سرطان در نوجوانان


هیچ تعریف دقیقی از آنچه "سرطان های دوران کودکی" را از سرطان در نوجوانان جدا می کند، و یا زمان دقیقی که فرد مبتلا به سرطان، یک فرد بالغ در نظر گرفته می شود، وجود ندارد. اما به منظور اهداف آماری، سرطان در نوجوانان اغلب برای کسانی اطلاق می شود که بین سنین 15 و 19 دچار سرطان شوند. 

جزئیات بیماری سرطان در نوجوانان


سرطان چیست؟

بدن از تریلیون ها سلول زنده ساخته شده است. سلول های عادی بدن رشد کرده، به سلول های جدید تقسیم شده و به یک روش منظم می میرنددر طول سال های اولیه زندگی یک فرد، سلول های طبیعی سریع تر تقسیم می شوند تا به شخص اجازه رشد دهندهنگامی که فرد بالغ می شود، اغلب سلول ها برای جایگزینی سلول های فرسوده و یا سلول های در حال مرگ و یا برای ترمیم جراحات تقسیم می شوند. سرطان هنگامی آغاز می شود که سلول ها در یک قسمت از بدن شروع به رشد خارج از کنترل می کنند. سرطان ها انواع بسیاری دارند، اما همه آنها به دلیل رشد خارج از کنترل سلول های غیر طبیعی شروع می شوند. رشد سلول های سرطانی متفاوت از رشد سلول های طبیعی استبه جای مرگ، سلول های سرطانی به رشد خود ادامه داده و سلول های غیر طبیعی تولید می کنند. سلول های سرطانی همچنین می توانند به بافت های دیگر حمله کرده (در آن ها رشد کنند)، چیزی که سلول های طبیعی نمی توانند انجام دهند رشد خارج از کنترل و حمله به سایر بافت ها عواملی هستند که باعث می شوند یک سلول تبدیل به سلول سرطانی شود. سلول ها به دلیل آسیب رسیدن به DNA  آنها تبدیل به سلول های سرطانی می شوند. DNA در هر سلول وجود دارد و تمام فعالیت های آن را هدایت می کند. در یک سلول طبیعی،DNA  آسیب دیده باید بازسازی شود، در غیر این صورت سلول می میرد. در سلول های سرطانی،DNA  آسیب دیده بازسازی نمی شود، اما سلول آن طور که انتظار داریم، نمی میرد. در عوض، این سلول به ساختن سلول های جدیدی می پردازد که بدن نیاز ندارداین سلول های جدید همه مانند سلول اولیه دارای DNA آسیب دیده هستند. افراد می توانند DNA آسیب دیده (جهش یافته) از والدین خود به ارث ببرند، اما اغلب، آسیب DNA به وسیله عاملی در محیط ، یا ناشی از اشتباهاتی است که در هنگام بازتولید یک سلول عادی رخ می دهد. در بزرگسالان علت آسیب DNA  ممکن است چیزی مشخص، مانند مصرف سیگار باشد. اما در اغلب موارد هیچ علت مشخصی یافت نمی شود. در اغلب موارد، سلول های سرطانی تومور تشکیل می دهند. برخی از سرطان ها، مثل لوسمی، به ندرت تشکیل تومور می دهند. در عوض، این سلول های سرطانی، خون و اندام های خونی را درگیر کرده و در بافت های دیگر که امکان رشد دارند به گردش در می آیند. سلول های سرطانی اغلب به قسمت های دیگر بدن منتقل شده، و شروع به رشد و تشکیل تومور های جدید می کنند که جایگزین بافت سالم بدن می شوند. این فرایند متاستاز نامیده می شود. این اتفاق  هنگامی رخ می دهد که سلول های سرطانی به جریان خون یا عروق لنفاوی بدن راه می یابند. بدون توجه به این که یک سرطان کجا ممکن است گسترش یابد، نام (و درمان) آن بر اساس مکانی انتخاب می شود که سرطان از آنجا آغاز شده است. به عنوان مثال، سرطان پستانی که به استخوان انتشار یافته باشد کماکان سرطان پستان نامیده می شود، نه سرطان استخوان. انواع مختلف سرطان می توانند بسیار متفاوت رفتار کنند. آنها با سرعت های مختلف رشد کرده و به درمان ها عکس العمل های متفاوتی نشان می دهند. به همین دلیل افراد به درمانی نیاز دارند که مخصوص به نوع سرطان آن ها باشد.

سرطان در نوجوانان چیست؟

هیچ تعریف دقیقی از آنچه "سرطان های دوران کودکی" را از سرطان در نوجوانان جدا می کند، و یا زمان دقیقی که فرد مبتلا به سرطان، یک فرد بالغ در نظر گرفته می شود، وجود ندارد. اما به منظور اهداف آماری، سرطان در نوجوانان اغلب برای کسانی اطلاق می شود که بین سنین 15 و 19 دچار سرطان شوند. سرطان در نوجوانان شایع نیست، اما طیف گسترده ای از انواع سرطان ها می تواند در این گروه سنی رخ دهد، و درمان این سرطان ها بنا به دلایلی می تواند چالش برانگیز باشد. اکثر سرطان ها در بزرگسالان مسن تر رخ می دهند.  شایع ترین سرطان ها در بزرگسالان سرطان پوست، ریه، روده بزرگ، پستان (در زنان) و پروستات (در مردان) می باشند. بسیاری از سرطان ها در بزرگسالان به عوامل خطر مرتبط با شیوه زندگی (مانند سیگار کشیدن، اضافه وزن و یا چاقی، یا عدم فعالیت فیزیکی) و یا سایر عوامل محیطی مربوط اند. یک بخش کوچک از سرطان ها به شدت تحت تاثیر تغییرات در DNA (جهش های ژنتیکی) هستند که افراد آنها را از والدین خود به ارث می برند. سرطان هایی که در دوران کودکی (قبل از سن 15سال) شروع شوند، بسیار کمتر رایج اند. انواع سرطان هایی که در کودکان رخ می دهند، متفاوت از انواع مربوط به بزرگسالان هستند. سرطان های دوران کودکی اغلب ناشی از تغییرات DNA در سلول ها هستند که خیلی زود، حتی گاهی اوقات قبل از تولد رخ می دهند. بر خلاف بسیاری از سرطان ها در بزرگسالان، سرطان های دوران کودکی خیلی به سبک زندگی یا عوامل خطر زیست محیطی مرتبط نیستند. انواع سرطان هایی که در نوجوانان رخ می دهد ترکیبی از انواعی است که می تواند در کودکان و بزرگسالان رخ دهد.

شایع ترین سرطان ها در نوجوانان

انواع سرطان هایی که در نوجوانان دیده می شود (15 تا 19 سال) منحصر به این گروه سنی نیست، اما رایج ترین آن ها نسبت به انواعی که در کودکان یا بزرگسالان رخ می دهد، متفاوت اند.

شایع ترین سرطان ها در نوجوانان عبارتند از:

  • لنفوم (لنفوم هوچکین و لنفوم غیر هوچکین)
  • لوسمی (عمدتا لوسمی حاد لنفوسیتی [ALL] و لوسمی حاد میلوئید[AML] )
  • سرطان تیروئید
  • تومورهای مغز و نخاع
  • سرطان بیضه
  • تومورهای استخوانی (تومور استئوسارکوم و اوینگ)
  • تومورهای بافت نرم (سارکوم)
  • ملانوم
  • سرطان تخمدان

بسیاری از انواع دیگر سرطان نیز می توانند در نوجوانان رخ دهند – این ها تنها انواع رایج اند.

لنفوم

لنفوم در سلول های خاصی از سیستم ایمنی به نام لنفوسیت شروع می شود. این سرطان ها اغلب تحت تاثیر غدد لنفاوی و سایر بافت های لنفاوی، مانند لوزه ها و یا تیموس (یک عضو کوچک رو به روی قلب) قرار می گیرند. آنها می توانند مغز استخوان و دیگر اندام ها را تحت تاثیر قرار دهند. همچنین باعث بروز علائم مختلف بسته به جایی که سرطان وجود دارد، می شوند. رایج ترین علائم کاهش وزن، تب، عرق، خستگی، و توده (تورم غدد لنفاوی) در زیر پوست گردن، زیر بغل یا کشاله ران هستند.

دو  نوع اصلی لنفوم وجود دارد:

  • لنفوم هوچکین (بیماری هوچکین)
  • لنفوم غیر هوچکین

هر دو نوع می تواند در نوجوانان رخ دهد. لنفوم هوچکین در 2 گروه سنی متداول است: اوایل بزرگسالی (سن 15 تا 40،
معمولا  افراد در دهه 20سن) و اواخر دوره بزرگسالی (بعد از 55 سالگی). این نوع سرطان در تمام گروه های سنی، یکسان است، و از جمله انواعی است که بهترین پاسخ را به درمان می دهد. لنفوم غیر هوچکین (NHL) کمتر از بیماری هوچکین در نوجوانان رایج است، اما خطر NHL با افزایش سن افراد بیشتر می شود. انواع بسیاری از NHL وجود دارد. برخی از انواع که اغلب در نوجوانان دیده می شود، به سرعت رشد می کند و نیاز به درمان شدید دارد، اما آنها همچنین پاسخ به درمان بهتری نسبت به NHL در بزرگسالان نشان داده اند. برای اطلاعات بیشتر در مورد این سرطان ها، بیماری هوچکین، لنفوم غیر هوچکین، و لنفوم غیر هوچکین در کودکان را مطالعه کنید.

لوسمی

لوسمی ها، سرطان مغز استخوان و خون هستند. آنها شایع ترین سرطان در کودکانند، اما می توانند در هر سنی رخ دهند، و در واقع، بسیاری از لوسمی ها در افراد مسن رخ می دهند. اکثر لوسمی ها در نوجوانان از نوع حاد هستند (دارای رشد سریع اند) مانند انواع لوسمی لنفوسیتی حاد(ALL)  و لوسمی میلوئیدی حاد (AML) . لوسمی می تواند باعث خستگی، ضعف، رنگ پریدگی، خونریزی و یا کبودی، تب، کاهش وزن، درد استخوان و مفاصل، و علائم دیگر شود. هر چه بیمار جوان تر باشد، لوسمی حاد به نظر دور نمای بهتری دارد. برای اطلاعات بیشتر، لوسمی دوران کودکی، لوسمی- لنفوسیتی حاد و لوسمی- میلوئیدی حاد (میلوئیدی) را مطالعه کنید.

سرطان تیروئید

خطر ابتلا به سرطان تیروئید با بالا رفتن سن افراد، بیشتر می شود، اما نسبت به بسیاری از دیگر سرطان های بزرگسالان اغلب آن را در سنین کمتر، می توان یافت و در زنان جوان بسیار شایع تر از مردان جوان است. شایع ترین علامت سرطان تیروئید یک توده در جلوی گردن است. اکثر توده های تیروئید سرطان نیستند، اما مهم است که آنها را بررسی کنید تا مطمئن شوید. دیگر نشانه های سرطان تیروئید می تواند شامل درد یا تورم در گردن، مشکل در تنفس و یا بلع و تغییر صدا باشد. شانس درمان این سرطان معمولا بسیار زیاد است. برای اطلاعات بیشتر، سرطان تیروئید را مطالعه کنید.

تومورهای مغز و نخاع

انواع مختلفی از تومورهای مغز و نخاع وجود دارد و درمان و دورنمای هر یک متفاوت است. در کودکان، اکثر تومورهای مغزی در قسمت های پایینی مغز شروع می شوند، مانند مخچه (که حرکات را هماهنگ می کند) و یا ساقه مغز (که مغز را به نخاع متصل می کند). در بزرگسالان احتمال گسترش تومورها در قسمت های بالایی مغز بیشتر است. تومورها در نوجوانان می توانند در هر دو منطقه رخ دهند. در تمام گروه های سنی، تومورهای نخاع کمتر از تومورهای مغزی رایج اند. تومورهای مغزی می توانند باعث سردرد، تهوع، استفراغ، تاری دید یا دوبینی، سرگیجه، تشنج، مشکل در راه رفتن و یا در دست گرفتن اجسام، و علائم دیگر شوند. برای کسب اطلاعات بیشتر، به تومورهای مغز و نخاع در کودکان و تومورهای مغز و نخاع در بزرگسالان مراجعه کنید.

سرطان بیضه

سرطان بیضه اغلب در مردان جوان ایجاد می شود. در حدود نیمی از سرطان های بیضه در مردان بین سنین 20 و 34 رخ می دهد اما این سرطان می تواند در هر سنی از جمله نوجوانان رخ دهد. در اغلب موارد، اولین علامت سرطان بیضه، یک توده در بیضه است، و یا بیضه متورم شده یا بزرگتر می شود. برخی از تومورهای بیضه ممکن است دردناک باشند، اما بیشتر مواقع این طور نیستند. بسیار مهم است که هر گونه توده در بدن در سریع ترین زمان ممکن توسط یک پزشک بررسی شود تا علت آن مشخص شود. به طور کلی، دورنمای سرطان بیضه بسیار خوب است، و بیشتر این سرطان ها می توانند درمان شوند. برای اطلاعات بیشتر، سرطان بیضه را مطالعه کنید.

تومورهای استخوان و بافت نرم (سارکوم)

سارکوم ها سرطان هایی هستند که در بافت همبند مانند ماهیچه ها، استخوان یا سلول های چربی شروع می شوند. 2 نوع اصلی سارکوم وجود دارد: سارکوم استخوان و سارکوم بافت نرم (که در عضلات، چربی، رگ های خونی و یا دیگر بافت های بدن شروع می شوند). سارکوم ها می توانند در هر سنی شروع شوند، اما برخی انواع اغلب در کودکان بزرگتر و نوجوانان رخ می دهند.

سارکوم استخوان: 2 نوع از رایج ترین سرطان های استخوان، استئوسارکوم و اوینگ سارکوم، در نوجوانان شایع تر هستند. آنها اغلب باعث استخوان دردی می شوند که در شب و یا با فعالیت، بدتر می شود. آنها همچنین می توانند باعث تورم در ناحیه اطراف استخوان شوند. استئوسارکوم معمولا در مناطقی که استخوان سریعا در حال رشد است، شروع می شود مثلا در نزدیکی انتهای استخوان های بلند پاها و یا بازوها. شایع ترین مکان های شروع سارکوم اوینگ استخوان های لگن، قفسه سینه (مانند دنده و یا تیغه های شانه)، و یا در وسط استخوان های بلند پا می باشد. برای اطلاعات بیشتر، استئوسارکوم و تومورهای نوع اوینگ را ببینید.

سارکوم بافت نرم: این سرطان ها می توانند در هر قسمتی از بدن شروع شوند، اما آنها اغلب در دست ها و پاها ایجاد می شوند. رابدومیوسارکوم، سرطانی است که در سلول هایی شروع می شود که معمولا به عضلات اسکلتی گسترش می یابند، و اغلب در کودکان کمتر از 10 سال شایع است، اما در نوجوانان و بزرگسالان نیز می تواند گسترش یابد. بسیاری از دیگر انواع سارکوم بافت نرم با افزایش سن افراد شایع تر می شوند. علائم به این بستگی دارند که سارکوم کجا شروع شده، و این که آیا شامل توده (که ممکن است باعث درد بشود یا نشود)، تورم یا مشکلات روده است. برای اطلاعات بیشتر، رابدومیوسارکوما و سارکوم- سرطان بافت نرم بزرگسالان را ببینید.

ملانوم

اگر چه ملانوم بیشتر احتمال دارد که در افراد مسن رخ دهد، اما این سرطانی است که در افراد جوان تر، از جمله نوجوانان نیز یافت می شود. در واقع، ملانوم یکی از مهمترین سرطان های شایع در افراد جوان تر از 30 سال (به خصوص زنان جوان) است. اگر ملانوم در خانواده ارثی باشد می تواند در سنین پایین تر نیز رخ دهد. مهم ترین علامت هشدار ملانوم یک لکه جدید بر روی پوست و یا لکه ای است که تغییر اندازه، شکل، یا رنگ داشته باشد. لکه ای که از سایر لک های روی پوست متفاوت به نظر برسد نیز می تواند یک هشدار بوده و باید توسط دکتر بررسی شود. اگر ملانوم سریعا تشخیص داده شده و درمان شود، شانس درمان آن اغلب بسیار زیاد است. اما اگر به حال خود رها شود، می تواند به سرعت رشد کرده و گسترش یابد، که در این حالت درمان آن بسیار سخت تر خواهد شد. برای کسب اطلاعات بیشتر، سرطان پوست- ملانوم را ببینید.

سرطان تخمدان

به طور کلی، سرطان تخمدان در زنان مسن بسیار شایع تر است. اما برخی از انواع سرطان تخمدان، که تحت عنوان تومورهای سلول زایا شناخته شده اند، در نوجوانان و زنان جوان شایع ترند. سرطان تخمدان معمولا در مراحل اولیه علائمی ندارد، اما برخی از نوجوانان و زنان جوان ممکن است احساس سیری سریع در هنگام خوردن غذا و یا نفخ غیر طبیعی، درد شکم، و یا علائم ادراری داشته باشند. اگر چنین علائمی بیشتر از چند هفته مشاهده شود، باید توسط یک دکتر بررسی شود. برای اطلاعات بیشتر، سرطان تخمدان را ببینید. 

آمارهای کلیدی برای سرطان در نوجوانان چیست ؟

هر ساله حدود 5،000 نوجوان در سن 15 تا 19 سال با علائم سرطان در ایالات متحده تشخیص داده می شوند. به طور کلی، این مربوط به کمتر از 1٪ همه سرطان هاست. حدود 600 نوجوان در هر سال از سرطان می میرند. سرطان علت حدود 5 درصد از مرگ و میرها است و چهارمین عامل مرگ و میر در این گروه سنی، بعد از تصادفات، خودکشی، و قتل است. احتمال ابتلا به سرطان در مورد دختران و پسران نوجوان برابر است، اما میزان زنده ماندن در دختران کمی بیشتر از پسران است. به طور کلی، 5 سال بعد از ابتلا به سرطان حدود 85٪ از دختران، و 80٪ از پسران هنوز زنده اند. علت آن ممکن است به دلیل ترکیب های مختلف انواع سرطان در مردان و زنان باشد. میزان بقا می تواند بسته به نوع سرطان و سایر عوامل متفاوت باشد. میزان بقا در سرطان در نوجوانان در دهه های اخیر تغییر زیادی نکرده است، بر عکس در بسیاری از سرطان ها در کودکان و بزرگسالان مسن تر بهبود دیده می شود.  مانند سرطان در کودکان، پیشرفت در بعضی انواع سرطان در نوجوانان بیشتر از دیگران بوده است. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

عوامل خطر و علل سرطان در نوجوانان چیست ؟

یک عامل خطر می تواند هر چیزی باشد که در شانس ابتلا به یک بیماری مانند سرطان تاثیر می گذارد. سرطان های مختلف عوامل خطر متفاوتی دارند. در افراد مسن، بسیاری از سرطان ها به عوامل خطر مرتبط با شیوه زندگی مانند سیگار کشیدن، اضافه وزن، رژیم غذایی ناسالم، ورزش غیر کافی، و نوشیدن بیش از حد الکل مرتبط اند. مواجهه با بعضی عوامل در محیط زیست، مانند رادون، آلودگی هوا، مواد شیمیایی در محل کار، و یا تابش در آزمایش های پزشکی، نیز در برخی از سرطان های بزرگسالان نقش دارند. معمولا سال ها طول می کشد تا این نوع عوامل روی خطر ابتلا به سرطان تاثیر بگذارند، به طوری که به نظر می رسد نقش بسزایی در سرطان های کودکان و یا نوجوانان نداشته باشند. سرطان در اثر یک سری تغییرات (جهش) در ژن های داخل سلول ها رخ می دهد. ژن ها، که از DNA ساخته شده اند، حاوی  دستورالعمل هایی برای تقریبا همه کارهایی هستند که سلول ها انجام می دهند. برخی ژن ها شامل دستورالعمل هایی برای کنترل در زمان رشد سلول ها، تقسیم به سلول های جدید، و مرگ آن ها هستند. تغییرات در این ژن ها می تواند باعث شود که سلول ها به صورت خارج از کنترل رشد کنند. برخی افراد تغییرات ژنتیکی را از پدر و مادر خود به ارث می برند که خطر ابتلا به برخی سرطان ها را افزایش می دهد. در افرادی که چنین جهشی به ارث می برند، گاهی اوقات این می تواند خیلی زودتر از آن چه معمولا انتظار می رود، منجر به سرطان شود. اما بیشتر سرطان ها از تغییرات ژنتیکی ارثی ایجاد نمی شوند. علل تغییرات ژنتیکی در سرطان های خاص بزرگسالان در بعضی موارد شناخته شده است (مانند عوامل خطر مربوط به شیوه زندگی و عوامل زیست محیطی که در بالا ذکر شد)، اما دلایل تغییرات ژنتیکی که باعث بسیاری از سرطان ها در کودکان و نوجوانان می شوند، مشخص نیست. بسیاری از آن ها به احتمال زیاد فقط  اتفاقات تصادفی هستند که بدون داشتن هیچ علت خارجی، گاهی اوقات در داخل سلول رخ می دهند. با این حال، برخی از علل سرطان در نوجوانان شناخته شده اند، برای مثال:

  • قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش (UV) نور خورشید و یا اشعه تخت های برنزه می تواند خطر ابتلا به ملانوم را افزایش دهد.
  • درمان با شیمی درمانی یا اشعه درمانی برای سرطان دوران کودکی می تواند خطر ابتلا به یک سرطان دوم، به خصوص سرطان خون را بعد از آن افزایش دهد.
  • عفونت با ویروس ایدز (HIV) می تواند خطر لنفوم غیر هوچکین و برخی سرطان های دیگر را افزایش دهد. با این حال، این عوامل و سایر عوامل خطر شناخته شده، احتمالا فقط سهم کوچکی در کل سرطان های نوجوانان دارند.

آیا می توان از سرطان در نوجوانان جلوگیری کرد؟

اکثر سرطان ها در نوجوانان علت شناخته شده ای ندارند، پس جلوگیری از همه آنها امکان پذیر نمی باشد. اما از برخی از  آن ها می توان جلوگیری کرد.

محدود کردن عوامل خطر مرتبط با شیوه زندگی و عوامل زیست محیطی

بر خلاف بسیاری از سرطان ها در افراد مسن، به نظر می رسد عوامل خطر مرتبط با شیوه زندگی (مانند سیگار کشیدن) نقش زیادی در سرطان نوجوانان ندارند. برخی عوامل زیست محیطی، مانند قرار گرفتن در معرض تابش اشعه، با خطر ابتلا به سرطان در نوجوانان مرتبط اند. اما برخی اوقات قرار گرفتن در معرض اشعه غیر قابل اجتناب است، مثلا اگر کودکی برای درمان سرطان نیاز به پرتودرمانی داشته باشد. می توان برای کاهش خطر ابتلا به انواع خاصی از سرطان برخی اقدامات را انجام داد، مانند:

  • سیگار نکشیدن
  • محدود کردن زمان صرف شده در آفتاب و اجتناب از سالن های برنزه
  • برای افرادی که از نظر جنسی فعالند، محدود کردن شرکای جنسی و استفاده از شیوه های جنسی ایمن، که خطر ابتلا به عفونت با ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) و ویروس نقص ایمنی  (HIV)را در انسان کاهش می دهد.

در حالی که عوامل خطر مربوط به شیوه زندگی و عوامل زیست محیطی اثر زیادی در سرطان نوجوانان ندارند، قرار گرفتن در معرض این عوامل در سال های نوجوانی باز هم می تواند خطر ابتلا به سرطان را در سنین بالاتر افزایش دهد. مهم است که عادات سالم را در زندگی گسترش داده و حفظ کنیم، مانند نکشیدن سیگار، داشتن وزن مناسب، داشتن فعالیت و یک رژیم غذایی سالم. چنین عادات سالمی می توانند خطر ابتلا به بسیاری از دیگر مشکلات سلامتی را کاهش دهند.

واکسن برای جلوگیری از سرطان

بعضی از واکسن ها ممکن است خطر ابتلا به سرطان را کاهش دهند. به عنوان مثال، برای جلوگیری از عفونت به HPV (ویروس پاپیلومای انسانی)، گروهی از ویروس های مربوط به سرطان دهانه رحم و برخی سرطان های دیگر، واکسن هایی موجود اند. حتی اگر احتمال ابتلا به این سرطان ها در سال های بعد از نوجوانی زیاد باشد، تزریق این واکسن قبل از این که یک فرد از نظر جنسی فعال شود، بهترین اثر را دارد. برای اطلاعات بیشتر، واکسن HPV و HPV   و سرطان را مطالعه کنید.

عمل جراحی پیشگیرانه

به ندرت، افراد تغییرات ژنتیکی به ارث می برند که احتمال نوع خاصی از سرطان در سنین پایین را ایجاد می کند. در  چنین مواردی، افراد و پزشکان باید در مورد جراحی برای برداشتن یک عضو قبل از بروز سرطان تصمیم بگیرند. که این امر بسیار نادر است.


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

یافتن سرطان در نوجوانان

سرطان در نوجوانان اغلب بعدا، هنگامی که آنها در گروه های سنی دیگر قرار می گیرند، مشخص می شوند. بنا به دلایلی تشخیص سرطان ممکن است با تاخیر باشد:

  •  اغلب نوجوانان احساس سلامت می کنند و به دکتر مراجعه نمی کنند، مگر اینکه واقعا احساس نیازکنند. این امر به ویژه در مردان جوان وجود دارد.
  • این سال ها اغلب زمانی است که افراد جوان شروع به رشد و استقلال و ایجاد هویت و تعیین سبک زندگی خود می کنند. در این زمان دغدغه های دیگری مانند گذراندن وقت با دوستان، قرارهای ملاقات، کار، و یا آمادگی برای دانشگاه اغلب در اولویت های بالاتری قرار می گیرند. بسیاری از نوجوانان ممکن است حتی یک دکتر مشخص نداشته باشد.
  • حتی زمانی که یک فرد جوان با نگرانی به پزشک مراجعه می کند، سرطان معمولا جزو احتمالات بالا در نظر گرفته نمی شود، زیرا در این گروه سنی رایج نیست. پزشکان برای نشانه هایی مانند درد یا احساس خستگی دلایل دیگری غیر از سرطان را در نظر می گیرند، که ممکن است تشخیص را به تاخیر بیندازد. با این حال، بعضی سرطان ها در نوجوانان می تواند سریعا تشخیص داده شود، هنگامی که درمان احتمال موفقیت زیادی دارد

غربالگری برای سرطان در نوجوانان

غربالگری تستی است برای بیماری مانند سرطان در افرادی که هیچ علامتی ندارند. سرطان ها بین سنین 15 و 19 شایع نیستند، بنابراین برای افراد این گروه سنی که در معرض خطر زیادی نیستند، تست غربالگری سرطان به طور کلی توصیه نمی شود. برخی افراد بیشتر در معرض خطر ابتلا به انواع خاص سرطان هستند که می تواند به علت سابقه خانوادگی یا به دلیل تغییرات ژنتیکی خاص ارثی در آن ها باشد. این عوامل ممکن است فرد را در معرض خطر بالاتری برای ابتلا به سرطان هایی مانند ملانوم پوست، روده بزرگ، تیروئید، و یا دیگر سرطانها قرار دهد. این افراد باید مراقب بوده، تست های منظم انجام دهند و یا در سنین پایین آزمایش هایی در جستجوی نشانه هایی از سرطان انجام دهند.

نشانه های احتمالی سرطان در نوجوانان

همانطور که در بالا اشاره شد، دلایل بسیاری وجود دارد که چرا سرطان در نوجوانان و بزرگسالان جوان ممکن است
به سرعت تشخیص داده نشود. گاهی اوقات علائم اولیه سرطان می تواند با علائم بیماری یا صدمات متداول دیگر مشترک بوده و هم پوشانی داشته باشند. جوانان ممکن است احساس ضعف و ناتوانی، بیماری و یا برجستگی یا کبودی داشته باشند که می تواند نشانه های اولیه سرطان را بپوشاند. اما مهم است که از علائم متداول سرطان آگاه باشیم. این علائم شامل:

  • برآمدگی غیرمعمول یا تورم در گردن، شکم، بیضه، و یا جاهای دیگر
  • خستگی غیر قابل توضیح و از دست دادن انرژی
  • کبودی آسان
  • خونریزی غیر طبیعی
  • درد مداوم در یک قسمت از بدن
  • تب غیر قابل توضیح و یا بیماری است که از بین نمی رود.
  • سردرد های مکرر، اغلب با استفراغ
  • تغییرات ناگهانی در چشم یا بینایی
  • از دست دادن اشتها یا کاهش وزن بدون برنامه ریزی قبلی
  • خال و یا لکه ای جدید بر روی پوست، و یا لکه ای که تغییر اندازه، شکل، یا رنگ داشته باشد

اطلاعات بیشتر در مورد علائم شایع برای سرطان های خاص را می توانید در بخش "چه سرطان هایی در نوجوانان رخ می دهند؟" مطالعه کنید. علائم دیگر نیز بسته به نوع سرطان امکان پذیرند. بسیاری از این علائم احتمال دارد توسط عاملی غیر از سرطان ایجاد شوند.  با این حال، اگر شما هر یک از این نشانه ها را دارید- به خصوص اگر آنها از بین نمی روند یا بدتر می شوند – به دکتر مراجعه کنید.

مراجعه به پزشک

هنگامی که شما به دکتر مراجعه می کنید، او سابقه پزشکی و علائم شما را درخواست کرده و آن ها را بررسی می کند. بسته به علائم شما، انواع خاصی از آزمایشات یا تست ها ممکن است مورد نیاز باشد. دکتر ممکن است آزمایش خون، آزمایش تصویربرداری (مانند اشعه ایکس و سی تی اسکن)، یا سایر آزمایشات را تجویز کند تا مشخص شود که آیا علائم شما به سرطان و یا چیز دیگری مربوط اند. اگر نظر دکتر چنین باشد که علائم شما ممکن است توسط سرطان ایجاد شده باشند، شما احتمالا برای تست ها و آزمون های بیشتر باید به یک متخصص مراجعه کنید. نوع متخصصی که می بینید به سن شما و این که به چه نوع سرطانی مشکوک باشید، بستگی دارد. در برخی موارد، اگر توده غیر طبیعی و یا تومور پیدا شده باشد، دکتر ممکن است همه یا قسمتی از آن را بردارد،  تا بتواند آن را زیر میکروسکوپ برای سلول های سرطانی بررسی کند. این عمل نمونه برداری (biopsy) نامیده می شود. برای بسیاری از انواع سرطان ها، نمونه برداری برای تایید تشخیص مورد نیاز است. نمونه برداری را می توان در بسیاری از زمینه ها، از برداشتن تعداد کمی از سلول ها با سوزن نازک توخالی تا عمل های جراحی گسترده انجام داد. نوع نمونه برداری مورد استفاده بستگی دارد که توده یا تومور کجا قرار گرفته باشد.


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

سرطان در نوجوانان چگونه درمان می شود؟

احتمال ابتلا به سرطان در افراد مسن نسبت به افراد جوان بیشتر است، به طوری که بسیاری از پزشکان که  به کار درمان سرطان مشغولند، عمدتا بزرگسالان مسن را می بینند. (پزشکانی که به درمان سرطان می پردازند غده شناس oncologist نامیده می شوند). برخی از پزشکان که غده شناس اطفال (pediatric oncologist) نامیده می شوند، در درمان سرطان های دوران کودکی تخصص دارند. هر نوع پزشکی تمایل به کار در یک مطب و یا مرکز سرطان در راستای درمان افراد مسن و یا کودکان دارد و تعداد بسیار کمی از پزشکان هستند که به طور خاص در مورد سرطان در نوجوانان و بزرگسالان جوان تمرکز دارند، بنابراین همیشه مشخص نیست که چه نوع دکتر (یا مرکز درمان) می تواند بهتر باشد. این اغلب به سن بیمار و نوع سرطان بستگی دارد. سرطان مربوط به نوجوانان و بزرگسالان جوان که در کودکان نیز شایع است، مانند لوسمی لنفوسیتی حاد (ALL)، سارکوم استخوان و رابدومیوسارکوما، اغلب بهتر است توسط غده شناس کودکان، که تجربه بیشتری در این نوع سرطان دارد، درمان شود. از سوی دیگر، نوجوانان مبتلا به سرطان های "افراد بالغ"، مانند ملانوم یا سرطان تیروئید، بهتر است تحت درمان پزشکانی قرار گیرند که کار درمان افراد مسن را انجام می دهند و این نوع سرطان را بیشتر می بینند. پزشکان هنگام درمان کودکان مبتلا به سرطان از درمان های شدید تری نسبت به بزرگسالان استفاده می کنند. به طور کلی بدن کودکان قادر به بازیابی بهتر دوز بالای شیمی درمانی نسبت به بزرگسالان است. در کل، اغلب  سرطان های دوران کودکی پاسخ بهتری به شیمی درمانی می دهند، زیرا این سرطان ها تمایل به رشد سریع دارند. (اکثرا شیمی درمانی روی سلول هایی که به سرعت در حال رشد هستند، تاثیر می گذارد). برای برخی از سرطان ها (به خصوص سرطان های "دوران کودکی" مثل ALL و سارکوم استخوان)، درمان های تهاجمی تر استفاده می شود. برای کودکان نتایج بهبود خوبی به دست آمده است و برای نوجوانان و بزرگسالان جوان نیز همین طور است، اما برای سرطان های دیگر نتایج به دست آمده مشخص نیست. این می تواند به سن بیمار و نوع سرطان بستگی داشته باشد.

انواع درمان سرطان

انواع اصلی درمان سرطان در نوجوانان دقیقا به همان صورت است که در مورد گروه های سنی دیگر انجام می شود. انتخاب درمان به نوع و مرحله (گسترش) سرطان بستگی دارد. گاهی اوقات بیش از یک نوع درمان استفاده می شود. مهم است که در مورد تمام گزینه های درمان و عوارض جانبی احتمالی هر یک با پزشکان خود مشورت کرده تا بهترین روش، متناسب با نیازهای شما انتخاب شود.

جراحی

جراحی به ویژه در مراحل اولیه سرطان ، یک درمان متداول است. نوع و مقدار عمل جراحی مورد نیاز، به نوع و محل سرطان بستگی دارد. نوجوانان از برخی لحاظ هنگامی که تحت جراحی قرار می گیرند، دارای مزیت هستند، زیرا آنها معمولا مشکلات سلامتی کمتری نسبت به سالمندان دارند، و نگرانی کمتری در مورد بیهوشی آن ها در مقایسه با کودکان جوان تر وجود دارد. (بیهوشی، استفاده از دارو یا گاز برای ایجاد یک خواب عمیق و بدون احساس درد است.) اما بدن نوجوانان اغلب هنوز در حال رشد است، بنابراین در برخی موارد آنها می توانند بیشتر از افراد مسن تحت تاثیر عمل جراحی قرار گیرند. برای اطلاعات بیشتر، راهنمای عمل جراحی سرطان را ببینید.

پرتو درمانی

پرتو درمانی، استفاده از اشعه های با انرژی بالا (مانند اشعه ایکس) و یا ذرات، برای نابودی سلول های سرطانی است. احتمال بروز عوارض جانبی در اثر تابش در نوجوانان نسبت به کودکان کمتر است، زیرا بدن آنها دیگر در حال رشد سریع نمی باشد. اما برخی از بخش های بدن، مانند پستان، تخمدان، و یا بیضه ها، اگر هنوز در حال رشد باشند، می توانند به اثرات تابش بسیار حساس باشند. پرتو درمانی می تواند برخی اثرات طولانی مدت به جا بگذارد که در بخش "اثرات بلند مدت درمان سرطان در نوجوانان" مورد بحث قرار گرفته است. برای کسب اطلاعات بیشتر به "شناخت پرتو درمانی: راهنمای بیماران و خانواده ها" مراجعه کنید.

شیمی درمانی و داروهای هدفدار

شیمی درمانی، استفاده از دارو برای درمان سرطان است. بعضی داروها می توانند به صورت قرص خورده شوند، در حالی که برخی دیگر توسط سوزن به داخل ورید یا عضله تزریق می شوند. شیمی درمانی اغلب در درمان سرطان هایی مورد استفاده قرار می گیرد که گسترش یافته اند، اما می توان برای سرطان ها در مراحل اولیه نیز از آن استفاده کرد (معمولا همراه با درمان های دیگر.) داروهای شیمی درمانی می توانند عوارض جانبی ایجاد کنند زیرا آنها بر روی سلول هایی که در حال تقسیم سریع هستند، تاثیر می گذارند. نوجوانان معمولا می توانند دوزهای بالاتر شیمی درمانی را نسبت به افراد مسن تحمل کنند، اما این دوز بالاتر همچنین می تواند عوارض جانبی کوتاه مدت و طولانی مدت بیشتری به دنبال داشته باشد. برای کسب اطلاعات بیشتر، به بخش "شیمی درمانی" وب سایت ما و یا راهنمای شیمی درمانی مراجعه کنید. برای برخی از انواع سرطان، داروهای هدف جدید تر می توانند به جای و یا همراه با داروهای شیمی درمانی استاندارد استفاده شوند. این داروها با حمله به بخش های خاصی از سلول های سرطانی (یا سلول های اطراف) کار کرده و به آنها کمک می کنند تا رشد کنند. داروهای هدفدار گاهی اوقات کار کرده و نتیجه بخشند که داروهای استاندارد شیمی درمانی نمی توانند کاری انجام دهند و آنها دارای عوارض جانبی مختلف (و اغلب با شدت کمتر) هستند. برای کسب اطلاعات بیشتر، هدف درمانی را ببینید.

پیوند سلول های بنیادی

پیوند سلول های بنیادی، که قبلا به نام پیوند مغز استخوان شناخته می شد، راهی برای پزشکان است تا دوزهای بسیار بالای شیمی درمانی را تجویز کنند (گاهی اوقات همراه با اشعه درمانی). این یک گزینه برای درمان سرطان هایی است که معمولا با درمان های دیگر به نتیجه نمی رسند. بدون پیوند سلول های بنیادی، دوز داروهای شیمی درمانی داده شده، محدود اند، چرا که آنها به شدت می توانند به مغز استخوان، که سلول های خونی جدید در آن ساخته می شوند، آسیب برسانند. این می تواند به عفونت های خطرناک، خونریزی، و سایر مشکلات ناشی از تعداد پایین گلبول ها منجر شود. هنگامی که یک پیوند سلول های بنیادی انجام می شود، ابتدا سلول های بنیادی تشکیل دهنده خون از خون بیمار و یا از یک دهنده سلول های بنیادی همسان با استفاده از یک ماشین خاص جمع آوری می شود. سلول های بنیادی به صورت منجمد نگهداری می شوند و این  در حالی است که بیمار مقادیر بسیار بالایی از داروهای شیمی درمانی (و گاهی اوقات پرتو) برای نابود سازی سلول های سرطانی دریافت می کند. پس از آن، سلول های بنیادی به یک ورید وارد می شوند که بسیار شبیه به انتقال خون است. آنها در مغز استخوان جای گرفته و در طول چند هفته بعد، شروع به ساخت سلول های خونی جدید می کنند. پیوند سلول  های بنیادی درمان پیچیده ای است که می تواند عوارض جانبی خطرناکی داشته باشد. پیوند سلول بنیادی اغلب اقامت طولانی در بیمارستان و هزینه های زیادی به همراه دارد. مهم است که قبل از انتخاب این روش از منافع، خطرات، و هزینه های آن آگاهی داشته باشید. برای کسب اطلاعات بیشتر، پیوند سلول های بنیادی (پیوند های خون محیطی، مغز استخوان و بند ناف) را ببینید.

تیم درمان سرطان

در مورد نوجوانان مبتلا به سرطان، بسته به نوع و مرحله سرطان و گزینه های درمان آنها، ممکن است انواع پزشکان در تیم درمان آنها باشند. این پزشکان ممکن است شامل:

  • جراحان سرطان (گاهی اوقات به نام انکولوژیست جراحی نامیده می شوند): پزشکانی که از عمل جراحی برای درمان سرطان استفاده می کنند. جراحان اغلب در درمان یک بخش خاص از بدن و یا یک سیستم بدنی خاص تخصص می گیرند (مانند سیستم تولید مثل و یا دستگاه گوارش)
  • غده شناس پزشکی: پزشکان که از شیمی درمانی و سایر داروها برای درمان بزرگسالان مبتلا به سرطان استفاده می کنند.
  • غده شناس کودکان: پزشکانی که از دارو برای درمان کودکان و نوجوانان مبتلا به سرطان استفاده می کنند.
  • انکولوژیست تشعشع: پزشکانی که در استفاده از تابش برای درمان سرطان تخصص گرفته اند.
  • پرستار و دستیار پزشک (PAs): پرستاران و سایر متخصصان که آموزش خاص دیده و دارای مجوز کار با دارو در کنار پزشکان هستند.

همچنین بسیاری از متخصصان دیگر ممکن است درگیر باشند از جمله پرستاران، درمانگرهای توانبخشی و فیزیکی، متخصصین تغذیه، مددکاران اجتماعی، و سایر متخصصان بهداشت. آنها می توانند در بسیاری از مسائل مربوط به نوجوانان و خانواده های آنها کمک و راهنمایی ارائه دهند، مثلا در مورد اثرات درمان بر باروری، تحصیلات و یا نیازها اشتغال، نگرانی های بیمه درمانی، و مسائل مالی.

آزمایش های بالینی

آزمایش های بالینی، مطالعات تحقیقاتی به دقت کنترل شده ای هستند که روی بیمارانی که برای آن داوطلب شده اند، انجام می شوند. این آزمایشات برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد درمان ها و یا روش های امیدوار کننده جدید مورد استفاده قرار می گیرند. پژوهش های بالینی راهی برای رسیدن به درمان پیشرفته سرطان هاست. گاهی اوقات ممکن است آنها
تنها راه رسیدن به برخی درمان های جدید تر هستند. این پژوهش ها همچنین تنها راه برای پزشکان هستند تا روش های بهتر درمان سرطان را فرا گیرند. با این حال، آنها برای هر کسی مناسب نیستند. مراکز سرطان کودکان معمولا بسیاری از آزمایش های بالینی را در هر زمان اداره کرده، و بسیاری از کودکان تحت درمان در این مراکز، در یک آزمایش بالینی به عنوان بخشی از درمانشان شرکت دارند. این یکی از دلایلی است که پیشرفت های بزرگی در درمان بسیاری از سرطان های دوران کودکی در دهه های اخیر به دست آمده است. به طور کلی، احتمال شرکت نوجوانان در آزمایشات بالینی کمتر است. این امر دلایل زیادی دارد، از جمله انواع بسیار مختلف سرطان و تنظیمات درمان، عدم آگاهی در مورد آزمایش های بالینی (هم پزشکان و هم بیماران)، عدم تمایل بیمار/ خانواده برای شرکت در آزمایش های بالینی و مسائل مالی. متاسفانه، بسیاری از کارشناسان معتقدند که این ثبت نام بسیار اندک در آزمایش های بالینی یکی از دلایل اصلی عدم پیشرفت در درمان سرطان در نوجوانان و بزرگسالان جوان است. اگر می خواهید در مورد آزمایش های بالینی بیشتر بدانید، با این پرسش از دکتر خود که آیا کلینیک یا بیمارستان شما در آزمایش های بالینی شرکت دارد، شروع کنید. 

اثرات تاخیری و بلند مدت درمان سرطان در نوجوانان

نوجوانانی که مبتلا به سرطان بوده اند در معرض خطر اثرات تاخیری درمانشان هستند. مهم است تا در مورد اثرات  احتمالی ممکن با تیم پزشکی تان مشورت کنید. خطرات تحت تاثیر عواملی از جمله نوع سرطان و نوع و دوز درمان استفاده شده می باشند. سن فرد در هنگام درمان نیز مهم است. برخی از ارگان ها و سیستم های بدن که هنوز در نوجوانان در حال رشد و گسترش اند، می توانند نسبت به درمان هایی مانند شیمی درمانی و پرتو درمانی حساسیت بیشتری داشته باشند. اثرات تاخیری شامل بیش از یک قسمت از بدن (یا بیش از یک سیستم عضو) هستند و می توانند از خفیف تا شدید متغیر باشند. آنها می توانند شامل چیزهایی مانند:

  • اختلال باروری (توانایی بچه دار شدن) در زنان و مردان
  • افزایش خطر ابتلا به سرطان در مراحل بعدی زندگی
  • مشکلات قلبی و ریوی (با توجه به داروهای خاص شیمی درمانی یا اشعه تابیده شده به قفسه سینه)
  • مشکلات شنوایی یا بینایی (با توجه به داروهای خاص شیمی درمانی و یا اشعه تابیده شده به سر)
  • مشکل با ارگان های دیگر، مانند کلیه یا استخوان
  • درد یا تورم در بخش هایی از بدن
  • کمبود هورمون

به عنوان درمان سرطان در نوجوانان نیاز به یک رویکرد تخصصی داریم، به طوری که در مورد اثرات تاخیری از آن ها مراقبت شود. پیگیری مراقبت پس از درمان سرطان به پزشکان این امکان را می دهد تا در سریع ترین زمان ممکن هر گونه عوارض تاخیری را یافته و درمان کنند. برنامه پیگیری به بسیاری از چیزها، از جمله نوع سرطان، درمان استفاده شده، و خطر عوارض تاخیری درمان مورد نظر، بستگی دارد. بسیار مهم است که در مورد عوارض طولانی مدت درمان با تیم مراقب سلامت مشورت کرده، و مطمئن شوید که در صورت نیاز یک برنامه مراقبت برای این مشکلات و درمان آنها، وجود دارد. تیم مراقب سلامت می تواند به شما کمک کند که مراقب چه چیزهایی باشید. گروه انکولوژی کودکان (COG)  بزرگترین گروه پزشکان و دیگر متخصصین سلامت در جهان است که به درمان سرطان در کودکان و نوجوانان می پردازد. برای کمک به افزایش آگاهی از عوارض دیر هنگام درمان سرطان و بهبود مراقبت های پیگیر در سراسر زندگی، برای بازماندگان سرطان های دوران کودکی و نوجوانی،COG  دستورالعمل های پیگیری بلند مدتی برای این بازماندگان، توسعه داده است. دستورالعمل ها می توانند کمک کنند بدانید مراقب چه چیزی باشید، چه نوع آزمایشات غربالگری باید انجام شود، و چگونه اثرات تاخیری می توانند درمان شوند. برای کسب اطلاعات بیشتر، از پزشکان خود در مورد دستورالعمل های بازماندگان COG سوال کنید. همچنین می توانید آنها را به صورت آنلاین در سایت www.survivorshipguidelines.org  بیابید. این دستورالعمل ها برای متخصصین مراقب سلامت نوشته شده اند، اما نسخه های مربوط به بیمار برخی از دستورالعمل ها نیز در دسترس هستند (به عنوان "لینک های سلامت").  شبکه ملی جامع سرطان (NCCN)، مجموعه ای از بسیاری از مراکز ملی سرطان کشورهاست که دارای توصیه های آزمون های پیگیر برای نوجوانان و جوانان بزرگسال نجات یافته از سرطان می باشد. با وجود این که دستورالعمل ها برای متخصصین سلامت نوشته شده اند، نسخه بیمار نیز (که شامل اطلاعات در مورد بسیاری از جنبه های تشخیص سرطان برای نوجوان یا جوان بزرگسال است) در سایت www.nccn.org/patients/guidelines/aya/index.html در دسترس می باشد. این قطعا عادی است که بخواهید سرطان و درمان آن را پشت سر گذاشته و به زندگی بازگردید که حرفی از سرطان در آن نباشد. اما بسیار مهم است که بدانیم که ادامه پیگیری با تیم مراقبت سلامت بخش مهمی از این فرایند است و بیشترین شانس برای بهبودی کامل و بقای طولانی را فراهم می کند. 

 مسائل خاص نوجوانان مبتلا به سرطان

نوجوانان مبتلا به سرطان و خانواده های آنها با چالش های فراوانی از اولین مشکلات درمان گرفته تا فراتر از آن، روبرو هستند.

تاخیر در تشخیص

همان طور که در بخش "سرطان در نوجوانان چگونه درمان می شود؟" بیان شد، افراد این گروه سنی گاهی اوقات بین مراجعه به پزشکان متخصص درمان کودکان مبتلا به سرطان و پزشکانی که به طور عمده افراد مسن را درمان می کنند، نمی دانند کدام یک را انتخاب کنند. همه  پزشکان با درمان سرطان این گروه سنی که اغلب گونه های غیر معمولی دارد، آشنا نیستند. ارتباط بین بیماران و پزشکان آنها نیز می تواند یک مسئله باشد، همان طور که بسیاری از پزشکان سرطان در برخورد با دیگر گروه های سنی راحت تر هستند. بدون در نظر گرفتن مکانی که آنها در حال درمان هستند، نوجوانان و بزرگسالان جوان می توانند احساس انزوا داشته باشند. بیشتر بیماران در مطب پزشکان یا مراکز سرطان نیز افراد مسن و یا کودکان کوچک تر هستند، به طوری که نوجوانان به احتمال زیاد قادر به دیدن افراد هم سن خود که با مسائل مشابهی سر و کار دارند، نیستند. برای افراد بسیار مهم است که با افرادی که آن ها را درک می کنند ارتباط داشته باشند، کسانی که بفهمند آن ها چه چیزی را تجربه می کنند و بتوانند با آن ها در همان سطح ارتباط برقرار کنند. در حال حاضر بسیاری گروه های پشتیبانی – هم به صورت فردی و هم آنلاین - در نوجوانان و بزرگسالان جوان دارای سرطان وجود دارند که به دنبال ارتباط با دیگران در موقعیت های مشابه خود هستند. (به بخش " منابع اضافی سرطان در نوجوانان " برای یافتن یکی از این گروه ها مراجعه کنید). برخی از نوجوانان، خود می توانند به عنوان بیمار چالش برانگیز باشند. آنها ممکن است در زندگی خود پیزهای دیگری را در اولویت بالاتر از درمان سرطان قرار دهند، و نتیجه آن چیزی جز قرار ملاقات های آزمایش یا درمان از دست رفته نمی باشد. این ممکن است از یک سوء تفاهم نسبت به جدی بودن سرطان، خشم بیش از حد در مقابله با سرطان، و یا حتی ترس از عوامل  ناشناخته باشد.

مسائل اجتماعی و عاطفی

برخی از بزرگترین چالش های نوجوانان مبتلا به سرطان مواجهه با این واقعیت است که مدت زمانی طول می کشد تا تغییراتی بزرگ در زندگی یک فرد ایجاد شود، که همراه با بسیاری نگرانی ها و تنش ها است. نوجوانان اغلب هویت خود را در این زمان به دست می آورند و استقلال اجتماعی، عاطفی و مالی کسب می کنند. تشخیص سرطان می تواند تمام این مسائل را به هم بریزد. در طول درمان بیماران و خانواده های آنها تمایل دارند روی جنبه های روزمره درمان و غلبه بر سرطان تمرکز کنند. اما برخی از نگرانی های عاطفی می توانند هم در طول درمان و هم بعد از آن به وجود آیند. برخی از آن ها ممکن است زمان زیادی طول بکشند و می توانند شامل مواردی مانند:

  • کنار آمدن با تغییرات فیزیکی (از دست دادن مو، افزایش وزن، زخم های عمل جراحی، و غیره) که می توانند از سرطان و/ یا درمان آن منجر شوند.
  • نگرانی در مورد برگشت سرطان و یا ایجاد مشکلات جدید سلامتی
  • انزجار از سرطان و اجبار درمان در حالی که دیگران این طور نیستند
  • اجبار برای متکی شدن بیشتر به والدین در حالی که یک فرد به طور معمول استقلال بیشتری دارد
  • نگرانی از این که به دیگران چه بگویید و یا این که در حال درمان حالت متفاوت بودن یا تبعیض داشتن در برابر (دوستان، همکلاسی ها، همکاران، کارفرمایان، و غیره) داشته باشید
  • نگرانی در مورد قرار ملاقات ها و ازدواج و بچه دار شدن

هیچ کس انتخاب نمی کند که سرطان داشته باشد، اما برای بسیاری از نجات یافتگان از سرطان، این تجربه می تواند در دراز مدت اثرات مثبتی داشته باشد، مثلا امکان تعیین روشن تر اولویت ها و کمک به ایجاد ارزش های شخصی قوی تر. بازماندگان دیگر ممکن است در تنظیم شرایط زندگی پس از سرطان و ادامه آن، زمان بازیابی سخت تری داشته باشند. اضطراب و سایر واکنش های احساسی پس از درمان، طبیعی است، اما احساس بیش از حد نگرانی، افسردگی یا عصبانیت  می تواند بسیاری از جنبه های رشد یک فرد جوان را تحت تاثیر قرار دهد. این می تواند در روابط، مدرسه، کار، و دیگر بخش های زندگی اثرگذار باشد. با پشتیبانی خانواده ها، دوستان، متخصصان سلامت روانی، و دیگران، بسیاری از بازماندگان سرطان می توانند علیرغم چالش هایی که با آن روبه رو هستند، موفق باشند. 

 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 



بیماری های این مجموعه



مقالات مرتبط با سرطان در نوجوانان



�?یسبوک آی تی طب توییتر آی تی طب گوگل پلاس آی تی طب اینستاگرام آی تی طب آر اس اس آی تی طب

به آی تی طب خوش آمدید. این وب سایت خدمات پزشکی ارائه نمی کند.

طراحی اپلیکیشن و طراحی وب سایت : پردو وب


کلیه حقوق متعلق به مرجع پزشکی ایران، آی تی طب می باشد.