گرفته شود.

تصویر برداری رزونانس مغناطیسی و سی تی اسکن اغلب برای بیماری های مغز مورد استفاده قرار می گیرند. اسکن مغز یا طناب نخاعی تقریبا در همه موارد تومور را نشان می دهد. پزشکان اغلب می توانند یک ایده و نظر در مورد نوع تومور بر اساس آن چه که اسکن نشان داده است در محل مغز و نخاع داشته باشند.

اسکن تصویر برداری رزونانس مغناطیسی (ام آر آی)

اسکن ام آر آی برای نگاه کردن به مغز ونخاع بسیار خوب هستند و بهترین راه برای دیده شدن تومور در این مناطق هستند. تصاویر ام آر آی معمولا در کسانی که از سی تی اسکن استفاده می کنند، دقیق تر است. اما آن ها تصاویری از استخوان های جمجمه نشان نمی دهند و در نتیجه ممکن است اثرات تومور در جمجمه را نشان ندهند. اسکن ام آر آی تصاویر دقیقی با استفاده از امواج رادیویی و آهن ربایی قوی به جای اشعه ایکس نشان می دهند به طوری که کودک در معرض تابش اشعه قرار نمی گیرد. مواد کنتراست بنام گادولینیوم ممکن است به داخل وریدها قبل از اسکن تزریق شوند تا جزئیات بهتر دیده شوند. در اغلب موارد تا یک ساعت اسکن ام آر آی می تواند باقی بماند. این آزمایش همچنین نیاز به فردی دارد برای چند دقیقه در یک زمان به صورت ساکن باقی بماند و حرکت نکند. برخی از کودکان ممکن است نیاز به استراحت پزشکی و یا حتی خوابیدن در طول انجام تست داشته باشند. دستگاه ام آر آی باز ممکن است یکی دیگر از گزینه های موجود باشد.هر چند که ممکن است تصاویر این دستگاه دقیق نباشند. دستگاه ام آر آی صدای بلند وزوز و سر و صدا ایجاد می کند که ممکن است باعث ایجاد ترس در کودک شما شود. در برخی از جاها برای جلوگیری از این سر و صداها هدفون و یا گوش بند توصیه می شود.

آنژیوگرافی با رزونانس مغناطیسی

شکل خاصی از ام آر آی است که برای نگاه کردن به رگ های خونی در مغز مورد استفاده قرار می گیرد. این روش می تواند قبل از جراحی برای کمک به جراح جهت برنامه ریزی عملیات مفید و موثر باشد.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

این آزمون مانند ام آر آی است و برای اندازه گیری تعاملات امواج رادیویی با مواد شیمیایی مختلف در مغز انجام می گیرد. این آزمون برخی از ویژگی های برجسته تومورهای مغزی که در ام آر آی به خوبی نشان داده نمی شود را نشان می دهد. این آزمونگراف هایی بنام اسپکترا (طیف) را ایجاد می کند اما تصاویر خام نیز می تواند ایجاد نماید. ممکن است سرنخی از تومور بدست آورد اما در اغلب موارد یک روش برای نمونه برداری از تومور است که هنوز هم برای تشخیص دقیق از آن استفاده می شود. این طیف سنجی می تواند پس از درمان نیز مورد استفاده قرار گیرد و برای تعیین منطقه ای که هنوز هم به نظر می رسد غیر طبیعی باشد مورد استفاده قرار گیرد.

پرفیوژن رزونانس مغناطیسی

برای این آزمون، که به عنوان پرفیوژن ام آر آی نیز شناخته می شود یک ماده حاجب به سرعت در داخل ورید تزریق می شود. یک نوع خاص از ام آر آی تصویر بدست آمده از مقدار خون رفته شده از طریق مناطق مختلف مغز و تومور است.تومورها اغلب دارای یک منبع تامین خون بزرگتر از مناطق طبیعی مغز هستند. یک تومور در حال رشد ممکن است نیاز بیشتری به خون داشته باشد. پرفیوژن ام آر آی می تواند یک ایده خوب برای بهترین مکان برای بافت برداری باشد.این آزمون همچنین می تواند پس از درمان برای کمک به تعیین منطقه ای که هنوز هم به نظر می رسد غیر طبیعی باشد مانند باقی مانده تومور مورد استفاده قرار گیرد.

ام آر آی کاربردی

این نوع از ام آر آی به نظر می رسد جدیدتر بوده و برای تغییرات جریان خون در یک بخش فعال مغز مورد استفاده قرار می گیرد.این نوع آزمون می تواند تعیین کند که چه بخشی از مغز مسئول انجام وظایفی مانند آزادی بیان، اندیشه، احساس و یا حرکت است. پزشکان می توانند از آن برای تعیین این که چه قسمت هایی از مغز برای جلوگیری از برنامه ریزی زمانی برای جراحی یا پرتودرمانی عمل می کند،استفاده کنند. این آزمون شبیه به یک ام آر آی استاندارد است و در آن از کودک شما خواسته می شود کهوظایف خاص خود را انجام دهد و در این حالت از او اسکن گرفته می شود.

سی تی اسکن

سی تی اسکن از اشعه ایکس برای تولید تصاویر مقطعی دقیق از مغز و نخاع کودک شما استفاده می کند. به جای گرفتن یک تصویر،مانند اشعه ایکس به طور منظم،یک اسکنر سیتی بسیاری از تصاویر را با چرخیدن دور کودک می گیرد و سپس این تصاویر را در جداول مخصوصی قرار می دهد. پس از آن یک رایانه تصاویر را با تصاویری از بدن انسان ترکیب می کند. بر خلاف اشعه ایکس ، سی تی اسکن تصاویر دقیق از بافت های نرم در بدن انسان می گیرد. برای تومورهای مغزی و نخاعی، سی تی اسکن اغلب به عنوان اسکن ام آر آی است که به تولید تصاویر کمی پیچیده و عدم استفاده از تابش اشعه می پردازد. با این حال،نمونه هایی وجود دارد که در آن استفاده از سی تی اسکن نسبت به ام آ آی دارای محاسن و مزایای بیشتری است:

  • سی تی اکسن زمان کمتری نسبت به ام آر آی دارد و می تواند بویژه برای کودکانی که مشکل ماندن در بیمارستان دارند، مفید باشد.
  • سی تی اسکن جزئیات بیشتری را از لحاظ استخوان نزدیکتومور نسبت به ام آر آی فراهم می کند.
  • سی تی آنژیوگرافی که در زیر شرح داده شد،می تواند جزئیات بیشتری از عروق خونی در داخل و اطراف تومور نسبت به ام آر آی فراهم نماید.

قبل از اسکن، ممکن است به فرزند شما یک ماده حاجب ازطریق گرفتن یک رگ داخل وریدی تزریق شود. این امر به چشم انداز بهتری از هر نوع توموری که در حال حاضر وجود دارد، کمک می کند.کنتراست شامل ید ممکن است باعث گر گرفتگی(احساس گرما به خصوص در چهره) شود. برخی از مردم به رنگ و کهیر حساسیت دارند. به ندرت واکنش ها مانند مشکلات جدی مثل تنفس و یا فشار خون پایین خواهد بود. مطمئن باشید که به دکتر بگویید که کودک شما در ازای گرفتن مواد کنتراست حساسیت دارد.

سی تی اسکن طولانی تز از اشعه ایکس است اما مانند ام آر آی منظم و ادامه دار نیست.یک سی تی اسکنر یک جدوا باریک است که در داخل و خارج آن اسلاید وجود دارد. برخی از کودکان ممکن است نیاز به تسکین قبل از آزمایش داشته باشند تا مطمئن شوید که تصاویر گرفته شده باشد.

سی تی آنژیوگرافی

برای این آزمایش،در کودک شما ماده حاجب از طریق یک رگ تزریق می شود در حالی که فرد زیر دستگاه سی تی اسکن قرار دارد. اسکن تصاویر دقیق از رگ های خونی در مغز، می تواند برای برنامه ریزی عمل جراحی به پزشک کمک کند. سی تی آنژیوگرافی می تواند جزئیات بهتری از رگ های خونی در داخل و اطراف تومور نسبت به ام آر آنژیوگرافی فراهم کند.

اسکن توموگرافی تابش پوزیترون

برای این آزمایش،یک ماده رادیواکتیو(معمولا یک نوع شکر شناخته شده به عنوان FDG) وارد خون می شود. میزان استفاده از این ماده بسیار کم است و یک روز و یا بیشتر از بدن عبور می کند. از آن جا که سلول تومور در بدن به سرعت در حال رشد است، آن ها مقدار بیشتری از قند را نسبت به سلول های دیگر جذب می کنند. پس از حدود یک ساعت، کودک خود را به روی یک جدول در اسکنر PET جابجا می شود. اورا بر روی یک میز بهمدت 30 دقیقه قرار می دهند در حالی که یک دوربین مخصوص تصویری از مناطق رادیواکتیویته در بدن ایجاد می کند.اگر کودک شما توانایی ماندن در زیر دستگاه را نداشته باشد باید به نحوی او را آرام کرد.تصویر اسکن PET جزئیاتی به اندازه سی تی اسکن و ام آر آی فراهم نمی کند. اما می تواند اطلاعات مفیدی در مورد نواحی غیر طبیعی که به احتمال زیاد موجب تومور می شوند، فراهم نماید. این آزمون می تواند پس از درمان برای کمک به تعیین منطقه ای که هنوز به نظر نمی رسد غیر طبیعی باشد مفید است.هر تومور باقی مانده در اسکن PET نشان داده خواهد شد.

آنژیوگرام

برای این آزمایش،یک رنگ خاص به عروق خونی نزدیک به تومور تزریق شده و پساز آن منطقه مورد نظر با اشعه ایکس رویت می شود. این آزمایش به پزشکان کمک می کند که جریان خون تومور را ببینند. این آزمون نه تنها زیاد برای تومورهای مغزی و نخاعی انجام می شود،بلکه تا حد زیادی توسط آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی و یا توموگرافی رایانه ای جایگزین شده است.

بافت برداری تومورهای مغزی و نخاعی

آزمایشات تصویر برداری مانند ام آر آی و سی تی اسکن ممکن است نشان دهند که کودک دارای تومور مغزی و یا نخاعی است. اما معمولا نوع تومور می تواند تنها با جدا کردن یک نمونه از تومور تعیین شود که این عمل بافت برداری نامیده می شود. بافت برداری ممکن است به عنوان یک روش تشخیص تومور مورد استفاده قرار گیرد و یا ممکن است بخشی از عمل جراحی برای درمان تومور باشد. نمونه بافت برداری در زیر یک میکروسکوپ به وسیله یک آسیب شناس دیده می شود (یک دکتر متخصص در تشخیص بیماری های آزمایش). گاهی اوقات ممکن است نیاز به یک نورو پاتولوژیست و یا یک آسیب شناس متخصص در بیماری های سیستم عصبی نیز باشد. آسیب شناس تعیین می کند که تومور خوش خیم یا بدخیم است و دقیقا نوع تومور چه می باشد. در برخی از موارد (مانند بسیاری از تومورهای آستروسایتوماس یا گلیوم ساقه مغز) ممکن نیست که بافت برداری تومور امن باشد به طوری که تشخیص تومور تنها در تصویر برداری و آزمایش امکان پذیر است. بافت برداری به طرق مختلفی می تواند صورت پذیرد.

بافت برداری سوزنی استریوتاکتیک

این نوع از بافت برداری ممکن است در زمانی که تصویر برداری و یا آزمایش نشان دهند که عمل جراحی برای برداشتن تومور ممکن است خطرناک باشد (مانند برخی از تومورها در مناطق حیاتی و یا عمیق درون مغز) استفاده شود. بسته به شرایط بافت برداری ممکن است در زمان بیداری کودک و یا حتی بیهوشی و خواب اوصورت بگیرد. اگر کودک بیدار است، جراح مغز و اعصاب اقدام به تزریق ماده بی حسی موضعی در نواحی پوست جمجمه می کند (در این حالت دردی در اطراف جمجمه و مغز احساس نمی شود). پس از آن یک قاب سفت و محکم بر روی سر کودک متصل می شود.این قاب کمک می کند تا جراح اطمینان یابد که تومور را دقیقا هدف قرار داده است. یک برش کوچک در پوست سر ایجاد کرده و یک سوراخ کوچک در حفره جمجمه ایجاد می شود. یک آزمایش ام آر آی یا سی تی اسکن همراه قاب برای کمک و راهنمایی به جراح برای فرو بردن سوزن توخالی به تومور و حذف تکه های کوچکی از بافت می تواند مورد استفاده قرار بگیرد.روش دیگر گرفتن یک ام آر آی یا سی تی اسکن است که با استفاده از آن در روی پوست سر یا خطوط صورت و پوست نشانه ای  ایجاد شود و با یک نقشه از داخل سر، مستقیم سوزن به داخل تومور فرو برده شود و از یک سیستم هدایت تصویر برای دیدن کار استفاده شود. هنوز هم به ساخت یک برش و حفر یک سوراخ درون جمجمه نیاز می باشد.

نمونه بافت برداری سپس توسط آسیب شناس و زیر میکروسکوپ دیده می شود. دکتر با دیدن این نمونه می تواند بگوید که تومور دقیقا از چه نوعی می باشد. این روش بهترین روش درمانی و پیش بینی مرض قبل از پیش روی  محسوب می شود.

کرانیوتومی

اگر آزمایشات تصویر برداری نشان دهند که تومور با جراحی درمان می شود، ممکن است نمونه برداری با سوزن دیگر انجام نگیرد. در عوض از یک عملیات بنام کرانیوتومی برای حذف تمام یا بخشی از تومور استفاده شود (برای از بین بردن بسیاری از تومورهای شناخته شده). نمونه های کوچکی از تومور بی درنگ توسط آسیب شناس در حالی که کودک هنوز در اتاق عمل است برای تشخیص اولیه دیده می شود. این امر می تواند برای راهنمایی درمان مفید باشد از جمله این که آیا عمل جراحی باید در آن زمان انجام شود یا در زمان دیگری باید انجام پذیرد. تشخیص نهایی در عرض چند روز در اکثر موارد صورت می گیرد. در مورد انواع تست های بافت برداری به اسناد سیتولوژی نمونه ها و بافت برداری سرطان مراجعه کنید و آن ها را مطالعه کنید.

پانکچر کمری(نخاع)

این آزمون برای سلول های سرطانی و یا مواد شیمیایی که توسط تومور در مایع مغزی نخاعی به وجود آمده اند استفاده می شود. این مایع به مغز و نخاع نفوذ پیدا می کند.

برای این آزمون، دکتر برای اولین بار یک منطقه در بخش پایین تر ستون فقرات را بی حس می کند. دکتر می تواند توصیه نماید که برای این که کودک با خیال راحت بخوابد، چیزی به او بدهیم.یک سوزن کوچک و توخالی برای عقب نشینی بخشی از مایع بین استخوان های ستون فقرات قرار داده می شود. این مایع سیال را برای دیدن سلول های سرطانی در زیر میکروسکوپ نگاه می کنیم. مایع مغزی نخاعی نیز می تواند برای برخی از مواد منتشر شده توسط برخی از تومورهای گرم سلول مورد آزمایش قرار بگیرد. پانکچر ناحیه کمری اغلب اگر تومور به عنوان یک نوع مدولوبلاستوماس شناخته شود،مورد استفاده قرار می گیرد و می تواند به طور معمول از طریق ماده مایع مغزی نخاعی گسترش پیدا کند. اطلاعات بدست آمده از ستون فقرات می تواند درمان را تحت تاثیر ثرار دهد.

آسپیراسیون مغز استخوان و بافت برداری

از آن جا که برخی از تومورها (به خصوص مدولوبلاستوماس) می توانند فراتر از سیستم عصبی منتشر شوند، برخی از پزشکان توصیه می کنند که به سلول های مغز استخوان در کودک باید نگاه کرد (قسمت داخلی استخوان) تا اگر سلول های تومور گسترش پیدا کرده اند بتوان آن ها را مشاهده کرد. آسپیراسیون مغز استخوان و بافت برداری اغلب در یک زمان مشابه انجام می گیرند. نمونه ها از پشت استخوان لگن گرفته می شود اما در برخی موارد ممکن است از استخوان های دیگر نیز نمونه گرفته شود.

در آسپیراسیون مغز استخوان، پوست لگن و سطح آن باید تمیز شده و سپس بی حسی موضعی باید صورت گیرد. در اغلب موارد در حالت خواب به کودک داروهای کسل کننده داده می  شود. سپس یک سوزن توخالی باریک در استخوان قرار داده می شود و از یک سرنگ برای آسپیراسیون یا خرد کردن مقدار کمی از مایع مغز استخوان استفاده می کنیم. بافت برداری مغز استخوان معمولا درست بعد از آسپیراسیون انجام می گیرد. یک قطعه کوچک از استخوان و مغز با سوزن برداشته می شود. از زمانی که بافت برداری انجام شده است، به سایت ها فشار وارد شده و از هر گونه خونریزی جلوگیری می نماید. نمونه ها پس از آن برای تشخیص سرطانی بودن زیر میکروسکوپ دیده می شوند.

تست خون و ادرار

این تست آزمایشگاهی به ندرت و برای تشخیص تومورهای مغز و نخاع مورد استفاده قرار می گیرد.اما اگر کودک شما در برخی از زمان ها بیمار بوده برای بررسی چگونگی عملکر خوب کبد، کلیه و برخی از ارگان های در حال فعالیت از این تست استفاده می شود. این امر به ویژه قبل از  برنامه ریزی برای جراحی مهم است.

اگر فرزند شما شیمی درمانی می کند، آزمایشات خون به طور معمول انجام می شود که این آزمایش برای بررسی خون و دیدن تاثیر درمان بر دیگر قسمت های بدن انجام می پذیرد.

چگونه تومورهای مغز و نخاع در کودکان درجه بندی می شوند؟

درجه بندی کردن یک سرطان، اندازه گیری این است که سرطان چقدر گسترش  پیدا کرده است. میزان گسترش سرطان بر مبنای نتایج تست های تصویر برداری و هر آزمون دیگری که انجام شده (نگاه کنید به بخش چگونه تومورهای مغز و نخاع در کودکان تشخیص داده می شوند؟) می باشد.

برای بسیاری از انواع سرطان ها، این مرحله یکی از عوامل مهم در انتخاب گزینه های درمان و در تعیین چشم انداز و پیش بینی سرطان است. اما تومورهای مغز و نخاع در برخی از راه های مهم سرطان در سایر نقاط بدن متفاوت است. یکی از دلایلی که سرطان می تواند خطرناک باشد این است که آن ها می توانند در بدن پخش شوند. تومورهایی که در مغز و نخاع شروع می شوند، می توانند به سایر قسمت های سیستم عصبی مرکزی گسترش  پیدا کنند اما آن ها تقریبا هرگز به سایر بخش های دیگر گسترش پیدا نمی کنند. این تومورها خطرناک هستند زیرا زمانی که رشد می کنند می توانند با وظایف ضروری مغز تداخل داشته باشند. از آن جا که اکثر تومورها از بافت مغز یا نخاع گسترش پیدا نمی کنند پس آن ها به طور رسمی ظاهر نمی شوند و یا خود را نشان نمی دهند.برخی از عوامل مهم در تعیین پیش بینی سرطان در فرزند شما عبارتند از:

  • نوع تومور(مانند آستروسیتوما-اپندیموما و غیره).
  • در جه تومور(چگونگی رشد تومور به صورت زیاد و سریع بر اساس نگاه به آن ها در زیر میکروسکوپ است).
  • محل و اندازه تومور.
  • چه اندازه از تومورها می توانند با جراحی از بین روند و یا حذف شوند(اگر این کار می تواند که انجام گیرد).
  • سن کودک شما.
  • سطح عملکردی کودک شما (آیا تومور تحت تاثیر عملکرد طبیعی مغز و فعالیت های روز مره قراردارد).
  • آیا تومور از طریف مایع مغزی نخاعی به سایر نقاط مغز منتشر می شود یا نه.
  • سلول های تومور فراتر از سیستم عصبی مرکزی گسترش پیدا می کنند یانه.

گروه های خطر مدولوبلاستوما

سیستم نمایش دادن یک روش استاندارد برای تیم مراقبت از سرطان به منظور توصیف میزان گسترش تومور است.این سیستم نمایش دادن رسمی برای برخی از تومورهای مغزی در دوران  کودکی ارائه شده است.به عنوان مثال،بسیاری از آزمایشات بالینی برای درمان مدولوبلاستوما استفاده از یک سیستمی است که کودکان را در محل به دسته استاندارد خطر و یا در معرض خطر تقسیم بندی می کند.کودکان قرار گرفته در معرض خطر بالا در هر یک از موارد زیر بکار می روند:

  • کودک کمتر از 3 سال دارد.
  • بسیاری از تومورها در طی عمل جراحی نمی توانند برداشته شوند.
  • سلول های تومور در مایع مغزی نخاعی و یا دیگر قسمت های مغز گسترش پیدا کرده اند.
  • پزشکان هنوز این سیستم را به عنوان دقیقی که ممکن است پالایش نکرده اند.

تحقیقات اخیر نشان داده است که مدولوبلاستوماس  می تواند بر اساس تغییرات عمده ژن موجود در سلول های سرطانی به 4 نوع تقسیم شود: هر نوع از مدولوبلاستوما چشم انداز مختلفی دارد، بنابراین پزشکان ممکن است قادر به استفاده از درمان مناسب برای هر کودک باشند (به نحقیقات اخیر در درمان تومورهای مغزی در کودکان نگاه کنید).

میزان بقا و زنده ماندن تومورهای مغزو نخاع در کودکان انتخاب شده به چه میزان است؟

میزان نرخ زنده ماندن اغلب توسط پزشکان به عنوان یک روش استاندارد در مورد پیش بینی بیماری قبل از درمان شخص مورد استفاده قرار می گیرد. برایاز والدین ممکن است بخواهند بدانند که آمار بقا و زنده ماندن در کودکان در شرایط مشابه چه مقدار است، در حالی که دیگران ممکن است اعداد مفیدی در این زمینه پیدا نکرده و یا حتی نخواهند که نسبت به این مورد مطمئن شوند. اگر شما نمی خواهید که آمارهای مربوط به بقا و زنده ماندن برای تومورهای مغز و نخاعی را بخوانید،به پاراگراف بعدی در بخش بعد مراجعه کنید.

میزان بقای 5 ساله اشاره به درصد کودکانی دارد که حداقل 5 سال بعد از این که سرطان تشخیص داده شد،زندگی می کنند. البته بسیاری از کودکان بسیار بیشتر از 5 سال زندگی می کنند (وبسیاری از آن ها درمان می شوند).

برای بدست آوردن میزان بقای 5 ساله، پزشکانی باید به کودکانی که حداقل 5 سال پیش تحت درمان قرار گرفته اند، نگاه کنند. بهبود در درمان ممکن است چشم انداز بهتری برای کودکان باشد که منجر به تشخیص تومور مغزی در آن ها شود.اعداد زیر از مرکز ثبت تومور مغزی در آمریکا بدست آمده است و مبنای کار آن ها روی کودکان 19 ساله یا جوان تر بین سال های 1995 تا 2010 بوده که تحت درمان قرار گرفته بودند. برخی از نکات مهم درباره این اعداد به شرح زیر وجود دارد:

این اعداد برای برخی از انواع تومورهای شایع است. این اعداد به آسانی برای همه تومورهایی که در کودکان رخ می دهند،  در دسترس نیست و اغلب کمیاب بوده و یا به سختی طبقه بندی می شوند.

در برخی از موارد این اعداد شامل طیف گسترده ای از انواع مختلف تومور هایی است که می تواند چشم اندازهای مختلفی داشته باشد.به عنوان مثال نرخ بقا برایPNETs زیر شامل مدولوبلاستوماس،پینئوبلاستوماس و  PNETs در سایر نقاط مغز است.مدولوبلاستوماس تمایل به یک چشم انداز بهتر از دیگر PNETs دارد.بنابراین میزان بقای واقعی برای مدولوبلاستوماس به بالاتر از تعداد زیر انتظار می رود در حالی که تعداد برای PNETs دیگر به احتمال زیاد پایین تر است.

نوع تومور و نرخ بقای 5 ساله برخی از تومورها به صورت زیر است:

  • Pilocytic astrocytoma در حدود 95 درصد
  • Fibrillary (diffuse) astrocytoma در حدود 80 تا 85 درصد
  • Anaplastic astrocytoma در حدود 30 درصد
  • Glioblastoma در حدود 20 درصد
  • Oligodendroglioma در حدود 90 تا 95 درصد
  • Ependymoma/anaplastic ependymoma در حدود 75 درصد
  • PNETs در حدود 60 تا 65 درصد.

میزان زنده ماندن اغلب بر مبنای نتایج قبلی از تعداد زیادی از کودکانی که به این بیماری مبتلا بوده اند، بدست آمده است اما آن ها نمی توانند پیش بینی کنند که در مورد هر کودک چه اتفاق خاصی خواهد افتاد. دانستن نوع تومور مغزی کودکان در برآورد و ارزیابی چشم انداز درمان مهم است. اما بسیاری از عوامل دیگر نیز می تواند چشم انداز در مورد کودک از جمله محل و وسعت تومور را تحت تاثیر قرار دهد. حتی در نظر گرفتن این عوامل میزان نرخ زنده ماندن را بهتر پیش بینی می کند و تخمین می زند. پزشک فرزند شما وضعیت فرزند شما را می داند و بهترین منبع اطلاعاتی در مورد این موضوع است.

ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

چگونه تومورهای مغز و نخاع در کودکان درمان می شوند؟

این اطلاعات نشان دهنده دیدگاه پزشکان و پرستاران جامعه هیات تحریریه و پایگاه انجمن داده سرطان در آمریکا هستند.داین دیدگاه ها بر مبنای تفسیر مطالعات منتشر شده در مجلات پزشکی و همچنین تجربه حرفه ای خود افراد است. اطلاعات درمانی در این نوشته، سیاست رسمی انجمن نیست و به عنوان توصیه های پزشکی جایگزین تخصص تیم مراقبت سرطان نشده است. این دیدگاه ها برای کمک به شما و خانواده شما برای تصمیم گیری آگاهانه همراه با نظرات دکتر در نظر گرفته شده است.دکتر شما ممکن است دلایلی برای نشان دادن یک برنامه درمانی از گزینه های درمانی موجود داشته باشد. از پرسیدن سوال در مورد گزینه های متعدد درمان خود از پزشک دریغ نکنید.

نظرات کلی در مورد درمان

کودکان و نوجوانان مبتلا به تومور مغز و نخاعی و خانواده های آن ها نیاز به مراقبت های ویژه دارند که این مراقبت ها می تواتند به بهترین نحو توسط مراکز سرطان کودک و نوجوان و با همکاری نزدیک با پزشک صورت گیرد. این مراکز از یک تیم متخصص استفاده می کنند از تفاوت میان سرطان در کودکان و بزرگسالان آگاهی دارند و همچنین نیازهای منحصر به فرد افراد جوان مبتلا به سرطان را می دانند. برای تومورهای مغز و نخاع در دوران کودکی،این تیم اغلب جراحان مغز و اعصابی و پزشکانی هستند که به درمان تومورهای مغز و نخاع در سیستم عصبی کودکان می پردازند. پزشکان دیگر در این تیم عبارتند از:

  • متخصص مغز و اعصاب کودکان: یک پزشک که به درمان بیماری های مغز و سیستم عصبی در کودکان می پردازد.
  • رادیو انکولوژیست کودکان: یک پزشک که از اشعه و پرتو درمانی برای درمان سرطان استفاده می کند.
  • انکولوژیست کودکان: یک دکتر که با استفاده از شیمی درمانی و سایر داروها به درمان سرطان می پردازد.
  • متخصص غدد: یک دکتر که به درمان بیماری های ناشی از ترشح غدد می پردازد.

بسیاری از متخصصان دیگر که ممکن است در مراقب از کودک شما درگیر باشند شامل دستیار پزشک - دستیار پزشک - پرستاران - روانشناسان - مددکاران اجتماعی - متخصصان توانبخشی و سایر متخصصان بهداشت می باشند. وارد شدن از طریق درمان سرطان برای یک کودک اغلب به معنای درگیر شدن تعداد زیادی از متخصصان در این امر است و باید در مورد بخش هایی از سیستم پزشکی که شما احتمالا آگاهی نداشتید، یاد بگیرید. شما می توانید اطلاعات بیشتر در این زمینه را در سند کودکان به بیماری سرطان پیدا کنید.

قبل از درمان پزشکان و دیگر اعضای تیم، به عنوان یک پدر یا مادر به شما کمک می کنند تا درک درستی از آزمایشی که قرار است انجام گیرد، داشته باشید. مددکار اجتماعی تیم نیز وکیل شما در مشکلات است و در طول و یا بعد از درمان ممکن است به شما در انتخاب مسکن ها و کمک های مالی در صورت نیاز کمک کند. اعضای تیم های دیگر مانند روانشناس و متخصص توانبخشی ممکن است کودک شما را قبل از شروع درمان ببینند. به عنوان مثال، اگر تومور در حال رشد آهسته است و وضعیت کودک شما پایدار است ممکن است توسط یک روانشناس قبل از درمان دیده شود تا هر گونه آسیب تومور مورد ارزیابی قرار بگیرد.بیشتر کار این متخصصان پس از درمان است.

درمان های اصلی برای کودکان تومورهای مغزی و نخاعی شامل:

  • جراحی
  • پرتو درمانی
  • شیمی درمانی
  • درمان هدفمند
  • درمان های دارویی دیگر.

در بسیاری از موارد کودکان ترکیبی از این درمان ها را دریافت خواهند کرد.درمان به نوع تومور و سایر عوامل بستگی دارد. پزشکان برای هر کودکی به طور جداگانه طرح و برنامه دارند تا به آن ها بیشترین شانس را برای درمان بدهند. این مهم است که در مورد گزینه های درمان فرزند خود بحث کنید و عوارض جانبی احتمالی خود را با تیم در مان برای اتخاذ تصمیمات بجا برای فرزند خود در میان بگذارید. اگر شما چیزی را درک نمی کنید بهتر است از آن ها بخواهید که آن را توضیح دهند. اگرزمان اجازه می دهد، گرفتن نظرات دیگری در مورد درمان فرزند خود اغلب یک ایده خوب به شمار می رود. این می تواند به شما اطلاعات بیشتری بدهد تا شما اعتماد به نفس بیشتری در زمینه طرح درمان داشته باشید. در بخش های بعدی انواع مختلف درمان تومورهای مغزی و نخاعی تشریح خواهند شد و با توصیف روش های درمانی رایج بر اساس نوع تومور ادامه پیدا می کند.

جراحی برای تومورهای مغز و نخاع در کودکان

برای تومورهای مغز و نخاع جراحی ممکن است به دلایل زیر انجام شود:

  • برای دریافت یک نمونه بافت برداری برای تعیین نوع تومور.
  • برای حذف بسیاری از تومورها در صورت امکان.
  • برای کمک به جلوگیری و یا درمان عوارض احتمالی از تومور.
  • قبل از عمل جراحی مطمئن شوید که شما هدف از عمل جراحی را درک کرده اید و مزایای بالقوه و خطرات آن را نیز درک کنید.

جراحی برای برداشتن تومور

در اغلب موارد، اولین گام در درمان تومورهای مغزی و نخاعی جراحی مغز و اعصاب با عنوان حذف تومور است که ممکن است تلاشی برای محدود کردن عوارض در مغز طبیعی یا عملکرد عصب باشد. جراحی به تنهایی یا با ترکیب با پرتو درمانی ممکن است بسیاری از تومورها را کنترل و یا درمان نماید. از جمله برخی از آستروسایتوماس ها با درجه پایین، پلئومورفیک زانتوآستروسایتوماس، تومورهای dysembryoplastic neuroepithelial، ependymomas , craniopharyngiomas , gangliogliomas و meningiomas.

کودکان مبتلا به تومورهای نفوذ (تومورهایی که به مناطق اطراف رشد می کنند) مانند anaplastic astrocytomas و یا گلیو بلاستوماس نمی توان به تنهایی با جراحی درمان کرد. اما جراحی می تواند، میزان تومور را با پرتو درمانی یا شیمی درمانی کاهش دهد که این امر ممکن است نتایج این بهبود را کاهش دهد. جراحی نیز ممکن است به تسکین برخی از علائم ناشی از تومورهای مغزی به ویژه کسانی که دارای افزایش فشار در جمجمه هستند، مانند سردرد، تهوع، و تاری دید کمک کند. جراحی ممکن است ساده تر از درمان با کنترل داروها باشد.

جراحی ممکن است یک گزینه خوب در برخی موارد، اگر تومور عمیق باشد و یا داخل مغز باشد و یا بخشی از تومور که از داخل مغز حذف نمی شود، مانند ساقه مغز باشد. اگر این مورد وجود دارد،درمان های دیگر ممکن است به جای جراحی مورد استفاده قرار گیرد.

کرانیوتومی: یک جراحی جهت باز کردن جمجمه است. رایج ترین جراحی برایبرداشتن تومور مغزی است. برای این عملیات،کودک ممکن است تحت بیهوشی عمومی قرار داده شود (در خولب عمیق) و یا ممکن است حداقل برای بخشی از عمکل جراحی بیدار باقی بماند (محل جراحی بی حس می شود) اگر نیاز به ارزیابی عملکرد مغز در طول عملیات باشد.

بخشی از سر ممکن است نیاز به تراشیده شدن قبل از عمل جراحی داشته باشد. جراح مغز و اعصاب یک برش در پوست روی جمجمه نزدیک به تومور ایجاد می کند و سپس با استفاده از نوع خاصی مته یک قطعه از استخوان جمجمه را جدا می کند. این باز کردن معمولا بزرگ بوده و برای جراح به منظور قرار دادن ابزار و مشاهده قسمت های مغز با خیال راحت انجام می پذیرد.

بسیاری از دستگاه ها موجب می شوند که جراح تومور و اطراف بافت مغر را ببیند. جراح اغلباز طریق یک  میکروسکوپ به داخل مغز نگاه می کند. آزمایشات تصویر برداری مانند ام آر آی یا سی تی اسکن می توانند قبل از عمل جراحی انجام شوند (استفاده از سونوگرافی برای جمجمه باز شده) و به تشخیص تعیین محل تومور و لبه های آن کمک کنند.

جراح بسیاری از تومورها را با خیال راحت خارج می کند. این عمل در راه های مختلفی بسته به این که تومور نرم یا سخت است و یا یک یا چند رگ خونی در آن وجود دارد انجام می پذیرد.یک راه جدا کردن تومور با قیچی ویژه و یا چاقوهای کوچک جراحی است.برخی از تومورهای نرم را میتوان با دستگاه مکش جدا کرد.در موارد دیگر یک کاوشگر متصل به یک ژنراتور اولتراسونیک برای شکستن تومور و مایع آن در نزدیکی تومور قرار می دهند.یک دستگاه کوچک این چنینی در خلا استفاده می شود.جراح باید برای جلوگیری از آسیب به بافت نرمال مغز خیلی مراقب باشد.برای کاهش خطر ابتلا به از بین بردن قسمت حیاتی مغز،تکنیکهای مختلفی استفاده می شود.مانند:

ام آر آی عملکردی: قبل از عمل این نوع از تصویر برداری می تواند برای قرار دادن عملکرد خاص مغز انجام بگیرد. این عمل می تواند برای کمک به حفظ آن منطقه در طول عملیات انجام گیرد.

تحریک قشر در حین عمل جراحی: در طی جراحی، جراح می تواند اغلب عملکرد مناطق مغز در داخل و اطراف تومور را تحریک و واکنش آن را ببیند.این نشان می دهد که اگر این مناطق تحت کنترل یک تابع مهم هستند، جراحی این منطقه توسط جراح صورت نگیرد.

تصویر برداریحین جراحی: در برخی از موارد،جراح با استفاده از ام آر آی در زمان های مختلف اقدام به تصویر برداری برای نشان دادن محل تومورهای باقی مانده می کند.این امر ممکن است اجازه دهد که برخی از تومورهای مغزی برداشته شود.

پس از برداشتن تومور ، جراح قطعه ای از استخوان جمجمه را جایگزین می کند و برش را می بندد. (هر فلز،پیچ  و یا سیمی برای اتصال استخوان از جنس تیتانیوم است که اجازه می دهد ام آر آی کودک مورد پیگیری قرار بگیرد).

بعد از عمل،کودک ممکن است یک لوله در محل بریدگی داشته باشد تا مایع مغزی و نخاعی بیش از حد به داخل جمجمه تخلیه نشود. لوله های دیگر ممکن است اجازه دهند که خون پس از عمل جراحی از ناحیه پوست سر تخلیه شود. این تخلیه پس از چند روز معمولا دیگر انجام نخواهد شد و برداشته می شود. آزمون تصویر برداری مانند ام آر آی یا سی تی اسکن معمولا 1 تا 3 روز بعد از عمل به منظور دیدن این موضوع که چه مقدار از تومور برداشته شده است، انجام می گیرد. زمان بهبودی در بیمارستان معمولا 4 تا 6 روز است اما این بستگی به اندازه و محل تومور و درمان های دیگر دارد.

جراحی برای کمک به قطع جریان مایع مغزی نخاعی: اگر بلوک های تومور در مایع مغزی نخاعی در سر باشند،می توانند موجب افزایش فشار داخل جمجمه شوند. این امر علائمی مانند سردرد، تهوع و تاری دید را به همراه دارد و حتی ممکن است موجب صدمه و آسیب به مغزشود و یا زندگی فرد را تهدید کند. جراحی برای برداشتن تومور اغلب می تواند کمک کند مایع مغزی نخاعی تخلیه شود و کاهش فشار روی مغز صورت بگیرد.

برای مثال، جراح مغز و اعصاب ممکن است یک لوله سیلیکونی به نام شانت را در محل تومور قرار دهد. یک قسمت از شانت در بطن مغز(یک منطقه پر از مایع مغزی نخاعی) و قسمت دیگر آن که انتهای آن است در شکم و یا موارد کمتری در قلب قرار داده می شود. لوله در زیر پوست گردن و قفسه سینه فعالیت می کند.جریان مایع مغزی نخاعی توسط یک شیر در امتداد لوله کنترل می شود. شانت می تواند موقت و یا دائمی باشد. آن ها را می توان قبل و یا بعد از عمل جراحی برای برداشتن تومور قرار داد. قرار دادن یک شانت معمولا حدود 1 ساعت به طول می انجامد. همان طور که با هر عملی عوارضی وجود دارد در این جا نیز ممکن است خونریزی یا عفونت اتفاق بیفتد. گاهی اوقات شانت مسدود شده و نیاز به جا بجا شدن دارد. اقامت در بیمارستان پس از نصب شانت 1 تا 3 روز بسته به علت قرار دادن شانت در بدن به طول می انجامد. یکی دیگر از گزینه ها برای درمان افزایش فشار در جمجمه برخی از حالت های آندوسکوپی سوم بنام ventriculostomy است. در این عملیات جراح یک شکاف در کف بطن سوم در پایه مغز ایجاد می کند تا مایع مغزی نخاعی دوباره به جریان افتد. این عمل از طریق یک سوراخ کوچک در جلوی جمجمه انجام می شود. یکی از مزایای این روش این است که نیازی به شانت ندارد.

اگر فشار داخل سر نیاز به یک زمان کوتاه برای رها شدن داشته باشد، یک تخلیه بطن خارجی ممکن است در محل اجازه دهد تا مایع مغزی نخاعی بیش از حد به بیرون تخلیه شود. تخلیه یک لوله کوچک است. یک سر آن به بطن متصل می شود و در انتهای دیگر آن یک کیسه جمع آوری قرار داده می شود. همراه با جمع آوری مایع مغزی و نخاعی ، تخلیه می تواند برای اندازه گیری فشار داخل جمجمه و همچنین نشان دادن سلول های تومور،خون ویا نشانه ای از عفونت در مایع مغزی نخاعی مورد استفاده قرار بگیرد.

تخلیه را می توان در حین عمل جراحی و یا طی فرآیند در بیمارستان انجام داد. می توان آن را در محل قرار داد تا فشار در روز قبل از عمل آزاد شود و یا مایع مغزی نخاعی تخلیه شود. اگر فشار داخل جمجمه چند روز کاهش پیدا کند،دکتر ممکن است شانت شما را با یک شانت وی آی پی تعویض کند.

جراحی برای قرار دادن کاتتر مدخل بطنی: برای قرار دادن یک کاتتر مدخل بطنی، مانند یک reservoir Ommaya (دستگاهی برای تزریق به csf)، برای کمک به تزریق مکرر داروهای شیمی درمانی به طور مستقیم به CSF، جراحی نیز ممکن است استفاده شود

 یک برش کوچک در پوست سر ایجاد می کنند و یک سوراخ کوچک در جمجمه حفر میکنند. سپس یک لوله قابل انعطاف از طریق سوراخ وارد می کنند تا انتهای باز لوله در بطن قرار بگیرد،جایی که به CSF می رسد.
انتهای دیگر آن، که دارای یک مخزن گنبدی شکل است، زیر پوست سر باقی می ماند. بعد از عمل، پزشکان و پرستاران می توانند با استفاده از یک سوزن باریک ، داروهای شیمی درمانی را از طریق مخزن بدهند و یاCSF  ( مایع مغزی -نخاعی ) را از بطن برای آزمایش خارج کنند.

خطرات احتمالی و عوارض جانبی جراحی

عمل جراحی بر روی مغز یا طناب نخاعی یک عمل جدی است و جراحان، بسیار با دقت سعی می کنند که هر گونه مشکلی را در طول یا پس از عمل جراحی محدود کنند. عوارض در طول یا بعد از جراحی مانند خونریزی، عفونت، تشنج، و یا واکنش به بیهوشی بسیار نادر هستند، اما آنها می توانند رخ دهند.

تورم در مغز یک نگرانی عمده بعد از عمل جراحی است. داروهایی به نام کورتیکواستروئیدها معمولا برای چند روز بعد از جراحی، برای کمک به کاهش این خطر تجویز میشوند.

یکی از بزرگترین نگرانی ها هنگام خارج کردن تومورهای مغزی، احتمال از دست رفتن عملکرد مغزی پس از آن است ، به همین دلیل است که پزشکان بسیار مراقبند که فقط به اندازه نیاز از بافت بردارند. هر نشانه ای از آسیب مغزی پس از عمل جراحی به طور عمده به محل و اندازه تومور بستگی دارد. اگر مشکلاتی بوجودآمدند، ممکن است دقیقا بعد از عمل جراحی ایجاد شوند، و یا ممکن است چند روز یا حتی هفته های بعد ایجاد شوند، بنابراین نظارت دقیق برای هر گونه تغییر بسیار مهم است (به بخش "بازیابی از اثرات تومور و درمان آن" مراجعه کنید).

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد جراحی به طور کلی به عنوان یک درمان برای سرطان، سند "درک عمل جراحی سرطان:راهنمایی برای بیماران و خانواده ها" را ببینید.

پرتو درمانی برای تومورهای مغزی و طناب نخاع در کودکان

در پرتودرمانی از اشعه x با انرژی بالا یا ذرات کوچک برای کشتن سلولهای سرطانی استفاده می شود. این نوع از درمان ممکن است که توسط یک پزشک به نام انکولوژیست رادیاسیون داده شده است. پرتو درمانی ممکن است در موقعیت های مختلف استفاده شود:

  • بعد از جراحی برای تلاش برای کشتن سلولهای باقی مانده تومور
  • به عنوان بخشی از درمان اصلی اگر جراحی گزینه ی خوبی نباشد
  • برای کمک به جلوگیری یا تخفیف علایم تومور

کودکان کمتر از 3 سال معمولا پرتو درمانی نمی شوند به دلیل احتمال عوارض جانبی طولانی مدتی که بر روی رشد مغز دارد. در عوض، آنها به طور عمده با جراحی و شیمی درمانی درمان می شوند. رادیاسیون همچنین می تواند برخی از مشکلات را در کودکان بزرگتر ایجاد کند. انکولوژیست های رادیاسیون، بسیار سخت سعی می کنند که اشعه را به اندازه کافی به تومور برسانند در حالی که تابش اشعه را به مناطق مغزی نرمال حاشیه آن تا جایی که ممکن است،محدود کنند.

انواع پرتودرمانی

در اغلب موارد، اشعه یک منبع در خارج بدن بر روی تومور متمرکز می شود. که این پرتو درمانی تابش خارجی (EBRT) نامیده می شود.

قبل از این که درمان های فرزندتان شروع شود، تیم رادیاسیون اندازه گیری های دقیقی برای تعیین زاویه های صحیح تاباندن پرتوها و دوز مناسب تابش، انجام میدهند. ممکن است فرزند شما را در یک قالب پلاستیکی شبیه کالبد بدن قرار دهند که او را در همان موقعیتی نگه دارد که مناسب است، به طوری که تابش می تواند خیلی دقیق تر به هدف تابانده شود .

در اغلب موارد، مجموع دوز تابشی را به فراکسیون های روزانه (معمولا از دوشنبه تا جمعه داده می شود) بیش از چند هفته تقسیم می کنند. برای هر جلسه، کودک تان بر روی یک میز خاص دراز می کشد در حالی که یک ماشین پرتوها را از زوایای دقیق به آن می تاباند. هر درمان بسیار شبیه به گرفتن اشعه ایکس است، اما دوز پرتوها بسیار بیشتر است. این روش دردناک نیست. برخی از کودکان جوانتر ممکن است نیاز به مسکن داشته باشند تا مطمئن شوید که آنها در طول درمان حرکت نمی کنند. هر جلسه حدود 15 تا 30 دقیقه طول می کشد، اما بیشتر زمان صرف این می شود که مطمئن شوند تابش به درستی به هدف خورده است. زمان درمان واقعی هر روز خیلی کوتاه تر است.

پرتو درمانی می تواند به بافت طبیعی مغز آسیب برساند، بنابراین پزشکان سعی می کنند که مقادیر بالایی از اشعه را به تومور و کمترین میزان ممکن تابش را به مناطق اطراف طبیعی مغز، برسانند.

چندین تکنیک به پزشکان کمک می کند که تابش را دقیق تر متمرکز کنند:

پرتو درمانی منسجم سه بعدی (3D-CRT) :3D-CRT با استفاده از نتایج تستهای تصویربرداری مانند MRI و کامپیوتر ویژه به دقت نقشه محل تومور را ارائه می دهد. چند پرتو سپس به شکل و با هدف از جهات مختلف به تومور تابانده می شوند.

هر پرتو به تنهایی نسبتا ضعیف است، که آن کمتر احتمال دارد به بافت طبیعی آسیب برساند، ولی پرتوها در تومور همگرا می شوند تا دوز بالاتری از رادیاسیون را آنجا به وجود آورند.

پرتو درمانی به شدت تعدیلی (IMRT : (IMRT فرم پیشرفته 3D درمانی است. علاوه بر شکل دادن به تابش ها و هدف گرفتن آنها در تومور از چندین زاویه، شدت (قدرت) پرتوها می تواند تنظیم شود تا دوز رسیدن به حساس ترین بافت های سالم محدود شود. این ممکن است به پزشک اجازه دهد که دوز بالاتری را به تومور برساند. بسیاری از بیمارستان های بزرگ و مراکز سرطان در حال حاضر از IMRT استفاده می کنند.

پرتودرمانی پروتون ساختاری: پرتو درمانی با پروتون به 3D-CRT مربوط می شود. اما به جای استفاده از اشعه ایکس، در آن تابش های پروتون را بر تومور متمرکز می کنند. بر خلاف اشعه ایکس که انرژی هم قبل و هم  بعد از برخورد به هدف آزاد می شود، پروتون ها باعث آسیب کمتری به بافت می شوند چرا که آنها از میان آن عبور می کنند و سپس انرژی خود را پس از طی کردن یک فاصله خاص آزاد می کنند.

پزشکان می توانند از این ویژگی برای تابش پرتو بیشتر به تومور و آسیب کمتر به بافت نرمال مجاور استفاده کنند.

این روش ممکن است برای تومورهای مغزی که حاشیه مشخص دارند (مانند chordomas) مفید تر باشد، اما هنوز مشخص نیست که برای تومورهایی که حاشیه آن ها با بافت طبیعی مغز مخلوط است (مانند آستروسایتوما و یا گلیوبلاستوما) مفید باشد. هم اکنون تنها تعداد انگشت شماری از مراکز تابش پروتون در ایالات متحده وجود دارد.

جراحی تشعشعی استریوتاکتیک یا پرتودرمانی استریوتاکتیک: این نوع درمان دوز تشعشع زیاد و دقیق را به منطقه تومور در یک جلسه (جراحی تشعشعی) و یا در چند جلسه (رادیوتراپی) ارسال می کند. (در واقع هیچ عمل جراحی واقعی در این درمان وجود ندارد.) ممکن است برای برخی از تومورهای موجود در بخش هایی از مغز و یا نخاع که نمی توانند با جراحی خارج شوند و یا زمانی که یک کودک از سلامت کافی برای جراحی برخوردار نیست می تواند مفید باشد.

یک قالب کلاه به طور معمول به جمجمه متصل می شود تا به اشعه های رادیویی هدف کمک کند (گاهی اوقات یک ماسک صورت برای نگه داشتن سر در محل مورد نظر به جای کلاه استفاده می شود). هنگامی که محل دقیق تومور از سیتی اسکن یا ام آرآی مشخص شد، تشعشع بر تومور از زوایای مختلف متمرکز می شود. این را می توان به دو طریق انجام داد:

  • در یک رویکرد، پرتوهای تشعشعی بر روی تومور از صدها زاویه مختلف برای یک مدت زمان کوتاه متمرکز می شود. هر پرتو به تنهایی ضعیف است، اما همه آنها روی تومور را پوشش می دهند تا یک دوز بالاتری از اشعه را ایجاد کنند. چاقوی گام یک مثال از یک ماشینی است که از این روش استفاده می کند.
  • روش دیگر از یک شتاب دهنده خطی قابل حمل (یک ماشین که تشعشع ایجاد می کند) استفاده می کند که توسط یک کامپیوتر کنترل می شود. به جای ارسال پرتوهای بسیار زیاد به یکباره، این دستگاه در اطراف سر حرکت می کند تا تشعشع پرتو به تومور را از زوایای مختلف انجام دهد. چندین ماشین با نام های چاقوی اشعه X، CyberKnife و Clinac جراحی تشعشعی استریوتاکتیک را از این طریق انجام می دهند.

جراحی تشعشعی استریوتاکتیک معمولاً کل طیف دوز تشعشع را در یک جلسه واحد ارسال می کند، هر چند ممکن است در صورت نیاز تکرار شود. گاهی اوقات پزشکان تشعشع را در درمان های مختلف انجام می دهند تا مقدار اشعه را تا همان دوز یا کمی بالاتر از آن برسانند، که در حال حاضر اغلب می تواند بدون نیاز به قاب سر انجام شود. این پرتو جراحی استریوتاکتیک فرکشنال و یا رادیوتراپی نامیده می شود.

براکی تراپی (پرتو درمانی داخلی): بر خلاف روش های تشعشع خارجی بالا، در براکی تراپی یک منبع تشعشع به طور مستقیم بر سطح و یا نزدیک تومور قرار داده می شود. تشعشع یک فاصله بسیار کوتاه را طی می کند، بنابراین آن فقط روی تومور تأثیر می گذارد. این تکنیک اغلب همراه با پرتودرمانی خارجی استفاده می شود. این تکنیک یک دوز بالایی از اشعه را در محل تومور ارائه می دهد، در حالی که تشعشع خارجی، مناطق مجاور با دوز پایین تر درمان می شوند.

پرتودرمانی کلی مغز و طناب نخاعی (تشعشع کرانیواسپینال): اگر تست، مانند اسکن  MRIو یا پونکسیون کمری، نشان دهد که تومور در امتداد پوشش نخاع (مننژ) و یا درون مایع مغزی نخاعی پیرامونی گسترش یافته است، پس از آن اشعه ممکن است به کل مغز و نخاع تابانده شود. برخی از تومورها مانند ایپندیموماس و مدولوبلاستوم احتمال بیشتری برای گسترش از این طریق دارند و بنابراین ممکن است نیاز به تشعشع کرانیواسپینال داشته باشد.

اثرات احتمالی پرتودرمانی

تشعشع برای سلول های تومور مضرتر از سلول های طبیعی است. با این حال، تشعشع همچنین می تواند به بافت طبیعی مغز، به ویژه در کودکان کمتر از 3 سال آسیب بزند.

در طول پرتودرمانی، برخی از کودکان ممکن است تحریک پذیر و خسته شوند. تهوع، استفراغ و سردرد نیز امکان پذیر اما نادر است. تشعشع نخاعی باعث تهوع و استفراغ بیشتری نسبت به تشعشع مغزی می شود. گاهی اوقات دگزامتازون (دکادران)، یک داروی شبه کورتیزون، می تواند به برطرف کردن این علایم کمک کند.

چند هفته پس از پرتودرمانی، کودکان ممکن است احساس خواب آلودگی و یا سایر علائم سیستم عصبی را داشته باشند. این احساس، سندرم خواب آلودگی تشعشع یا اثر تشعشع اولیه تأخیری نامیده می شود. معمولاً بعد از چند هفته مرتفع می شود.

کودکان ممکن است برخی از عملکرد مغز خود را از دست بدهند، اگر مناطق زیادی از مغز تحت تشعشع قرار گیرد. مشکلات می توانند شامل از دست دادن حافظه، تغییرات شخصیتی و مشکل یادگیری در مدرسه باشند. این احتمالاً با گذشت زمان بهتر می شود، اما برخی از اثرات ممکن است در طولانی مدت باقی بمانند. دیگر نشانه ها می تواند شامل تشنج و رشد آهسته باشند. همچنین ممکن است نشانه های دیگری بسته به منطقه ای از مغز که تحت درمان بوده و مقدار تشعشع وجود داشته باشند.

خطر ابتلا به این عوارض باید در مقابل خطرات ناشی از استفاده از تشعشع و داشتن کنترل کمتر تومور متعادل باشد. اگر مشکلات پس از درمان دیده می شوند، اغلب سخت است که تعیین شود که آیا آنها ناشی از آسیب خود تومور ایجاد شده ایت، از جراحی یا اشعه درمانی، و یا از ترکیبی از اینها می باشد. پزشکان به طور مداوم تست دوزهای پایین تر را انجام می دهند و یا به روش های مختلف اشعه را می تابانند تا ببینند که آیا آنها می توانند همچنان مؤثر واقع شوند در حالی که باعث مشکلات کمتری شوند.

سلول های طبیعی مغز به سرعت در چند سال اول زندگی رشد می کنند، بنابراین آنها به اشعه بسیار زیاد حساس هستند. به همین دلیل، پرتودرمانی اغلب استفاده نمی شود و یا در کودکان کمتر از 3 سال به تعویق می افتاد تا از آسیبی که ممکن است بر رشد مغز تأثیر بگذارد، جلوگیری شود. این نیز باید همان طور که پرتودرمانی اولیه ممکن است در بعضی موارد نجات بخش باشد، با خطر رشد مجدد تومور متعادل شود. بسیار مهم است که شما با پزشک فرزند خود در مورد خطرات و فواید درمان مشورت کنید.

به ندرت، یک توده بزرگ از بافت مرده (نکروز) در محل تومور در طول ماه ها و یا سال های بعد از پرتو درمانی تشکیل می شود که نکروز پرتوی نامیده می شود. که  اغلب می تواند با داروهای کورتیکواستروئید کنترل شود، اما عمل جراحی ممکن است مورد نیاز باشد تا بافت نکروزه در برخی موارد برطرف شود.

تشعشع می تواند به ژن ها در سلول های طبیعی آسیب برساند. در نتیجه، خطر اندکی از ایجاد سرطان ثانویه در منطقه ای که تشعشع صورت گرفته، وجود دارد - برای مثال، یک مننژیوم پوشش های مغز، تومور مغزی دیگر و یا به احتمال کمتر یک سرطان استخوان در جمجمه ایجاد می شود. اگر این اتفاق بیافتد، آن معمولاً سالهای زیادی پس از تشعشع پدیدار می شود. این خطر کوچک نباید کودکانی که از نیاز به درمان با تشعشع دارند را ممانعت کند. بسیار مهم است که پیگیری خود را با دکتر فرزند خود ادامه دهید، تا چنانچه مشکلی پیش آید، آنها بتوانند آن را بیابند و هر چه سریع تر آن را درمان کنند.

برای اطلاعات بیشتر در مورد پرتو درمانی، بخش پرتو درمانی را از وب سایت ما و یا بخش اسناد ما با عنوان درک پرتو درمانی را ببینید: راهنمایی برای بیماران و خانواده ها. 

شیمی درمانی برای تومورهای مغز و نخاع در کودکان

شیمی درمانی (chemo) از داروهای ضد سرطان استفاده می کند که معمولاً به داخل ورید (IV) تزریق شده و یا به صورت خوراکی می باشد. این دارو وارد جریان خون شده و تقریباً به تمام بخش های بدن می رسد. با این حال، بسیاری از داروهای شیمی درمانی قادر به وارد شدن به مغز و رسیدن به سلول های تومور نیستند.

برای برخی از تومورهای مغزی، داروها را می توان به طور مستقیم به مایع مغزی نخاعی (CSF)، در مغز و یا به داخل کانال نخاعی زیر نخاع وارد کرد. برای کمک به این، یک لوله نازک شناخته شده به عنوان یک کاتتر دسترسی بطنی ممکن است از طریق یک سوراخ کوچک در جمجمه و درون یک بطن طی یک جراحی جزئی قرار داده شود (بخش "جراحی" را ببینید).

به طور کلی، شیمی درمانی برای تومورهای با رشد سریع تر استفاده می شود. برخی از انواع تومورهای مغزی، مانند مدولوبلاستوما، تمایل به پاسخ خوبی به شیمی درمانی دارند.

شیمی درمانی اغلب همراه با انواع دیگر درمان مانند جراحی و پرتودرمانی استفاده می شود و ممکن است به جای پرتودرمانی در کودکان 3 ساله و کوچکتر استفاده شود.

برخی از داروهای شیمی درمانی مورد استفاده برای درمان کودکان مبتلا به تومورهای مغزی عبارتند از:

  • کربوپلاتین
  • کارموستین (BCNU)
  • سیس پلاتین
  • سیکلوفسفامید
  • اتوپوزید
  • لوموستین (CCNU)
  • متوتروکسات
  • تموزولومید
  • تیوتپا
  • وین کریستین

این داروها ممکن است به تنهایی و یا در ترکیب های مختلف، بسته به نوع تومور مغزی استفاده شوند. پزشکان، شیمی درمانی را به صورت دوره ای انجام می دهند. هر دوره به طور کلی حدود 3 تا 4 هفته طول می کشد و با یک دوره استراحت دنبال می شود تا به بدن زمان دهد تا بهبود یابد.

عوارض جانبی احتمالی شیمی درمانی

داروهای شیمی درمانی به سلول هایی که در حال تقسیم سریع هستند، حمله می کنند که به همین دلیل است که آنها اغلب بر ضد سلولهای سرطانی عمل می کنند. اما سلول های دیگر در بدن، مانند آنهایی که در مغز استخوان هستنئ (جایی که سلولهای خونی جدید ساخته می شوند)، پوشش دهان و روده و فولیکول های مو نیز به سرعت تقسیم می شوند. این سلول ها نیز می توانند تحت تأثیر شیمی درمانی قرار گیرند، که می تواند به عوارض جانبی منجر شود.

عوارض جانبی شیمی درمانی به نوع دارو، مقدار مصرف و چه مدت آنها مصرف شده اند، بستگی دارد. عوارض جانبی احتمالی عبارتند از:

  • ریزش مو
  • زخم های دهانی
  • از دست دادن اشتها
  • تهوع و استفراغ
  • اسهال
  • افزایش احتمال عفونت ها (از داشتن بیش از حد سلول های سفید خون)
  • کبودی یا خونریزی (از داشتن بیش از حد پلاکت های خون)
  • خستگی (از داشتن بیش از حد سلول های قرمز خون یا عوامل دیگر)

برخی از مؤثرترین داروها در تومورهای مغزی تمایل دارند که عوارض جانبی کمتری نسبت به داروهای شیمی درمانی معمول دیگر داشته باشند، اما آنها هنوز هم می تواند رخ دهد. بیشتر عوارض جانبی تمایل دارند که کوتاه مدت باشند و پس از اتمام درمان از بین خواهند رفت. پزشک و تیم درمانی کودک شما را برای هر گونه عوارض جانبی از نزدیک تحت نظر می گیرند. اغلب روش هایی برای کاهش این عوارض جانبی وجود دارد. به عنوان مثال، داروهایی می توانند برای کمک به جلوگیری و یا کاهش تهوع و استفراغ تجویز شوند.

همراه با خطرات فوق، برخی از داروهای شیمی درمانی می توانند ، عوارض جانبی کمتر شایع دیگری داشته باشند. به عنوان مثال، سیس پلاتین و کربوپلاتین همچنین می توانند به کلیه آسیب بزنند و باعث از دست دادن شنوایی شوند. چنانچه پزشک فرزند شما این داروها را تجویز کند، عملکرد کلیه و شنوایی فرزند شما را به صورت دوره ای بررسی می کند.

مطمئن باشید که از دکتر یا پرستار کودک خود، داروهایی را برای کمک به کاهش عوارض جانبی درخواست کنید و اجازه دهید آنها بدانند که آیا کودک شما دارای عوارض جانبی شده است، بنابراین آنها می توانند آن را مدیریت کنند. در برخی موارد، دوز داروهای شیمی درمانی ممکن است نیاز به کاهش داشته باشند و یا نیاز باشد که درمان به تأخیر افتاده و یا متوقف شود تا از بدتر شدن اثرات جانبی جلوگیری به عمل آید.

برای اطلاعات بیشتر در مورد شیمی درمانی، به بخش "شیمی درمانی" در وب سایت ما و یا بخش اسناد ما با عنوان راهنمای شیمی درمانی مراجعه کنید.

درمان هدفمند برای تومورهای مغز و نخاع در کودکان

همان طور که محققان بیشتر در مورد تغییرات در عملکرد داخلی سلول هایی که باعث سرطان می شوند و یا به رشد سلول های سرطانی کمک می کنند، دست یافته اند، آنها داروهای جدیدتری که این تغییرات را مورد هدف قرار می دهند، توسعه داده اند. این داروهای هدفمند به طور متفاوتی از داروهای شیمی درمانی استاندارد عمل می کنند. آنها گاهی اوقات هنگامی که داروهای شیمی درمانی تأثیری ندارند، عمل می کنند و آنها اغلب دارای عوارض جانبی مختلف (و کمتر شدید) هستند.

این داروها هنوز نقش زیادی در درمان تومورهای طناب نخاعی بازی نمی کنند، اما برخی از آنها ممکن است برای انواع خاصی از سرطان ها و تومورها مفید واقع شوند.

اورولیموس (آفینیتور)

برای آستروساتیوما سلول بزرگ subependymal (SEGAs) که نمی تواند به طور کامل با عمل جراحی برداشته شود، اورولیموس ممکن است تومور را کوچک کرده و یا سرعت رشد آن را برای مدتی کاهش دهد. این دارو با بلوکه کردن یک پروتئین سلولی شناخته شده به نام mTOR، که به طور معمول به رشد سلول ها و تقسیم شدن به سلولهای جدید کمک می کند، عمل می کند.

اورولیموس یک قرص است که یک بار در روز مصرف می شود. عوارض جانبی شایع شامل زخم دهان، افزایش خطر عفونت ها، حالت تهوع، از دست دادن اشتها، اسهال، خارش پوست، احساس خستگی و ضعف، تجمع مایع (معمولا در پاها)، و افزایش در میزان قند خون و کلسترول می باشند. یک اثر جانبی کمتر شایع اما جدی آسیب به ریه می باشد، که می تواند تنگی نفس و یا مشکلات دیگر را ایجاد کند.

بسیاری دیگر از درمان های هدفمند در حال حاضر در حال توسعه و مورد مطالعه در آزمایش های بالینی هستند. برخی از اینها در بخش "چه خبری در تحقیق و درمان برای تومورهای مغزی در کودکان می باشد؟ 

درمان های دارویی دیگر برای تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان

برخی داروهای رایج مورد استفاده در کودکان مبتلا به تومورهای مغزی و نخاعی، تومور را به طور مستقیم درمان نمی کنند، اما آنها ممکن است به کاهش علائم تومور یا درمان آن کمک کنند.

کورتیکواستروئیدها

داروهای شبه کورتیزونی همچون دگزامتازون (Decadron) اغلب برای کاهش تورم که ممکن است در اطراف تومور مغزی رخ دهد، تجویز می شود. آنها اغلب برای چند روز بعد از عمل جراحی تجویز می شوند و ممکن است در طول پرتودرمانی نیز استفاده شوند. این ممکن است به کاهش علائمی از قبیل سردرد، تهوع و استفراغ کمک کند.

داروهای ضد تشنج (داروهای ضدصرع)

داروها ممکن است برای کاهش احتمال تشنج در کودکان مبتلا به تومورهای مغزی تجویز شوند. بسیاری از داروهای مختلف ضد تشنج می توانند مورد استفاده قرار گیرند.

هورمون ها

غده هیپوفیز به کنترل سطح بسیاری از هورمون های مختلف در بدن کمک می کند. اگر غده هیپوفیز با گسترش تومور و یا با درمان ها (جراحی یا اشعه درمانی) آسیب دیده باشد، کودک شما ممکن است نیاز به هورمون های هیپوفیز یا هورمون های دیگر برای جایگزین کردن هورمون های از بین رفته، داشته باشد.

آزمایش های بالینی برای تومورهای مغزی و نخاعی

شما ممکن است تا به حال تصمیمات بسیاری از زمانی که به شما گفته شده است که فرزند شما یک تومور مغزی یا طناب نخاعی دارد، اتخاذ کرده باشید. یکی از مهم ترین تصمیمات شما می تواند این باشد که چه درمانی بهترین است. شما ممکن است در مورد آزمایشات بالینی برای تشخیص نوع تومور فرزند شما شنیده باشید و یا شاید کسی در تیم مراقبت های بهداشتی یک آزمایش بالینی را برای شما توصیه کرده باشد.

آزمایش های بالینی به دقت تحت کنترل مطالعات تحقیقاتی هستند که روی بیمارانی که برای آنها داوطلب شده اند، انجام می شوند. این مطالعات برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد درمان ها یا روش های جدید نویدبخش انجام می شوند.

پژوهش های بالینی یک روش برای رسیدن به مرحله فن درمان برای فرزند شما می باشد. گاهی اوقات آنها ممکن است تنها روش برای دسترسی به برخی از درمان های جدیدتر باشند. آنها همچنین بهترین روش برای پزشکان هستند تا روش های بهتری برای درمان تومورهای مغزی و نخاعی بیابند. با این حال، آنها برای هر کسی مناسب نیستند.

اگر شما می خواهید اطلاعات بیشتری در مورد آزمایشات بالینی که ممکن است مناسب برای فرزند شما باشند کسب کنید، از دکتر خود بپرسید که آیا کلینیک و یا بیمارستان شما آزمایشات بالینی را انجام می دهد. شما همچنین می توانید به سرویس مطابقت آزمایشات بالینی ما برای لیستی از مطالعاتی که ممکن است نیازهای فرزند شما را برآورده کند، تماس بگیرید.

فرزند شما مجبور خواهد بود تا نیازهای خاصی را برای شرکت در هر آزمایش بالینی برآورده کند. اگر نوزاد یا کودک شما واجد شرایط برای یک آزمایش بالینی باشد، شما می توانید تصمیم بگیرید که آیا کودک خود را به این روند وارد (ثبت نام) کنید یا خیر. کودکان بزرگتر، که می تواند درک بیشتری داشته باشند، معمولاً حتی قبل از این که رضایت پدر و مادر پذیرفته شود، باید موافق به شرکت در آزمایش بالینی باشند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد آزمایشات بالینی به بخش اسناد آزمایشات بالینی ما: "آنچه شما باید بدانید."، مراجعه کنید.

درمان های مکمل و جایگزین برای تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان

شما ممکن است در مورد روش هایی برای تومور فرزند خود و یا از بین بردن علائمی که دکتر شما به آنها اشاره نکرده است، بشنوید. همه دوستان و خانواده در گروه های شبکه های اجتماعی و وب سایت ها ممکن است ایده هایی برای این که چه چیزی ممکن است کمک کننده باشد، ارائه می دهند. این روش ها می توانند شامل ویتامین ها، گیاهان و رژیم های غذایی خاص و یا روش های دیگری مانند طب سوزنی و یا ماساژ و بسیاری نام های دیگر شوند.

درمان های مکمل و جایگزین دقیقاً چه هستند؟

هر کسی این شرایط را به شیوه یکسان استفاده نمی کند و آنها به روش های مختلفی اشاره می کنند، بنابراین می توانند گیج کننده باشند. ما مکمل را استفاده می کنیم تا به درمان هایی اشاره کنیم که همراه با مراقبت های پزشکی شما به طور منظم استفاده می شوند. درمان های جایگزین به جای درمان پزشکی یک دکتر استفاده می شوند.

روشهای مکمل: اغلب روش های درمانی مکمل به عنوان درمان پیشنهاد نمی شوند. به طور عمده، آنها استفاده می شوند تا به یک فرد کمک کنند که احساس بهتری داشته باشد. برخی از روش هایی که همراه با درمان به طور منظم استفاده می شوند عبارتند از: هنر درمانی و یا بازی درمانی برای کاهش استرس؛ طب سوزنی برای کمک به تسکین درد؛ و یا چای نعناع برای از بین بردن حالت تهوع. برخی از روش های مکمل جهت کمک شناخته شده اند، در حالی که برخی دیگر آزمایش نشده اند. برخی از آنها ثابت نشده است که می توانند مفید باشند، و حتی برخی از آنها یافت شده است که مضر می باشد.

درمان های جایگزین: درمان های جایگزین ممکن است به عنوان درمان ارائه شوند. این درمان ها در آزمایشات بالینی ثابت نشده است که ایمن و مؤثر هستند. برخی از این روش ها ممکن است خطر و یا عوارض جانبی تهدید کننده زندگی به همراه داشته باشند. اما بزرگترین خطر در اکثر موارد این است که کودک شما ممکن است شانس تحت حمایت قرار گرفتن توسط درمان پزشکی استاندارد با کمک پزشکان را از دست بدهند. به تأخیر انداختن یا قطع درمان های پزشکی ممکن است زمان بیشتری برای رشد به تومور بدهد و احتمال درمان را کمتر خواهد کرد.

یافتن اطلاعات بیشتر

قابل درک است که ببینید چرا پدر و مادر کودکان مبتلا به تومورهای مغزی و نخاعی ممکن است در مورد روش های جایگزین فکر کنند. شما می خواهید هر کاری انجام دهید تا بتوانید به مبارزه با تومور بپردازید و ایده یک درمان با اندک یا هیچ عوارض جانبی بسیار عالی به نظر می رسد. گاهی اوقات درمان های پزشکی مانند شیمی درمانی می تواند بسیار سخت باشد و یا آنها ممکن است دیگر عمل نکنند. اما حقیقت این است که بسیاری از روش های جایگزین آزمایش نشده اند و ثابت نشده که درست عمل می کنند.

همانطور که شما گزینه های فرزند خود را در نظر می گیرید، در اینجا 3 مرحله مهم وجود دارند که شما می توانید انجام دهید که عبارتند از:

  • "پرچم قرمز" را که نشان دهنده تقلب است، را جستجو کنید. آیا این روش وعده درمان همه انواع سرطان ها و یا بسیاری از آنها را می دهد؟ آیا به شما گفته نمی شود تا درمان های پزشکی را به طور منظم استفاده کنید؟ آیا درمان یک "راز" است که نیاز دارد که شما فرزند خود را نزد تهیه کنندگان خاص و یا به یک کشور دیگر ببرید؟
  • با پزشک یا پرستار کودک خود در مورد هر روشی که شما به آن فکر می کنید، مشورت کنید.

انتخاب با شماست

شما همیشه این حق را دارید که کودک شما چگونه درمان شود. اگر شما می خواهید یک درمان غیر استاندارد را به کار ببرید، همه چیزهایی که شما باید در مورد این روش بدانید را مطلع شوید و در مورد آن با دکتر فرزندتان مشورت کنید. با اطلاعات خوب و حمایت از تیم مراقبت های بهداشتی فرزند خود، شما قادر هستید که به طور ایمنی روش هایی را به کار ببرید که می توانند به فرزند شما کمک کنند در حالی که از مواردی که می توانند خطرناک باشند اجتناب کنید.

درمان انواع خاصی از تومورهای مغزی و نخاعی در دوران کودکی

گزینه های درمان برای تومورهای مغز و نخاع به عوامل بسیاری از جمله نوع تومور، محل آن، و تا چه حد آن رشد کرده است و یا گسترش یافته است، بستگی دارند.

آستروساتیوما غیر نفوذی - (آستروساتیوما پیلوسیتیک، آستروساتیوما سلول بزرگ subependymal)

بسیاری از پزشکان این تومورهای خوش خیم را تحت نظر می گیرند زیرا آنها تمایل دارند بسیار به آرامی رشد کرده و به درون بافت های مجاور  رشد (نفوذ) نکنند. آستروساتیوما پیلوسیتیک اغلب در مخچه کودکان رخ می دهد، در حالی که آستروساتیوما سلول بزرگ ساب ایپندیمال (SEGAs) در بطن رشد کرده و تقریباً همیشه در کودکان با توبروس اسکلروز دیده می شود.

بسیاری از کودکان با این آستروساتیوماها می توانند با عمل جراحی به تنهایی درمان شوند. آنها ممکن است تحت پرتودرمانی قرار گیرند چنانچه تومور به طور کامل حذف نشود، اگر چه بسیاری از پزشکان صبر می کنند تا نشانه های تومور در حال رشد که برمی گردد را قبل تحت نظر گرفتن آن مشاهده کنند. حتی پس از آن، عملیات دیگری برای برداشتن تومور باقی مانده ممکن است گزینه اول باشد. چشم انداز نیز خوب نیست اگر تومور در محلی قرار دارد که اجازه نمی دهد آن را با عمل جراحی برداشت، مانند هیپوتالاموس و یا ساقه مغز. در این موارد، پرتودرمانی معمولاً بهترین گزینه است. برای SEGAs که نمی توان آنها را به طور کامل توسط عمل جراحی برداشت، درمان با داروی اورولیموس (Afinitor) ممکن است تومور را کوچک کرده و یا سرعت رشد آن را برای مدتی کاهش دهد.

آستروساتیوماهای درجه پایین - (آستروساتیوماهای رشته ای یا منتشر شده)

درمان اولیه برای این تومورها جراحی است اگر آن امکان پذیر باشد، یا بیوپسی برای تشخیص این که آیا عمل جراحی امکان پذیر است، صورت گیرد. از آنجا که این تومورها اغلب در بافت طبیعی اطراف مغز رشد می کند، درمان آنها تنها با عمل جراحی بسیار سخت است. معمولاً جراح سعی خواهد کرد تا هرچقدر از تومور را که از نظر ایمنی امکانپذیر است را بردارد. اگر جراح بتواند همه آن را حذف کند، این کودک ممکن است درمان شود.

پرتو درمانی ممکن است بعد از عمل جراحی اعمال شود، به خصوص اگر مقدار زیادی از تومور باقی مانده باشد. در غیر این صورت، تشعشع ممکن است تا زمانی که تومور شروع به رشد مجدد کند، به تعویق افتد (گاهی اوقات، یک عمل جراحی ثانویه ممکن است قبل از تشعشع تجویز شود.). اگر عمل جراحی به دلیل موقعیت تومور گزینه خوبی نباشد، تشعشع نیز ممکن است به عنوان درمان اصلی استفاده شود.

برای کودکان کمتر از 3 سال، اگر تومور به طور کامل برداشته نشود و یا اگر آن دوباره رشد کند، شیمی درمانی ممکن است مورد استفاده قرار گیرد تا تلاش کند که سرعت رشد تومور را تا زمانی که کودکان بزرگ تر شوند، کاهش دهد. آنها ممکن است سپس با اشعه درمان شوند.

آستروساتیوما های متوسط و درجه بالا - (آستروساتیوماهای آناپلاستیک، گلیوبلاستما)

جراحی اغلب اولین درمان برای این آستروساتیوماهای نفوذ کننده است اگر امکان پذیر باشد، اما بیماران مبتلا به این تومورها تقریباً هرگز با جراحی درمان نمی شوند. در برخی موارد تنها نمونه برداری با سوزن ایمن است. هنگامی که عمل جراحی استفاده می شود، هر اندازه از تومور که امکان پذیر باشد، حذف می شود، و سپس پرتودرمانی اعمال می شود، که اغلب با شیمی درمانی دنبال می شود.

اگر عمل جراحی نمی تواند انجام شود، تشعشع درمان اصلی خواهد بود که دوباره اغلب با شیمی درمانی دنبال می شود.

اگر کودک کوچکتر از 3 سال است، تشعشع ممکن است به تعویق افتاد تا زمانی که او بزرگ تر شود. جراحی ممکن است در برخی از موارد تکرار شود اگر تومور پس از درمان اولیه دوباره برگردد.

از آنجا که درمان این تومورها با درمان های فعلی سخت است، آزمایشات بالینی درمان جدید امیدوار کننده ممکن است یک گزینه خوب باشد.

اولیگودندروگلیوماها

در صورت امکان، جراحی اولین گزینه برای اولیگودندروگلیوماها است. اگر چه عمل جراحی معمولاً این تومورهای نفوذ کننده را درمان نمی کند، می تواند علائم را تسکین دهد و بقا را تداوم بخشد. بسیاری از این تومورها به آرامی رشد می کنند، و عمل جراحی ممکن است تکرار شود اگر تومور در همان نقطه دوباره شروع به رشد کند. پرتو درمانی و یا شیمی درمانی ممکن است بعد از عمل جراحی تجویز شود.

اگر عمل جراحی یک گزینه نیست، شیمی درمانی، با یا بدون پرتو درمانی، ممکن است مفید باشد. اولیگودندروگلیوماها ممکن است به شیمی درمانی بهتر از تومورهای دیگر مغز پاسخ دهد اگر سلول های تومور تغییرات کروموزومی خاص داشته باشند. شما می توانید از دکتر فرزند خود در مورد آزمایش برای این تغییرات درخواست کنید.

اپندیموماها و اپندیموماهای آناپلاستیک

این تومورها معمولاً در بافت مغز نرمال مجاور رشد نمی کنند. آنها را می توان گاهی اوقات با عمل جراحی درمان کرد اگر برداشتن کل تومور امکان پذیر باشد، اما این کار همیشه ممکن نیست. اگر مقداری از تومور باقی بماند، یک جراحی ثانویه ممکن است در برخی موارد (اغلب پس از یک دوره کوتاه شیمی درمانی) انجام شود.

پرتو درمانی پس از جراحی در بسیاری از بیماران توصیه می شود تا از بازگشت تومور جلوگیری به عمل آید، حتی اگر آن به نظر برسد که همه تومور برداشته شده است.

استفاده از شیمی درمانی پس از جراحی هنوز هم در آزمایشات بالینی تحت آزمایش می باشد. این ممکن است توصیه شود، اما فواید آن هنوز نامشخص است. این ممکن است برای  اپندیموماهای آناپلاستیک مفید تر باشد. برای بسیاری از کودکان ممکن است شیمی درمانی پس از جراحی تجویز شود تا کمک کند که استفاده از تشعشع جلوگیری شود و یا به تأخیر بیافتد.

گاهی اوقات سلول های تومور اپندیموما می توانند به درون مایع مغزی نخاعی (CSF) گسترش یابد. چند هفته پس از جراحی، دکتر ممکن است یک اسکن MRI از مغز و نخاع و تست CSF برای سلول های سرطانی را با انجام پونکسیون کمری (نوار نخاعی) را سفارش کند. اگر سلول های تومور در CSF مشخص شوند و یا در سطح سیستم عصبی رشد کنند، تشعشع معمولاً روی کل مغز و نخاع اعمال می شود.

گلیوم های چشمی

این تومورها در اعصاب بینایی (اعصاب پیشرو از چشم به مغز) شروع می شوند. جراحی آنها اغلب کاری دشوار است، زیرا این اعصاب بسیار حساس هستند و ممکن است با عمل جراحی آسیب بینند. بسته به جایی که تومور قرار دارد، از بین بردن آن می تواند به از دست دادن بینایی در یک یا هر دو چشم منجر شود، بنابراین منافع و خطرات ناشی از جراحی باید به دقت در نظر گرفته شود. در برخی موارد، ممکن است یک کودک قبلاً مقداری بینایی خود را به دلیل تومور از دست داده باشد. گاهی اوقات ممکن است نیاز به عمل جراحی نباشد، چرا که این تومورها می توانند بسیار آهسته رشد کنند.

اگر درمان مورد نیاز است و تومور می تواند به طور کامل برداشته شود، جراحی اغلب درمان انتخابی است. اما در بسیاری از موارد (به خصوص اگر کودک نوروفیبروماتوزیس نوع 1 داشته باشد) تومور به احتمال زیاد بیش از حد در طول اعصاب چشمی گسترش یافته است تا بتوان آن را به طور کامل برطرف کرد. اگر درمان مورد نیاز باشد، پرتو درمانی برای این تومورها ترجیح داده می شود، اگر چه آن ممکن بینایی کودکان را تحت تأثیر قرار دهد (و می تواند عوارض جانبی طولانی مدت داشته باشد).

کودکان کوچکتر ممکن است شیمی درمانی به جای تشعشع را دریافت کنند. اشعه می تواند بعداً در صورت نیاز به طوری که کودک بزرگتر می شود مورد استفاده قرار گیرد.

گلیوم های ساقه مغز

اغلب این تومورها آستروساتیوما هستند، اگر چه تعداد کمی اپندیموما یا تومورهای دیگر هستند. این تومورها معمولاً با یک روش خاص در اسکن MRI مشخص می شوند، بنابراین تشخیص آن اغلب می تواند بدون عمل جراحی و یا بیوپسی انجام شود.

گلیوم های کانونی ساقه مغز: تعداد کمی از گلیوم های ساقه مغز تومورهای کوچکی با کناره های بسیار متمایز (به نام گلیوم های ساقه مغز کانونی) می باشند. برخی از این تومورها بسیار آهسته رشد می کنند که ممکن درمان نیاز نداشته باشند مگر اینکه تومور باعث بروز مشکلاتی شود. اگر درمان مورد نیاز است، این تومورها می توانند اغلب با موفقیت با جراحی درمان شوند. اگر عمل جراحی نمی تواند انجام شود، اشعه درمانی ممکن است مورد استفاده قرار گیرد تا سرعت رشد آن کاهش یابد. اشعه نیز می تواند استفاده شود اگر عمل جراحی تومور را به طور کامل برطرف نکند.

گلیوم های پراکنده ساقه مغز: اکثر گلیوم های ساقه مغز به طور پراکنده ای رشد در سراسر ساقه مغز، برخلاف یک تومور مجزا (کانونی) رشد می کنند. این تومورها اغلب در پونز، جایی که آنها گلیوم های پونتین ذاتی پراکنده (DIPGs) نامیده می شوند، شروع می شوند. ساقه مغز برای زندگی حیاتی است و نمی تواند حذف شود، به طوری که عمل جراحی در این موارد به احتمال زیاد بیشتر خطرناک است تا خوب باشد و آن معمولاً پیشنهاد نمی شود. گلیوم های ساقه مغز پراکنده معمولاً با پرتو درمانی درمان می شوند. شیمی درمانی گاهی اوقات اضافه می شود، با وجود آن که مشخص نیست که آیا آن مفید است یا خیر.

کنترل تومورهای پراکنده بسیار دشوار است و آنها تمایل دارند که پیش آگهی (چشم انداز) ضعیفی داشته باشند. اما در کودکان مبتلا به نوروفیبروماتوز نوع 1، این تومورها اغلب به آرامی (و یا حتی توقف رشد) رشد می کنند، به طوری که این کودکان تمایل دارند که دورنمای بهتری داشته باشند. از آنجا که این تومورها به سختی درمان می شوند، آزمایشات بالینی درمان های جدید امیدوار کننده ممکن است یک گزینه خوب باشد.

تومورهای نورواکتودرمال اولیه (از جمله مدولوبلاستوما و پینوبلاستوما)

همه تومورهای نورواکتودرمال اولیه (PNETs) به روش های مشابه درمان می شوند، اما مدولوبلاستوم ها تمایل دارند که چشم انداز بهتری نسبت به انواع دیگر PNETs داشته باشند.

مدولوبلاستوم ها: این تومورها در مخچه شروع می شوند. آنها تمایل دارند تا به سرعت رشد کنند و در میان آن دسته از تومورهایی هستند که به احتمال زیاد به سمت خارج از مغز (معمولاً در استخوان و یا مغز استخوان) پراکنده می شوند. اما آنها نیز تمایل دارند تا به درمان به خوبی پاسخ دهند.

این تومورها اغلب می توانند مانع جریان مایع مغزی نخاعی (CSF) شوند. این می تواند منجر به افزایش خطرناک فشار داخل جمجمه شود که ممکن است نیاز به درمان فوری با برخی انواع عمل جراحی داشته باشند.

کودکان مبتلا به مدولوبلاستوما اغلب به 2 گروه تقسیم می شوند (مراجعه کنید به بخش "چگونه تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان ظاهر می شوند؟")، با کسانی که در گروه پرخطر هستند معمولاً تحت درمان فشرده تری نسبت به کودکان در گروه خطر استاندارد قرار می گیرند. اخیرا، پزشکان شروع به تقسیم این تومورها بر اساس تغییرات ژن درون سلول های سرطانی به 4 گروه کرده اند. این نیز ممکن است برای کمک به تعیین بهترین درمان مورد استفاده قرار گیرد.

مدولوبلاستوم ها با عمل جراحی زمانی که میسر است، برداشته می شوند، به دنبال آن پرتودرمانی برای منطقه ای که آنها آغاز شده اند، انجام می گیرد. دوزهای بالای اشعه، منطقه تومور را هدف قرار می دهند. از آنجا که این تومورها تمایل به گسترش در مایع مغزی نخاعی (CSF) دارند، کودکان 3 ساله یا بزرگ تر نیز ممکن است تحت دوزهای پایین تر اشعه برای کل مغز و نخاع (تابش کرانیواسپانیال) قرار بگیرند. معمولاً شیمی درمانی پس از پرتودرمانی اعمال می شود، که به پزشکان این اجازه را می دهدکه دوزهای پایین تری از اشعه را در برخی موارد به کار ببرند. اما اگر تومور از طریق CSF گسترش یافته باشد، دوزهای استاندارد اشعه مورد نیاز خواهد بود.

برای کودکان کوچک تر از 3 سال، پزشکان سعی می کنند تا از اشعه تا حد امکان کمتری استفاده کنند. به طور معمول، شیمی درمانی اولین درمان بعد از عمل جراحی می باشد. بسته به پاسخ تومور، شیمی درمانی ممکن است با پرتو درمانی دنبال شود.

برخی از گزارش ها حاکی از آن هستند که قرار گرفتن تحت شیمی درمانی با دوز بالا به دنبال یک پیوند سلول بنیادی اتولوگ ممکن است برای برخی از کودکان با مدولوبلاستوم مفید باشد. آزمایشات بالینی مختلف اکنون در حال مطالعه این مورد هستند. برای اطلاعات بیشتر در مورد پیوند سلول های بنیادی، به بخش پیوند سلول های بنیادی ما (پیوندهای خون پریفرال، مغز استخوان، خون بند ناف) مراجعه کنید.

پینئوبلاستوم ها و دیگر PNETs: این تومورها نیز تمایل به رشد سریع دارند و درمان آنها به طور کلی سخت تر از درمان مدولوبلاستوم ها می باشد (اگر چه درمان مانند آن اغلب برای مدولوبلاستوم در معرض خطر بالا استفاده می شود).

جراحی درمان اصلی برای این تومورها است، اما آنها معمولاً به سختی به طور کامل برطرف می شوند. با این حال، عمل جراحی می تواند علائم را برطرف کرده و ممکن است به ایجاد درمان های دیگر مؤثرتر کمک کند. کودکان 3 ساله یا بزرگ تر بعد از عمل جراحی تحت پرتودرمانی قرار می گیرند. از آنجا که این تومورها تمایل به گسترش به درون مایع مغزی نخاعی (CSF) دارند، پرتودرمانی اغلب روی مغز و نخاع (تشعشع کرانیواسپانیال) اعمال می شود.

شیمی درمانی ممکن است با پرتودرمانی تجویز شود به طوری که یک دوز پایین تر از اشعه استفاده می شود. اما اگر تومور به CSF گسترش یافته است، دوزهای استاندارد اشعه مورد نیاز خواهد بود. شیمی درمانی نیز برای درمان تومورهایی که دوباره برمی گردند (عود می کنند)، استفاده می شود.

برای کودکان کمتر از 3 سال، پزشکان سعی می کنند تا حد امکان اشعه کمتری را استفاده کنند. شیمی درمانی به طور معمول اولین درمان بعد از عمل جراحی می باشد. برخی از مطالعات نتایج بسیار خوبی با استفاده از شیمی درمانی در کودکان نشان داده اند. بسته به پاسخ تومور، شیمی درمانی ممکن است با پرتودرمانی دنبال شود یا دنبال نشود.

برخی از گزارشات که شیمی درمانی با دوز بالا به دنبال یک پیوند سلول های بنیادی اتولوگ را انجام می دهند، ممکن است برای کودکان با پینئوبلاستوما و انواع دیگر PNETs مفید واقع شود. آزمایشات بالینی مختلف اکنون در حال مطالعه این مورد هستند. برای اطلاعات بیشتر در مورد پیوند سلول های بنیادی، به بخش پیوند سلول های بنیادی ما (خون محیطی، مغز استخوان و پیوند خون بند ناف) مراجعه کنید.

مننژیوم : جراحی درمان اصلی برای این نوع تومورها است. کودکان معمولاً درمان می شوند اگر عمل جراحی، تومور را به طور کامل برطرف کند.

برخی از تومورها، بخصوص آنها که در قاعده مغز هستند، را نمی توان به طور کامل حذف کرد، و برخی تهاجمی بوده و دوباره حتی اگر تصور شود که به طور کامل حذف شده، بر می گردد. پرتو درمانی پس از جراحی ممکن است رشد این تومورها را کنترل کند. اگر جراحی و اشعه مؤثر نباشند، شیمی درمانی ممکن است امتحان شود، اما آن در بسیاری از موارد مفید نیست.

شوانوم (از جمله نوروم آکوستیک) : این تومورها رشد آهسته ای دارند و معمولاً خوش خیم هستند و با عمل جراحی درمان می شوند. در برخی از مراکز، شوانوم دهلیزی کوچک (همچنین به عنوان نوروم آکوستیک شناخته شده است) با جراحی تشعشعی استریوتاکتیک درمان می شود. برای شوانوم بزرگتر که در حذف کامل آن باعث ایجاد مشکلاتی می شود، تا آنجا که ممکن است به طور ایمن حذف شده، و آنچه باقی می ماند با پرتو جراحی درمان می شود.

تومورهای نخاعی

این تومورها معمولاً به طور مشابه با انواعی که در مغز هستند، درمان می شوند.

آستروساتیومای نخاعی معمولاً نمی تواند به طور کامل حذف شود. آنها ممکن است با جراحی درمان شوند و تا اندازه ای که ممکن است تومور برداشته شود و به دنبال آن پرتودرمانی انجام می گیرد و یا با پرتودرمانی به تنهایی درمان می شود. شیمی درمانی ممکن است بعد از عمل جراحی به جای اشعه در کودکان استفاده شود. آن همچنین چنانچه مشاهده شود که تومور در حال رشد سریع است، ممکن است پس از پرتودرمانی در کودکان بزرگتر استفاده شود.

مننژیوم نزدیک طناب نخاعی اغلب توسط عمل جراحی درمان می شود. برخی اپندیموما ها را می توان با عمل جراحی درمان کرد. اگر اپندیموم به طور کامل حذف نشود، پرتو درمانی پس از جراحی اعمال می شود.

تومورهای شبکه کوروئید

زگیل های شبکه کوروئید خوش خیم، معمولاً با جراحی تنها درمان می شوند. سرطان شبکه کوروئید تومورهایی بدخیم هستند که تنها گاهی اوقات با عمل جراحی قابل درمان هستند. پس از جراحی، این سرطان معمولاً با اشعه و یا شیمی درمانی درمان می شود.

کرانیوفارینجیوم: کرانیوفارینجیوم در نزدیکی غده هیپوفیز، اعصاب بینایی و عروق خونی که به مغز می روند، رشد می کنند به طوری که برطرف کردن آنها به طور کامل بدون ایجاد عوارض جانبی بسیار دشوار است. برخی از جراحان مغز و اعصاب ترجیح می دهند تا اندازه ای که ممکن است تومور را برطرف کنند، در حالی که دیگران ترجیح می دهند تا بیشتر تومور (تخلیه تومور) را بردارند و سپس پرتودرمانی انجام دهند.

عمل جراحی برای برداشتن جزئی و به دنبال آن، پرتودرمانی بسیار متمرکز ممکن است عوارض جانبی شدید کمتری از برداشتن کامل تومور داشته باشد، اما هنوز مشخص نیست که آیا این رویکرد به خوبی جلوگیری از رشد مجدد تومور باشد.

تومورهای سلول زایا

شایعترین تومور سلول زایا، جرمینوما، را معمولاً می توان با پرتودرمانی به تنهایی درمان کرد (پس از آن که توسط عمل جراحی و یا بررسی یک نمونه مایع مغزی نخاعی تشخیص داده شد).

شیمی درمانی ممکن است اضافه شود اگر تومور بسیار بزرگ باشد و یا اگر تابش آن را به طور کامل از بین نبرد. برای کاهش عوارض جانبی در کودکانی که هنوز به بلوغ نرسیده اند، برخی از پزشکان از شیمی درمانی به دنبال یک دوز کاهش یافته اشعه به عنوان درمان اصلی استفاده می کنند. در کودکان بسیار کوچک، شیمی درمانی ممکن است به جای پرتودرمانی استفاده شود. اگر انواع دیگری از تومورهای سلول زایا وجود دارند، در ترکیب با جرمینوما یا بدون ترکیب با آن، معمولاً دورنمای خوبی وجود ندارد.

انواع دیگر تومورهای سلول زایا (مانند تراتوم و تومورهای کیسه زرد) به ندرت با عمل جراحی قابل درمان هستند. هر دو اشعه درمانی و شیمی درمانی برای درمان آنها استفاده می شود، اما در برخی موارد، این ممکن است تومور را به طور کامل کنترل نکند. گاهی اوقات این تومورها به مایع مغزی نخاعی (CSF) گسترش می یابد و اشعه درمانی برای نخاع و مغز نیز مورد نیاز است.

شما چه چیزی باید از دکتر خود در مورد تومور مغزی یا طناب نخاعی کودک خود بپرسید؟

برای شما صداقت داشتن مهم است، بحث ها را با تیم مراقبت سرطان فرزند خود در میان بگذارید. آنها می خواهند تا به تمام سؤالات شما پاسخ دهند، مهم نیست شما فکر کنید سؤالات شما چقدر کوچک هستند.

در اینجا برخی سؤالات که شما باید در نظر بگیرید، آورده شده است:

  • فرزند من چه نوع توموری دارد ؟
  • تومور کجا قرار گرفته است، و تا چه حد آن گسترش یافته است؟
  • آیا کودک من نیاز به انجام آزمایشات دیگری دارد قبل از اینکه ما بتوانیم برای درمان تصمیم گیری کنیم؟
  • آیا ما نیاز به مراجعه به پزشکان دیگر داریم؟
  • چه قدر شما در زمینه درمان این نوع تومور تجربه دارید؟
  • گزینه های درمانی ما چه هستند؟ پیشنهاد شما چیست؟ چرا؟
  • چنانچه احتمالاً ما تصمیم به درمان آنی نگیریم، چه اتفاقی می افتد؟
  • ما چقدر وقت برای شروع درمان نیاز داریم؟
  • چه باید انجام دهیم تا برای درمان آماده شویم؟
  • چه مدت درمان طول می کشد؟ نتیجه آن چه خواهد شد؟ کجا انجام خواهد شد؟
  • چگونه درمان فعالیت های روزانه ما را تحت تأثیر قرار خواهد داد؟
  • خطرات احتمالی و عوارض جانبی درمان چیست؟
  • درمان چگونه ممکن است بر روی توانایی فرزند من برای یادگیری، رشد و پیشرفت تأثیر بگذارد؟
  • چقدر احتمال دارد که درمان بر روی توانایی های آینده فرزند من برای داشتن فرزند تأثیر می گذارد؟
  • بر اساس آنچه شما در مورد تومور فرزند من به دست آورده اید، چه پیش آگهی (دورنمایی) انتظار می رود؟
  • چه خواهیم کرد اگر درمان عمل نکند و یا اگر تومور برگردد؟
  • چه نوع پیگیری فرزند من بعد از درمان نیاز خواهد داشت؟
  • آیا گروه های پشتیبانی نزدیکی وجود دارند و یا خانواده های دیگری که آنها این مسیر را پشت سر گذاشته اند که ما بتوانیم با آنها صحبت کنیم؟

همراه با این نمونه سؤالات، برای اطمینان هر نوع سؤال دیگری که به ذهن شما خطور می کند و ممکن است بخواهید بپرسید، را یادداشت کنید. به عنوان مثال، شما ممکن است اطلاعاتی در مورد مدت زمان بهبودی بخواهید، بنابراین شما می توانید کار خود را و برنامه مدرسه و فعالیت های کودک خود را برنامه ریزی کنید و یا شما ممکن است بخواهید در مورد نظرات شخص دومی برای تشخیص و گزینه های درمانی و یا در مورد آزمایشات بالینی که کودک شما ممکن است واجد شرایط آن باشد، سؤال بپرسید.

همچنین در نظر داشته باشید که پزشکان تنها کسانی نیستند که می توانند اطلاعات را به شما ارائه دهند. دیگر متخصصان مراقبت های بهداشتی، مانند پرستاران و مددکاران اجتماعی، ممکن است قادر به پاسخگویی به برخی از پرسش های شما باشند. شما می توانید اطلاعات بیشتری در مورد صحبت با تیم مراقبت سلامت فرزند خود در بخش مشورت با پزشکتان را کسب کنید.

ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

پس از درمان چه اتفاقی برای تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان می افتد؟

پس از درمان، نگرانی های اصلی برای اکثر خانواده ها اثرات کوتاه مدت و بلند مدت تومور و درمان آن، و نگرانی ها در مورد تومور که آیا هنوز وجود دارد و یا در آینده برخواهد گشت، هستند.

این قطعاً عادی است که بخواهید تومور و درمان آن را پشت سر بگذارید، و به یک زندگی که از تومور فارغ است، برگردید. اما این مهم است که درک کنید که مراقبت و پیگیری بخش مهمی از این فرایند است که به فرزند شما بهترین شانس را برای بازیابی و زنده ماندن دراز مدت می دهد.

پیگیری و جستجو برای پیشرفت و یا عود تومور

در برخی موارد، حتی با تومورهای با رشد آهسته، برخی از تومورها ممکن است هنوز هم پس از درمان باقی بمانند. حتی زمانی که تومورهای دوران کودکی با موفقیت درمان می شوند، برخی ممکن است حتی سالها بعد برگردند (دکتر فرزندتان باید بتواند به شما یک ایده که این چگونه خواهد بود، به شما بدهد.).

آزمایشات تصویربرداری (سیتی اسکن یا ام آرآی)، معاینات فیزیکی، و گاهی آزمایش های دیگر بعد از درمان انجام خواهد شد تا به تعیین درصد موفقیت آمیز بودن آن کمک کند. آیا تومور به طور کامل حذف شده یا خیر، تیم مراقبت سلامت کودک شما می خواهد تا کودک شما را از نزدیک ببیند، به خصوص در چند ماه و سال اول پس از درمان تا رشد و یا عود تومور را بررسی کند. بسته به نوع و محل تومور و میزان درمان، این تیم به شما اعلام خواهد کرد که چه آزمایشاتی و چند وقت یکبار باید انجام شوند.

در طول این زمان، هر گونه علائم جدید را فوراً به دکتر فرزند خود گزارش دهید، بنابراین علت می تواند تعیین شده و درمان شود، اگر لازم باشد. دکتر فرزندتان می تواند به شما ایده ای از آنچه که جستجو می کند، بدهد. اگر فرزند شما نیاز به درمان بیشتر در برخی نقاط دارد، دکتر همه گزینه ها را با شما در میان می گذارد.

دوره نقاهت بعد از اثرات تومور و درمان آن

تومور و درمان آن ممکن است عوارض جانبی جسمی، روانی و احساسی، که می تواند از بسیار خفیف تا نسبتاً شدید باشد، را ایجاد کند. مغز یک کودک اغلب بهتر از یک فرد بالغ قادر به سازگار شدن با تغییرات است، اما آن نیز حساسیت بیشتری نسبت به درمان هایی مانند تشعشع دارد. مورد دیگر این که برخی از اثرات ممکن است طولانی مدت باشند و یا ممکن است تا سال های بعد از درمان خود را نشان ندهند.

هنگامی که کودک شما از درمان بهبود می یابد، پزشکان سعی خواهند کرد تا میزان هر گونه آسیب به مغز و یا مناطق دیگر را تعیین کنند. در کودکان بسیار کوچک، این ممکن است طول بکشد. آزمایش های فیزیکی و آزمایشات تصویربرداری (سیتی اسکن یا ام آرآی) برای تعیین میزان و محل هر گونه تغییر در مغز انجام خواهد شد.

انواع مختلفی از پزشکان و سایر متخصصان بهداشت ممکن است برای جستجوی این تغییرات کمک کنند و به کودک شما برای بازیابی کمک می کنند.

  • یک متخصص مغز و اعصاب (یک دکتر متخصص در درمان پزشکی سیستم عصبی) ممکن است هماهنگی جسمی، قدرت عضلانی و دیگر جنبه های عملکرد سیستم عصبی کودک شما را ارزیابی کند.
  • در صورتی که ضعف عضلات و یا فلج وجود دارد، کودک شما توسط درمانگران جسمی و یا شغلی و شاید یک متخصص توانبخشی (یک دکتر متخصص در توانبخشی)، در حالی که در بیمارستان هستید و یا به صورت سرپایی برای درمان فیزیکی معاینه خواهد شد.
  • اگر گفتار تحت تأثیر قرار گرفته باشد، یک متخصص گفتار درمانی به کودک شما جهت بهبود صحبت کردن و برقراری ارتباط کمک خواهد کرد.
  • در صورت نیاز، یک چشم پزشک (یک دکتر متخصص چشم)، فرزند شما را بررسی می کند، و یک کارشناس شنوایی سنجی می تواند شنوایی فرزند شما را بررسی کند. اگر مشکلات بینایی یا شنوایی یافت شوند، کودک شما ممکن است برخی از انواع خاص آموزش را نیاز داشته باشد.
  • فرزند شما نیز ممکن است توسط یک روانپزشک و یا روانشناس برای تعیین میزان هر گونه آسیب ناشی از تومور و درمان معاینه شود. دکتر رشد کودک شما را در زمینه هایی مانند هوش عمومی، گفتار و شنوایی، حافظه و مهارت های یادگیری را مستند خواهد کرد.
  • اگر تومور درون و یا نزدیک به قاعده مغز (مانند کرانیوفارینژیوما) بود و یا اگر پرتو درمانی بر این منطقه اعمال شده، غده هیپوفیز می تواند آسیب دیده باشد، که می تواند سطح هورمون را تحت تأثیر قرار دهد. علائم می تواند خستگی، بیحالی و سستی، بی اشتهایی، عدم تحمل سرما و یبوست، که ممکن است به سطوح پایین کورتیزول و یا هورمون تیروئید اشاره داشته باشد. مشکلات دیگر می توانند رشد یا بلوغ جنسی را به تأخیر بیاندازند. گاهی اوقات این علائم ممکن است حتی قبل از درمان به عنوان نتیجه ای از خود تومور ظاهر شوند. در صورتی که دلیلی برای فکر کردن به این که هیپوفیز متأثر شده است، وجود دارد، کودک شما ممکن است توسط یک متخصص غدد (یک دکتر متخصص در اختلالات هورمونی) معاینه شود. درمان های هورمونی ممکن است برای بازگرداندن سطح طبیعی هورمون ها تجویز شود. به عنوان مثال، هورمون رشد می تواند برای کمک به بازگرداندن رشد طبیعی تجویز شود.

اثرات مؤخر و بلند مدت درمان

یک نگرانی عمده هر دو والدین و پزشکان پتانسیلی برای اثرات ماندگار از درمان، و همچنین اثراتی که تا چند سال بعد بروز نمی کنند، می باشند. برخی از اینها، از جمله مشکلات یادگیری و یا تأخیر رشد و پیشرفت، در بالا ذکر شدند. دیگران ممکن است شامل اثراتی بر سیستم تناسلی همان طور که پسران و دختران بزرگ تر می شوند و یا افزایش خطر ابتلا به سرطان های دیگر بعد از آن در زندگی شوند. در حالی که پزشکان هر کاری برای محدود کردن شانس این عوارض انجام می دهند، گاهی اوقات آنها ممکن است از یک بخش اجتناب ناپذیر مطمئن شوند تا تومور به درستی درمان شود.

برای کمک به افزایش آگاهی از اثرات بعدی و بهبود مراقبت از بازماندگان سرطان دوران کودکی در طول زندگی آنها، گروه انکولوژی کودکان (COG) دستورالعمل های پیگیری دراز مدت برای بازماندگان سرطان های دوران کودکی را توسعه داده است. این دستورالعمل ها می تواند به شما کمک کند تا بدانید شما باید چه چیزی را جستجو کنید، چه نوع آزمایش غربالگری باید انجام شود تا مشکلات را بیابید، و چگونه اثرات بعدی درمان می شوند.

این بسیار مهم است که در مورد عوارض طولانی مدت با تیم مراقبت سلامت فرزند خود مشورت کنید و مطمئن شوید که یک برنامه برای بررسی این مشکلات و درمان آنها، در صورت نیاز وجود دارد. برای کسب اطلاعات بیشتر، از پزشکان فرزند خود در مورد دستورالعمل بازمانده COG بپرسید. شما همچنین می توانید آنها را بر روی وب سایت COG در www.survivorshipguidelines.org ببینید. دستورالعمل ها برای متخصصین بهداشت نوشته شده است، بنابراین شما ممکن است بخواهید با اطلاعات با تیم درمان کودک همراه شوید. اطلاعات بر اساس برخی از دستورالعمل های نوشته شده برای خانواده های کودکان مبتلا به سرطان نیز موجود است (مانند "لینک سلامتی").

برای اطلاعات بیشتر در مورد برخی از اثرات طولانی مدت درمان بخش کودکان مبتلا به بیماری سرطان را ببینید: عوارض دیررس درمان سرطان. 

مسائل اجتماعی، عاطفی، و دیگران در کودکان مبتلا به تومورهای مغزی و طناب نخاعی

کودکان می توانند مسائل اجتماعی و عاطفی را هم در طول درمان و هم بعد از آن توسعه دهند. عواملی مانند سن کودک در هنگام تشخیص دادن و میزان درمان می توانند نقش مهمی در اینجا بازی کنند.

تومورهای مغزی و نخاعی و درمان آنها می تواند گاهی اوقات بر چگونگی انجام برخی از وظایف روزمره یک کودک، از جمله فعالیت های خاص مدرسه، کار، و یا تفریحی تأثیر می گذارد. این اثرات اغلب در طول سال اول درمان بزرگترین هستند، اما می توان آنها را در طولانی مدت در برخی از کودکان مشاهده کرد. این مهم است که مرکز درمان کننده، وضعیت خانواده در اسرع وقت ارزیابی کند، به طوری که همه زمینه های نگرانی را می توان مشخص کرد.

برخی از کودکان و نوجوانان ممکن است مسائل عاطفی یا روانی دارند که نیاز است در طی درمان و بعد از آن به آنها بپردازند. بسته به سن آنها، آنها نیز ممکن است برخی مشکلات با عملکرد طبیعی و کار و مدرسه داشته باشند. این اغلب می تواند با حمایت و تشویق بهبود یابد. پزشکان و سایر اعضای تیم مراقبت بهداشتی همچنین اغلب می توانند برنامه های حمایت ویژه و خدمات را برای کمک  پس از درمان توصیه کنند.

بسیاری از کارشناسان توصیه می کنند که کودکان و نوجوانان در سن مدرسه تا جایی که امکان پذیر است در مدرسه حضور یابند. این می تواند به آنها کمک کند که احساس زندگی روزمره خود را حفظ کنند و دوستان خود در مورد آنچه در جریان است، آگاه کنند.

دوستان می توانند منبع بزرگ حمایتی محسوب شوند، اما بیماران و والدین باید بدانند که برخی از مردم سوء تفاهم ها و نگرانی هایی در مورد بیماری هایی مانند تومورهای مغز دارند. برخی از مراکز درمانی یک برنامه برای ورود مجدد به مدرسه دارند که می تواند در چنین موقعیت هایی کمک کننده باشد. در این برنامه، یک معلم (ارتباط مدرسه گفته می شود) که با بیمارستان کار می کند، می تواند به هموار کردن راه برای فرزند شما برای رفتن (برگشتن) به مدرسه کمک کند، توضیح مسائل مربوط به سلامت فرزند خود را، و بحث در مورد هر تکنیک آموزش ویژه ای که ممکن است مورد نیاز باشد را با معلمان درمیان بگذارید. رابط همچنین می تواند با دانش آموزان در مورد تشخیص، درمان و تغییراتی که کودک ممکن است با آنها برخورد کند، صحبت کند و همچنین به سؤالات معلمان و همکلاسی پاسخ می دهد (برای اطلاعات بیشتر، نگاه کنید به بخش کودکان مبتلا به بیماری سرطان: بازگشت به مدرسه).

مراکزی که بسیاری از کودکان مبتلا به تومور مغزی و نخاعی را درمان می کنند ممکن است برنامه هایی برای معرفی بیماران جدید به دیگران که قبلاً درمان آنها پایان یافته است، داشته باشند. این می تواند به بیماران و خانواده های آنها یک دیدگاهی از آنچه که در طول درمان و بعد از آن مورد انتظار است، بدهد که می تواند بسیار مهم باشد.

والدین و دیگر اعضای خانواده، از هر دو لحاظ احساسی و سایر موارد تحت تأثیر قرار می گیرند. برخی از نگرانی های مشترک خانواده در طول درمان شامل تنش مالی، رفتن و ماندن در نزدیکی مرکز درمان، از دست دادن شغل، و نیاز به تحصیل در خانه می باشند. مددکاران اجتماعی و دیگر متخصصان در مراکز درمانی می توانند به خانواده ها از طریق مرتب کردن این مسائل کمک کند.

در طول درمان، کودکان و خانواده های آنها تمایل دارند تا روی جنبه های روزانه زندگی بیشتر تمرکز کنند تا از آن طریق به مبارزه با تومور بپردازند. اما زمانی که درمان به پایان رسید، تعدادی از نگرانی عاطفی می تواند بوجود آیند. برخی از اینها ممکن است زمانی طولانی طول بکشند. آنها می توانند شامل چیزهایی مانند موارد زیر شوند:

  • برخورد با تغییرات فیزیکی که می توانند منجر به درمان شوند
  • نگرانی در مورد بازگشت تومور و یا گسترش مشکلات بهداشتی جدید
  • احساس رنجش برای داشتن یک تومور یا نیاز به درمان، زمانی که دیگران این نیاز را ندارند
  • نگرانی در مورد اینکه درمان متفاوت است و یا با تبعیض همراه است (توسط دوستان، همکلاسی ها، همکاران، کارفرمایان و غیره)
  • نگران بودن در مورد ارتباط، ازدواج، و داشتن یک خانواده در مراحل بعدی زندگی

هیچ کسی داشتن یک تومور مغزی یا طناب نخاعی را انتخاب نمی کند، اما برای بسیاری از کودکان و نوجوانان، این تجربه می تواند در نهایت مثبت باشد، به ایجاد خود ارزشی قوی کمک می کند. دیگر کودکان ممکن است زمان سخت تری از دوره نقاهت، آداپته کردن خود با زندگی پس از تومور و پیش رفتن داشته باشند. داشتن مقداری اضطراب و یا سایر واکنش های احساسی پس از درمان امری طبیعی است، اما احساس نگرانی بیش از حد، افسردگی، و یا عصبانیت می تواند بسیاری از رشد عاطفی یک فرد جوان را تحت تأثیر قرار دهد. این می تواند در راه روابط، مدرسه، کار، و دیگر جنبه های زندگی باشد.

با حمایت از خانواده، دوستان، بازماندگان دیگر، متخصصان سلامت روانی، و دیگران، بسیاری از مردم که از تومور جان سالم به در برده اند می توانند در ایجاد چالش هایی که با آنها برخورد کرده اند، تقویت شوند. 

نگهداری سوابق پزشکی خوب

به همان اندازه که شما ممکن است بخواهید تا این تجربه را زمانی که درمان کامل می شود، پشت سر بگذارید، بسیار مهم است که سوابق مراقبت های پزشکی فرزند خود را در طول این زمان بخوبی حفظ کنید. این می تواند بعداً همانطور که فرزند شما پزشکان جدید می بیند، بسیار مفید باشد. جمع آوری اطلاعات پس از درمان ممکن است راحت تر از تلاش برای بدست آوردن آنها در برخی نقاط در آینده باشد. موارد خاصی از اطلاعات وجود دارند که پزشکان کودک شما باید مطلع باشند، حتی پس از آنکه کودک به یک فرد بالغ تبدیل شود. اینها شامل:

  • یک کپی از گزارش (گزارشات) پاتولوژی از هر نمونه برداری و یا جراحی.
  • کپی از آزمایشات تصویر برداری (CT یا MRI اسکن، و غیره)، که معمولاً می تواند به طور دیجیتالی ذخیره شود (در یک دی وی دی، و غیره)
  • اگر کودک شما جراحی داشت، یک کپی از گزارش (گزارشات) عمل بود.
  • اگر کودک شما در بیمارستان بماند، یک کپی از خلاصه ترخیص ها که پزشکان آماده می کنند هنگامی که کودک شما را به خانه می فرستند، تهیه کنید.
  • اگر کودک شما تحت شیمی درمانی یا داروهای دیگر قرار داشته، یک لیست از دوز نهایی هر دارو که فرزند شما دریافت کرده، تهیه کنید.
  • اگر کودک شما پرتودرمانی داشت، خلاصه نهایی دوز و زمینه را داشته باشید.

بسیار مهم است بیمه درمانی فرزند شما حفظ شود. آزمایشات و ویزیت های دکتر هزینه زیادی دارد، و حتی اگر هیچ کس نخواهد به بازگشت تومور در آینده فکر کند، این ممکن است رخ دهد.

ترجمه شده از وبسایت: www.canser.org 



بیماری های این مجموعه



مقالات مرتبط با تومور مغزی و نخاعی در کودکان



�?یسبوک آی تی طب توییتر آی تی طب گوگل پلاس آی تی طب اینستاگرام آی تی طب آر اس اس آی تی طب

به آی تی طب خوش آمدید. این وب سایت خدمات پزشکی ارائه نمی کند.

طراحی اپلیکیشن و طراحی وب سایت : پردو وب


کلیه حقوق متعلق به مرجع پزشکی ایران، آی تی طب می باشد.