تومورهای کارسینوئید دستگاه گوارش


تومورهای کارسینوئید دستگاه گوارش نوعی از سرطان هستند که در پوشش مسیر دستگاه گوارش ( GI ) شکل می گیرند. سرطان زمانی شروع می شود که سلول ها خارج از کنترل رشد می کنند. 

جزئیات بیماری تومورهای کارسینوئید دستگاه گوارش


تومور کارسینوئید دستگاه گوارش چیست؟

تومورهای کارسینوئید دستگاه گوارش نوعی از سرطان هستند که در پوشش مسیر دستگاه گوارش (GI) شکل می گیرند. سرطان زمانی شروع می شود که سلول ها خارج از کنترل رشد می کنند. سلول ها در تقریبا هر بخشی از بدن می توانند سرطانی شوند. برای اینکه در مورد چیستی سرطان و چگونگی رشد و گسترش ان بیشتر یاد بگیرید، "سرطان چیست" را ببینید.

برای درک تومورهای کارسینوئید دستگاه گوارش، این به شما کمک می کند تا در مورد سیستم دستگاه گوارشی، همچنین پراکندگی سیستم اعصاب و غدد بیشتر بدانید.


سیستم دستگاه گوارشی

سیستم دستگاه گوارشی (GI) که مشهور به سیستم هضم است، غذا را برای انرژی پردازش می کند و باقیمانده های جامد غذا را از بین می برد. بعد از اینکه غذا جویده می شود و بلع می شود، وارد مری می شود. این لوله غذا را از گردن و سینه به معده حمل می کند. مری درست زیر دیافراگم به معده متصل می شود. معده یک ارگان کیسه مانند است که غذا را نگه می دارد و با ترشح اسید معده فرایند هضم غذا را شروع می کند. اسید معده و غذا به مایعی غلیظ تبدیل می شوند، که سپس به روده ی کوچک تخلیه می شوند.

روده ی کوچک همچنان به تجزیه ی غذا ادامه می دهد و بیشتر مواد مغذی را جذب می کند. این طولانی ترین بخش مسیر گوارشی است که بیشتر از بیست فوت اس. روده ی کوچک سپس به کولون متصل می شود. این لوله ای وسیع تر، ماهیچه ای در حدود پنج فوت است. زائده ی اپاندیس نزدیک اتصال روده ی کوچک و کولون است. کولون مواد معدنی و اب را از غذا جذب می کند و به عنوان محل ذخیره ای برای مواد زاید استفاده می شود. بعد از این فرایند باقیمانده ی مواد زاید وارد مقعد می شود. از اینجا از طریق مقعد به شکل مدفوع از بدن خارج می شود.


سیستم غدد عصبی انتشار

تومورهای کارسینوئید از سلول های سیستم انتشار غدد عصبی شروع می شوند. این سیستم شامل سلول هایی است که به طوری خاص شبیه سلول های عصبی و به طوری دیگر مانند سلول های هورمون ساز هستند. این سلول ها مانند غده های تیروئید و آدرنال ارگانی واقعی تشکیل نمی دهند. در عوض، ان ها از طریق ارگان های دیگر مانند مری، معده، پانکراس، روده ها، و ریه ها پخش می شوند. سیستم هضمی بزرگ است و سلول های غدد بیشتری نسبت به بخش های دیگر بدن دارد. این می تواند دلیل این باشد که بیشتر اوقات تومورهای کارسینوئید در سیستم گوارشی شروع میشوند.

سلول های اعصاب و غدد به کنترل ترشح اسید معده حرکت سریع غذا در مسیر GI کمک می کنند. همچنین ممکن است به رشد سلول های دیگر سیستم هضمی نیز کمک کنند.


تومورهای اعصاب و غدد

مانند بیشتر سلول ها در بدن، گاهی اوقات سلول های اعصاب مسیر دستگاه گوارش وارد تغییرات خاصی می شوند که باعث می شوند بیش از حد رشد کنند و تومور ساز شوند. این تومورها مشهور به تومورهای اعصاب و سرطان های اعصاب و غدد هستند. در گذشته، بیشتر رشد های غیرمعمولی سلول های اعصاب کارسینوئید بودند. اما در 2000، سازمان سلامت جهانی کارسینوئیدها را به شکل تومورهای اعصاب و سرطان های غدد و اعصاب طبقه بندی کرد.

تومورهای اعصاب رشدهایی هستند که خوش خیم به نظر می رسند اما می توانند احتمالا به بخش های دیگر بدن منتقل شوند. سرطان های اعصاب و غدد رشد های غیرمعمول از سلول های اعصاب هستند که می توانند به بخش های بدن منتقل شوند.

سرطان های اعصاب به گروه هایی بسته به شیوه ای ه زیر میکروسکوپ دیده می شوند تقسیم می شوند:

  • سرطان های اعصاب و غدد با تمایز قوی سلول هایی دارند که خیلی غیرنرمال به نظر نمی رسند و به سرعت پخش می شوند. این تومورها به اهستگی رشد می کنند. سرطانهای اعصاب متمایز زمانی که زیر میکروسکوپ بررسی می شوند شبیه تومورهای خوش خیم اعصاب به نظر می رسند. گاهی اوقات تنها شیوه ای که با اطمینان بتوان تشخیص داد که یک توده سرطان نورواندکرین است یا نه این است که ببینیم ایا به ارگان ها و غشاهای دیگر انتشار یافته است یا نه.
  • سرطان هایی با تمایز ضعیف سلول هایی دارند که خیلی غیرطبیعی به نظر می رسند و به سرعت پخش می شوند. سرطان هایی با تمایز ضعیف، به سرعت رشد می کنند و انتشار می یابند.
  • سرطان هایی با تمایز معمولی ویژگی های بین ان هایی با تمایز قوی و ضعیف دارند.

تومورهای نورواندوکرینِ پانکراس

تومورهای نورواندوکرین پانکراس مشهوربه کارسینوم سلول های دور یا تومورهای نورواندوکرین پانکراسی هستند. تومورهای سلولی دور مانند تومورهای کارسینوئید نیستند. ان ها پیشرفت هایی متفاوتی دارند و به طور متفاوتی به درمان واکنش نشان می دهند. تومورهای نورواندوکرین پانکراس در اینجا مطرح نمی شوند، اما می توانید در "سرطان پانکراسی" اطلاعات بیشتری در مورد ان ها پیدا کنید.

تومورهای کارسینوئید

کارسینوئید اصطلاحی است که برای توصیف تومورهای نورواندوکرین متمایز در معده، روده، اپاندیس، مقعد، و ریه استفاده می شود. تومورهای کارسینوئید که در ریه ها شروع می شوند در این جا مطرح نمی شوند، اما می توانید اطلاعات بیشتری در "تومورکارسینوئید ریه" در مورد ان ها پیدا کنید.

تومورها و سرطان های اعصاب و غدد مانند سلول هایی که از انجا ریشه می گیرند رفتار می کنند، اغلب موادشبه هورمونی خاصی را وارد جریان خون می کنند. در بیشتر افرادی با تومورهای کارسینوئید، سطوح این هورمون ها انقدر بالا نیست تا باعث نشانه هایی شود. اما در حدود یک نفر از 10 نفر با سرطان کارسینوئید، سرطان رشد می کند و انقدر بزرگ می شود که میزان بالایی از این هورمون ها را ترشح می کند. این می تواند باعث مجموعه ای از نشانه ها به شکل سندروم کارسینوئید شود. برخی نشانه های سندورم کارسینوئید مانند قرمزی و گرم شدن پوست، خس خس، اسهال، و تپش قلب بالا هستند.

دیگر تومورهای دستگاه گوارشی

کارسینوئید ها و دیگر تومورهای اعصاب از تومورهای معمول تر مسیر گوارشی متفاوت هستند. بیشتر تومورهای مسیر گوارشی از سلول های غده ای که مخاط ترشح می کنند شروع می شوند و بافت های داخلی سیستم هضمی را می سازند. زمانیکه این تومورها خوش خیم هستند، به ان ها آدنوم می گویند. زمانیکه این سلول ها به سرطان تبدیل می شوند، تومورها مشهور به آدنوکارسینوم می شوند.

این تومورها در نشانه های خود، اینده و درمان خود کاملا متفاوت از تومورهای کارسینوئید هستند. برای این دلایل، باید بدانید که چه نوع توموری دارید: یک تومور اعصاب و غدد، سرطان اعصاب و غدد، یک اندوم، یک آدنوکارسینوم، یا برخی انواع تومورهای دیگر. اطلاعات در مورد آندوکارسینوم مسیر گوارشی می تواند در سرطان مری، معده، روده ی کوچک یا بزرگ پیدا شود.

به طور کل، تومورها و سرطان های اعصاب و غدد در مسیر گوارشی اهسته تر از سرطان های دیگر رشد می کنند. اما چگونگی رشد ان ها و اینکه ایا به مناطق دیگر گسترش می یابند یا نه به طور گسترده ای فرق می کند. این بستگی به میزانی دارد که در چه بخشی از بدن تومورها رشد می کنند.

آمارهای کلیدی در مورد تومورهای کارسنوئید گوارشی چیست؟

اگرچه تعداد دقیقی در دست نیست، اما حدود 8000 تومور و سرطان اعصاب که در مسیر گوارشی شروع می شودهرساله در ایالات متحده شروع می شود. این تومورها می توانند همچنین در ریه ها و پانکراس شروع شوند، و بخش کوچکی از ان ها در ارگان های دیگر شروع می شود.

تعداد تومورهای کارسینوئید تشخیص داده شده سال ها در افزایش بوده است. دلیل این امر مشخص نیست. برخی فکر می کنند این می تواند یک محصول جانبی انجام ازمایش های دارویی برای جستجوی چیزی دیگر و پیدا کردن تومورهای کارسینوئید باشد. از انجا که خیلی از کارسینوئیدها هیچگاه باعث نشانه ای نمی شوند احتمالا افراد زیادی وجود دارند که تومورهای کارسینوئید دارند که هیچگاه پیدا نشده اند. این تومورها ممکن است فقط در طول یک اتوپسی زمانیکه فرد به خاطر بیماری دیگری می میرد یا زمانی که فرد برای یک شرایط غیرمرتبط جراحی یا عکس برداری دارد دیده شود.

معمول ترین محلِ سرطان های کارسینوئید گوارشی روده ی کوچک است، اغلب در بخشی نزدیک اپاندیس است. دیگر محل های معمول شامل مقعد، کولون، اپاندیس و معده است.

سن میانگین افراد مبتلا به تومورهای کارسینوئید اوایل 60 سال است. تومورهای کارسینوئید بیشتر در امریکایی های افریقایی رایج است تا سفید پوستان، و تقریبا در زنان بیشتر رواج دارد تا مردان.


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

عوامل خطر برای تومورهای کارسینوئید گوارشی چیست؟

یک عامل خطر هرچیزی است که روی شانس ابتلا به بیماری مانند مانند سرطان اثرمی گذارد. مثلا، در معرض نور زیاد خورشید بودن عامل خطری برای سرطان پوست، استعمال دخانیات عامل خطری برای سرطان ریه و سرطان های دیگر است.

اما عوامل خطر به ما هر چیزی را نمی گوید. کسی با عوامل خطر شناخته شده می تواند هنوز سرطان داشته باشد. و فردی که می تواند عامل خطر داشته باشد، ممکن است هنوز مبتلا نشده باشد. تنها چند عامل خطر برای تومورهای کارسینوئید گوارشی شناخته شده اند.


سندورم های ژنتیکی

نئوپلازی غدد درون ریز متعدد، نوع اول

این شرایطی نایاب است که توسط نواقص ارثی در ژن MEN1 به دست می اید. افراد با این سندورم، خطر بالای ابتلا به تومورهای سه غده را دارند: هیپوفیز، پاراتیروئید، و پانکراس. همچنین ان ها خطر زیاد تومورهای کارسینوئید را دارند. برخی مطالعات تخمین می زند که جهش های وراثتی ژن MEN1 مسئول حدود 10 درصد تومورهای کارسینوئید هستند. بیشتر این ها کارسینوئیدهای معده ای هستند. کودکان شانس 50/50 به ارث بردن این سندروم را از والدین دارند.

اگر خانواده ی شما تحت تاثیر سندورم MEN1 است، می توانید با پزشک خود در مورد مزایا و معایب ازمایش برای ان صحبت کنید. اگرچه ژنی که باعث تومورهایی در افراد با سندورم MEN1می شود شناسایی شده است، ازمایشات ژنتیکی برای MEN1 به طور زیادی در دسترس نیست. از انجا که نتایج ازمایشات ژنتیک همیشه قطعی و مشخص نیست، باید ازمایش همراه با مشاورات ژنتیکی انجام شود تا بتوانید معنای نتایج را درک کنید.

نوروفیبروماتوز نوع 1

این بیماری اغلب در خانواده ها جریان دارد و با نوروفیبروماس شناسایی می شود. ای اغلب توسط نواقصی در ژن NF1 به وجود می اید. برخی افراد با این تشخیص نیز تومورهایی در روده ی کوچک دارند.

دیگر سندورم های ژنتیکی

تومورهای اعصاب و غدد همچنین در بین افرادی با  عقده ی توبروس اسکلروز وبیماری وان هیپل لیندو رایج تر هستند. عقده ی توبروس اسکلروز می تواند به خاطر نقصی در ژن TSC1 یا TSC2به وجود اید. افرادی با شرایط این چنین نیز می توانند تومورهایی در قلب، چشم، مغز، ریه ها، و پوست داشته باشند. افرادی با بیماری وان هیپل لیندو تمایل وارثتی برای توسعه ی تومورهای رگ های خونی مغز، نخاع، یا رتینا و همچنین سرطان کلیه دارند. این توسط تغییراتی در ژن VHL ایجاد میشود.

برای اطلاعات بیشتر در مورد سندروم های ژنتیکی، " ازمایشات ژنتیک: انچه باید بدانید" را بخوانید.


نژاد و جنسیت

تومورهای کارسینوئید در بین امریکایی افریقایی ها بیش از سفیدپوستان رایج است. نتایج نیز برای امریکایی افریقایی ها خیلی خب نیست. محققان هنوز دلیل ان را نمی دانند. تومورهای کارسینوئید همچنین کمی در زنان بیش از مردان رایج هستند.


دیگر شرایط معده

افرادی با بیماری های خاصی که به معده لطمه می زنند و میزان اسید را کاهش می دهند، خطر بیشتری از ابتلا به تومورهای کارسینوئید معده دارند، اما خطر ان ها برای تومورهای کارسینوئید دیگر ارگان ها تحت تاثیر نیست.

عواملی با تاثیرات نامشخص و ثابت نشده


دخانیات

دخانتیات می تواند خطر ابتلا به تومورهای کارسینوئیدِ روده ی کوچک را طبق برخی تحقیقات کاهش دهد. اما مطالعات بیشتر برای تایید ان ها لازم است.


رژیم

خطر ابتلا به تومورهای کارسینوئید معده به نظر نمی اید با هیچ غذای خاص دیگری کاهش یا افزایش یابد.

آیا می دانیم که چه چیزی باعث تومورهای کارسینوئید گوارشی می شود؟

محققان در درک چگونگی تغییرات خاص در DNA که باعث سرطانی شدن سلول های نرمال می شود پیشرفت هایی داشته اند. DNA ماده ی شیمیایی در هر سلول است که ژن های ما را حمل می کند، که چگونگی عملکرد سلول های ما را کنترل می کند.

برخی ژن ها زمان رشد و تقسیم سلول های ما را کنترل می کنند. ژن های خاصی که به رشد سلول ها کمک می کنند، تقسیم می کنند، و زنده باقی می مانند، آنکوژن نام دارند. ژن هایی که تقسیم سلولی را کاهش می دهند یا باعث می شوند سلول ها در زما درست از بین بروند "ژن های سرکوبگر تومور" نام دارند. سرطان ها می توانند با تغییرات DNA ایجاد شوند که انکون ژن ها را فعال می کنند و ژن های سرکوبگر را خاموش می کنند.

تغییرات در 2 ژن سرکوبگر تومور مسئول موارد وراثتی بسیاری از تومورهای اعصاب و غدد و سرطان های اعصاب و غدد است. بیشتر موارد وراثتی به خاطر تغییراتی در ژن MEN1 هستند. میزان کمی از ان ها به خاطر تغییرات وراثتی در ژن NF1 هستند.

بیشتر تومورهای اعصاب و غدد و سرطان های اعصاب و غدد توسط تغییرات پراکنده در انکوژن ها یا ژن های سرکوب گر تومورها به وجود می ایند. اگر جهش ها بعد از تولد فرد روی دهند تا اینکه وراثتی باشند، به ان ها "پراکنده" می گویند. جهش هایی که باعث تومورهای کارسینوئید می شوند اغلب روی ژن MEN1 تاثیر می گذارند، همان ژن که مسئول بیشتر تومورهای اعصاب خانوادگی و سرطان های اعصاب و غدد است. اما اطلاعات زیادی در مورد دقیق بودن علل این تغییرات ژنی شناخته شده نیست.

پزشکان می دانند که تومورهای کارسینوئید خیلی کوچک هستند و به ارامی رشد میکنند. زمانیکه بیماران بخشی از معده یا روده ی کوچک خود را جراح می کنند تا بیماری ها دیگر را درمان کنند، با نگاهی دقیق تر به میکروسکوپ می توان گروه های کوچک سلول های اعصاب را دید که شبیه کارسینوئید های کوچک به نظر می رسند. محققان همچنین نمی دانند چرا برخی کوچک هستند اما بقیه انقدر بزرگ می شوند که باعث علایمی می شوند. 

آیا می توان از تومورهای کارسینوئید گوارشی جلوگیری کرد؟

در این زمان، هیچ شیوه ی شناخته شده ای برای جلوگیری از تومورهای کارسینوئید گوارشی وجود ندارد. از انجا که استعمال دخانیات ممکن است خطر تومورهای کارسینوئید را در روده ی کوچک افزایش دهد، نه شروع و نه اتمام استعمال دخانیات نمی تواند خطر بیماری را کاهش دهد. 


ترچمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

آیا تومورهای کارسینوئید گوارشی را می تواند در مرحله ی اولیه ی پیدا کرد؟

از انجا که تومورهای کارسینوئید معمولا به اهستگی رشد می کنند و بزرگ می شوند، درحدود نیمی از تمام تومورهای کارسینوئید گوارشی در مرحله ی اولیه ی یا موضعی پیدا می شوند، معمولا قبل از اینکه باعث مشکلات دیگری شوند.

تومورهای کارسینوئید به طور اتفاقی پیدا می شوند. این تومورها باعث هیچ نشانه ای نمی شوند اما زمانی پیدا می شوند که برای بیماری های دیگر ازمایش می شوید. همچنین ممکن است زمانی پیدا شوند که بخش هایی از سیستم گوارشی برای درمان بیماری های دیگر برداشته شده اند.

مثلا فردی با درد معده یا خونریزی ممکن است آزمایشی به نام " اندوسکوپی بالایی" داشته باشد تا به دنبال زخم بگردد. دراین ازمایش، پزشک به بافت معده از طریق لوله ی سبک منعطفی نگاه می کند. در طول این ازمایش، پزشک ممکن است متوجه برجستگی کوچکی در دیواره ی معده شود که همان تومور کارسینوئید باشد.

گاهی اوقات در طول تصویر برداری از سرطان روده، یک سیگموئیدوسکوپی یا کولونوسکوپی پولیپ به طور اتفاقی تومور کارسینوئید کوچکی را پیدا می کند.

گاهی اوقات زمانی که اپاندیس برداشته می شود، یک کارسینوئید کوچک در سر ان پیدا می شود. این در 1نفر از 300 نفری رخ می دهد که جراحی آپاندیس را برای بیماری های دیگر انجام داده اند. بیشتر این کارسینوئیدها انقدر کوچک بوده اند که نشانه های دیگری نداشتند.

نشانه ها و علایم تومورهای کارسینوئید گوارشی

بیشتر کارسینوئید های گوارشی به اهستگی رشد می کنند. اگر ان ها باعث نشانه هایی شوند، ممکن است این نشانه ها مبهم باشند. زمانیکه سعی دارند تا نشان دهند چه اتفاقی در حال روی دادن است، پزشکان و بیماران احتمالا دیگر نشانه های احتمالی معمول تر را در ابتدا کاو می کنند. این می تواند یک تشخیص را به تاخیر اندازد، گاهی اوقات حتی برای سال های زیادی. اما برخی نشانه هایی را به وجود می اورند که منجر به تشخیص های ان ها می شود.


نشانه هایی توسط محل تومور

نشانه هایی که فرد از تومور کارسینوئید گوارشی نشان می دهد به محل ان بستگی دارد.

آپاندیس

افرادی با تومورهایی در آپاندیس اغلب نشانه ای ندارند. اگر چنین چیزی مشخص شود، این معمولا زمانی است که ان ها اپاندیس خود را در طول یک جراحی برای مشکلات خاصی برداشته اند. گاهی اوقات، تومور مجرای بین آپاندیس و باقیمانده ی روده را مسدود می کند و باعث آماس آپاندیس می شود. این منجر به نشانه هایی مانند تهوع، استفراغ، و درد شکمی می شود.

کولون یا روده ی کوچک

اگر تومور دذ روده ی کوچک شروع شود، می تواند باعث شود روده ها بپیچند و برای مدتی مسدود شوند. این می تواند باعث فشردگی، درد شکم، کاهش وزن، خستگی، نفخ، اسهال، یا تهوع گردد که ادامه دار باشد. این می تواند گاهی اوقات قبل از اینکه تومور کارسینوئید پیدا شود ادامه داشته باشد. یک تومور معمولا باید قبل از اینکه کاملا مسدود کند بزرگ باشد. زمانی که چنین اتفاقی روی می دهد، بیماران درد شکمی جدی، تهوع و استفراغ دارند.

گاهی اوقات یک تومور کارسینوئید می تواند مجرای آمپولا واتر را که جایی است که مجرای صفراوی و پانکراسی به روده تخلیه می شود را مسدود می کند. زمانیکه مسدود می شود، صفرا می تواند به بالا برگردد، وباعث پوست و چشمانی زردرنگ شود. اسیدهای پانکراسی همچنین می تواند بالا رود، باعث تورم پانکراس شود، که باعث درد معده، تهوع و استفراغ می شود.

گاهی اوقات، یک کارسینوئید می تواند باعث خونریزی روده ای شود. این می تواند منجر به انومی با خستگی و کوتاهی نفس شود.

مقعد

تومورهای کارسینوئید مقعدی اغلب در طول بررسی های مداوم پیدا می شوند، اگرچه ان ها نمی توانند باعث درد و خونریزی از مقعد و یبوست شوند.

معده

تومورهای کارسینوئید که در معده شکل می گیرند معمولا انقدر اهسته رشد می کنند که اغلب باعث نشانه ای نمی شوند. ان ها گاهی در طول ازمون معده توسط آندوسکوپی برای پیدا کردن چیزهای دیگر پیدا می شوند. برخی از ان ها می توانند باعث نشانه هایی مانند سندورم کارسینوئید شوند.


نشانه ها و علایمی از هورمون ها که توسط تومورهای کارسینوئید ساخته می شود

برخی تومورهای کارسینوئید می تواند هورمون هایی را به جریان خون وارد کند. این می تواند باعث مشکلات متفاوتی بسته به هورمون هایی شود که ترشح می شوند.

سندروم کارسینوئید

درحدود 1 از 10 تومور کارسینوئید مواد شبه هورمونی کافی به جریان خون وارد می کند که باعث نشانه هایی از سندورم کارسینوئید می شود. این ها شامل موارد زیر هستند:

  • قرمزی و گرمای صورت
  • اسهال شدید
  • خس خس
  • تپش قلب شدید

خیلی از افراد متوجه می شوند که عواملی مانند استرس، تمرینات سنگین، و مصرف مشروبات الکلی می تواند نشانه ها را بدتر کند. در طول یک زمان طولانی، این مواد شبه هورمونی می توانند باعث اسیب به دریچه های قلب، تنگی نفس، ضعف و صدای قلب شوند.

تمام کارسینوئیدهای گوارشی باعث سندورم کارسینوئید نمی شوند. مثلا، کارسینوئیدهای مقعدی معمولا مواد شبه هورمونی که باعث این نشانه ها شود نمی سازند.

بیشتر موارد سندروم های کارسینوئید فقط بعد از اینکه سرطان به بخش های دیگر انتقال یافته است اتفاق می افتند. به طور معمول، خونی که از مسیر گوارشی می اید اول از طریق کبد جریان می یابد، جاییکه مواد ساخته شده توسط تومورهای کارسینوئید قبل از اینکه به بقیه ی بدن برسند شکسته می شوند. این از نشانه های کارسینوئید جلوگیری می کند. اما اگر سرطان به بیرون از روده انتشار یابد، موادی که می سازد می تواند وارد جریان اصلی شود و به بخش های دیگر بدن برسد، که باعث نشانه هایی می شود.

سندورم های کوشینگ

برخی تومورهای اعصاب و غدد هورمون آدرنوکورتیکو (ACTH) تولید می کنند، ماده ای که باعث می شود غده های اردنال کریستول زیادی بسازند. این می تواند باعث سندروم کوشینگ شود، که نشانه هایی به قرار زیر دارد:

  • کاهش وزن
  • ضعف ماهیچه ها
  • افزایش قند خون
  • افزایش فشار خون
  • افزایش موی بدن و صورت
  • تغییرات پوستی مانند استریا، علایم کشش

سندورم زولینگر - الیسون

تومورهای کارسینوئید می تواند هورمونی به نام "گاسترین" بسازد که به معده علایمی را برای اسید سازی می دهد. گاسترین زیادی می تواند باعث سندورم زولینگر-الیسون شود، که در ان معده اسید زیادی می سازد. سطوح بالای اسید می تواند منجر به اذیت بافت معده و حتی زخم معده شود، که می تواند باعث درد، تهوع، و از دست دادن اشتها شود.

زخم های شدید می تواند باعث خونریزی شود. اگر خونریزی معمولی باشد، می تواند منجر به انومی شود، که نشانه هایی مانند احساس خستگی و تنگی نفس می دهد. اگر خونریزی شدیدتر باشد، می تواند مدفوع را تیره و قیری کند. خونریزی زیاد می تواند به تنهایی تهدید کننده ی زندگی باشد.

اگر اسید معده به روده ی کوچک برسد، این می تواند باعث اسیب هایی به بافت روده و تجزیه ی  انزیم های هضم پیش از اینکه غذا هضم شود را داشته باشد. این می تواند منجر به اسهال و کاهش وزن شود. 

چگونه تومورهای کارسینوئید گوارشی تشخیص داده می شوند؟

اگر شما نشانه هایی دارید که ممکن است از تومور کارسینوئید گوارشی باشد، باید یک پزشک را ببینید. او پیشینه ی پزشکی شما را می بیند و معاینه تان می کند. اگر پزشک به برخی از نشانه ها های تومور یا سرطان مشکوک شود، ازمایشاتی را تجویز می کند.


ازمایش بدنی و پیشینه ی درمانی

در بررسی پیشینه ی درمانی شما، پزشک سوالاتی را در مورد سلامت عمومی، عادات سبک زندگی، نشانه ها، و عوامل خطر می پرسد. همچنین پزشک احتمالا در مودر نشانه ها ی سندورم کارسینوئید و همچنین نشانه هایی که توسط توده در معده، روده، یا مقعد ایجاد می شود، سوال می پرسد.

برخی بیماران مبتلا به تومورهای اعصاب نیز سرطان ها یا تومورهای خوش خیم دیگری در ارگان های دیگر دارند، بنابراین پزشکان در مورد نشانه هایی که ممکن است نشان دهنده ی تومورهای دیگر باشند سوال می پرسند. یک معاینه ی فیزیکی دقیق اطلاعاتی را در مورد نشانه های تومورهای اعصاب و دیگر مشکلات سلامتی می دهد. پزشک می تواند توجه خاصی به معده داشته باشد، و به دنبال توده ی تومور یا کبد بزرگ شده باشد.

اگر پیشینه ی درمانی شما و بررسی های فیزیکی به پزشک این دلیل را می دهد تا به کارسینوئید گوارشی شما مشکوک شود، برخی معاینات سفارش می شوند تا نشان دهند ایا بیماری وجود دارد یا نه.


ازمایشات عکس برداری

ممکن است پزشک شما یک یا چند نوع بیشتر از ازمایشات تصویر برداری را تجویز کند تا دلیل چه نشانه هایی را پیدا کند.

اشعه ی ایکس باریوم

این ازمایشات از یک محلول باریومی استفاده می کنند که روی پوشش مری، معده، و روده ها را می پوشاند. پوشش باریومی کمک می کند تا موارد غیرعادی بافت های این ارگان ها دیده شود. این نوع از تحقیق اغلب در تشخیص برخی تومورهای کارسینوئید گوارشی مفید است. این در پیدا کردن کارسینوئید های روده ی کوچک کمتر موثر است.

از مطالعات باریومی می توان استفاده کرد تا بخش های بالایی و پایینی سیستم گوارشی را بررسی کرد. شما احتمالا نمی توانید شب قبل از آزمایش چیزی بخورید یا بنوشید. اگر کولون بررسی شود، شب قبل از ازمایش احتمالا باید از داروی مسهل استفاده کنید تا مجرا را پاکسازی کند.

خوردن باریوم: این ازمون برای بررسی مری است. بیمار یک محلول باریوم را می نوشد تا بافت های مری را پوشش دهد. سپس تصاویر اشعه ی ایکس گرفته می شود.

مجموعه های گوارشی فوقانی: این ازمایش پوشش های معده و بخش اول روده ی کوچک را معاینه می کند. بیمار محلول باریوم را می خورد، و سپس کمی به اطراف حرکت می کند تا درون معده را پوشش دهد. در طول زمان، معده را ترک می کند و اولین بخش روده ی کوچک را پوشش می دهد. وقتی باریوم به باقی مانده ی روده ی کوچک می رود می توان در ساعت های بعدی تصاویر ایکس بیشتری گرفت. به این "پی گیری روده ی کوچک" می گویند.

آنتروسیلیس: این شیوه ای دیگر است تا به روده ی کوچک نگاه کنیم. در این ازمون، یک لوله ی باریک از دهان و بینی عبور می کند تا به معده و شروع روده ی کوچک برسد. ماده حاجب باریومی از طری لوله ارسال می شود، که همراه با ان ماده ای هست که هوای بیشتری را در روده ها ایجاد میکند، باعث می شود تا بزرگتر شوند. اشعه های ایکسِ روده ها سپس برداشته می شوند. این ازمایش می تواند سریعتر باشد و تصاویر آشکارتری از روده ی کوچک بدهد تا دنبال کردن روده ی کوچک، اما استفاده از لوله به باریوم این امکان را می دهد تا ان را ناامن تر کند.

تنقیه باریوم: از این ازمایش برای نگاه کردن به سطح درونی کولون و مقعد استفاده می شود. محلول باریم زمانیکه بیمار روی میز اشعه ی ایکس دراز می کشدبه شکل یک آنوما داده می شود. زمانیکه کولون در حدود نیمی از باریوم را دارد، بیمار غلط می خورد تا باریوم در روده منتشر شود. سپس تصاویر اشعه ی ایکس گرفته می شود. بعد از اینکه باریوم وارد می شود، هوا ممکن است دمیده شود تا به انتشار باریوم در دیواره ی روده کمک کند و سطح درونی را بهتر پوشش دهد. به این آنومای باریوم تضاد هوا می گویند. سپس تصاویر اشعه ی ایکس برداشته می شوند.

امروزه از اشعه های ایکس باریوم نسبت به گذشته کمتر استفاده می شود. در بسیاری از موارد ان ها با اندوسکوپی جایگزین می شوند، جاییکه احتمالا پزشکان به مری، معده، و یا کولون با فیبر نوری باریکتری نگاه می کنند.

سی تی اسکن کامپیوتری

یک سی تی اسکن به شما کمک می کند تا بگوید ایا سرطان به گرههای لنف یا ارگان های دیگر بدن مانند کبدتان سرایت کرده است یا نه؟

سی تی اسکن از اشعه های ایکس استفاده می کند تا تصاویر مقطعی جزیی از بدن شما بدهد. به جای یک عکس برداشتن، مانند اشعه های ایکس عادی، یک سی تی اسکنر زمانی که حول شما می چرخد چندین عکس برمی دارد. سپس یک کامپیوتر این تصاویر را ترکیب می کند تا شبیه برش های بدن شما ظاهر شوند تا ان ها را بررسی کنند.

قبل از اینکه هر گونه تصویری برداشته شود، ابتدا از شا خواسته می شود تا 1 تا 2 پیمانه مایعی به نام ماده حاجب را بنوشید. این مایع مسیر روده را به گونه ای مشخص می کند که مناطق خاص به عنوان توده اشتباه گرفته نشوند. همچنین ممکن است از طریق ماده حاجب متفاوتی که تزریق می شود یک پوشش درون رگی دریافت کنید. این به مسیریابی بهتر ساختارها در بدن کمک می کند. تزریق می تواند باعث قرمزی شود. برخی ها به ماده حاجب حساس هستند و ممکن است دچار تهوع شوند. به ندرت، واکنش های جدی تر مانند مشکل در تنفس و فشار خون پایین اتفاق می افتد. می توان برای جلوگیری و درمان واکنش های الرژی از دارو استفاده کرد. اگر هرگونه حساسیت یا واکنشی به ماده حاجب های استفاده شده برای اشعه ی ایکس دارید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

یک سی تی اسکنر می تواند به صورت یک دونات بزرگ توصیف شود، با میزی باریک که به مجرایی میانی سُر می خورد. باید زمانی که اسکن انجام می شود، خیلی ثابت دراز بکشید. سی تی اسکن ها بیش از اشعه ی ایکس به طول می انجامد، و ممکن است به خاطر حلقه ای که تصاویر را برمی دارد کمی احساس خفگی کنید.

زمانیکه تومورهای کارسنوئید گوارشی انتشار می یابند، این اتفاق اغلب برای کبد روی می دهد. برای اینکه ببینید ایا حوزه های سرطانی به کبد انتشار می یابند یا نه، نوع خاصی از سی تی معروف به سه بُعدی، چهار بعدی یا چند فازی انجام می شود. این یعنی یک مجموعه از تصاویر سی تی را داریم که قبل از تزریق ماده حاجب وریدی برداشته شده اند. بنابراین مجموعه های بیشتری از اسکن ها به عنوان تضاد از کبد عبور می کند.

اسکن های سی تی را می توان به عنوان سوزن بیوپسی با دقت به منطقه ی مشکوک انتشار سرطان هدایت کرد. براییک بیوپسی سوزنی  هدایت شده ی سی تی، باید روی میز اسکن باقی بمانید، در حالیکه دکتر سوزن بیوپسی را در پوست و به سمت توده حرکت می دهد. سی تی اسکن ها تا زمانی تکرار می شوند که پزشک مطمان است سوزن در توده است. یک نمونه ی بیوپسی سوزنی ظریف یا یک نمونه ی بیوپسی سوزنی هسته ای برداشته می شود و زیر میکروسکوپ به ان نگاه می شود.

اسکن ام آر آی

اسکن های ام آر آی از امواج رادیویی و مگنت های قوی به جای اشعه ی ایکس استفاده می کنند تا تصاویر دقیقی از بخش های بدن را بدهند. مانند یک سی تی اسکن، یک ام آر آی برش های مقطعی از بدن ارائه می کند. همانند یک سی تی اسکن، یک ماده حاجب باید به رک تزریق شود، اما اغلب لازم نیست.

اسکن های ام آر آی طولانی تر از سی تی اسکن ها هستند، اغلب تا یک ساعت. ممکن است مجبور باشید درون یک لوله ی باریک دراز بکشید که احساس خفگی می کنید  و برای افرادی که ترس از محیطهای بسته دارند خطرناک باشد. ماشین ام آر ای باز، خاص می تواند در صورت نیاز به این مورد کمک کند، اگرچه که تصاویر ممکن است به دقت لازم نباشند. ماشین ام آر آی صدای بلندی دارد، اما برخی محل ها هدفون هایی می دهند تا به انسداد صدا کمک کند.

برخی اوقات ام آر آی برای نگاه کردن به رگ های خونی در کبد مورد استفاده قرار می گیرد. این نیازمند ماده حاجب تزریقی است و معروف به آنژیگرافی MR است.

اسکن های رادیونوکلئید

اسکن هایی که از میزان کمی از رادیواکتیویته و دوربین های مخصوص استفاده می کنند می توانند در جستجوی تومورهای کارسینوئید مفید باشند. ان ها می توانند به تعیین میزان تومور، و همچنین تعیین محل اگر پزشکان به محل ان اطمینان نداشته باشند، کمک کنند.

گیرنده ی اسکن سوماتوستاتین: این اسکنی است که بیشتر اوقات برای جستجوی تومورهای کارسینوئید استفاده می شود. برای این اسکن، یک ماده ی رادیواتیو به نام ایندیوم -111 به یک ماده ی هورمونی به نام اوکتروتید وصل می شود. زمانیکه میزان کمی از این ماده ی ترکیبی به خون تزریق می شود، اوکتروتید سبب می شود تا به پروتئین ها روی سلول های کارسینوئید بچسبد. حدود 4 ساعت بعد از تزریق، یک دوربین خاص را می توان استفاده کرد تا نشان دهد رادیواکتیویته ی بدن در کجا جمع شده است. یشتر اسکن ها را می تواند در طول چند روز بعد نیز انجام داد.

اسکن I-131 MIBG: این آزمایشی دیگر اسن که از ان می توان برای پیدا کردن تومورهای کارسینوئید استفاده کرد، اما از اسکن اوکترو کمتر استفاده می شود. این ماده به رگ تزریق می شود، و بدن ساعت ها یا روزها با دوربین خاصی اسکن می شود تا مناطقی را پیدا کند رادیواکتیویته را جمع می کند. این ها احتمالا تومورهای کارسینوئید هستند، اگرچه انواع دیگر تومورهای نورواندوکرین نیز این مواد شیمیایی را جذب می کنند.

اسکن PET

یک اسکن PET، ازمایش تصویر برداری دیگری است که از سطوح پایین رادیواکتیویته استفاده می کند تا تومورها را پیداکند. اسکن های PET معمولا از شکلی از گلوکز رادیویی برای پیدا کردن توورها استفاده می کند. اما برای اینکه تومورها/سرطان های اعصاب و غدد را پیدا کنیم، نوع خاصی از اسکن PET با استفاده از شکل رادیواکتیو 5 هیدروکسی تریپتوفان انجام می شود. این ماده ی شیمیایی به جریان خونی تزریق می شود و جذب می شود و توسط سلول های کارسینوئید استفاده می شود. بعد از حدود یک ساعت، دوربین مخصوصی برای پیدا کردن حوزه های رادیواکتیویته استفاده می شود. برخی پزشکان این نوع از اسکن PET  را برای تشخیص گستردگی بیماری از سی تی اسکن مفید تر می دانند. با این حال، این نوع از اسکن PET در هر بیمارستانی در دسترس نیست.


اندوسکوپی

اندوسکوپی لوله ای نوری و منعطف را با یک دوربین ویدئویی در انتهای ان استفاده می کند. دوربین به مانیتور متصل می شود، که می گذارد دکتر هر منطقه ی غیرعادی را در بافت ارگان های هاضمه ای به دقت ببیند. در صورت لزوم، تکه های کوچکی از مناطق غیرمعمول را می توان از طریق اندوسکوپ برداشت. نمونه های بیوپسی را می توان زیر میکروسکوپ دید تا متوجه شویم که ایا سرطان وجود دارد یا نه و این چه نوع سرطانی است؟

آندوسکوپی فوقانی

این ازمایش معروف به EGD است. یک آندوسکوپ از دهان به سمت پایین می رود تا به مری، معده، و اولین بخش روده ی کوچک نگاه کند.

اندوسکوپی دیگر را می تواند در بیمارستان، کلینیک یا مطب دکتر انجام داد. معمولا بین 15 تا 30 دقیقه طول می کشد، و بیشتر بیماران داروی درون رگی دریافت می کنند تا حس ارامش و خواب الودگی داشته باشند. اگر برای این فرایند به شما ارام بخش تزریق شده است، باید حتما یک همراه داشته باشید.

کولونوسکوپی

این آزمایش اندوسکوپی پایینی نام دارد. یک اندوسکوپ مخصوص به نام کولونسکوپ از طریق مقعد وارد کولون می شود. پزشک می تواند بافت کل مقعد و کولون را ببیند. برای نگاهی واضح کولون باید کاملا قبل از ازمایش پاکسازی شود. راههای مختلفی برای انجام این کار وجود دارد، اما معمول ترین ان ها خوردن میزان زیادی مسهل شب قبل و صبح روز ازمایش است.

ممکن است به شما داروهای وریدی داده شود تا حی ارامش و خواب الودگی در طول فرایند داشته باشید. یک کولونسکوپی را می توان در بخش بیماران سراپایی، کلینیک، یا مطب پزشک انجام داد. این معمولا 15 تا 30 دقیقه طول می کشد، اگرچه اگر تومور دیده شود یا بیوپسی انجام شود، ممکن است بیشتر طول بکشد. از انجا که شما برای ازمایش ارام بخش دریافت می کنید، نیاز به کسی دارید تا شما را به منزل ببرد.

پروکتوسکوپی

پروکتوسکوپی را برای جستجوی تومور مقعدی استفاده می کنند. این ازمایش از لوله ای عمیق، سفت، و کوتاهتر استفاده می کند که حدود 10 اینچ است و یک اینچ عرض دارد و ممکن است در انتهای ان نور باشد. پزشک پروکتوسکوپ را با ماده ای می پوشاند و سپس به ارامی ان را وارد مقعد می کند. پزشک با روشن کردن نور این لوله، نگاه واضح تری از پوشش و بافت مقعد دارد. این ازمایش معمولا نیاز دارد که شما مسهل مصرف کنید تا یا قبلا آنوما بخورید تا ازمینان یابید که روده ها خالی هستند.

اندوسکوپی کپسولی

متاسفانه، نه اندوسکوپی بالایی و نه پایینی، نمی توانند به تمام قسمت های روده ی کوچک برسند که خیلی از تومورهای کارسینوئید ان جا شروع می شوند برسند. یک تکنیک معروف به آندوسکوپی کپسول وجود دارد که می تواند در برخی موارد کمک کند.

این ازمون در واقع از اندوسکوپ استفاده نمی کند. به جای ان، بیمار یک کپسول را می خورد که شامل منبع نور و دوربینی کوچک است. مانند خیلی قرص های دیگر، کپسول وارد معده و روده ی کوچک می شود. همچنان که راه را می پیماید هزاران تصویر برمی دارد. این تصاویر به طور الکترونیکی به ابزاری انتقال داده می شود که دور کمر بیمار است، درحالیکه او فعالیت های روزانه و نرمال خود را انجام می دهد. این تصاویر می توانند سپس به کامپیوتر دانلود شوند، جاییکه پزشک می تواند ان ها را به صورت فیلم ببیند. کپسول در طول حرکت های معمولی روده عبور می کند و راه خود را می رود و سپس خارج می شود.

انتروسکوپی بالونی دوگانه

این شیوه ی دیگری برای نگاه کردن به روده ی کوچک است. روده ی کوچک خیلی طولانی است و انحناهای بسیاری دارد که باید به خوبی توسط اندوسکوپی عادی بررسی شوند. این روش با استفاده از اندوسکوپ خاصی که تشکیل شده از 2 لوله، یکی در درون دیگری است، برای این مشکلات است. اول لوله ی درونی که یک اندوسکوپ است حدود یک فوت جلو میرود، و سپس یک بالون در انتهای ان بادمی کند تا ان را ثابت نگه دارد. سپس لوله ی دیگری تا انتهای لوله ی درونی جلو می رود و سپس در محلی که بالون وجود دارد ثابت می شود. این فرایند انقدر تکرار می شود تا پزشک بتواند روده را به اندازه ی یک فوت در هر زمان ببیند.

این فرایند بعد از تزریق ارام بخش به بیمار انجام می شود تا خواب الود شود و ممکن است تححت بیهوشی این کار صورت گیرد. امتیاز اصلی این ازمایش به اندوسکوپی کپسولی این است که پزشک می تواند اگر موردی نامتعارف دید بیوپسی انجام دهد. همانند ازمایشات دیگر که با بیهوشی انجام می شود، باید با خود همراه داشته باشید.

آندوسکوپی فراصوتی

این ازمایش از یک اندوسکوپ با لوله ای فراصوتی در انتهای ان استفاده میکند. این لوله امواج صوتی ازاد می کند و سپس از اکوها استفاده می کند تا برگردند و تصاویر دیواره ی مسیر هاضمه را ایجاد کنند. قرار دادن لوله ی فراصوت در انتهای اندوسکوپ این امکان را می دهد تا به تومور نزدیک شود. از انجا که لوله به منطقه ای که به ان نگاه می کنیم نزدیک است، می تواند تصاویر دقیقی بسازد.

این دستگاه را می توان استفاده کرد تا نشان دهد چقدر تومور به دیواره ی مری، معده، روده، یا مقعد نفوذ کرده است. همچنین می تواند کمک کند تا ببینیم ایا گره های لنف خاصی بزرگ شده اند و به پزشک کمک می کند تا سوزن را وارد گره لنف یا جاهای مشکوک دیگر کند تا بیوپسی انجام دهد. برای این آزمایش بیهوش می شوید پس بهتر با خود همراه داشته باشید.


بیوپسی

حتی اگر یک ازمایش تصویربرداری توده را پیدا کند، نمی توان گفت ایا توده تومور کارسینوئید است، نوعی تومور دیگر است، یا منطقه ی عفونی است. تنها راه برای اینکه با اطمینان نظر دهیم این است که سلول ها را از منطقه ی غیرعادی خارج کنیم و به انها زیر میکروسکوپ نگاه کنیم. به این فرایند بیوپسی می گویند.

راه های زیادی وجود دارند تا از تومور گوارشی نمونه بگیریم. یک راه این است که اندوسکوپ استفاده کنیم. زمانی که تومور پیدا می شود، پزشک می تواند با استفاده از لوله انبر جراحی بیوپسی استفاده کند تا نمونه کوچکی را در اورد. راه دیگر این است تا با استفاده از سوزن سی تی بیوپسی، همانطور که در بخش سی تی اسکن توضیح داده شد، نمونه گیری شود.

خیلی به ندرت بعد از جراحی بیوپسی دستگاه گوارش خونریزی اتفاق می افتد، اما مشکل مهمی است. اگر خونریزی جدی اتفاق افتاد، پزشکان می توانند گاهی داروهایی را به تومور تزریق کنند تا رگ های خونی را محدود کنند خونریزی را متوقف یا کاهش دهند.

در موارد نادر، نه بیوپسی اندوسکوپی و نه بیوپسی سوزنی سی تی برای به دست اوردن غشای کافی برای شناسایی تومور کافی نیستند. این در تومورهایی که در روده ی کوچک هستند اتفاق می افتد. در چنین مواردی، برای به دست اوردن غشا باید جراحی کرد.

می توانید در مورد بیوپسی ها و اینکه چطور آزمایش می شوند در " آزمایش بیوپسی و سیتولوژی نمونه ها برای سرطان" مطالعه ای داشته باشید.


آزمایش خون و ادرار

ازمایش های خون و ادرار را می توان در تشخیص سندروم کارسینوئید در بیمارانی که نشانه هایی دارند که می تواند به خاطر این به وجود امده باشد، استفاده کرد.

خیلی از تومورهای کارسینوئید به ویژه ان هایی که در روده ی کوچک هستند، سروتونین ایجاد می کنند. احتمالا علت حداقل برخی از نشانه های سندورم های کارسینوئید است. بدن ان ها را به اسید هیدروکسی ایندولیسیت تجزیه می کند، که به ادرار ترشح می شود. یک ازمون معمول برای پیدا کردن سندروم کارسینوئید سطوحِ  5-HIAA را در نمونه ای از ادرار که در 24 ساعت جمع اوری شده است اندازه گیری می کند. اندازه گیری سطوح سروتونین در خون می تواند همچنین اطلاعات مفیدی بدهد. این آزمایش ها می تواند به تشخیص خیلی از تومورهای کارسینوئید کمک کند. گاهی اوقات، تومورها کوچک هستند و سرتونین کافی برای نتایج ازمایش مثبت ترشح نمی کنند.

در موارد دیگر، تومورها سرتونین زیادی تولید نمی کنند، اما مواد متشکله ی جدید خود را می سازند، HTP، که می تواند به سرتونین در ادرار تبدیل شود. در بیمارانی با این تومورها، سطح سرتونین خون می تواند نرمال باشد، اما سطوح ادرارِ سرتونین و 5-HTP بالا هستند.

برخی غذاها مانند موز، موز سبز، کیوی، اجیل، آوکادو، گوجه فرنگی، و بادمجان حاوی مقادیر زیادی سروتونین هستند و می توانند سطوح 5-HIAA را در ادرار بالا ببرند. داروهایی مانند شربت سرفه و استامینوفن نیز می توانند روی نتایج اثر بگذارند. ز پزشک خود بخواهید تا کارهایی را که قبل از ادرار یا ازمایش خون باید انجام دهید برایتان بگوید.

دیگر ازمایشات معمول برای کارسینوئید شامل ازمایش خون برای کروموگرانین A، آنکولاس عصبی، ماده ی P، و گاسترین است. داروهایی که اسید معده را کاهش می دهد " مهار کننده های پمپ پروتون" نام دارند که می توانند حتی زمانی که تومورهای کارسینوئید موجود نیستند، سطوح گاسترین و CgA را بالا ببرند. اگر هرکدام از این داروها را مصرف می کنید، با پزشک خود درمورد انچه باید قبل از انجام این ازمایشات انجام دهید صحبت کنید. بسته به محل تومور و نشانه هایتان، پزشک شما ممکن است ازمایشات خون دیگری را نیز انجام دهد.

برخی از این ازمایشات نیز می توانند برای نشان دادن اینکه درمان چقدر اثربخش بوده است استفاده شوند، زیرا سطوح این مواد زمانی که تومور کوچک می شود پایین می اید. 

چگونه تومورهای کارسینوئید گوارشی مرحله بندی می شوند؟

مرحله بندی یا تعیین مراحل بیماری فرایند پیدا کردن است ان هم اگر تومور گسترش یافته باشد یا اگر گسترش یافته تا چه حد است؟ برای کمک به مرحله بندی تومور، پزشکان ممکن است از انواع مختلفی از تصویربرداری، اندوسکوپی، یا ازمایشات دیگر که در بخش " چگونه تومورهای کارسینوئید تشخیص داده می شوند" استفاده کنند.

مرحله ی تومور، درکنار محلی که شناسایی می شود، می تواند به پیشرفت برای کسی که تومور کارسینوئید معده دارد کمک کند. این دوعامل همچنین می توانند به پزشک کمک کنند تا تصمیم بگیرد چه درمانی را توصیه کند.


مراحل محلی، منطقه ای و دور

تومورهای کارسینوئید گوارشی می توانند در محل های مختلفی شروع شوند، و تا این اواخر هیچ سیستم استانداردی برای توصیف گسترش ان ها وجود نداشته است. در گذشته، خیلی از پزشکان به راحتی تومورهای کارسینوئید گوارشی را به سه مرحله ی کلی تقسیم می کردند: محلی، منطقه ای، و دور.این رویکرد برای درک بسیار اسان بود و زمانی که باید بین درمان های مختلف یکی را انتخاب می کردیم خیلی مفید بود.

ممکن است نتوان زمانی که محل تومور مشخص می شود به طور قطع بگوییم تومور خوش خیم هست یا نه زیرا سلول ها زیر مکیروسکوپ شبیه هم به نظر می ایند. با این حال هر توموری که گسترش پیدا کند سرطان است.

محلی

سرطان فراتر از دیواره های ارگان که از ان شروع شده است رشد نکرده است.

گسترش منطقه ای

سرطان یا به گره های لنف مجاور پخش شده است یا از دیوارع ارگان جایی که شروع شده است به غشاهای اطراف مانند چربی ها، ماهیچه، رباط ها رسیده است.

گسترش دور

سرطان به غشاها یا ارگان هایی رسیده است که نزدیک محل شروع نیستند.


سیستم AJCC TNM

مرحله بندی جدید تومورهای کارسینوئید گوارشی از سیستمی استفاده می کنند که توسط کمیته ی مشترک امریکایی سرطان که مشهور به سیستم TNM است ایجاد شده است. سیستم TNMسه قطعه ی مهم اطلاعاتی دارد:

  • T اندازه ی اولیه ی تومور را توصیف می کند، که به سانتی متر اندازه گیری شده است، اینکه ایا تومور به غشاهای مجاور رسیده است یا خیر
  • N میزان گسترش به محیط اطراف و گره های لنف را نشان می دهد
  • M نشان می دهد که ایا سرطان به ارگان های دیگر بدن متاساز کرده است یا نه.

تعدا حروفی که بعد از T،N و M ظاهر می شوند اطلاعات بیشتری را در مورد هرکدام ازاین عوال می دهد:

  • تعدا 0 تا 4 نشان دهنده ی اندازه گیری شدت است.
  • حرف X به این معنی است که " نمی تواند ارزیابی شود" زیرا اطلاعات در دسترس نیست.
  • حروف "is" به این معنی است که " کارسینوما در حل است": تومور در لایه ی بالای سللی است و هنوز به لایه های عمیق تر غشا نرسیده است.

طبقه بندی های T برای سرطان های کارسینوئید گوارشی بسته به اینکه سرطان کجا شروع شده است فرق می کند، اما M و N مشابه هستند.

طبقه بندی های T برای تومورهای کارسینوئید معده

طبقه بندی T توصیف می کند که سرطان چقدر در طول لایه های معده گسترش و نفوذ پیدا کرده است. دیواره ی معده از پنج لایه ساخته شده است. از درونی ترین تا بیرونی ترین به قرار زیر هستند:

  • مخاط: این لایه درونی ترین ک اسید معده و انزیم های هضم را می سازد است. مخاط سه بخش دارد: سلول های مخاطی، یک لایه ی غشای اتصال دهنده، و یک لایه ی نازک ماهیچه ای.
  • زیرمخاطی: این یک لایه ی حفاظتی زیر مخاط است.
  • عضله: این یک لایه ی ماهیچه است که حرکت می کند محتوای معده را ترکیب می کند.
  • سیروز و زیرسیروز: این ها بیرونی ترین لایه ها هستند. مانند لایه های پوششی برای معده عمل می کنند.

TX: تومور اولیه که نمی تواند به خاطر اطلاعات ناکافی ارزیابی شود.

T0: تومور اولیه که پیدا نمی شود.

Tis: این تومور کمتر از 0.5 میلی متر است و سلول های سرطان فقط در لایه ی بالای پوشش معده یافت شده اند. همچنین معروف به کارسینوما در محل یا دیسپلاسیای شدید است.

T1: تومور از لایه ی بالا سلول ها رشد کرده است و به لایه های عمیق تر رسیده است، مانند لامینا یا زیر مخاط. تومور یک سانتی متر یا کمتر است.

T2: یا

  • تومور به لامینا یا زیرمخاط رسیده است یا بیشتر از یک سانتی متر است.

یا

  • تومور به لامینا و زیر مخاط رسیده و لایه ی ماهیچه ای اصلی معده رسیده است.

T3: تومور از طریق لامینا رشد کرده است و به زیر مخاط رسیده است.

T4: تومور به سیروز یا ارگان های اطراف یا ساختارها رسیده است.

طبقه بندی های T برای تومورهای کارسینوئید غشاهای کوچک

طبقه بندی های T سرطان روده ی کوچک میزان گسترش را از طریق لایه هایی که دیواره را تشکیل می دهد توصیف می کنند.

لایه های روده به قرار زیر هستند:

  • مخاط: این درونی ترین لایه ی روده است. سه بخش دارد: لایه ی بالای سلول ها، یک لایه ی نازک از غشای اتصالی است، و لایه ی نازک ماهیچه است.
  • زیرمخاط: این غشایی فیبری است که زیر مخاط قرار دارد.
  • لایه های ضخیم غشا: این لایه ی ماهیچه ای منقبض می شود تا محتوای روده ها را از مسیر بیرون راند.
  • زیرمخاط و سیروز: این ها بیرونی ترین لایه های نازکِ غشای اتصالی هستند که روده ی کوچک را می پوشانند. سیروز مشهور به " صفاق احشایی" است.

TX: تومور اولیه نمی تواند ارزیابی شود.

T0: تومور اولیه نمی تواند پیدا شود.

T1: تومور از لایه ی بالای سلول ها و به لایه های عمیق تر مانند لامینا یا زیرمخاط رشد کرده است. تومور یک سانتی متر یا کمتر است.

T2: یا

  • تومور به لامینا یا زیرمخاط رشد کرده است و بزرگتر از یک سانتی متر است

یا

  • تومور از طریق لامینا و زیرمخاط رشد کرده است و به لایه ی اصلی کولون رسیده است.

T3: تومور از طریق لامینا رشد کرده است و به زیرمخاط، پانکراس، و یا خلف صفاق رسیده است.

T4: تومور به سیروز یا ارگان های مجاور رسیده است.

طبقه بندی های T برای تومورهای کارسینوئید کولون یا مقعد

طبقه بندی های T برای تومورهای کارسینوئید کولون و مقعد میزان گسترش را از طریق لایه هایی که دیواره را می سازد توصیف می کند. این لایه ها مشابه ان هایی هستند که در دیواره ی روده ی کوچک یافت شده اند. از دورنی ترین تا بیرونی ترین، اینها به قرار زیر هستند:

  • مخاط: این دورنی ترین لایه ی غشا است. سه بخش دارد: لایه ی بالای سلول ها، لایه نازک غشای اتصالی، و لایه ی نازک ماهیچه.
  • زیرمخاط: این غشای فیبری زیر مخاط است.
  • لایه های ماهیچه ای ضخیم: این لایه ی ماهیچه منقبض می شود تا محتوای روده ها را از مسیر بیرون راند.
  • زیرمخاط و سیروز: این ها بیرونی ترین لایه های غشای اتصالی هستند که روده ی بزرگ را پوشش می دهند. همچنین سیروز مشهور به "صفاق احشایی" است.

TX: تومور اولیه نمی تواند به دلیل اطلاعات ناقص ارزیابی شود.

T0: تومور اولیه نمی تواند پیدا شود.

T1: تومور به لایه ی بالایی سلول ها و لایه های عمیق تر مانند لامینا یا زیرمخاط رسیده است. تومور 2 سانتی متر یا کمتر است.

T1a: عرض تومور از یک سانتی متر کمتر است

T1b: عرض تومور یک یا دوسانتی متر است.

T2: یا

  • تومور به لامینا یا زیرمخاط رسیده است و بزرگتر از 2 سانتی متر است.

یا

  • تومور از طریق لامینا و زیرمخاط رشد کرده است و به لایه ی ماهیچه ای اصلی کولون رسیده است.

T3: تومور از طریق لامینا رشد کرده است و به زیرمخاط یا غشاهای دیگر حول کولون یا مقعد رسیده است.

T4: تومور از طریق دیواره ی کولون رشد کرده است و به سیروز یا ارگان های اطراف رسیده است.

طبقه بندی های T برای تومورهای کارسینوئید آپاندیس

TX: تومور اولیه نمی تواند ارزیابی شود.

T0: هیچ علامتی از تومور اولیه وجود ندارد.

T1: تومور بزرگتر از دوسانتی متر نیست.

T1a: عرض تومور بزرگتر از یک سانتی متر نیست.

T1b: عرض تومور بزرگتر از یک سانتی متر است اما از دو سانتی متر هم بزرگتر نیست.

T2: یا:

  • عرض تومور بزرگتر از 2 سانتی متر است اما بزرگتر از 4 سانتی متر نیست.

یا

  • تومور وارد اولین بخش روده ی بزرگ شده است.

T3: یا:

  • عرض تومور بزرگتر از 4 سانتی متر است.

یا

  • تومور وارد اخرین بخش روده ی کوچک شده است.

T4: تومور وارد غشا یا ارگان های مجاور شده است.

طبقه بندی های N برای تومورهای کارسینوئید GI

NX: گره های مجاور لنف نمی توانند ارزیابی شوند.

N0: سرطان به گره های لنف مجاور رسیده است.

N1: سرطان به گره های لنف مجاور انتشار یافته است.

طبقه بندی های M برای تومورهای کارسینوئید گوارشی

M0: سرطان به ارگان ها یا ساختارهای دور نرسیده است.

M1: سرطان به ارگان ها یا ساختارهای دور رسیده است.


گروه بندی مراحل

زمانیکه طبقه بندی های T،N، و M برای تومور شناخته هستند، اطلاعات ترکیب می شود تا مرحله ی کلی را براورد کند. این فرایند معروف به گروهبندی مراحل است.

روه بندی مراحل برای کارسینوئید معده

مرحله ی 0: Tis, N0, M0: کارسینوما در محل: تومور از نیم میلی متر کوچکتر است و سلول های سرطانی فقط در لایه ی بالایی سلول های بافت معده یافت می شوند. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی 1: T1, N0, M0: تومور یک سانتی متر یا کمتر است و از لایه ی بالای سلول ها رشد کرده است و لایه های عمیق تر، مانند لامینا یا مخاط رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی دو A: T2, N0, M0: یا تومور به لامینا یا مخاط رسیده است و بزرگتر از اسانتی متر است؛ یا تومور به لایه ی ماهیچه ای اصلی معده رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی دوB: T3, N0, M0: تومور از طریق لامینا رشد کرده است و به زیرسیروز  رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی سه A: T4, N0, M0: تومور به لایه ی بیرونی غشایی که معده را می پوشاند یا به ارگان ها یا ساختارهای دیگر رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی دو B: هر T, N1, M0: تومور می تواند در هر سایزی باشد و می تواند یا نمی تواند به ساختارهای مجاور رسیده باشد. به گره های لنف مجاور انتشار یافته است، اما به محل های دور نرسیده است.

مرحله ی چهار: هر T، هر N، MI: تومور می تواند هر اندازه ای باشد  و می تواند یا نمی تواند به ساختارهای مجاور رسیده باشد. سرطان به محل های دور رسیده است.

گروه بندی مراحل برای کارسینوئید روده ی کوچک

مرحله ی یک: T1, N0, M0: تومور یک سانتی متر یا کمتر است و از لایه ی بالای سلول ها رشد کرده است و لایه های عمیق تر مانند لامینا یا مخاط رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی دو A: T2, N0, M0: یا تومور به لامینا یا مخاط رسیده است و بزرگتر از یک سانتی متر است؛ یا تومور به لایه ی ماهیچه ای اصلی روده رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی دو B: T3, N0, M0: تومور از طریق لامینا رشد کرده است و به مخاط رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی سه A: T4, N0, M0: تومور به لایه ی بیرونی غشایی که روده را پوشش می دهد یا به ارگان ها و ساختارهای مجاور رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله یiiib: هر  T, N1, M0: تومور به هر اندازه ای می تواند باشد و ممکن است به ساختارهای مجاور رسیده باشد یا نرسیده باشد. تومور به گره های لنف رسیده است اما به محل های دور نرسیده است.

مرحله ی IV: هر T، هر N، MI: تومور می تواند هر اندازه ای باشد و می تواند به ساختارهای مجاور رسیده باشد یا نرسیده باشد. ممکن است به گره های لنف مجاور رسیده باشد یا نرسیده باشد. سرطان به محل های دور رسیده است.

گروه بندی مراحل برای کارسینوئید کولون و مقعد

مرحله ی 1: T1, N0, M0: تومور دو سانتی متر یا کمتر است و به لامینا رسیده است و ممکن است به زیرمخاط هم رسیده باشد. سرطان به گره های لنف مجاور یا دور نرسیده است.

مرحله ی IIA: T2, N0, M0: یا تومور به لامینا یا زیرمخاط رسیده است و بزرگتر از 2 سانتی متر است؛ یا تومور لایه ی ماهیچه ای اصلی کولون رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی IIB: T3, N0, M0: تومور از طریق لامینا رشد کرده است و به زیرمخاط یا غشاهای دیگر اطراف کولون یا مقعد رسیده است. سرطان به گره هاای لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی IIIA: T4, N0, M0: تومور به دیواره ی کولون و سیروز و یا ارگان های مجاور رسیده است. سرطان به گره های لنف یا محل های مجاور نرسیده است.

مرحله ی IIIB: هرT, N1, M0: تومور می تواند هر اندازه ای باشد و ممکن است به ساختارهای مجاور رسیده باشد یا نرسیده باشد. به گره های لنف مجاور رسیده است، اما به محل های دور نرسیده است.

مرحله ی IV: هرT، هر N،MI: تومور می تواند هر اندازه ای باشد ممکن است به ساختارهای اطراف رسیده باشد یا نرسیده باشد. می تواند به گره های لنف مجاور رسیده باشد. سرطان به محل های دور رسیده است.

گروه بندی مرحله ای برای تومورهای کارسینوئید آپاندیس

مرحله ی I: T1, N0, M0: تومور بیشتر از دو سانتی متر نیست. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور رسیده است.

مرحله ی II: T2 یا T3, N0, M0: تومور یا بزرگتر از دوسانتی متر است و به سکوم رسیده است، یا از چهار سانتی متر بزرگتر است و به روده ی داراز رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

مرحله ی III: یا:

T4, N0, M0: تومور به ارگان ها و غشاهای مجاور مانند دیواره ی شکمی رسیده است. سرطان به گره های لنف مجاور یا محل های دور نرسیده است.

یا

هر T, N1, M0: تومور می تواند هر اندازه ای باشد یا ممکن است به غشاهای نزدیک رسیده باشد. به گره های لنف مجاور گسترش یافته است اما به محل های دور نرسیده است.

مرحله ی IV: هر T، هر N، M1: تومور می تواند هر اندازه ای باشد و ممکن است به غشاهای مجاور رسیده باشد. ممکن است به گره های لنف مجاور نرسیده باشد. سرطان به محل های دور رسیده است. 

نرخ های بقا برای تومورهای کارسینوئید گوارشی

اغلب نرخ های بقا برای پزشکان به عنوان شیوه ای استاندارد از بحث کردن درمورد اینده ی بیماری است. برخی افراد مبتلا به سرطان ممکن است بخواهند اماربقای افراد در موقعیت های مشابه را بدانند، در حالیکه بقیه ان را خیلی کمک کننده نمی دانند یا ممکن است حتی تمایلی به دانستن نداشته باشند. اگر نمی خواهید از این نرخ ها اطلاعی داشته باید، پس این بخش را مطالعه نکنید و به بخش بعدی بروید.

نرخ بقای پنج ساله به درصد بیمارانی اشاره دارد که حداقل پنج سال بعد از تشخیص بیماری خود زنده هستند. مطمانا، خیلی از افراد بیش از پنج سال زندگی می کنند. همچنین افرادی که این نوع از سرطان را دارند ممکن است از عارضه ی دیگری مرده باشند. این نرخ های بقا، نرخ های بقای مضاهده شده هستند، که نباید ان ها را حساب کنید.

برای اینکه نرخ های بقای پنج ساله داشته باشید، پزشکان به افرادی نگاه می کنند که پنج سال پیش درمان شده اند. پیشرفت در درمان از ان زمان به بعد ممکن است منجر به اینده ی بهتری برای افرادی شود که اکنون تومورهای کارسینوئید در ان ها تشخیص داده شده است.

نرخ های بقا اغلب بر پایه ی نتایج قبلی تعداد زیادی از افرادی هستند که بیماربودند، اما نمی توانند پیش بینی کنند در مورد فرد خاصی چه اتفاقی روی می دهد. خیلی عوامل دیگر می تواند روی اینده ی بیمار اثر بگذارد، مانند دریافت درمان، میزان تومور و نرخ رشد ان، و سن و سلامت بیمار. پزشک شما می تواند بگوید چطور تعداد پایین در مورد شما به کار گرفته می شود، زیرا او با موقعیت های مشابه شما بیشتر اشنا است.

بیشتر تومورهای کارسینوئید گوارشی زمانی پیدا می شوند هنوز محل ان ها مشخص شده است، اما این براساس ارگانی که از ان شروع می شوند فرق می کند. تومورهای معده، بخش اول روده ی کوچک، آپاندیس، و مقعد احتمالا قبل از انتشار یافت می شوند. در مقابل، خیلی از تومورهای بخش های دیگر روده ی کوچک، و کولون زمانی که تشخیص داده می شوند، قبلا به غشاهای مجاور گره های لنف یا محل های دور رسیده اند.

نرخ های بقای پنج ساله ی زیر براساس افرادی هستند که بین سال های 1988 تا 2004 به کارسینوئید دچار شدند.

نرخ های بقای مشاهده شده ی پنج ساله برای تومورهای کارسینوئید

محل

محلی

منطقه ای

دور

معده

73%

65%

25%

روده ی اثنی عشر

68%

55%

46%

ژژنوم / ایلئوم

65%

71%*

54%

سکوم

68%

71%*

54%

آپاندیس

88%

78%

25%

کولون

85%

46%

14%

مقعد

90%

62%

24%

*بقای پنج ساله برای این تومورها در مرحله ی منطقه ای کمی بهتر از مرحله ی محلی است، اگرچه دلیل مشخص نیست. 

ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

تومورهای کارسینوئید گوارشی چطور درمان می شوند؟

این اطلاعات دیدگاه پزشکان و پرستاران را که در هیئت تحریریه ی بانک اطلاعاتی سرطانِ جامعه ی سرطان امریکایی خدمت می کردند نشان می دهد. این دیدگاه ها براساس تفسیران ها از مطالعات چاپ شده در مقالات پزشکی و همچنین تجارب حرفه ای ان ها است.

اطلاعات درمانی که در اینجا ارائه شده است سیاست رسمی جامعه نیست و هدف ان توصیه ی پزشکی برای جایگزین کردن تجربه و قضاوت تیم مراقبتی سرطان شما نیست. هدف ان کمک به شما و خانواده ی شما است تا همراه با پزشک خود تصمیمات درستی بگیرید.

ممکن است پزشک شما برای پیشنهاد در مورد برنامه ی درمانی متفاوت از این گزینه های درمانی کلی، دلایلی داشته باشد. برای پرسیدن سوالات خود از او تردید نکنید.


رویکرد کلی برای درمان

زمانی که تومور کارسینوئید گوارشی تشخیص داده شد و مرحله بندی شد، تیم سرطان گزینه های درمانی شما را با شما مطرح می کند. بشته به موقعیت شما، می توانید پزشکان متفاوتی در تیم خود داشته باشید. این پزشکان شامل موارد زیر هستند:

  • یک جراح: پزشکی که بیماری ها را با جراحی درمان می کند.
  • انکولوژیست پرتونگاری: پزشکی که سرطان را با رادیودرمانی درمان می کند.
  • انکولوژیست دارویی: پزشکی که سرطان را با داروهایی مانند شیمی دارو درمان می کند.
  • یک متخصص دستگاه گوارش: پزشکی که در تشخیص و درمان بیماری های سیستم گوارشی تخصص دارد.
  • یک متخصص اعصاب و غدد: پزشکی که تخصص او در تشخیص و درمان بیماری های مرتبط به هورمون است.

بسیاری از متخصصان دیگر نیز ممکن است در تیم مراقبتی شما درگیر باشند، مانند پرستاران، سرپرستاران، متخصصان تغذیه، مددکاران اجتماعی، و دیگر متخصصان سلامت.

انواع اصلی درمان برای تومورهای کارسینوئید گوارشی به قرار زیراست:

  • جراحی
  • شیمی درمانی
  • رادیوتراپی

در برخی موارد پزشکان ممکن است ان ها را با هم ترکیب کنند.

باید تمام گزینه های درمانی خود را مانند اهداف و اثرات جانبی احتمالی را باپزشک خود درمیان بگذارید تا در تصمیم گیری بهتر انتخاب گزینه ی درمانی مناسب به شما کمک کند. برخی از عوامل ممکن است به گزینه های درمانی شما تاثیر بگذارد:

  • اندازه و محل تومور
  • انتشار تومور به گره های لنف، کبد، استخوان ها، یا دیگر ارگان ها.
  • شرایط جدی درمانی دیگر
  • نشانه های ایجاد آزار رسانی تومور

از زمان استفاده کنید و در مورد تمام گزینه های خود در هنگام تصمیم گیری فکر کنید. اگر زمان اجازه داد، تقریبا این ایده ی خوبی است که ایده ی دومی هم داشته باشید. ایده ی دوم ممکن است به شما اطلاعات بیشتری دهد و احساس اعتماد به نفس بیشتری در مورد برنامه ی انتخابی خود داشته باشید.

همچنین خیلی مهم است که اگر در مورد پیزی اطمینان ندارید، سوالاتی را مطرح کنید. می توانید سوالات خوبی را در بخش "چه چیزی باید در مورد تومور کارسینوئید گوارشی از پزشک خود بپرسید" ببینید.

جراحی برای تومورهای کارسینوئید گوارشی

بیشتر تومورهای کارسینوئید گوارشی را می توان به تنهایی با جراحی درمان کرد. نوع عمل جراحی به عواملی مانند اندازه و محل تومور، بیماری های دیگر بیمار، اینکه ایا تومور باعث سندورم کارسینوئید شده است یا نه، بستگی دارد.

جراحان اغلب سعس می کنند تا تومورهای کارسینوئید محلی را با جراحی ان ها به طور کامل درمان کنند، که معمولا موفقیت امیز است.

گزینه هایی برای تومورهای کارسینوئید گوارشی که به طور محلی یا به محل های دور انتشار یافته اند پیچیده تر است. ازانجا که بیشتر تومورهای کارسینوئید خیلی به اهستگی رشد می کنند و برخی باعث نشانه هایی نمی شوند، برداشتن کامل تمام تومورهای کارسینوئید متاسازی همیشه مورد نیاز نیست. اما در برخی بیماران جراحی برای برداشتن تمام سرطان قابل مشاهده بهترین گزینه است. این به ویژه اگر برداشتن بیشتر سرطان سطح مواد شبه هورمونی را که باعث علایمی شوند کاهش دهد، صحیح است.

انواع متعددی از عملیات جراحی را می توان استفاده کرد تا تومورهای کارسینوئید گوارشی را درمان کرد. برخی از این ها تومور اولیه را برمی دارند، درحالیکه بقیه سرطانی را از بین می برد یا نابود می کند که به ارگان های دیگر رسیده است.

در خشش الکتریکی

این درمان با استفاده از ضربه وارد کردن با جریان الکتریکی تومور را نابود می کند. این روش گاهی اوقات برای تومورهای کارسینوئید مقعدی کوچک استفاده می شود که به راحتی در دسترس هستند.

برداشتن مخاط به طور اندوسکوپی

در این فرایند سرطان از طریق اندوسکوپ برداشته می شود. این بیشتر اوقات برای درمان تومورهای کوچک کارسینوئید معده و اثنی عشر استفاده می شود و می توان برای برداشتن تومورهای کوچک کارسینوئید مقعد از ان استفاده کنیم.

برداشتن محلی

این عمل تومور اولیه و برخی غشای نرمال اطراف ان را برمی دارد. لبه های این عارضه سپس به هم دوخته می شوند. این معمولا هیچ مشکل طولانی مدتی را با خوردن یا حرکات معده به وجود نمی اورد. این عمل را می توان برای تومورهای کارسینوئید کوچک انجام داد.

تومورهای کارسینوئید گاهی در طول عمل برای به دلایل دیگر برداشته می شوند. این اغلب با تومورهای کارسینوئید آپاندیس انجام می شود. زمانیکه اپاندیس برداشته می شود، برای جراحی برری می شود، و گاهی اوقات تومور کارسنوئید پیدا می شود. بیشتر پزشکان معتقدند که اگر تومور کوچک باشد، برداشتن آپاندیس درمان کننده است و به جراحی بیشتر نیاز نیست. اگر تومور بزرگتر از دو سانتی متر باشد، جراحی بیشتری مورد نیاز است.

تومورهای کارسینوئید مقعدی را می توان از مقعد برش داد، بدون اینکه پوست را برش دهیم. دیگر تومورهای کارسینوئید گوارشی را می توان به طور محلی از طریق یک اندوسکوپ برش داد اما این معمولا از طریق برش در پوست ایجاد می شود.

جراحی های گسترده ی بیشتر

برای تومورهای بزرگتر، جراحی بزرگتری ورد نیاز است تا تمام تومور را در غشای مجاور خارج کند. این همچنین به جراح این شانس را می دهد تا ببیند آیا تومور به غشاهای دیگر در شکم نفوذ کرده است یا نه. اگر چنین باشد، جراح می تواند تمام منطقه ی انتشار سرطانی را بردارد.

گاسترکتومی جزئی: در این عمل جراحی، بخشی از معده برداشته می شود. اگر بخش بالایی برداشته شود، گاهی اوقات بخشی از مری هم برداشته می شود. اگر بخش پایینی معده برداشته شود، گاهی اوقات بخش اول روده ی کوچک نیز برداشته می شود. گره های لنف مجاور نیز برداشته می شوند. این عمل مشهور به گاستروکتومی زیرکل است.

برداشتن روده ی کوچک: این عملی برای در اوردن قسمت کوچکی از روده ی کوچک است. زمانی که از این برای درمان کارسینوئید روده ی کوچک استفاده می شود، این جراحی تومور و برخی از روده ی کوچک در اطراف ان را برمی دارد و همچنین گره های لنف مجاور را برمی دارد ان غشای اتصالی حفاظتی را که شامل گره های لنف و رگ های خونی هستند برمی دارد. تومورها در ایلیوم پایانی ممکن است نیاز به به برداشتن سمت راست کولون داشته باشند.

برداشتن پانکراس و اثنی عشر: این عمل جراحی اغلب برای درمان سرطان پانکراسی است، اما همچنین برای درمان سرطان های اثنی عشر هم استفاده می شود. این جراحی تمام اثنی عشر، بخشی از پانکراس، گره های لنف مجاور، و بخشی از معده را برمی دارد. مثانه و بخشی از صفرا هم برداشته می شوند و باقیمانده ی صفرا به روده ی کوچک متصل می شود تا صفرا از کبد وارد روده ی کوچک شود. این عملیاتی پیچیده است و نیاز به مهارت و تجربه دارد. این خطر بالایی از پیچیدگی را دارد که می تواند کشنده باشد.

برداشتن روده بزرگ سگمنتال و یا همی کولکتومی: این عمل بین یک سوم تا یک دوم کولون و همچنین حاویه های مجاور را برمی دارد، که شامل رگ های خونی و گره های لنف است.

برداشتن قدامی پایین: این عمل را می توان برای برخی تومورها در بخش بالایی مقعد استفاده کرد. این بخشی از مقعد را برمی دارد و انتهای باقیمانده ی ان ها به هم دوخته می شود. این تاثیر زیادی روی عملکرد هضمی ندارد.

برداشتن ابدومینوپرنیئال:  این جراحی برای سرطان های گسترده یا خیلی مهاجمی در بخش پایین مقعد است. این جراحی مقعد، راست روده، و بخش پایین کولون را برمی دارد. بعد از این عمل، انتهای کولون به یک مجرای باز روی پوست شکم متصل می شود. یک کیسه که به این مجرا متصل است، مدفوع را جمع اوری می کند.

برای اطلاعات بیشتر در مورد جراحی برای درمان سرطان " راهنمایی برای جراحی سرطان" را ببینید.

جراحی برای تومورهایی که به کبد انتشار یافته اند

کبد محل معمولی برای انتشار تومورهای کارسینوئید گوارشی است. درمان سرطانی که به کبد انتشار یافته است می تواند به نشانه هایی کمک کند و می تواند به طول عمر افراد نیز کمک کند.

جراحی کبد

در این عمل، اگر برای برداشتن کل سرطان امکانی وجود نداشته باشد، بیشتر از چند قسمت از کبد که شامل مناطق سرطانی است برداشته می شوند، جراحی هم می تواند برای برداشتن میزانی از تومور برای کمک به کاهش نشانه های سندورم کارسینوئید برداشته شود. این گاهی اوقات جراحی "کاهش دهنده  ی تومور" نامیده میشود. برداشتن متاسازهای کبدی می تواند به افراد کمک کند تا عمر طولانی تری داشته باشند، اما بیشتر افرادی که این جراحی را دارند در نهایت متاسازهای کبدی جدید ایجاد می کنند.

پیوند کبد

این پیوند کبد بیمار را برمی دارد و یک کبد از فرد دیگری را به جای ان می گذارد. این را می توان برای درمان برخی سرطان های غدد استفاده کرد که بعد از برداشتن تومور اولیه فقط به کبد انتشار یافته اند. یک پیوند کبد به طور کلی تنها گزینه برای افرادی است که جوان هستند و یا سالم هستند. اگرچه این درمان سختی است، اما می تواند معالجه کننده باشد. برای اطلاعات بیشتر در مورد پیوند کبد " سرطان کبد" را ببینید.

فرسایش و آمبولیزاسیون برای درمان متاساز کبد از تومورهای کارسینوئید گوارشی

کبد محل عادی برای انتشار تومورهای کارسینوئید گوارشی است. درمان انتشار سرطان به کبد می تواند به نشانه هایی کمک کند و افراد طول عمر بیشتری داشته باشند.

ریشه کنی

این روش ها اغلب در نابود کردن کارسینوئید هایی که به کبد رسیده اند مفید هستند، به ویژه اگر تعداد ان ها یا محل ان ها جراحی را سخت یا غیرممکن سازد. تصاویر سی تی اسکن برای هدایت یک سوزن به طور دقیق به باقیمانده های تومور است. سلول ها می توانند سپس به روش های زیر نابود شوند:

  • سرما درمانی: تزریق نیتروژن های مایع از طریق سوزن برای کشتن سلول های کارسینوئید توسط انجماد
  • ریشه کنی رادیویی: استفاده از امواج رادیویی با انرژی بالا که از انتهای سوزن ازاد شده است، که سلول های سرطانی را با گرما نابود می کند.
  • تزریق اتانول از راه پوست: تزریق الکل غلیظ از طریق سوزن هایی که سلول های سرطانی را می کشد.

آمبولازسیون

رویکرد دیگر که می تواند در جمع کردن این تومورها مفید باشد آمبولیزاسیون شریان کبدی است. در این فرایند یک کاتتر از طریق برش کوچکی وارد ران داخلی می شود و در مسیر کبدی در کبد رشته می شود. زمانی که کاتتر در محل است، ذرات ریز به شاخه ای از مسیر کبدی وارد می شوند، که ذخیره ی خون تومور را قطع می کند. این روش همچنین مشهور به TAE است.

 شیمی امبولیزاسیون شریان ترانس یا TACE، امبولازیسیون را با شیمی درمانی ترکیب می کند. بیشتر اوقات، این از طریق استفاده از دانه های کوچک برای امبولازیسون انجام می شود که داروی شیمی درمانی را ساطع میکند. TACE همچنین می تواند با ارائه ی شیمی درمانی از طریق کاتتر مستقیما به شریان انجام شود، سپس شریان را مسدود می کند.

رادیو امبولیزاسیون امبولازیسیون را با رادیو تراپی ترکیب می کند. در ایالات متحده این توسط تزریق دانه های رادیواکتیو کوچک به شریان کبدی انجام می شود. زمانی که تزریق انجام می شود، دانه ها در رگ های خونی نزدیک تومور جمع می شوند، جاییکه میزان کمی از رادیوتراپی را به محل تومور برای چند روز ساطع می کنند. این با جزییات بیشتری در بخشی مربوط به رادیو تراپی بحث می شود.

شیمی درمانی برای تومورهای کارسینوئید گوارشی

شیمی درمانی از داروهای ضدسرطانی استفاده می کند که به رگ یا ماهیچه تزریق می شوند یا خورده می شوند تا سلول های سرطانی را بکشد. این داروها وارد جریان خون می شوند و به تمام قسمت های بدن می رسند، و این درمان را برای برخی انواع سرطان ها که به ارگان های دیگر انتشار نیافته اند ممکن می سازد.

متاسفانه، تومورهای کارسینوئید گوارشی اغلب به شیمی درمانی واکنش نشان نمی دهند. به خاطر همین موضوع، معمولا شیمی درمانی برای تومورهایی استفاده می شود که به ارگان های دیگر گسترش یافته اند، و باعث علایم جدی شده اند، به دارو و درمان های دیگر واکنش نشان نداده اند.

برخی از داروهای شیمی درمانی استفاده شده برای تومورهای کارسینوئید گوارشی به قرار زیر هستند:

  • کاپسیتابین
  • 5-FU
  • دوکسوروبیسین
  • اتوپسیپید
  • داکاربازین
  • استرپتوزوسین
  • تموزولومید
  • سیسپلاتین
  • سیکلوفسفامید

برخی تومورها به ویژه تومورهای درجه ی بالا ممکن است با یک یا چند دارو درمان شوند. برای این ها، ترکیبات اتوپسید به علاوه ی کربوپلاتین یا تموزولامید به علاوه ی کپسیتابین را می توان استفاده کرد.

داروهای شیمی سلول های سرطانی را می کشند اما همچنین به سلول های سالم نیز اسیب می زندد، که می تواند باعث اثرات جانبی شود. اثرات جانبی به نوع داروها، میزان مصرف، و طول درمان بستگی دارد. اثرات جانبی کوتاه مدت به قرار زیر هستند:

  • تهوع و استفراغ
  • فقدان اشتها
  • خشکی دهان
  • کاهش سلول های خونی

از انجا که شیمی درمانی می تواند به ساخت سلول های خونی مغز استخوان اسیب بزند، ممکن است سلول های خونی شما کم شود. این می تواند منجر به موارد زیر شود:

  • افزایش ابتلا به عفونت ها
  • خونریزی یا کبودی بعد از جراحی ها و برشهای کوچک
  • خستگی و ضعف و تنگی نفس

بیشتر اثرات جانبی بعد از مدت کوتاهی از بین می رود . اغلب داروهایی هستند که می توانند خیلی یا برخی از اثرات جانبی را کاهش دهند. مثلا، پزشک ممکن است داروهایی را برای کمک به جلوگیری یا کاهش تهوع و استفراغ بدهد.

درمان درون شریانی و شیمی امبولازیسیون

به طور معمول، داروهای شیمی درمانی وارد جریان خون می شود و می تواند به تمام بدن برسد. زمانیکه سرطان کارسینوئید به کبد انتشار یافت، می توان گاهی اوقات ان را مستقیما با تزریق داروی شیمی به شریان کبدی که خون را به بخش های کبد می رساند متوقف کرد. این باغث می شود تومورهای کبد در معرض میزان بالایی از دارو قرار بگیرند اما بقیه ی بدن را محدود می کند. این به بیمار این امکان را می دهد تا از اثرات جانبی جلوگیری کند. گاهی اوقات داروهای شیمی درمانی همراه با موادی تزریق می شوند که شریان را مسدود می کند. زمانیکه شریان ها منجر به بسته شدن می شوند، تومورها از نبودن مواد مغذی رنج می برند و می میرند.

برای اطلاعات بیشتر در مورد شیمی درمانی، به بخش شیمی درمانی وب سایت ما یا تحقیق "راهنمایی برای شیمی درمان" مراجعه کنید.

دیگر داروها برای درمان تومورهای کارسینوئید

مکمل های سوماتواستاتین

مکمل های سوماتواستاتین داروهایی شیمیایی ساخته ی دست انسان هستند که به هورمون طبیعی سوماتواستاتین مرتبط هستند. این داروها می توانند به کنترل نشانه های به وجود امده توسط هورمونهای ترشح شده از تومورهای کارسینوئید مانند سندروم کارسینوئید کمک کنند. همچنین ان ها می توانند رشد تومور را در بیمارانی با سرطان های اعصاب و غددکم کنند یا متوقف کنند.

اصلی ترین مکمل های سوماتواستاتین که برای درمان تومورهای کارسینوئید استفاده می شوند به قرار زیر هستند:

  • اوکتروتید
  • لانرئوتید

این داروها به درمان قرمزی، اسهال، و خس خس از سندروم کارسینوئید کمک می کنند. همچنین ان ها به کم کردن یا متوقف کردن رشد تومرهای کارسینوئید که گسترش یافته اند کمک می کنند، که به طول عمر زندگی کمک میکند. اوکروتید نیز گاهی برای جلوگیری و درمان مشکلات ناشی از ترشح سوتونین یا دیگر هورمون ها زمانیکه بیماران کارسنوئیدی جراحی می شوند، ارائه می شود.

اثرات جانبی این داروها درد در محل تزریق است و گاها انقباض معده، تهوع، استفراغ، سردرد، گیجی، و خستگی نیز همراه است. در بیمارانی که سندروم کارسینوئید ندارند، همچنین می توانند باعث اسهال شوند. این داروها همچنین باعث الوده شدن صفرا در کیسه ی صفرا می شوند، که منجر به سنگ صفرا می شود. همچنین ممکن است سطوح فند خون را بالاببرند و دیابت های قبلی را برای کنترل سخت تر کنند.

اوکتروتید در مدل کوتاه مدتی ظاهر می شود که 2تا 4 بار در هفته تزریق می شود. همچنین به عنوان تزریقی طولانی مدت که هر یک ماه داده می شود انجام می شود، که به بیماران بیش از مدل کوتاه مدت کمک می کند.

لانتروتید فقط به صورت تزریق ماهانه است.

یک مکمل سوماتواستاتین جدیدتر اغلب برای درمان نشانه های سندروم کوشینگ است.

اینترفرون ها مواد طبیعی هستند که معمولا سیستم ایمنی بدن را فعال می کنند. ان ها رشد سلول های سرطانی را کند می کنند. اینترفون الفا گاهی در جمع مردن و یا کم کردن رشد سرطان های متاسازی و بهبود نشانه های سندروم کارسینوئید مفید و کمک کننده است. گاهی به خاطر اثرات جانبی شبه انفولانزا، که می تواند جدی باشد، مفید بودن ان محدود می شود. این دارو با استفاده از تزریق داده می شود.

قرص سیپروهپتادین یک ضدحساسیت است که می تواند برخی نشانه های سندروم کارسنوئید را از بین ببرد.

دیگر داروها نیز در دسترس هستند تا نشانه های خاصی را محدود کنند. لطفا از پزشک خود درمورد این ها سوال کنید یا نشانه های خود را توصیف کنید و درمورد داروهای کنترل کننده سوال کنید. 

رادیوتراپی برای تومورهای کارسینوئید گوارشی

EBRT

در این نوع از رادیوتراپی، یک ماشین از پرتو اشعه های انرژی بالا استفاده می کند تا سلول های سرطانی را بکشد. این مانند داشتن اشعه های معمولی ایکس است فقط اینکه طولانی تر است و از میزان بیشتر انرژی رادیویی استفاده می کند. بیماران معمولا درمان های پنج روز در هفته برای هفته های طولانی دارند.

این نوع از رادیوتراپی بیشتر اوقات برای درمان سرطان استفاده می شود. متاسفانه، EBRT، خیلی در برابر تومورهای کارسینوئید گوارشی موثر نیست. این روش عمدتا برای درمان در از سرطان هایی استفاده می شود که به استخوان ها یا دیگر نقاط بدن رسیده اند. ا

اگرچه جراحی اولین گزینه برای بیشتر تومورهای کارسینوئیدی است، ان هایی که نمی توانند جراحی شوند ممکن است رادیوتراپی را انتخاب کنند.

اثرات جانبی اصلی رادیوتراپی گوارشی به قرار زیر هستند:

  • خستگی
  • اسهال
  • تغییرات پوستی، که می تواند از قرمزی معمولی تا پوسته شدن باشد.
  • ریزش مو در مناطقی که درمان می شود

رادیو امبولیزاسیون

این روش امبولازیسیون را با رادیوتراپی ترکیب می کند و برای درمان متاساز کبد استفاده می شود. امبولازیسیون جریان خون را با تزریق موادی که شریان تغدیه دهنده به منطقه ی کبد را که تومور دارد، کاهش می دهد. این شریان که مسدود شده است شاخه ای از شریان کبدی است، شریانی که به کبد تغذیه می رساند. بیشتر سلول های کبدی سالم تحت تاثیر نیستند زیرا از رگ خونی دیگری ذخیره ی خونی خود را می گیرند.

در این فرایند یک کاتتر در شریان در ران داخلی قرار می گیرد و به کبد رشته می شود. یک ماده حاجب معمولا در همان زمان به جریان خون تزریق می شود تا به پزشک اجازه دهد تا مسیر کاتتر را از طریق آنژیوگرافی، نوع خاصی از اشعه ی ایکس، ببیند. زمانی که کاتتر درمحل است، ذرات کوچکی به نام "میکرئسفرها" به شریان تزریق می شوند تا ان را مسدود کنند.

در رادیوامبولازیسیون، میکروسفرها که به عنصر رادیواکتیو به نام yttrium90 چسبیده اند مورد استفاده قرار می گیرند. بعد از اینکه تزریق می شوند، پرتوها در جریان های خونی طی می شوند تا در رگ های خونی کوچک نزدیک تومور جمع شوند. انجا برای مدت کوتاهی رادیواکتیویته ساطع می کنند تا سلول های سرطانی را بکشند. رادیو ها مسافت کوتاهی را طی می کنند، بنابراین اثرات ان ها عمدتا به تومور محدود می شود.

رادیو داروها

در این شکل رادیوتراپی، یک دارو به عنصر رادیواکتیو متصل می شود. دارو از طریق بدن مسیر خود را طی می کند، به سلول های سرطانی می چسبد، و اشعه های خود را ساطع می کند تا ان ها رابکشد. این نوع از درمان برای مدت طولانی استفاده شده است تا برخی سرطان ها را درمان کند، اما اکنون برای درمان تومورهای کارسینوئید است. یک گزینه این است که از I-131 MIBG در دوزهای بالاتر استفاده کنیم که معمولا برای به تصویر کشیدن تومورها استفاده می شوند. درمان با استفاده از I-131 MIBG در اروپا رایج است، اما معمولا در ایالات متحده موجود نیست.

موضوع دیگری که در حال مطالعه است، دارویی است که مانند اکروتئید است که به ان ادوتروتید می گویند که به شکل رادیواکتیوی از عنصر yttrium متصل است. این با جزئیات بیشتر در بخش " خبرهای تازه از تحقیقات و درمان های تومور کارسینوئید گوارشی" آمده است.

برای اطلاعات بیشتر در مورد رادیوتراپی، بخش رادیوتراپی وب سایت ما را ببینیدیا " درک رادیوتراپی: راهنمایی برای بیماران و خانواده ها" را بخوانید.

آزمایشات بالینی برای تومورهای گارسینوئید گوارشی

ممکن است زمانی که به شما می گویند سرطان دارید، تصمیمات زیادی بگیرید. یکی از مهمترین تصمیماتی که می گیرید انتخاب درمانی است که برای شما بهتر است. ممکن است در مورد ازمایشات بالینی که برای نوعی از سرطان انجام می شود چیزهایی شنیده باشید. یا شاید شخصی در تیم مراقبت سرطانی شما ان را به شما توصیه کرده باشد.

ازمایشات بالینی مطالعات تحقیقی کاملا کنترل شده هستند که در بیمارانی انجام می شوند که داوطلب برای ان ها هستند. همچنین ان ها برای وعده های درمانی جدیدتر انجام می شوند.

آزمون های بالینی شیوه ای هستند تا درمان جدید برای سرطان پیدا کنیم. گاهی اوقات ان ها ممکن است تنهاترین راه برای دسترسی به درمان های جدیدتر باشند. همچنین ان ها یکی از بهترین راه ها برای پزشکان هستند تا روش های بهتری برای درمان سرطان را یاد بگیرند. هنوز، ان ها برای هرکسی درست هستند.

باید شرایط لازم برای شرکت در ازمایشات بالینی را داشته باشید. اما اگر برای ازمایش بالینی صلاحیت ندارید، این به عهده ی شما است که وارد شوید یا نه.

می توانید در مورد ازمایشات بالینی با خواندن " ازمایشات بالینی: انچه باید بدانید" اطلاعاتی را به دست اورید.

درمان های جایگزین و مکمل برای تومورهای کارسینوئید گوارشی

ممکن است در مورد راه های درمان یا کاهش نشانه هایی که پزشک شما ذکر نکرده است چیزهایی شنیده باشید. هرکسی از دوستان و خانواده ی شما تا گروه های اجتماعی و رسانه ایده هایی را برای کمک به شما توصیه می کند. این روش ها می تواند شامل ویتامین ها، جوشانده ها، و رژیم های خاص یا دیگر روش ها مانند طب سوزنی یا ماساژ درمانی و خیلی روش های دیگر باشد.

درمان ها ی مکمل و جایگزین دقیقا چه هستند؟

هرکسی از این اصطلاحات به شیوه ای مشابه استفاده نمی کند، و ان ها برای اشاره به روش های مختلفی استفاده می شوند، بنابراین می توانند گیج کننده باشند. ما از مکمل استفاده می کنیم تا به درمان هایی اشاره کنیم که همراه با مراقبت های پزشکی عادی استفاده می شوند. درمان های جایگزین به جای درمان پزشکی استفاده می شوند.

روش های تکمیلی: بیشتر روش های تکمیلی به عنوان نشانه هایی برای سرطان استفاده نمی شوند. عمدتا ان ها برای کمک به احساس بهتر استفاده می شوند. برخی روش ها که همراه با درمان های عادی استفاده می شوند برای کاهش استرس هستند، طب سوزنی برای کاهش درد است، یا چای کوهی برای از بین بردن تهوع است. برخی روش های تکمیلی برای کمک کردن هستند، در حالیکه بقیه هنوز ازمایش نشده اند. برخی ثابت شده اند که مفید هستند، و برخی هنوز مضر هستند.

درمان های جایگزین: درمان های جایگزین به عنوان درمان های سرطان توصیه می شوند. این درمان ها ثابت نشده اند که امن و موثر باشند. برخی از این روش ها می توانند خطرناک باشند، یا اثرات جانبی تهدید کننده ی زندگی داشته باشند. اما بزرگترین خطر در بیشتر موارد این است که شانس کمک گرفتن از درمان های دارویی را از دست می دهید. تاخیر یا وقفه در درمان های دارویی شما می تواند به سرطان زمان بیشتری بدهد تا رشد کند و احتمال درمان را کاهش دهد.

یافته های بیشتر

به راحتی می توان دید که چرا افراد سرطانی به روش های جایگزن فکر می کنند. می خواهید هر انچه را که می توانید انجام دهید تا بهبود یابید، و این ایده که درمانی اثرات جانبی کمتر دارد خیلی منطقی تر است. گاهی اوقات درمان های دارویی مانند شیمی درمانی می تواند سخت باشد، یا ممکن است جوای ندهند. اما حقیقت این است که بیشتر این روش های جایگزین ازمایش نشده اند و در درمان سرطان به اثبات نرسیده اند.

همانطور که گزینه های خود را بررسی می کنید، به دنبال "پرچم های قرمز" باشید که نشان دهنده ی فریب است. ایا روش قول می دهد تا همه یا بیشتر سرطان را از بین ببرد؟ ایا به شما گفته شده است که درمان های پزشکی عادی نداشته باشید؟ ایا درمان به طور "پنهانی" است و از شما خواسته شده تا عرضه کنندگان خاصی را ببینید یا به کشور خاصی سفر کنید؟ همچنین حتما با تیم سرطانی خود در مورد هر روشی که به ان فکر میکنید صحبت کنید.

 می توانید در مورد انچه که به دنبال ان هستید و چگونگی تصمیم گیری به بخش " داروهای جایگزین و تکمیلی" وب سایت ما سر بزنید.

انتخاب با شما است

تصمیمات در مورد چگونگی درمان و مدیریت سرطان شما همیشه به خود شما مربوط است. اگر می خواهید که درمان غیراستاندارد را انتخاب کنید، انچه را که در مورد روش می دانید یادبگیرید و با پزشک خود در مورد ان صحبت کنید. با اطلاعات و حمایت خوب از تیم مراقبتی سرطان خود، می توانید به طور امن از روش هایی استفاده کنید که در حین اجتناب از ان هایی که مضر هستند، می توانند به شما کمک کنند. 

درمان تومورهای کارسینوئید گوارشی براساس مرحله

بیماری های محلی

یک تومور زمانی محلش تعیین می شود که فقط در ارگانی یافت می شود که شروع شده است. درمان تومورهای کارسینوئید محلی عمدتا به اندازه ی ان ها بستگی دارد. گاهی کارشناسان در اندازه ی دقیق برای تصمیم گیری در مورد درمان اتفاق نظر ندارند، و اندازه هایی وجود دارند که دقیقا تعیین نمی کنند بهترین درمان چیست؟

معده

تومورهای کارسینوئید معده توسط سطح هورمونی به نام گاسترین و میزان اسید معده گروه بندی می شوند. شرایط خاص مرتبط با سطوح بالای گاسترین نیز به تومورهای گارسینوئید زیادی از معده مرتبط است. بیمارانی با این شرایط که تومورهای کارسینوئید معده دارند از بیمارانی که این شرایط را ندارند به طور متفاوتی درمان می شوند.

نوع اول: به بیمارانی با سطوح بالای گاسترین اما پایین اسید معده گفته می شود تومورهای نوع اول را دارند. این تومورها کوچک هستند ممکن است زیاد باشند. تومورها به لایه های عمیق تر معده رشد نمی کنند یا به ارگان ها و دیگر غشاها نمی روند، و اغلب با برداشتن کامل ان ها از طریق اندوسکوپی از بین می روند. گزینه ی دیگر این است که تورمورها را به دقت بررسی کنیم و فقط زمانیکه شروع به رشد می کنند برداریم.

نوع 2: بیمارانی که سطوح بالای گاسترین و اسید معده دارند، تومور نوع 2 دارند. مانند تومورهای نوع 1 اغلب کوچک هستند اما ممکن است بیش از یکی باشند. تومورهای نوع 2 به لایه های عمیق تر معده یا ارگان های دیگر نمی روند و انتشار نمی یابند. می تواند ان ها را بدون جراحی با دقت بررسی کرد، با اندوسکوپی خارج کرد، یا با دارویی مانند اکتروتید یا لارئوتید که هم گاسترین و هم اسید معده را پایین می اورد درمان کرد. برای تومورهای بزرگتر از دو سانتی متر فقط بررسی دقیق تومور کافی نیست. این تومورها باید برداشته شوند، یا از طریق اندوسکوپ یا با عملیات جراحی عادی از طریق برشی در شکم که تومور و برخی غشاهای اطراف معده را خارج می کند.

نوع 3: بیمارانی که سطوح بالای گاسترین دارند اسید معده ی نرمال دارند، تومور نوع 3 دارند. معمولا فقط یک تومور وجود دارد، و تومور باید به لایه های عمیق تر معده برود یا حتی به گره های لنف یا دیگر ارگان ها انتشار یابد. اگر تومور کوچک باشد، جراحی اندوسکوپی هم می تواند یک گزینه باشد. با این حال اغلب جراحی گسترده مورد نیاز است: بخشی از معده در کنار گره های لنف مجاور برداشته می شود.


روده ی کوچک

اغلب می توان تومورهای کوچک در روده ی اثنی عشر را از طریق اندوسکوپ برداشت. بسته به اندازه ی تومور و اینکه ایا به غشاهای نزدیک رشد می کند یا نه، گزینه های دیگر شامل جراحی برای برداشتن تومور، برداشتن تمام یا بخشی اثنی عشر با گره های لنف مجاور، و برداشتن اثنی عشر و بخشی از پانکراس است.

برای تومورهایی در بخش های دیگر روده ی کوچک، درمان یا با برش محلی برای تومورهای کوچک یا برداشتن روده ی کوچک برای تومورهای بزرگتر است.


روده ی بزرگ

درمان معمولی همی کولکتومی است. از انجا که خیلی از بیماران بیشتر از یک تومور کارسینوئید دارند، جراح اغلب باقیمانده ی کولون را برای تومورهای دیگر در طول جراحی کنترل می کند. برای تومورهای خیلی کوچک، گاهی اوقات تومور را می توان بدون جراحی با استفاده از کولونسکوپ برداشت.


آپاندیس

بیشتر اوقات، برداشتن آپاندیس تنها درمان مورد نیاز برای تومورهای کارسینوئید است که عرض ان ها 2 سانتی متر یا کمتر است. هنوز عوامل دیگری مانند شیوه ای که سلول های تومور زیر میکروسکوپ به نظر می ایند، سن بیمار، سلامت کلی، و میزان نگرانی بیمار در مورد احتمال برگشت سرطان می تواند برای تعیین اینکه درمان های بیشتری مورد نیاز است یا نه استفاده شود.

احتمالا تومورهای بزرگتر از دوسانتی مترقبلا به غشاهای مجاور یا گره های لنف رسیده اند، بنابراین جراحی گسترده تر مورد نیاز است. این یعنی برداشتن یک سوم کولون نزدیک اپاندیس، همراه با رگ های خونی و گره های لنف. این فرایند برای بیمارانی که مسن تر هستند یا مشکلات سلامتی دیگر دارند توصیه نمی شود، زیرا مزایای ان به خطراتش نمی ارزد.


مقعد

پزشکان قبل از جراحی با استفاده از فراصوت اندوسکوپی چک می کنند که چقدر سرطان به دیواره ی مقعد گسترش یافته است. بیشتر تومورهای کارسینوئید مقعدی که کوچکتر از دو سانتی متر هستند را می توان با یک اندوسکوپ یا برش محلی از طریق مقعد برداشت.

بهترین رویکرد برای تومورهای کارسینوئید مقعدی بین یک تا 2 سانتی متر، به این بستگی دارد که تومورچقدر به دیواره ی مقعد نفوذ کرده کرده و همچنین به جزئیات دیگر وضعیت پزشکی بیمار بستگی دارد. اگر تومور به لایه ی ماهیچه ای ضخیم مقعد رشد کرده باشد، باید همانند تومور بزرگتر با ان رفتار شود.

تومورهای کارسینوئید بزرگتر از دوسانتی مترخطر بیشتری از رشد و انتشار دارند، بنابراین با استفاده از عملیاتی مشابه برای سرطان مقعدی برداشته می شوند. این عملیات اگر کارسینوئید در بخش بالای مقعد باشد، به جراحی قدامی پایین نیاز دارد. اگر بخش پایین تر در گیر باشد، جراحی ابدومینوپرنیئال و کولوستومی استفاده می شود.

انتشار منطقه ای

انتشار منطقه ای به این معنی است که سرطان یا به گره های لنف مجاور رسیده است یا از دیواره ی ارگانی که شروع شده است رشد کرده است و به غشاهای مجاور مانند چربی، رباط ها، و ماهیچه رسیده است.

در صورت امکان، تومور اولیه و هر حوزه ی گسترش سرطان باید همه توسط جراحی برداشته شود. گره های لنف مجاور باید برداشته شود و برای نشانه های انتشار سرطان چک شود. این بهترین شانس درمان را ارائه می کند. اگر این انجام نشود، جراحی باید تا حد ممکن سرطان را بدون اسیب جدی و اثرات جانبی بردارد. همچنین جراحی باید انجام شود تا نشانه هایی مانند انسداد روده را که توسط رشد محلی تومور شروع می شود تسکین دهد.

انتشار دوردست

در این مرحله، درمان معمولا ممکن نیست، اگرچه بسته به اینکه تومورها چقدر سریع رشد می کنند، درمان همیشه فورا مورد نیاز نیست. هدف جراحی در موقعیت معمولا از بین بردن علایم و کاهش دوره ی بیماری است. مثلا، برداشتن یا بای پس منطقه ی مسدود شده به خاطر رشد سرطان می تواند نشانه هایی را از بین ببرد. اگر متاسازهای دور دست باعث نشانه هایی نمی شوند، درمان مورد نیاز نیست، اگرچه شیمی درمانی یا اینترفرون-آلفا ممکن است نشانه ها را در برخی بیماران به تاخیر اندازد. اگر سرطان به کبد انتشار یابد، حتی زمانیکه باعث نشانه ای نمی شود، برخی پزشکان درمانی را با اوکتروتید یا لارئوتید توصیه می کنند زیرا رشد تومور را کم می کند.

اگر سندورم کارسینوئید باعث نشانه های ازاردهنده شود، گزینه های درمانی مانند شیمی درمانی، ایمنی درمانی، درمان با اوکرئوتید یا لانرئوتید، یا جراحی برای برداشتن تومورهای متاسازشده استفاده می شود. اگر تومورهای متاسازی در کبد نتواند با استفاد از جراحی یدون اثرات جانبی جدی برداشته شود، ریشه کنی یا امبولازیسیون برای نابودی میزان زیادی از تومورها استفاده می شود. همچنین باید به بیماران گفته شود نوشیدنی های الکلی مصرف نکنند، استرس نداشته باشند، تمرینات سخت نکنند، غذاهای تند نخورند، و داروهای خاصی را که نشانه های سندروم کارسینوئید را بدتر می کند مصرف نکنند.

تومورهای کارسینوئید بازگشتی

زمانیکه سرطان بعد از درمان برمی گردد به این بازگشت می گوییم. بازگشتمی تواند در محل یا دوردست باشد. بیمارانی که تومورهای کارسینوئید بازگشتی دارند با جراحی درمان می شوند تا تمام نشانه های تومور در هرجا که ممکن است از بین ببرند. این بهترین شانس را برای نتایج خوب طولانی مدت می دهد. اگر جراحی ممکن نباشد درمان هایی که برای نقاط دوردست استفاده می شود می تواند مفید باشد.

بیماری قلبی کارسینوئید

مواد آزاد شده به خون از طریق برخی تومورهای کارسینوئید می تواند به قلب اسیب بزند. نشانه های اولیه خستگی و تنگی نفس است. در نهایت، پاها و حتی شکم بیمار آب می اورد. دلیل اصلی اسیب به دریچه های قلب است. پزشکان می توانند معمولا با گوش دادن به ضریان قلب و ازمایشات فراصوت قلب معروف به اکوکاردیوگرام تشخیص هایی را انجام دهند.

درمان اصلی با یک سوماتوستاتین مانند اکرئوتید یا لانترئوتید بری انسداد گسترش سرطان از مواد سمی است. داروهایی برای تقویت ضربان قلب و خلاص شدن از مایع می تواند کمک کننده باشد. در برخی موارد، می توان قلب را جراحی کرد تا دریچه های اسیب دیده را جایگزین کرد. 

از پزشک خود در مورد تومورهای کارسینوئید گوارشی چه باید بپرسید؟

باید بحث هایی ازاد و دوستانه با تیم مراقبتی خود داشته باشید. ان ها می خواهند به تمام سوالات شما پاسخ دهند، بدون توجه به اینکه چقدر شما فکر می کنید ان ها بی خود هستند. مثلا به سوالات زیر توجه کنید:

  • من چه نوع تومور کارسینوئیدی دارم؟
  • مرحله ی تومور کارسینوئید من چیست و برای من چه معنی دارد؟
  • انتخاب های درمانی من چیست؟
  • توصیه ی شما چیست و چرا؟
  • براساس انچه که در مورد تومور من به دست اورده اید، اینده ی بیماری من چگونه است؟
  • چه اثرات و خطرات جانبی دارد؟
  • چطور درمان روی فعالیت های روزمره می تاثیر می گذارد؟
  • شانس اینکه تومور من با این درمان ها بازگشت داشته باشد چیست؟
  • برای امادگی در مورد درمان چه باید کنم؟

علاوه براین سوالات نمونه ای، ممکن است سوالات خود را یادداشت کنید. مثلا، ممکن است در مورد زمان بهبود بخواهید اطلاعاتی به دست اوریدبنابراین می توانید برنامه کاری خود را داشته باشید. یا ممکن است بخواهید اگر صلاحیت ازمایشات بالینی دارید در مورد راهکار دومی سوال کنید.


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

بعد از درمان برای تومورهای کارسینوئید گوارشی چه اتفاقی روی می دهد؟

برای برخی افراد با تومور کارسینوئید گوارشی، درمان ممکن است سرطان را از بین ببرد یا بردارد. تکمیل درمان می تواند هم استرس زا باشد و هم هیجان انگیز. ممکن است برای اتمام درمان راحت شده باشید، اما نتوانید نگرانی خود را در مورد برگشت سرطان کنترل کنید.این نگرانی معمولا در افرادی است که سرطان داشتند.

قبل از ترس شما فروکش کند ممکن است کمی طول بکشد. اما می تواند کمک کند تا بدانید که خیلی از بازماندگان سرطان یادگرفته اند تا این عدم اطمینان را بپذیرند و زندگی طولانی مدتی را هم دارند. برای اطلاعات بیشتر در این خصوص "زندگی با عدم اطمینان: ترس از بازگشت سرطان را بخوانید".

برای افراد دیگر، سرطان می تواند هیچگاه به طور کامل ازبین نرود. این افراد ممکن است از دارودرمانی استفاده کنند یا درمان هایی با شیمی درمانی، رادیوتراپی، یا دیگر درمان ها داشته باشند تا سرطان را به کنترل دراوردند. اینکه یادبگیریم تا با سرطانی زندگی کنیم که از بین نمی رود می توان سخت و استرس زا باشد. این نوع عدم قطعیت خود را داشته باشد. "زمانیکه سرطان از بین نمی رود" را برای اطلاعات بیشتر بخوانید.

مراقبت های بعدی

زمانی که درمان پایان می یابد، پزشکان هنوز می خواهند تا به دقت شما را معاینه کنند. خیلی مهم است که قرار پزشکی بعدی خود را انجام دهید. در طول این قرار ها، پزشک های شما احتمالا سوالاتی را درمورد هر مشکلی که دارید می پرسند و شما را بررسی میکنند و ازمایشاتی را تجویز می کنند و اسکن ها اشعه ی ایکس می خواهند تا نشانه های سرطان یا اثرات جانبی را پیدا کنند. تقریبا هر درمان سرطانی اثرات جانبی خود را دارد. برخی ممکن است برای هفته ها تا ماه ها طول بکشد، اما بقیه می تواند فقط تا پایان عمر شما طول بکشد. اکنون زمان این است تا در مورد سرطان خود با تیم سرطانی و تغییرات یا مشکلاتی که به وجود امده اند صحبت کنید و یا در مورد نگرانی های خود سوال کنید.

اغلب پزشکان به بیشتر افراد توصیه می کنند تومورهای کارسینوئید گوارشی خود را به طور کامل بردارند و بعد از چند ماه برای معاینه ی کامل بدنی و ازمایشات عکس برگردند تا نشانه های بازگشت را ببینند. ازمایش خون و ادرار برای برخی بیماران می تواند مفید باشد. می توان هر چند ماه یک بار معاینات پزشکی انجام داد. برای تومورهای مقعدی کوچک، پروکتوسکوپی اغلب هر شش تا 12 ماه توصیه می شود. تومورهای کوچک آپاندیس زمانیکه کاملا درمان شدند، معمولا به مراقبت های بعدی نیاز ندارند زیرا به ندرت برخواهند گشت. اندوسکوپی هر سال یک یا دوبار برای بیمارانی با کارسینوئید معده که سطوح بالای گاسترین دارند باید انجام گیرد. پزشک شما می تواند یکی از این برنامه ها را دنبال کند، اما او می تواند دلایلی داشته باشد تا برنامه ی دیگری را هم توصیه کند.

حتما بیمه ی سلامت خود را همراه داشته باشید. ازمایشات و ویزیت های پزشکان می تواند خیلی پرهزینه باشد، و اگرچه هیچ کس دوست ندارد به ابزگشت سرطان فکر کند، اما این ممکن است اتفاق بیفتد.

اگر سرطان شما بازگشت، برای اطلاعات بیشتر "زمانی که سرطان برمی گردد: بازگشت سرطان" را بخوانید تا در مورد مدیریت و کنار امدن با مرحله بیماری خود اطلاعاتی به دست اورید.

ملاقات با پزشک

در برخی موارد بعد از درمان، ممکن است پزشک جدیدی را ببینید که در مورد پیشینه ی تاریخی شما هیچ چیزی نمی داند. باید بتوانید به پزشک جدید خود اطلاعاتی در مورد تشخیص و درمان خود بدهید. جمع اوری این اطلاعات در طول و بعد از درمان می تواند ساده تر از به دست اوردن ان ها در اینده باشد. حتما اطلاعات زیر را به طور دستی همراه داشته باشید:

  • یک رونوشت از گزارشات اسیب شناسی از بیوپسی یا جراحی ها
  • اگر جراحی داشتید، رونوشتی از گزارشات عمل داشته باشید.
  • اگر بستری بودید، رونوشتی از خلاصه ی برگه ترخیص در زمانیکه که پزشک مرخصتان کرده است داشته باشید.
  • اگر با رادیو تراپی درمان شده اید، رونوشتی از خلاصه ی درمان خود داشته باشید.
  • از انجا که برخی داروها اثرات جانبی طولانی مدت دارند، فهرستی از داروها، دوز ان ها، و زمان مصرف ان ها داشته باشید.
  • رونوشت هایی از ازمایشات عکس
  • اطلاعات تماس با پزشکانی که سرطان شما را درمان کرده اند

پزشک ممکن است همیشه رونوشت هایی از این اطلاعات را برای ثبتیات خود بخواهد، اما همیشه رونوشت هایی را برای خود داشته باشید.

تغییرات سبک زندگی بعد از درمان تومورهای کارسینوئید گوارشی

شما نمی توانید این حقیقت را تغییر دهید که سرطان داشته اید. انچه که می توانید تغییر دهید این است که چگونه باقیمانده ی عمر خود را با سرطان بگذارنید. این می تواند زمان این باشد که به زندگی خود به شیوه ای جدید نگاه کنید. شاید به این فکر می کنید که چطور سلامت خود را در طولانی مدت حفظ کنید. برخی افراد حتی در زمان درمان سرطان این کار را انجام می دهند.

انتخاب های سالم تر

برای خیلی از افراد تشخیص سرطان به ان ها کمک می کند تا به شیوه هایی که در گذشته به ان ها خیلی فکر نکرده بودند روی سلامت خود  تمرکز کنند. چیزهایی وجود دارند که بتوانید انجام دهید که شما را سالم تر سازد؟ شاید سعی می کنید تا بهتر شوید و تمرینات بیشتری انجام دهید. شاید میزان الکل را کاهش دهید، یا تنباکو را کنار بگذارید. حتی چیزهایی مانند کنترل سطح استرس شما می تواند کمک کننده باشد. اکنون زمان خوبی است تا در مورد تغییر سازی که می تواند اثرات مثبت روی سبک زندگی شما داشته باشد فکر کنید. احساس بهتری خواهید داشت و سالم تر خواهید بود.

می توانید با کار کردن روی این چیزها که بیشتر شما را نگران میکند شروع کنید. از ان هایی کمک بگیرید که برای شما سخت تر است. مثلا، اگر به ترک سیگار فکر می کنید  نیاز به کمک دارید، یا انجمن امریکایی سرطان در 1-800-227-2345 تماس بگیرید.

تغذیه ی بهتر

تغذیه ی صحیح می تواند برای هرکسی سخت باشد، حتی می تواند در طول و بعد از درمان سرطان سخت تر شود. درمان می تواند ذائقه ی غذایی شما راتغییر دهد. تهوع می تواند یک مشکل باشد. ممکن است اشتهای خود را ازدست بدهید و وزنتان کم شود. یا ممکن است اضافه وزنی داشته باشید که نتوانید ان را از دست دهید. تمام این امور می توانند خیلی عذاب اور باشد.

اگر درمان باعث تغییرات وزنی یا تغذیه یا مشکلات ذائقه ای شود، حداکثر تلاش خود را انجام دهید و در خاطر داشته باشید که این مشکلات معمولا به مرور زمان بهتر می شوند. ممکن است خوردن وعده های غذایی کوچک هر دو تا سه ساعت تا زمانی که حس بهتری دارید به شما کمک کند. همچنین ممکن است از تیم سرطانی خود بخواهید تا در مورد مشاوره از متخصص رژیم، کارشناس تغذیه که می تواند در مورد مقابله با اثرات جانبی کمک کند سوال کنید.

یکی از بهترین چیزها که می توانید بعد از درمان سرطان انجام دهید این است که عادات غذایی سالم را شروع کنید. ممکن است از مزایایی طولانی مدت برخی تغییرات ساده مانند افزایش تنوع غذاهای سالم برای خوردن شوکه شوید. روی اوردن و حفظ وزن ایده ال، خوردن رژیم غذایی سالم، و محدود کردن مصرف مشروبات الکلی می تواند خطر انواع سرطان را و همچنین منافع سلامتی دیگر را به خطر اندازد.

می توانید در "تغذیه و فعالیت فیزیکی در طول و بعد از درمان سرطان: پاسخ هایی برای سوالات معمول" اطلاعاتی را پیدا کنید.

استراحت، خستگی، و تمرین

خستگی زیاد، معروف به فتیگ، در افراد مبتلا به سرطان که درمان می شوند زیاد است. این خستگی معمولی نیست، بلکه یک فرسایش استخوانی است که اغلب با استراحت بهتر نمی شود. برای برخی افراد، خستگی تا مدت ها بعد از درمان ادامه دارد، و می تواند انجام تمرینات ورزشی و دیگر امور را که می خواهند انجام دهند برای ان ها مشکل سازد. اما تمرینات می توانند خستگی را کاهش دهند. تحقیقات نشان داده اند که بیمارانی که برنامه ی تمرینی متناسب با نیاز های شخصی خود دنبال می کنند، به طور فیزیکی و روحی احساس بهتری دارند و بهتر با محیط وفق می یابند.

اگر مریض بودید و در طول دران خیلی فعال نبودید، برای تناسب، تلاش، و قدرت ماهیچه ای شما بهتر است که اجتناب کنید. هر برنامه ای برای فعالیت فیزیکی باید با موقعیت شما متناسب باشد. اگر برای سال ها تمرین نکرده اید، باید به اهستگی شروع کنید، شاید با پیاده روی های ساده.

قبل از شروع هر کاری با تیم مراقبتی خود صحبت کنید. سپس، دوست و همراهی را برای تمرینان خود انتخاب کنید که ان را به تنهایی انجام ندهید. اینکه در هنگام انجام تمرینات ورزشی از دوستان و خانواده ی خود برای همراهی استفاده کنید می تواند به شما انگیزه ی بیشتری دهد و زمانیکه انگیزه ی کافی ندارید به شما انرژی دهند.

اگر خیلی خسته هستید باید فعالیت های خود را با استراحت متوازن کنید. گاهی اوقات برای افرادی که تمام روز کار می کنند یا کارهای خانه را انجام می دهند، خیلی سخت است که به خود استراحت دهند، اما اکنون نباید خود را خیلی خسته کنید. به بدن خود گوش دهید و زمانی که نیاز دارید استراحت کنید.

به خاطر داشته باشید که تمرینات می تواند سلامت روحی و فیزیکی شما را ارتقا دهد.

  • این تناسب قلب شما را بهتر می کند.
  • همراه با یک رژیم خوب، این به شما کمک میکند تا وزن سالمی داشته باشید.
  • این ماهیچه های شما را تقویت می کند.
  • این خستگی را کاهش می دهد و باعث می شود انرژی بیشتری داشته باشید.
  • می تواند استرس و نگرانی را کاهش دهد.
  • به شما احساس شادی می دهد.
  • با عث می شود حس بهتری در مورد خود داشته باشید.

انجام فعالیت های فیزیکی متناسب نیز در کمک به پایین اوردن خطر برخی سرطان ها و همچنین داشتن مزایای سلامتی دیگر نقش مهمی بازی می کند. برای اطلاعات بیشتر" راهنمای انجمن امریکایی سرطان در مورد فعالیت فیزیکی و تغذیه ای برای جلوگیری از سرطان" را بخوانید. 

چگونه ممکن است درمان برای تومور کارسینوئید گوارشی به سلامت روانی شما اسیب بزند؟

زمانی که درمان تمام می شود، ممکن است ببینید که با خیلی از احساسات متفاوت کنار امده اید. این به عده ی زیادی از مردم کمک میکند.

ممکن است به مرگ و مردن فکر کنید. یا ممکن است از تاثیر سرطان که روی خانواده، دوستان، و کار دارد خیلی اگاهی نداشته باشید. ممکن است به روابط خود با اطرافیان به گونه ای دیگر نگاه کنید. موضوعات غیر منتظره هم می تواند باعث نگرانی شود. مثلا، ممکن است به خاطر نگرانی های مالی ناشی از درمان خود تحت فشار باشید. ممکن است تیم مراقبیت خود را کمتر بعد از درمان ببینید و زمان بیشتری برای خود داشته باشید. این تغییرات می تواند برخی افراد را نگران کند.

تقریبا هر کسی که وارد این مسیر می شود و سرطان داشته است می تواند حمایت هایی را دریافت کند. شما به افرادی نیاز دارید که به شما قدرت و ارامش دهند. حمایت به شکل های مختلفی می تواند باشد: خانواده، دوستان، گروه های حمایتی سرطان، گروه های مذهبی یا معنوی، جامعه های حمایتی ان لاین، یا مشاوره های فرد به فرد. انچه که برای شما بهتر است به موقعیت و شخصیت شما بستگی دارد. برخی افراد در گروه های حمایتی یا گروه های اجتماعی احساس امنیت می کنند. بقیه زمانی که رو در رو با مشاور یا دوستی مورد اعتماد صحبت می کنند احساس بهتری دارند. منبع قدرت و راحتی شما هرچه باشد، مطمان باشید جایی برای برطرف کردن نگرانی های خود دارید.

مسیر درمان سرطان می تواند به شما حس تنهایی دهد. خیلی برای شا لازم یا خوب نیست که با هرچیزی به تنهایی کنار بیایید. و دوستان و خانوداه ی شما اگر ان ها را در این امر شریک نکنید احساس تردشدگی دارند. بگذارید ان ها و هر کس دیگر که می خواهد به شما کمک کند وارد شود. 

اگر درمان تومورهای کارسینوئید گوارشی جواب ندهد

اگر سرطان همچنان رشد کند یا بعد از یک نوع درمان برگردد، این احتمال وجود دارد که برنامه ی درمانی دیگری ممکن است هنوز سرطان را درمان کند، یا حداقل انقدر ان را کوچک کند تا باعث شود بیشتر عمر کنید و احساس بهتری داشته باشید. ازمایشات بالینی نیز می توانند این شانس را بدهند تا درمانهای جدیدتری را شروع کنید که می تواند مفید باشد. اما زمانیکه فرد درمان ها متفاوت دیگری را شروع کرده است و سرطان هنوز رشد می کند، حتی درمان های جدیدتر هم می تواند مفید نباشد. اگر چنین اتفاقی روی دهد، باید مزایای محدود احتمالی یک درمان جدید را در برابر اثرات بد احتمالی ان مانند درمان اثرات جانبی سبک و سنگین کرد. هرکسی شیوه نگاه کردن خود را به زندگی دارد.

احتمالا این سخت ترین بخش نبرد شما با سرطان است، زمانیکه انواع درمان ها راانجام داده اید و دیگر جوابی نمی گیرید. پزشک شما می تواند به شما گزینه های جدیدتری را بدهد، اما در برخی موارد ممکن است لازم باشد بدانید که ان درمان احتمالا سلامت شما را بهبود نمی دهد و یا نتیجه ی بقای شما را تغییر نمی دهد.

اگر می خواهید درمان را تازمانیکه می توانید ادامه دهید، باید در مورد عجایب درمانی که دارید و مزایای ان و چگونگی مقایسه ی ان با خطرات و اثرات جانبی ان فکر کنید. پزشک شما می تواند تخمین بزند چقدر احتمال دارد این سرطان به درمانی که شما به ان فکر می کنید واکنش دهد. مثلا، پزشک می تواند بگوید درمان بیشتر ممکن است یک در صد شانس جواب دادن داشته باشد. برخی افراد هنوز وسوسه می شوند ان را انجام دهند. اما در صورت انتخاب این برنامه باید واقع بین باشید.

مراقبت تسکینی

بدون توجه به اینکه چه تصمیمی می گیرید، باید تا می توانید نسبت به ان حس خوبی داشته باشید. حتما در مورد بیماری و دریافت درمان برای هر نشانه ای سوالی کنید، مانند تهوع، سرگیجه یا سردرد. این نوع از درمان تسکینی است.

درمان تسکینی می تواند برخی علایم را ازبین ببرد، اما انتظار نمی رود درمان کند. می توان ان را همراه با درمان سرطان انجام داد، یا می تواند حتی درمان سرطان باشد. تفاوت این است که هدف اصلی درمان تسکینی ارتقای کیفیت زندگی شما است، یا به شما کمک میکند تا حد ممکن احساس خوبی داشته باشید. گاهی اوقات این به این معنی است که استفاده از داروها به نشانه هایی مانند درد و تهوع کمک میکند. گاهی اوقات، با این حال، درمان های استفاده شده برای کنترل نشانه های شما می تواند همانند ان هایی باشد که برای درمان سرطان استفاده شده اند. مثلا، رادیوتراپی یا شیمی درمانی می تواند درد ناشی از تومور بزرگ را تسکین دهد. اما این همانند درمانی برای معالجه ی سرطان نیست.

مراقبت بیمارستانی

در برخی موارد، ممکن از مراقبت های بیمارستانی بهره ببرید. این مراقبت خاصی است که فرد را درمان می کند تا بیماری را؛ تمرکز ان به کیفیت است تا طول عمر. بیشتر اوقات، این مراقبت ها در منزل انجام می شود. سرطان شما می تواند باعث مشکلاتی شود که باید مدیریت شوند، و تمرکزهای بیمارستانی روی راحتی شما است. باید بدانید که زمانی که مراقبت های خانقاهی دریافت می کنید یعنی درمان های شما مانند شیمی درمانی و رادیوتراپی به اتمام رسیده است، به این معنی نیست که برای مشکلات به وجود امده توسط سرطان یا شرایط سلامتی خود نمی توانید درمانی داشته باشید. در مراقبت های خانقاهی تمرکز تیم مراقبتی شما در زندگی شما تا حد ممکن به طور طولانی و احساس راحتی شما در زمان های سخت است. می توانید با خواندن "مراقبت های خانقاهی" اطلاعات بیشتری به دست اورید.

امیدوار بودن خیلی مهم است. امید شما برای درمان می تواند خیلی کمک کننده باشد، اما هنوز امید برای زمان های خوبی وجود دارد که ان را باشادی و معنی در کنار خانواده و دوستان پر کنید. توقف در این زمان در درمان سرطان شما به شما این شانس را می دهد تا دوباره روی مهمترین چیزها در زندگی خود تفکر کنید. اگرچه سرطان می تواند فراتر از کنترل شما باشد، هنوز انتخاب هایی وجود دارند که می توانید داشته باشید.

می توانید  در مورد تغییراتی که در زمان جواب نگرفتن از درمان اتفاق می افتد، و راجع به برنامه ریزی های اینده برای خود و خانواده تان " نزدیک شدن به پایان زندگی" و " مسیرهای پیشرفت" را ببینید. 

یافته های جدید در مورد تحقیقات و درمان تومور کارسینوئید گوارشی چیست؟

همیشه تحقیقاتی وجود دارند که در عرصه ی کارسینوئیدهای گوارشی ادامه دارند. دانشمندان به دنبال علل، راه های جلوگیری، و رویکردهای جدید برای تشخیص و درمان تومورهای کارسینوئید گوارشی هستند.

ژنتیک

محققان به دنبال دلایل تومورهای کارسینوئید هستند به این امید که این دانش می تواند برای کمک به جلوگیری و درمان ان ها در اینده استفاده شود. پیشرفت های زیادی در سال های اخیر انجام شده است. مثلا، دانشندان فهمیده اند که تغییرات در ژن MEN1 در خیلی از افرادی که کارسینوئیدهای گوارشی دارند دیده شده است. دیگر تغییرات ژنتیکی که به نظر می رسد تومور ساز بوده اند و تهاجمی تر بوده اند اکنون در حال بررسی هستند.

تشخیص و مرحله بندی

از انجا که چشم انداز و درمان تومورهای کارسینوئید گوارشی و دیگر سرطان های مسیر هاضمه خیلی متفاوت هستند، تشخیص های دقیق مهم هستند. محققان همچنین در انجام ازمایش هایی که می تواند مواد خاص پیدا شده در سلول های تومورهای کارسینوئید را پیدا کند، پیشرفت هایی داشته اند. بیشتر این ازمایش ها نمونه های غشایی با انتی بادی های خاص را که در ازمایشگاه ساخته شده اند را بررسی می کنند. انتی بادی ها طراحی می شوند تا مواد خاصی را تشخیص دهند که فقط در انواع خاصی ار تومورها ظاهر می شود.

اسکن اکترو یک آزمایش عکس است که معمولا برای پیدا کردن تومورهای کارسینوئید گوارشی در بدن استفاده می شود. محققان امنون به دنبال روش های رادیونوکلید هستند تا ببینند ایا می توانند تومورهای کارسینوئید اولیه را تشخیص دهند.

درمان

جراحی گزینه ی درمانی اصلی برای تومورهای کارسینوئید است که احتمالا وجود دارند. اما رویکردهای بهتر زمانی مورد نیاز هستند که جراح نمی تواند تمام تومور را خارج کند. شیمی درمانی موفقیت را محدود کرده است. داروهای شیمی درمانی جدید و ترکیبات دارویی مورد مطالعه قرار می گیرند اما پیشرفت های واقعی احتمالا از رویکردها و روش های دیگر می اید.

درمان هدفمند

انواع جدیدتر داروها، معروف به درمان های هدفمند، اکنون تحت بررسی هستند تا برای مقابله با تومورهای اعصاب و غدد استفاده شوند. درمان هدفمند از داروها یا مواد دیگر استفاده می کند تا سلول های سرطانی را شناسایی کند و به ان ها حمله کند درحالیکه اسیب کمی به سلول های طبیعی می زنند. این درمان ها به بخش هایی ار سلول های سرطانی حمله می کنند که ان ها را متفاوت از سلول های سالم و نرمال می کند. هر نوع درمان های هدفمند ب طور متفاوت کار می کند، اما همه شیوه ی رشد، تقسیم بندی، جفت شدن و تعامل های سلول ها را تغییر می دهد.

اورولیموس دارویی هدفمند است که با مسدود کردن یک پروتئین سلولی به نام mTORکار می کند که معمولا به رشد و تقسیم سلول ها کمک میکند. این توسط FDA برای درمان تومورهای اعصاب پانکراسی پیشرفته ثابت شده است. همچنین مطالعه شده است تا بررسی شود ایا به بیماران کارسینوئید گوارشی کمک می کند یا نه. در یک تحقیق، اضافه کردن اورلیموس به اوکتروتید بهتر از اکتروئید به تنهایی در توقف رشد تومور بود.

 بواسیزوماب نوعی از داروی هدفمند است که به ذخیره ی خونی تومور حمله می کند. این قبلا در برابر انواع سرطان استفاده شده است و برای تومورهای کارسینوئید بررسی می شود.

دیگر درمانهای هدفمند ملکول هایی را مسدود می کند که رشد سلول های سرطانی را افزایش می دهد. برخی از این ها در انواع دیگر سرطان استفاده شده اند و اکنون در برابر کارسینوئید ها ازمایش می شوند.

نتازپید داروی جدیدی است که هورمون گاسترین را مسدود می کند. در مطالعات اولیه ی بیمارانی که تومورهای کارسینوئید معده دارند و سطح گاسترین بالایی دارند، این دارو به تومورها کمک می کند می کند تا جمع شوند. بیشتر مطالعات برنامه ریزی شده اند.

اسکن های رادیونوکلیدی مانند اسکن I-131 MIBG می تواند به پیدا کردن تومورهای اعصاب و غدد کمک کند، زیرا از موادی استفاده می کنند که به سلول های اعصاب متصل شده اند. این مواد به عناصر رادیواکتیو کمی متصل می شوند تا بتواندد با دوربین های معمولی تشخیص داده شوند. با استفاده از دوزهای بالاتر I-131 MIBG  رادیوتراپی بیشتری به سلول های تومور منتقل می کنند، و در اروپا برای این استفاده می شود تا تومورهای اعصاب  و سرطان را درمان کند. اما پزشکان اکنون استفاده از شکل اوکتروئید را مطالعه می کنند که به شکل رادیواکتیو عنصر یتروم به نام 90-Y متصل شده است. زمانی که دارو به بدن تزریق می شود، در سلول های تومور خانه سازی می کند، به رادیوتراپی از 90-Y اجازه می دهد تا ان ها را بکشد. تا کنون، نتایج خیلی امید بخش بوده اند، اما این روش هنوز در ایالات متحده به عنوان بخشی از ازمایشات بالینی در دسترس است.  


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 



بیماری های این مجموعه



مقالات مرتبط با تومورهای کارسینوئید دستگاه گوارش



�?یسبوک آی تی طب توییتر آی تی طب گوگل پلاس آی تی طب اینستاگرام آی تی طب آر اس اس آی تی طب

به آی تی طب خوش آمدید. این وب سایت خدمات پزشکی ارائه نمی کند.

طراحی اپلیکیشن و طراحی وب سایت : پردو وب


کلیه حقوق متعلق به مرجع پزشکی ایران، آی تی طب می باشد.