تومور استرومال دستگاه گوارش


 تومورهای بافت استرومای معدی - روده ای تومورهای غیرمتداولی از مجرای دستگاه گوارش هستند . این تومورها در شکل های بسیار اولیه سلول های خاصی به نام سلول های بینابینی کاخال  که در که در دیواره مجرای که در دیواره مجرای دستگاه گوارش یافت می شود آغاز می گردند.

جزئیات بیماری تومور استرومال دستگاه گوارش


سرطان چیست؟

بدن از تریلیون ها سلول زنده ساخته شده است. سلول های عادی بدن رشد می کنند، برای ایجاد سلول های جدید تقسیم شده، و در یک روش منظم می میرند. در سال های اولیه زندگی یک فرد، سلول های طبیعی سریعتر تقسیم می شوند تا اجازه دهند فرد رشد کند. پس از بالغ شدن شخص، بیشتر سلول ها تنها برای جایگزینی سلول های فرسوده یا در حال مرگ و یا برای ترمیم آسیب ها تقسیم می شوند.

سرطان زمانی آغاز می شود که در قسمتی از بدن سلول ها شروع به رشد خارج از کنترل کنند. انواع بسیاری از سرطان وجود دارد، اما همه آن ها به دلیل رشد خارج از کنترل سلول های غیر طبیعی شروع می شوند.

رشد سلول سرطانی متفاوت از رشد سلول طبیعی می باشد. به جای مردن، سلول های سرطانی به رشد ادامه داده و سلول های غیر طبیعی جدید ایجاد می کنند. آنها می توانند در کنار هم جمع شده و یک تومور را تشکیل دهند. همچنین سلول های سرطانی قادر به حمله (رشد به درون) بافت های دیگر هستند، چیزی که سلول های طبیعی نمی توانند انجام دهند. رشد خارج از کنترل و حمله به بافت های دیگر، عواملی هستند که یک سلول را سلولی سرطانی می سازند.

سلول ها به دلیل آسیب به DNA به سلول های سرطانی تبدیل می شوند. DNA درون هر سلول وجود داشته و تمام اعمال آن را هدایت می کند. در یک سلول طبیعی، زمانی که DNA آسیب دیده است، سلول یا آسیب را ترمیم می کند و یا می میرد. در سلول های سرطانی، DNA آسیب دیده ترمیم نشده است، اما سلول آن طور که باید نمی میرد. در عوض، این سلول به ساختن سلول های جدیدی که بدن نیاز ندارد ادامه می دهد. این سلول های جدید همگی همان DNA آسیب دیده ای را خواهند داشت که اولین سلول غیر طبیعی دارد.

افراد می توانند DNA آسیب دیده را به ارث ببرند، اما در اغلب موارد آسیب DNA توسط اشتباهاتی که در حین تولید مثل سلول طبیعی اتفاق می افتد و یا توسط عاملی در محیط اطرافمان ایجاد می گردد. گاهی اوقات علت آسیب به DNA چیزی آشکار است، مانند سیگار کشیدن. اما در اغلب موارد هیچ علت مشخصی یافت نمی شود. سلول های سرطانی اغلب به قسمت های دیگر بدن سفر می کنند، جایی که شروع به رشد کرده و تومورهای جدید جایگزین کننده بافت سالم را تشکیل می دهند. بدین فرایند فراپخش گفته میشود. این پدیده هنگامی اتفاق می افتد که سلول های سرطانی به درون جریان خون یا رگ های لنفاوی بدن ما وارد شوند.

مهم نیست که یک سرطان به کجا ممکن است گسترش یابد، بلکه همیشه بر اساس محلی که آغاز شده نامیده می شود (و درمان می شود). به عنوان مثال، سرطان پستان که به کبد گسترش یافته همچنان سرطان پستان نامیده می شود، نه سرطان کبد. به همین ترتیب، سرطان پروستات که به استخوان انتشار یافته هنوز هم سرطان پروستات است، و نه سرطان استخوان. انواع مختلف سرطان می توانند رفتارهای بسیار متفاوتی داشته باشند. آن ها با نرخ های مختلف رشد کرده و به درمان های متفاوتی واکنش می دهند. به همین دلیل است که افراد مبتلا به سرطان به درمانی که نوع خاص سرطان آن ها را هدف قرار داده نیاز دارند.

همه تومورها سرطانی نیستند. تومورهایی که سرطان نباشند خوش خیم نامیده می شوند. تومورهای خوش خیم می توانند موجب بروز مشکلاتی شوند - می توانند به ابعاد بزرگی رشد کرده و بر اندام ها و بافت های سالم فشار آورند. اما نمی توانند به درون سایر بافت ها رشد (حمله) کنند. به همین دلیل که نمی توانند حمله کنند، به قسمت های دیگر بدن نیز نمی توانند گسترش یابند (فراپخشی). این تومورها تقریبا هیچ گاه مرگبار نیستند.

تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش چیستند؟

برای درک تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای، کسب اطلاعاتی در مورد ساختار و عملکرد دستگاه 'گوارش، معروف به دستگاه گوارش، مفید است.

دستگاه گوارش

دستگاه گوارش (GI) مواد غذایی را برای تولید انرژی پردازش کرده و بدن را از مواد زائد جامد تخلیه می سازد. پس از اینکه غذا جویده شده و بلعیده شود، وارد مری می شود، لوله ای که از طریق گردن و قفسه سینه مواد غذایی را به معده حمل می کند. مری درست در زیر دیافراگم (نوار نازک عضلات زیر ریه ها) به معده می پیوندد.

معده اندامی کیسه مانند است که مواد غذایی را نگه داشته و با ترشح شیره معده به فرایند گوارش کمک می کند. مواد غذایی و شیره معده به صورت یک مایع غلیظ بنام کیموس مخلوط شده که سپس به روده کوچک تخلیه می شود. روده کوچک به تجزیه مواد غذایی ادامه داده و بیشتر مواد مغذی را به داخل جریان خون جذب می کند. این طولانی ترین بخش از مجرای GI است، با اندازه ای بیش از 20 فوت.

روده کوچک به روده بزرگ می پیوندد، که بخش اول آن قولون می باشد، یک لوله عضلانی با طول حدود 5 فوت. روده بزرگ آب و مواد غذایی معدنی را از ماده غذایی باقی مانده جذب می کند. مواد زاید به جا مانده پس از این فرایند به عنوان مدفوع به راست روده می رود، که در آن ذخیره می شود تا زمانی که از طریق مقعد به خارج از بدن عبور کند.

تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش

تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش (GISTها) تومورهای غیرمتداولی از مجرای دستگاه گوارش هستند. این تومورها در شکل های بسیار اولیه سلول های خاصی به نام سلول های بینابینی کاخال (ICCها)، که در دیواره مجرای GI یافت می شوند، آغاز می گردند. ICCها سلول های سیستم عصبی خودکار هستند، آن بخش از سیستم عصبی که فرآیندهای بدن مانند هضم غذا را تنظیم می کند. ICCها گاهی اوقات «ضربان ساز» مجرای GI نامیده می شوند، چرا که برای حرکت دادن غذا و مایع از طریق مجرای دستگاه گوارشI به عضلات دستگاه گوارش علامت انقباض می دهند.

بیش از نیمی از GISTها در معده شروع می شوند. بسیاری از سایرین در روده کوچک آغاز می گردند، اما GISTها می توانند در هر نقطه در امتداد مجرای دستگاه گوارش شروع شوند. تعداد کمی از GISTها خارج از مجرای دستگاه گوارش در مناطق مجاور مانند چادرینه (یک لایه پیش بند مانند از بافت چربی که بر اندام های داخل شکم آویزان است) و یا صفاق (لایه ای از بافت که اندام ها و دیواره های شکم را می پوشاند) شروع می شوند.

همه GISTها سرطانی نیستند. برخی خوش خیم (غیرسرطانی) بوده و به درون قسمت های دیگر رشد نمی کنند یا به سایر نقاط بدن گسترش نمی یابند. پزشکان راه هایی برای یافتن اینکه آیا یک GIST خوش خیم است یا سرطانی دارند. این راه ها در بخش «تومور های بافت استرومای معدی- روده ای چگونه تشخیص داده می شوند؟» مورد بحث قرار گرفته اند.

سرطان های دیگر مجرای دستگاه گوارش

درک اینکه که GISTها همانند دیگر انواع شایع تر سرطان های مجرای دستگاه گوارش نیستند مهم است.

سرطان ها در هر کجای مجرای دستگاه گوارش - از مری تا مقعد - می توانند رخ دهند. این سرطان ها معمولا در سلول های غده ای که بیشتر مجرای دستگاه گوارش را می پوشانند آغاز می گردند. سرطان هایی که در این سلول ها ایجاد می شوند، سرطان های غده ای نامیده می شوند. بیشتر سرطان های مجرای دستگاه گوارش، از جمله موارد درون مری، معده، قولون و راست روده، سرطان غده ای هستند.

برخی بخش های مجرای دستگاه گوارش، مانند قسمت بالای مری و انتهای مقعد، با سلول هایی مسطح به نام سلولهای سنگفرشی پوشیده شده است. این ها همان نوع از سلول های موجود در سطح پوست می باشند. سرطان های شروع شده در این سلول ها کارسینوم سلول سنگفرشی نامیده می شوند.

مجرای دستگاه گوارش دارای سلول های غددی عصبی نیز می باشد. این سلول ها دارای برخی ویژگی های مشترک با سلول های عصبی هستند، اما ویژگی های دیگری در اشتراک با سلول های تولید کننده هورمون (غدد درون ریز) نیز دارند. سرطان هایی که از این سلول ها ایجاد می شوند تومورهای غددی عصبی خوانده می شوند. این سرطان ها در مجرای دستگاه گوارش نادر هستند. تومورهای شبه سرطانی نمونه ای از تومور غددی عصبی یافت شده در مجرای GI می باشند.

دیگر انواع نادر سرطان در مجرای دستگاه گوارش عبارتند از لیومیوسارکوم ها (سرطان سلول های عضلانی صاف)، آنژیوسارکوم ها (سرطان سلول های رگ های خونی)، و تومورهای غلاف عصب محیطی (سرطان سلول هایی که از اعصاب پشتیبانی و حفاظت می کنند).

GISTها با این سرطان های دیگر مجرای دستگاه گوارش تفاوت دارند. آنها در انواع متفاوتی از سلول ها شروع شده، به انواع متفاوتی از درمان نیاز داشته، و پیش آگهی (چشم انداز) متفاوت دارند. به همین دلیل است که پزشکان باید دریابند که آیا فردی با یک تومور در مجرای GI، یک GIST دارد، یا نوعی دیگر از سرطان، و یا دارای یک بیماری غیر سرطانی می باشد.

آمارهای کلیدی در مورد تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای چیستند؟

تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش (GISTها) رایج نیستند، و تعداد دقیق مردم تشخیص داده شده با این تومورها در هر سال معلوم نیست. تا اواخر دهه 1990، اطلاعات زیادی در مورد این تومورها در دست نبود (و پزشکان راه های مناسبی برای شناسایی آن ها با تست های آزمایشگاهی نداشتند)، در نهایت بسیاری از آن ها به عنوان انواع دیگر سرطان های GI طبقه بندی شدند. برآوردهای کنونی برای تعداد کل موارد GIST هر سال در ایالات متحده از حدود 4000 تا حدود 5000 متغیر است.

این تومورها در هر جا در مجرای دستگاه گوارشI می توانند شروع شوند، اما اغلب در معده (حدود %60) و یا روده کوچک (حدود %30) رخ می دهند. اکثریت بقیه در مری، قولون و راست روده یافت می شوند. تعداد اندکی در داخل شکم خارج از مجرای GI گسترش می یابند.

بسیاری از افراد تشخیص داده شده دارای GIST مسن تر از 50 سال هستند، اما این موارد می توانند در هر سنی در افراد رخ دهند. این تومورها در مردان اندکی شایع تر می باشند. آمار بقای GIST در بخش «نرخ بقا برای تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای» مورد بحث قرار گرفته است.


ترجه شده از وبسایت: www.cancer.org 

عوامل خطر ابتلا به تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای چیستند؟

عامل خطر هر چیزی است که بر احتمال فرد برای ابتلا به یک بیماری مانند سرطان تاثیر می گذارد. سرطانهای مختلف عوامل خطر متفاوتی دارند. برخی از عوامل خطر مانند استعمال سیگار، قابل تغییر هستند. عوامل دیگر، مانند سن یا سابقه خانوادگی یک شخص را نمی تواند تغییر داد. اما عوامل خطر گویای همه چیز نیستند. داشتن یک و یا حتی چندین عامل خطر، به این معنا نیست که یک فرد به بیماری مبتلا خواهد شد. و بسیاری از افرادی که به این بیماری مبتلا می شوند ممکن است تعداد کمی عامل خطر شناخته شده داشته باشند و یا هیچ نداشته باشند. در حال حاضر، تعداد بسیار اندکی عامل خطر شناخته شده برای تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها) در دسترس است.

مسن تر بودن

این تومورها می توانند در افراد با هر سنی رخ دهند، اما در افراد جوان تر از 40 سال نادر هستند و در افراد 50 تا 80 ساله شایع ترین می باشند.

سندرم های ژنتیکی

اکثر GISTها پراکنده (غیر موروثی) بوده و هیچ علت روشنی ندارند. هر چند، در موارد نادر، GIST ها در چندین عضو از یک خانواده پیدا شده اند. اعضای این خانواده یک جهش ژن به ارث برده بودند که می توانست به GISTها منجر شود.

سندرم تومور بافت استرومای دستگاه گوارشی خانوادگی: این یک بیماری نادر ارثی است که منجر به افزایش خطر گسترش GISTها می شود. افراد مبتلا به این بیماری در سنینی پایین تر از زمان معمول رخ دادن آن گرایش به ایجاد GISTها نشان می دهند. همچنین این افراد محتمل تر است که GISTهای متعدد داشته باشند.

در اغلب موارد، این سندرم با یک ژن c-kit غیر طبیعی منتقل شده از والد به فرزند ایجاد می شود. ژن c-kit همان ژنی است که در اکثر GISTهای پراکنده جهش یافته (تغییر کرده) است (نگاه کنید به «آیا می دانیم چه چیزی باعث ایجاد تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای می شود؟»). افرادی که این ژن غیر طبیعی را از یک والد به ارث برده اند، آن را در تمام سلول های خود دارند، در حالی که افراد با GISTهای پراکنده فقط آن را در سلول های سرطانی دارا می باشند.

در موارد معدودی، تغییری در یک ژن متفاوت، ژن PDGFRA، موجب این سندرم ژنتیکی می شود. وجود نقص در ژن PDGFRA در حدود %5 تا از GISTهای پراکنده یافت می شود. گاهی اوقات افراد مبتلا به سندرم GIST خانوادگی لکه های پوستی مانند موارد مشاهده شده در بیماران مبتلا به نوروفیبروماتوز (بحث شده در زیر) نیز دارند. قبل از اینکه آزمایشاتی برای ژن های c-kit و PDGFRA در دسترس قرار گیرند، به اشتباه تصور می شد که برخی از این افراد نوروفیبروماتوز دارند.

نوروفیبروماتوز نوع 1 (یا بیماری فون رکلینگهاوزن): این بیماری از طریق یک نقص در ژن NF1 ایجاد می شود. این تغییر ژن ممکن است از یک والد به ارث برده شده باشد، اما در برخی موارد، این حالت قبل از تولد بدون اینکه به ارث برده شده باشد رخ می دهد.

افراد مبتلا به این سندرم اغلب تعداد زیادی تومور خوش خیم تشکیل شده در اعصاب (به نام نوروفیبروما) دارند که در سنین پایین شروع می شوند. این تومورها در زیر پوست و در دیگر قسمت های بدن شکل می گیرند. این افراد همچنین نوع خاصی از لکه های برنزه یا قهوه ای رنگ بر روی پوست (به نام لکه های قهوه با شی) دارند. افراد مبتلا به این بیماری در معرض خطر بالاتری از GISTها، و همچنین برخی از انواع دیگر سرطان هستند.

سندرم کارنی-استراتاکیس: افراد مبتلا به این وضعیت نادر موروثی، خطر بیشتری در ابتلا به GISTها (اغلب در معده)، و همچنین تومورهای عصبی به نام پاراگانگلیوم ها دارند. GISTها اغلب زمانی گسترش می یابد که این افراد در سنین نوجوانی و یا دهه 20 سالگی خود هستند. همچنین احتمال بیشتری می رود که بیش از یک GIST داشته باشند.

این سندرم با تغییری در یکی از ژن های سوکسینات دهیدروژناز (SDH)، که از والد به فرزند انتقال یافته ایجاد می شود.

آیا می دانیم چه چیزی باعث ایجاد تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارشی می شود؟

ما نمی دانیم که دقیقا چه چیزی باعث ایجاد بیشتر تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها) می شود. اما در سال های اخیر، دانشمندان به پیشرفت های بزرگی در یادگیری اینکه چگونه تغییرات خاصی در DNA می تواند باعث شود که سلول های طبیعی سرطانی شوند، دست یافته اند. DNA ماده شیمیایی در هر یک از سلول های ما است که ژن هایمان - دستورالعمل نحوه عملکرد سلول های ما - را می سازد. ما معمولا شبیه پدر و مادر خود هستیم زیرا آن ها منبع DNA ما هستند. اما DNA بر مواردی بیش از فقط چگونگی ظاهر ما تاثیر دارد.

برخی از ژن ها زمان رشد سلول ها و تقسیم به سلول های جدید را کنترل می کنند. ژن های خاصی که به رشد و تقسیم سلول ها کمک می کنند آموزای نام دارند. ژن های دیگر که سرعت تقسیم سلولی را کاهش داده و یا باعث مرگ سلول ها در زمان مناسب می شوند ژن های سرکوبگر تومور نامیده می شوند. سرطان ها می توانند با تغییراتی از DNA که آموزای را فعال کرده و یا ژن های سرکوبگر تومور را غیرفعال می کند به وجود آیند.

خانواده های اندکی تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها) حاصل یک جهش DNA از والد به بچه رسیده را دارا می باشند. اما بیشتر جهش های DNA در ارتباط با GISTها موروثی نیستند. این تغییرات بدون هیچ دلیل روشنی رخ داده، و اکتسابی یا پراکنده خوانده می شوند.

سلول های سرطانی اکثر بیماران دارای GIST تغییری در یک آموزای به نام c-kit دارند. ژن c-kit در تمام سلول های بدن یافت می شود. این ژن سلول را برای ساخت پروتئینی به نام KIT، که باعث رشد و تقسیم سلول می شود هدایت می کند. معمولا ژن c-kit در سلول های بینابینی کاخال (ICCها) غیر فعال است. این ژن تنها اگر نیازی برای ICCهای بیشتر وجود داشته باشد فعال می شود. در اغلب GISTها ژن c-kit جهش یافته بوده و همیشه فعال است. این پدیده ممکن است دلیل شکل گیری سرطان را توضیح دهد. سلول ها همیشه در حال رشد و تقسیم هستند. در برخی از خانواده ها که اعضای زیادی با GIST دارند، پزشکان جهش هایی موروثی در ژن c-kit یافته اند.

در حدود %5 تا از GISTها، سلول های سرطانی جهشی در یک ژن متفاوت به نام PDGFRA دارند، که باعث می شود سلول مقداری بیش از حد از یک پروتئین متفاوت (که آن هم PDGFRA نام دارد) بسازد. این پروتئین همان اثر KIT را بر روی سلول دارد.

اکثر GISTها تغییراتی در یکی از c-kit و یا ژن PDGFRA دارند، اما نه در هر دو. تعداد معدودی از GISTها در هیچکدام از این ژن ها تغییری ندارند. محققان هنوز در حال تلاش برای تعیین تغییرات ژنی منتهی به این سرطان ها هستند.

تغییرات ژنی که به بیشتر GISTها منتهی می شوند در حال حاضر شناخته شده اند، اما هنوز مشخص نیست که چه چیزی ممکن است دلیل این تغییرات باشد. هیچ علت شناخته شده زیست محیطی و یا مرتبط با شیوه زندگی از GIST وجود ندارد. برخی ممکن است عللی داشته باشند که هنوز یافت نشده، اما بسیاری از این تغییرات ممکن است تنها رویدادهای تصادفی باشند که گاهی اوقات در داخل سلول ها رخ داده و متاسفانه به سرطان منجر می گردند.

هر چه پزشکان بیشتر در مورد تغییرات شایع ژن و پروتئین در سلول های GIST آموخته اند، بیشتر قادر به استفاده از این اطلاعات برای کمک به تشخیص و درمان این گونه سرطان ها بوده اند. (نگاه کنید به بخش «معالجه هدفمند برای تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای»).

آیا می توان از تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارشی جلوگیری کرد؟

خطر ابتلا به بسیاری از انواع سرطان ها را می توان با تغییرات به خصوصی در شیوه زندگی کاهش داد (مانند حفظ وزن در محدوده سالم یا ترک سیگار)، اما تنها عوامل خطر شناخته شده برای تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها) - سن و سندرم های ژنتیکی خاص نادر - نمی توانند تغییر یابند. تا به امروز هیچ راهی برای محافظت در برابر این سرطان ها نیافته ایم. 


ترجه شده از وبسایت: www.cancer.org 

آیا می توان تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش را در مراحل ابتدایی یافت؟

غربالگری آزمایش کردن برای بیماری هایی مانند سرطان در افرادی است که هیچ علامتی نداشته باشد. آزمون های غربالگری می توانند برخی از انواع سرطان را زود هنگام، وقتی که موثر واقع شدن درمان محتمل تر است، پیدا کنند. اما تا به حال، هیچ آزمون غربالگری موثری برای تومورهای نادر مانند تومورهای بافت استرومای  دستگاه گوارش  (GISTها) یافت نشده است،  بنابراین، انجام آزمایش های معمول از افرادی که هیچ نشانه ای ندارند توصیه نمی شود.

با این حال، برخی از GISTها ممکن است به طور تصادفی در مراحل اولیه یافت شوند. این تومورها گاهی اوقات در یک معاینه برای مشکلی دیگر دیده می شوند، به عنوان مثال در حین کولونوسکوپی به منظور جستجوی سرطان روده بزرگ. در موارد نادر، ممکن است یک GIST زمان اجرای یک آزمون تصویری، مانند پویش برش نگاری رایانه ای (CT) و یا مطالعه باریم، برای یک دلیل دیگر دیده شود. همچنین ممکن است GISTها به طور اتفاقی (غیر منتظره) در خلال عمل جراحی شکم برای مشکل دیگری یافت شوند.

علائم و نشانه های تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش

اکثر تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش (GISTها) در معده و روده کوچک رخ می دهند. این تومورها ممکن است تا زمانی که در یک محل خاص نبوده و تا یک اندازه خاص رشد نکرده باشند، هیچ علامتی از خود نشان ندهند. تومورهای کوچک ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکنند و شاید به طور تصادفی زمانی که پزشک به دنبال بعضی مشکلات دیگر باشد یافت شوند. این تومورها معمولا خوش خیم هستند.

از دست دادن خون

اغلب GISTها به این دلیل یافت می شوند که باعث خونریزی به داخل مجرای  دستگاه گوارش (GI) می شوند. علائم و نشانه های این خونریزی به سرعت رخ دادن آن بستگی دارد. خونریزی سریع به درون معده یا روده کوچک می تواند مدفوع را سیاه و قیر مانند کند. همچنین خونریزی سریع به داخل معده می تواند باعث استفراغ خون در فرد شود. خون به هنگام بالا آوردن ممکن است به طور جزئی هضم گشته و بنابراین شبیه تفاله های قهوه دیده شود. خونریزی از مری نیز می تواند باعث شود که شخص خون بالا بیاورد. خونریزی سریع به داخل روده بزرگ به احتمال زیاد مدفوع را قرمز به همراه خون قابل مشاهده خواهد کرد.

اگر خونریزی آهسته باشد، اغلب باعث خون بالا آوردن یا تغییر در مدفوع فرد نمی شود. هر چند، خونریزی آهسته می تواند به مرور زمان منجر به تعداد کم گلبول قرمز (کم خونی) شده، و باعث شود که فرد احساس سست شدگی و ضعف کند. خونریزی از مجرای GI می تواند بسیار جدی باشد. اگر هر یک از این علائم و نشانه ها را داشته باشید باید هر چه سریع تر به پزشک خود مراجعه کنید.

دیگر علائم احتمالی تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش

  • ناراحتی یا درد بطنی (شکمی)
  • یک توده یا تورم در داخل شکم
  • تهوع، استفراغ
  • احساس سیری پس از خوردن تنها مقدار کمی غذا
  • از دست دادن اشتها
  • کاهش وزن
  • مشکلات بلع (برای تومورهای درون مری)

گاهی اوقات رشد تومور به اندازه ای است که از عبور غذا از طریق معده یا روده جلوگیری می کند. این پدیده انسداد نامیده می شود، و درد شدید شکمی و استفراغ ایجاد می کند. این اتفاق می تواند حتی باعث گسترش یک سوراخ (آژیدگی) شود. برای درمان انسداد اغلب عمل جراحی اضطراری مورد نیاز است.

اگر چه بسیاری از نشانه های GIST (مانند درد شکم و تهوع) می توانند توسط مواردی غیر از سرطان ایجاد شوند، در صورتی که این علائم را دارید، به خصوص اگر بیشتر از چند روز ادامه یابند، باید پزشک خود را ببینید.

تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش چگونه تشخیص داده می شوند؟

تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها) اغلب به این دلیل یافت می شوند که فرد دارای علائم و نشانه هایی می باشد. موارد دیگر در حین معاینات یا آزمایشات برای مشکلات دیگر یافت می شوند. اگر سرطان مورد شک باشد، برای تایید تشخیص آزمایش های بیشتری نیاز خواهید داشت.

تاریخچه پزشکی و معاینه جسمانی

پزشک از شما سوالاتی در مورد سابقه پزشکی، از جمله علائم شما (مشکلات خوردن، درد، خونریزی، و غیره)، عوامل احتمالی خطر، سابقه خانوادگی، و سایر شرایط پزشکی خواهد پرسید.

به منظور کسب اطلاعات بیشتر در مورد نشانه های احتمالی یک GIST، مانند توده ای در داخل شکم، و یا سایر مشکلات سلامتی، پزشک شما را مورد یک معاینه جسمانی کامل  قرار خواهد داد.

اگر دلیلی برای شک به اینکه ممکن است یک GIST (یا نوع دیگری از تومور GI) داشته باشید وجود دارد،  پزشک برای کمک به یافتن اینکه آیا آن سرطان است یا چیزی دیگر، از آزمایشات تصویربرداری و یا معاینات درون بینی استفاده خواهد کرد. اگر مورد مشکوک یک GIST باشد، برای کمک به تعیین وسعت (مرحله) سرطان آزمایش های بیشتری انجام خواهند گرفت.


آزمایشات تصویربرداری

آزمایشات تصویربرداری برای ایجاد تصاویر از داخل بدن از پرتوهای x، میدان های مغناطیسی، و یا مواد پرتوزا استفاده می کنند. آزمایشات تصویربرداری ممکن است برای دلایل زیادی انجام شوند، از جمله:

  • کمک به فهمیدن اینکه آیا یک ناحیه مشکوک ممکن است سرطان باشد یا خیر
  • برای اطلاع از مقدار گسترش سرطان
  • کمک به تعیین اینکه آیا درمان موثر واقع شده است یا خیر
  • برای علائم جستجو اینکه سرطان بازگشته است

بسیاری از بیمارانی که سرطان داشته و یا ممکن است دارا باشند، یک یا چند مورد از این آزمون ها را خواهند داشت.

پرتوهای x باریم

امروزه پرتوهای x باریم به اندازه گذشته مورد استفاده نیستند. در بسیاری از موارد آنها در حال جایگزین شدن با درون بینی هستند - که در آن پزشک با استفاده از یک نشانگر باریک فیبر نوری عملا به داخل قولون یا معده شما نگاه می کند (پایین را ببینید).

برای این آزمون ها، یک محلول گچی حاوی باریم برای قرار گیری بر روی پوشش داخلی مری، معده، و روده ها استفاده می شود. این پدیده باعث می شود که اختلالات پوششی در پرتو x آسان تر دیده شوند. گاهی اوقات این آزمایشات برای تشخیص تومورهای GI به کار می روند، اما ممکن است برخی تومورهای کوچک روده را نبینند.

احتمالا بایستی از شب قبل از آزمایش ناشتا باشید. اگر قولون تحت بررسی است، احتمالا برای تمیز کردن روده باید شب قبل یا صبح روز معاینه ملین و / یا تنقیه مصرف کنید.

بلع باریوم

در صورتی که فردی مشکل بلعیدن داشته باشد، این آزمون معمولا اولین آزمایش انجام گرفته خواهد بود. برای این آزمایش، شما یک مایع حاوی باریم می نوشید تا بر روی پوشش داخلی مری قرار گیرد، سپس مجموعه ای از آزمایشات پرتوهای x در ظرف چند دقیقه آینده گرفته خواهد شد.

مجموعه GI فوقانی

این آزمون شبیه به بلع باریوم است، به جز این که پرتوهای x پس از اینکه باریم زمان پوشاندن معده و بخش ابتدایی روده کوچک را داشته باشد گرفته می شوند. طی چند ساعت بعدی، همزمان با عبور باریم از درون روده ها، پرتوهای x بیشتر به منظور جستجو برای مشکلات در سایر نقاط روده کوچک می توانند گرفته شوند. این روند آزمایش کامل روده کوچک نامیده می شود.

آنتروکلیز: این آزمون راه دیگری برای نگاه کردن به روده کوچک می باشد. یک لوله باریک از طریق دهان یا بینی به پایین مری، و از درون معده به داخل ابتدای روده کوچک عبور داده می شود. باریم از طریق لوله، به همراه یک ماده که در روده ها هوای بیشتری ایجاد کرده، و باعث انبساط آن ها می گردد فرستاده می شود. پس از آن از روده ها پرتو x گرفته می شود. این آزمایش نسبت به یک آزمایش کامل روده کوچک می تواند تصاویر بهتری از روده کوچک بدهد، اما همچنین ناراحت کننده تر نیز می باشد.

تنقیه باریوم: این آزمون (که همچنین به عنوان مجموعه GI تحتانی نیز شناخته می شود) برای نگاه کردن به سطح داخلی روده بزرگ مورد استفاده است. برای این آزمون، محلول باریم از طریق یک لوله انعطاف پذیر کوچک جای گذاری شده در مقعد در حالیکه بیمار بر روی میز پرتو x دراز کشیده است داده می شود. هنگامی که قولون از باریم حدودا نیمه پر است، بیمار می چرخد تا باریم در سراسر قولون پخش شود. برای یک تنقیه باریم معمولی، پرتوهای x نیز پس از آن گرفته می شوند. پس از اینکه باریم در قولون قرار گرفت، ممکن است برای کمک به راندن باریم به سمت دیواره قولون و بهتر پوشاندن سطح داخلی آن، هوا به داخل دمیده شود. سپس پرتوهای x گرفته می شوند. این روند تنقیه باریم با کنتراست هوا یا تنقیه باریم با کنتراست مضاعف نامیده می شود.

پویش برش نگاری رایانه ای (CT)

پویش CT یک آزمون پرتو x است که تصاویر مقطعی با جزئیات بالا از بدن شما تولید می کند. یک پویشگر CT به جای گرفتن یک تصویر، مانند پرتو x متعارف، همزمان با چرخش در اطراف شما تصاویر بسیاری می گیرد. سپس یک رایانه داده ها را به تصاویری از برش هایی از بخش تحت مطالعه بدن شما ترکیب می کند. بر خلاف یک پرتو x عادی، پویش CT تصاویر دقیقی از بافت های نرم بدن ایجاد می کند.

یک پویشگر CT به شکل یک محفظه حلقوی بزرگ، با یک میز باریک در دهانه وسط توصیف شده است. در زمان انجام پویش باید بی حرکت بر روی میز دراز بکشید. پویش های CT بیشتر از پرتوهای x معمولی طول می کشند، و همچنین ممکن است در حین گرفته شدن عکس ها کمی احساس محصور بودن توسط حلقه داشته باشید.

قبل از آزمون، ممکن است از شما خواسته شود که 1 تا 2 پیمانه از یک مایع حاجب خوراکی بنوشید. این کار به تعیین محدوده کلی مجرای گوارشی شما کمک می کند به گونه ای که مناطقی خاص به جای تومورها اشتباه گرفته نشوند. همچنین ممکن است یک لوله درون وریدی (IV) بگیرید به طوری که نوع دیگری از ماده حاجب بتواند تزریق گردد. این کار به تعیین بهتر محدوده کلی رگ های خونی در بدنتان کمک می کند.

برخی افراد به رنگ حساسیت داشته و به کهیر، یک احساس برافروختگی، و یا ندرتا، واکنش های جدی تری مانند مشکلات تنفسی و فشار خون پایین دچار می شوند. برای کمک به پیشگیری یا درمان واکنش های حساسیتی داروهایی در نظر گرفته شده اند، لذا قبل از پویش حتما پزشک را در مورد هر گونه حساسیت و یا واکنش های قبلیتان به ماده حاجب مورد استفاده برای پرتوهای x آگاه کنید.

پویش های CT بیشتر از پرتوهای x معمولی به طول می انجامند. این آزمون بدون درد است، اما ممکن است این امر را که هر بار برای چند دقیقه در یک موقعیت خاص بی حرکت بمانید ناراحت کننده بیابید.

پویش های CT می تواند در مورد بیماران دارای GIST برای پیدا کردن محل و اندازه یک تومور، و همچنین بررسی اینکه آیا به شکم یا کبد گسترش یافته است یا خیر مفید باشد.

در برخی موارد، پویش های CT برای هدایت دقیق یک سوزن بافت برداری به داخل یک غده مشکوک نیز می توانند استفاده شوند. با این حال، اگر تومور محتمل به GIST باشد این کار می تواند مخاطره آمیز باشد (به دلیل خطر خونریزی و خطر احتمالی بیشتر برای گسترش تومور)، بنابراین این نوع از بافت برداری ها معمولا تنها در صورتی انجام می شوند که نتیجه آن احتمالا بر تصمیم گیری در نوع درمان اثر گذار باشد. (اطلاعات بافت برداری زیر را مشاهده کنید.)

پویش تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI)

پویش های MRI از امواج رادیویی و آهنرباهای قوی به جای پرتوهای x استفاده می کنند. انرژی حاصل از امواج رادیویی جذب شده و سپس در یک الگوی شکل گرفته توسط نوع بافت و بیماری های خاص آزاد می شود. یک رایانه الگو را به تصویری بسیار دقیق از نقاط بدن تبدیل می کند. یک ماده حاجب ممکن است درست همانند پویش های CT تزریق شود، اما کمتر متداول است.

پویش های MRI کمی ناراحت کننده تر از پویش های CT هستند. آنها بیشتر طول می کشند - اغلب تا یک ساعت.

باید داخل یک لوله باریک که محصور است دراز بکشید، و این ممکن است برخی از افراد دارای ترس از فضاهای بسته (تنگناهراسی) را ناراحت سازد. دستگاه های MRI جدیدتر و بازتر می تواند در این امر مفید باشند، اگر چه در برخی موارد ممکن است تصاویر به همان اندازه واضح نباشند. همچنین دستگاه سر و صدای وز وز و کلیک ایجاد می کند که ممکن است برای برخی افراد آزار دهنده باشد. بعضی اماکن برای کمک به جلوگیری از این سر و صداها گوش بند ارائه می دهند.

پویش MRI در افراد مبتلا به GISTها می تواند گاهی اوقات برای کمک به پیدا کردن حدود گسترش سرطان در شکم مفید باشد، اما معمولا پویش های CT کافی هستند. MRIها را همچنین برای جستجوی سرطانی که بازگشته (عود کرده) و یا به اندامهای دورتر، به ویژه به مغز یا ستون فقرات گسترش (فراپخش) یافته است می توان به کار برد.

پویش برش نگاری تابش پوزیترون (PET)

در یک پویش PET، ماده ای پرتوزا (معمولا نوعی قند مربوط به گلوکز، معروف به FDG) به خون تزریق می شود. میزان پرتوزایی مورد استفاده بسیار پایین است. از آنجا که سلول های سرطانی در بدن به سرعت رشد می کنند، مقدار زیادی از قند پرتوزا را جذب خواهند کرد. پس از حدود یک ساعت، به روی یک میز در پویشگر PET منتقل خواهید شد. در طول زمانی که یک دوربین مخصوص تصویری از نواحی پرتوزایی در بدن شما ایجاد می کند، حدود 30 دقیقه بر روی میز دراز می کشید. تصاویر پویش PET مانند تصاویر CT یا MRI دقیق و با جزئیات نیستند، اما یک پویش PET می تواند حوزه های احتمالی سرطان گسترش یافته در تمام مناطق بدن را در یک بار جستجو کند.

برخی دستگاه های جدیدتر قادر به اجرای هر دو پویش PET و CT به طور همزمان هستند (پویش PET/CT). این دستگاه به پزشک این امکان را می دهد که مناطق «روشن شده» در پویش PET را با جزئیات بیشتر ببیند.

پویش های PET می توانند برای بررسی GISTها مفید باشند، به خصوص در صورتی که نتایج حاصل از پویش های CT یا MRI واضح نباشند. این آزمون همچنین می تواند در جستجوی حوزه های احتمالی گسترش سرطان  برای کمک به تعیین اینکه آیا عمل جراحی یک گزینه است یا خیر استفاده شود.

همچنین از آنجا که پویش های PET می توانند سریعتر از پویش های CT یا MRI پاسخ دهند، در فهم اینکه آیا یک درمان دارویی موثر بوده یا خیر نیز می توانند مفید باشند. پویش معمولا حدود 4 هفته پس از شروع دارو گرفته می شود. اگر دارو موثر باشد، تومور مصرف قند پرتوزا را متوقف خواهد کرد. اگر تومور همچنان در حال مصرف قند باشد، ممکن است پزشکتان تصمیم به تغییر درمان دارویی شما گیرد.

درون بینی

برای این آزمایشات، پزشک یک لوله انعطاف پذیر مجهز به نور (درون بین) را به همراه یک دوربین کوچک فیلمبرداری در انتهای آن به درون بدن می فرستد. دوربین تصاویر را به یک صفحه نمایش می فرستد، به طوری که پزشک به وضوح می تواند هر توده (تومور) در پوشش مجرای گوارشی را نظاره کند. اگر نواحی غیر طبیعی ای یافت شوند، تکه های کوچک می توانند از طریق درون بین بافت برداری گردند (حذف شوند). مشاهده نمونه های بافت برداری در زیر میکروسکوپ برای فهمیدن این است که آیا حاوی سرطان هستند یا خیر، و اگر چنین است، چه نوعی از سرطان می باشد.

تومورهای GIST اغلب زیر پوشش داخلی (مخاط) مجرای GI هستند. این امر باعث می شود که نسبت به تومورهای شایع تر مجرای GI، که عمدتا در مخاط شروع می شوند، با درون بینی سخت تر دیده شوند. اگر یک GIST وجود داشته باشد، ممکن است پزشک در زیر سطح معمولا صاف آن تنها یک برآمدگی ببیند. همچنین GISTهایی که در زیر مخاط هستند برای بافت برداری از طریق درون بین نیز دشوارتر می باشند. این امر دلیلی بر این است که تنها حدود نیمی از GISTها قبل از عمل جراحی تشخیص داده می شوند.

اگر تومور از پوشش داخلی مجرای GI عبور کرده و به راحتی در درون بینی دیده شود، احتمال بیشتری می رود که آن GIST سرطانی (بدخیم) باشد.

درون بینی فوقانی

برای این روند، معمولا به بیماران از طریق یک لوله درون وریدی (IV) داروهایی آرام بخش (خواب آور) داده می شود. سپس یک درون بین از طریق دهان عبور داده می شود تا لایه داخلی مری، معده و بخش اول روده کوچک را مشاهده کند. نمونه های بافت برداری ممکن است از هر ناحیه غیر عادی ای گرفته شوند.

درون بینی فوقانی را می توان در بیمارستان، یک مرکز جراحی سرپایی، و یا در مطب پزشک انجام داد. این آزمون معمولا 10 تا 20 دقیقه زمان می برد، اما اگر یک تومور مشاهده شود و یا نمونه های بافت برداری گرفته شده باشند، ممکن است بیشتر طول بکشد. اگر در این روند برای خواب آلودگی به شما دارو داده شود، لازم است فردی آشنا (نه صرفا یک تاکسی) شما را به خانه بازگرداند.

این آزمون همچنین با نام EGD (اختصار درون بینی مری معده دوازدهه) نیز شناخته می شود.

کولونوسکوپی (درون بینی تحتانی)

برای این آزمون، نوعی درون بین معروف به کولونوسکوپ از طریق مقعد به بالا و داخل قولون وارد می شود. این کار به پزشک امکان مشاهده پوشش تمام قولون و راست روده، و گرفتن نمونه بافت برداری از هر ناحیه غیر عادی را می دهد.

برای بهتر دیدن داخل قولون، باید قبل از آزمون تخلیه و تمیز شده باشد. این امر اغلب به معنی نوشیدن مقدار زیادی ملین مایع در عصر روز قبل، و گذراندن بیشتر شب را در حمام می باشد. گاهی اوقات برای اطمینان از این که روده ها خالی هستند باید صبح قبل از اجرای این روند مایع بیشتری نوشیده شده یا تنقیه استفاده شود.

برای احساس آرامش و خواب آلودگی در طی روند به شما داروی درون وریدی (IV) داده خواهد شد. کولونوسکوپی را می توان در بیمارستان، یک مرکز جراحی سرپایی، و یا در مطب پزشک انجام داد. این آزمون معمولا 15 تا 30 دقیقه زمان می برد، اما اگر یک تومور مشاهده شود و / یا نمونه های بافت برداری گرفته شده باشند، ممکن است بیشتر طول بکشد. اگر در این روند برای خواب آلودگی به شما دارو داده شود، لازم است فردی آشنا (نه صرفا یک تاکسی) شما را به خانه بازگرداند.

درون بینی کپسولی

متاسفانه، هیچ یک از درون بینی های فوقانی و تحتانی نمی توانند به تمام نواحی روده کوچک برسند. درون بینی کپسولی راهی برای نگاه به روده کوچک می باشد.

این روش واقعا از یک درون بین استفاده نمی کند. در عوض بیمار یک کپسول (تقریبا هم اندازه یک قرص ویتامین بزرگ) شامل یک منبع نور و یک دوربین بسیار کوچک را می بلعد. مانند هر قرص دیگری، کپسول از طریق معده به داخل روده کوچک می رود. و در خلال حرکت خود در طول روده (معمولا بیش از حدود 8 ساعت)، هزاران تصویر می گیرد. این تصاویر به صورت الکترونیکی به یک دستگاه پوشیده شده دور کمر فرد منتقل می شوند. سپس تصاویر بر روی رایانه دریافت شده و پزشک می تواند آن ها را به صورت یک ویدیو مشاهده کند. کپسول در خلال یک دفع طبیعی به خارج از بدن رفته و دور ریخته می شود.

این آزمون نیاز به هیچ آرام بخشی ندارد - بیمار می تواند حین حرکت کپسول درون مجرای GI به راحتی فعالیت های عادی روزانه را ادامه دهد. این روش نسبتا جدید بوده، و بهترین راه های استفاده از آن هنوز تحت مطالعه هستند. یک اشکال آن این است که نمی توان از نواحی غیر عادی دیده شده در طول آزمون بافت برداری کرد.

روده بینی (درون بینی) دو بالونه

این روش راه دیگری برای نگاه کردن به روده کوچک است. روده کوچک برای اینکه به خوبی با درون بینی معمولی مورد بررسی قرار گیرد بیش از حد طولانی بوده و انحناء زیادی دارد. این روش با استفاده از یک درون بین ویژه ساخته شده از 2 لوله داخل هم این مشکلات را برطرف می کند.

به بیمار داروی آرام بخش درون وریدی (IV)، و یا حتی بیهوشی عمومی داده می شود (به طوری که به خواب بروند). سپس درون بین، بسته به اینکه بخش خاصی از روده کوچک برای بررسی وجود داشته باشد یا خیر فرستاده از طریق دهان یا مقعد می شود.

هنگامی که در روده کوچک قرار گرفت، لوله درونی که در انتهای خود دوربین دارد، حدود یک فوت رو به جلو پیش رفته و همزمان پزشک دیواره روده را نگاه می کند. سپس در انتهای درون بین یک بالون متورم می شود تا آن را ثابت کند. پس از آن، لوله خارجی تا نزدیک انتهای لوله داخلی به جلو رانده شده و توسط بالون دوم در محل محکم می شود. اولین بالون تخلیه شده و درون بین دوباره پیش می رود. این فرایند بارها و بارها تکرار شده، و اجازه می دهد که پزشک در هر بار یک فوت از روده را ببیند. آزمون می تواند ساعت ها به طول انجامد.

این آزمایش ممکن است در کنار درون بینی کپسولی انجام گیرد. مزیت اصلی این آزمون بر درون بینی کپسولی این است که اگر چیزی غیر طبیعی دیده شود پزشک می تواند یک بافت برداری بگیرد. همانند شکل های دیگر درون بینی، از آنجا که به شما دارو داده می شود تا شما را برای این روند خواب آلود کند، لازم است فردی آشنا (نه صرفا یک تاکسی) شما را به خانه بازگرداند.

فراصوت درون بین

این روش نوعی آزمون تصویربرداری است که از یک درون بین استفاده می کند. فراصوت از امواج صوتی برای گرفتن عکس از قسمت های بدن استفاده می کند. در بسیاری از معاینات فراصوت، یک کاوشگر عصا مانند (به نام مبدل) بر روی پوست قرار داده می شود. این کاوشگر از خود امواج صوتی ساطع کرده و الگوهای انعکاس بازگشتی را تشخیص می دهد.

در فراصوت درون بین، کاوشگر فراصوت در نوک یک درون بین جای دارد. این امر این امکان را می دهد که کاوشگر بسیار نزدیک به (یا در بالای) یک تومور در دیواره مجرای گوارش قرار گیرد. همانند یک فراصوت معمولی، کاوشگر امواج صوتی ساطع کرده و سپس انعکاس هایی که به عقب می جهند را تشخیص می دهد. سپس یک رایانه الگوی انعکاس ها را به تصویری از منطقه مورد مشاهده تبدیل می کند.

فراصوت درون بین می تواند برای یافتن محل دقیق GIST و تعیین اندازه آن استفاده شود. این دستگاه در پیدا کردن عمق رشد یک تومور به دیواره مجرای گوارشی مفید می باشد. این آزمایش همچنین می تواند به تعیین وجود یا عدم وجود سرایت تومور به غدد لنفاوی مجاور و یا شروع به رشد به دیگر بافتهای نزدیک کمک کند. در برخی موارد نیز ممکن است برای کمک به هدایت یک بافت برداری استفاده شود (پایین را ببینید).

این روند معمولا تحت تسکین صورت می گیرد (دارو داده می شود تا بیمار خواب آلود شود). به همین دلیل، لازم است فردی آشنا (نه صرفا یک تاکسی) بیمار را به خانه بازگرداند.


بافت برداری

حتی اگر در یک آزمون تصویربرداری از جمله پرتو x باریم و یا پویش CT توده ای یافت شود، این آزمایشات نمی توانند بیان کنند که آیا توده یک GIST است، یا نوع دیگری از تومور (خوش خیم یا سرطانی)، و یا یک بیماری دیگر (مانند عفونت). تنها راه برای به طور قطع دانستن اینکه آن چیست برداشتن سلول ها از منطقه غیر طبیعی می باشد. این روند بافت برداری نامیده می شود. سپس سلول ها به آزمایشگاه فرستاده می شوند، و آنجا پزشکی با عنوان آسیب شناس آن ها را در زیر میکروسکوپ بررسی کرده و آزمون های دیگری نیز بر روی آنها انجام خواهد داد.

GISTها اغلب تومورهای شکننده ای هستند که به سادگی فروپاشی و خونریزی می کنند. اگر پزشک مشکوک باشد که یک تومور احتمالا GIST است، به خاطر نگرانی از این که بافت برداری ممکن است موجب خونریزی شده و یا احتمالا خطر گسترش سرطان را افزایش دهد، باید بافت برداری ها با دقت صورت گیرند، و معمولا تنها در صورتی انجام می شوند که به تعیین گزینه های درمان کمک کنند.

راه های مختلفی برای بافت برداری از یک تومور مجرای GI وجود دارد.

بافت برداری درون بین

نمونه های بافت برداری می توانند از طریق یک درون بین بدست آیند. وقتی یک تومور یافت شود، پزشک به منظور گرفتن نمونه کوچکی از تومور می تواند انبر (گاز انبر یا انبرک) بافت برداری را از طریق لوله وارد کند. حتی اگر نمونه بسیار کوچک باشد، پزشکان اغلب می توانند تشخیص دقیقی دهند. با این حال، گاهی اوقات در موارد دارای GIST، انبر بافت برداری نمی تواند برای رسیدن به سرطان به اندازه کافی عمیق فرو برود، زیرا تومور در زیر دیواره روده یا معده قرار دارد.

خونریزی از یک GIST پس از بافت برداری نادر است، اما می تواند مشکلی جدی باشد. اگر این اتفاق رخ دهد، پزشکان گاهی اوقات می توانند برای انقباض رگهای خونی و توقف خونریزی، از طریق درون بین به داخل تومور مواد دارویی تزریق کنند.

بافت برداری مکش با سوزن ظریف (FNA)

در برخی از بیماران، بافت برداری بوسیله یک سوزن باریک توخالی صورت می گیرد. رایج ترین حالت برای انجام این کار در طول یک فراصوت درون بین است. پزشک از تصویر فراصوت برای هدایت سوزن روی نوک درون بین به داخل تومور استفاده می کند. در موارد کمتر متداول، پزشک ممکن است در حالی که با یک آزمون تصویربرداری مانند پویش CT هدایت می شود، یک سوزن را از طریق پوست به داخل تومور قرار دهد.

بافت برداری جراحی

اگر نتوان یک نمونه را از بافت برداری درون بین یا FNA به دست آورد، و یا اگر نتیجه بافت برداری بر گزینه های درمان بی تاثیر باشد، ممکن است پزشک برای نمونه گیری توصیه کند که تا زمان جراحی برای برداشتن تومور منتظر بمانید.

اگر عمل جراحی از طریق یک برش بزرگ (شکاف) در شکم انجام شود، آن را جراحی لاپاراتومی می نامند. در برخی موارد، ممکن است با استفاده از یک لوله نازک مجهز به نور از تومور نمونه گیری شود (و یا تومورهای کوچک برداشته شوند)، که به جراح امکان دیدن داخل شکم از میان شکافی کوچک به نام لاپاراسکوپ را می دهد. جراح می تواند از ابزار جراحی بلند و نازکی که از درون شکاف های کوچک دیگر شکم عبور داده می شود استفاده کند. این عمل با نام جراحی لاپاراسکوپی یا سوراخ کلید شناخته شده است.

آزمودن نمونه بافت برداری

پس از به دست آوردن یک نمونه تومور، آسیب شناس آن را در زیر میکروسکوپ مشاهده می کند. آسیب شناس ممکن است که به GIST بودن یک تومور مشکوک شود، اما اغلب بدون آزمایشات بیشتر نمی تواند مطمئن باشد.

در یک آزمون خاص به نام ایمونوهیستوشیمی، به بخشی از نمونه پادتن هایی مصنوعی که تنها به پروتئین KIT (موسوم به CD117) متصل می شوند اضافه خواهد شد. اگر پروتئین KIT حضور داشته باشد پادتن ها باعث تغییرات رنگ می شوند، که در زیر میکروسکوپ قابل مشاهده است. اکثر سلولهای GIST این پروتئین را دارند، در حالی که سلول های بسیاری از انواع دیگر سرطان این طور نیستند، در نتیجه، این تست می تواند در تعیین اینکه آیا یک تومور GI یک GIST است یا خیر مفید باشد. اگر سلول های تومور حاوی KIT نباشند، برای اطلاع از این که آیا بیش از حد پروتئین PDGFRA دارند یا خیر مورد بررسی قرار خواهند گرفت. این امر در حدود %5 تا از GISTها یافت می شود.

اگر پزشک همچنان از GIST بودن یک تومور نامطمئن باشد، ممکن است آزمون های دیگری بر نمونه بافت برداری به منظور جستجوی جهش هایی در c-kit و یا در خود ژن های PDGFRA انجام شوند.

اگر یک GIST تشخیص داده شود، پزشک همچنین در سلول های سرطانی درون نمونه نیز می نگرد تا ببینید چه تعداد از آن ها به صورت فعالانه در حال تقسیم به سلول های جدید می باشند. این عامل به عنوان نرخ میتوزی شناخته می شود. نرخ میتوزی پایین بدان معنی است که سلول های سرطانی به آرامی رشد کرده و تقسیم می شوند، در حالی که نرخ بالا یعنی این که به سرعت در حال رشد هستند. نرخ میتوزی بخش مهمی از مرحله سرطان می باشد (نگاه کنید به «مراحل تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای چگونه تعیین می شوند؟»).


آزمون های خونی

اگر پزشک احتمال دهد که ممکن است یک GIST داشته باشید، ممکن است تعدادی آزمایش خون تجویز کند. هیچ آزمایش خونی که بتواند تعیین کند یک فرد دارای GIST است وجود ندارد. این تومورها هیچ ماده شناخته شده ای که برای تشخیص GIST یا اندازه گیری پاسخ آن به درمان قابل استفاده باشد در خون آزاد نمی کنند.

با این حال، آزمون های خونی گاهی می توانند به یک تومور احتمالی (یا به گسترش آن) اشاره کنند. به عنوان مثال، شمارش کامل خون (یا CBC) می تواند بگوید که آیا شمار گلبول قرمز خون پایینی دارید (مبتلا به کم خونی هستید) یا خیر. برخی افراد دارای GIST ممکن است به خاطر خونریزی از تومور دچار کم خونی شوند. نتایج غیر طبیعی تست های عملکرد کبدی ممکن است به معنی گسترش GIST به کبد شما باشد.

آزمون های خونی همچنین قبل از عمل جراحی یا در حین دریافت درمان های دیگر، مانند معالجه هدفمند، برای بررسی سلامت کلی انجام می گیرند.

مراحل تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش چگونه تعیین می شوند؟

مرحله یک سرطان توصیف می کند که سرطان تا چه حد گسترش یافته است. برای بسیاری از سرطان ها، مرحله عاملی مهم در انتخاب درمان ها و پیش بینی پیش آگهی (چشم انداز) فرد می باشد. پزشکان از نتایج آزمون های جسمانی و نیز تصویربرداری، درون بینی، و یا آزمون های دیگر، مانند موارد شرح داده شده در «تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای چگونه تشخیص داده می شوند؟»، برای کمک به تعیین مرحله تومور استفاده می کنند.

سیستم تعیین مرحله AJCC TNM

پزشکان برای توصیف میزان گسترش اکثر انواع سرطان ها، از جمله تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها)، از یک سیستم تعیین مرحله استفاده می کنند. رایج ترین سیستم مورد استفاده سیستم TNM از کمیته مشترک سرطان آمریکا (AJCC) است. این سیستم بر 4 جزء اصلی از اطلاعات مبتنی می باشد:

  • T ابعاد تومور اولیه را توصیف می کند، اندازه گیری شده بر حسب سانتی متر (cm).
  • N توصیف می کند که آیا سرطان به غدد لنفاوی نزدیک (محلی) گسترش یافته یا خیر (این مورد برای GISTها بسیار نادر است).
  • M نشان می دهد که آیا سرطان به اندام های دیگر بدن فراپخش (گسترش) یافته است یا خیر. اگر یک GIST پخش شود، اغلب در درون شکم، مثلا به کبد خواهد بود. در موارد کمتر رایج، ممکن است به ریه ها و استخوان ها گسترش یابد.
  • نرخ میتوزی معیاری برای میزان سرعت رشد و تقسیم سلول های سرطانی است. این مقدار به یکی از صورت های پایین و یا بالا توصیف می شود. نرخ میتوزی پایین نتیجه بهتری را پیش بینی می کند.

اعداد یا حروف بعد از T، N، و M برای ارائه جزئیات بیشتر در مورد هر یک از این عوامل ظاهر می شوند:

  • اعداد 0 تا 4 نشان دهنده افزایش شدت هستند.
  • حرف X یعنی «نمی تواند مورد ارزیابی قرار گیرد» چرا که اطلاعات در دسترس نیست.

دسته بندی های T برای GIST

TX: تومور اولیه (اصلی) نمی تواند ارزیابی شود.

T0: هیچ نشانه ای از تومور اولیه وجود ندارد.

T1: تومور 2 سانتی متر یا کمتر در طول است (حدود 5/4 اینچ).

T2: تومور بزرگتر از 2 سانتی متر در طول است اما نه بزرگتر از 5 سانتی متر (حدود 2 اینچ).

T3: تومور بزرگتر از 5 سانتی متر در طول است اما نه بزرگتر از 10 سانتی متر (حدود 4 اینچ).

T4: تومور بزرگتر از 10 سانتی متر در طول است.

دسته بندی های N برای GIST

NX: غدد لنفاوی محلی (نزدیک) نمی توانند ارزیابی شوند.

N0: سرطان به غدد لنفاوی مجاور گسترش نیافته است.

N1: سرطان به غدد لنفاوی مجاور گسترش یافته است.

دسته بندی های M برای GIST

M0: سرطان به اندامها یا حوزه های دورتر انتشار (فراپخش) نیافته است.

M1: سرطان به اندامها یا حوزه های دورتر (مانند کبد یا ریه ها) گسترش یافته است.

گروه بندی مراحل

هنگامی که دسته بندی های T، N و M مشخص شدند، این اطلاعات به همراه نرخ میتوزی، به صورت فرآیندی به نام گروه بندی مراحل، با یکدیگر ترکیب می شوند. مرحله کلی به صورت اعداد رومی از I (کمترین پیشرفت) به IV (پیشرفته ترین) بیان می شود. گروه بندی مراحل به محل شروع تومور بستگی دارد.

GIST شروع شده در معده یا چادرینه*

*چادرینه یک لایه پیش بند مانند از بافت چربی آویزان بر اندام های داخل شکم می باشد

مرحله IA: T1 یا T2، N0، M0، نرخ میتوزی پایین: تومور بزرگتر از 5 سانتی متر در طول نیست (T1 یا T2). سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی پایین است.

مرحله IB: T3، N0، M0، نرخ میتوزی پایین: تومور بزرگتر از 5 سانتی متر است اما نه بزرگتر از 10 سانتی متر در طول (T3). سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی پایین است.

مرحله II: یکی از موارد زیر صدق می کند:

  • T1 یا T2، N0، M0، نرخ میتوزی بالا: تومور بزرگتر از 5 سانتی متر در طول (T1 یا T2) نیست. سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی بالا است.
  • T4، N0، M0، نرخ میتوزی پایین: تومور بزرگتر از 10 سانتی متر در طول (T4) است. سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی پایین است.
  • مرحله IIIA: T3، N0، M0، نرخ میتوزی بالا: تومور بزرگتر از 5 سانتی متر است اما نه بزرگتر از 10 سانتی متر در طول (T3). سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی بالا است.
  • مرحله IIIB: T4، N0، M0، نرخ میتوزی بالا: تومور بزرگتر از 10 سانتی متر در طول (T4) است. سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی بالا است.

مرحله IV: یکی از موارد زیر صدق می کند:

  • هر T، N1، M0، هر نرخ میتوزی: تومور می تواند به هر اندازه ای (هر T) باشد و سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N1) گسترش یافته است. به حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. تومور می تواند هر نرخ میتوزی داشته باشد.
  • هر T، هر N، M1، هر نرخ میتوزی: تومور می تواند به هر اندازه ای (هر T) باشد و ممکن است به غدد لنفاوی مجاور (هر N) گسترش یافته باشد یا خیر. سرطان به حوزه های دورتر، مانند کبد یا ریه ها (M1) گسترش یافته است. تومور می تواند هر نرخ میتوزی داشته باشد.

GIST روده کوچک، مری، قولون، راست روده، یا صفاق **

** صفاق لایه ای از بافت است که اندام ها و دیواره های شکم را می پوشاند.

تومورها در این مکان ها نسبت به GISTهای شروع شده در معده بیشتر احتمال رشد سریع دارند.

مرحله I: T1 یا T2، N0، M0، نرخ میتوزی پایین: تومور بزرگتر از 5 سانتی متر در طول (T1 یا T2) نیست. سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی پایین است.

مرحله II: T3، N0، M0، نرخ میتوزی پایین: تومور بزرگتر از 5 سانتی متر است اما نه بزرگتر از 10 سانتی متر در طول (T3). سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی پایین است.

مرحله IIIA: یکی از موارد زیر صدق می کند:

  • T1، N0، M0، نرخ میتوزی بالا: تومور بزرگتر از 2 سانتی متر در طول (T1) نیست. سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی بالا است.
  • T4، N0، M0، نرخ میتوزی پایین: تومور بزرگتر از 10 سانتی متر در طول (T4) است. سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی پایین است.

مرحله IIIB: T2 تا T4، N0، M0، نرخ میتوزی بالا: تومور بزرگتر از 2 سانتی متر در طول (T2 به T4) است. سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. نرخ میتوزی بالا است.

مرحله IV: یکی از موارد زیر صدق می کند:

  • هر T، N1، M0، هر نرخ میتوزی: تومور می تواند هر اندازه ای (هر T) باشد و سرطان به غدد لنفاوی مجاور (N1) گسترش یافته است. به حوزه های دورتر (M0) منتشر نشده است. تومور می تواند هر نرخ میتوزی داشته باشد.
  • هر T، هر N، M1، هر نرخ میتوزی: تومور می تواند هر اندازه ای (هر T) باشد و ممکن است به غدد لنفاوی مجاور (هر N) گسترش یافته باشد یا خیر. سرطان به حوزه های دورتر، مانند کبد یا ریه ها (M1) گسترش یافته است. تومور می تواند هر نرخ میتوزی داشته باشد.

مقایسه تومورهای قابل برداشت و غیرقابل برداشت

سیستم تعیین مرحله AJCC خلاصه ای دقیق از میزان گسترش GIST فراهم می کند. اما برای اهداف درمانی، پزشکان اغلب بیشتر به امکان حذف (برداشتن) کامل تومور با عمل جراحی اهمیت می دهند.

قابل برداشت بودن یک تومور وابسته است به اندازه و محل آن، اینکه آیا به سایر نقاط بدن گسترش یافته، و اینکه آیا فرد سلامت کافی برای عمل جراحی را دارد یا خیر. تومورهایی که می توانند به طور واضح حذف شوند با نام قابل برداشت تعریف می شوند، در حالی که مواردی که نمی توانند به طور کامل حذف گردد (به این خاطر که گسترش یافته اند یا به دلایل دیگر) به عنوان غیرقابل برداشت توصیف می شوند. در برخی موارد، اگر مشخص نباشد که یک تومور می تواند به طور کامل حذف شود یا خیر، پزشکان ممکن است آن را با عنوان قابل برداشت حاشیه ای توصیف کنند.

اگر توموری در هنگام یافت ابتدایی غیرقابل برداشت یا قابل برداشت حاشیه ای در نظر گرفته شود، ممکن است به منظور تلاش برای کوچک کردن تومور به اندازه کافی برای تبدیل به نوع قابل برداشت، درمان هایی مانند معالجه هدفمند نخست مورد استفاده قرار گیرند. 

نرخ های بقا برای تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای

نرخ های بقا اغلب به عنوان یک روش استاندارد برای بحث در مورد پیش آگهی (چشم انداز) یک شخص توسط پزشکان استفاده می شوند. بعضی اشخاص مایلند که آمار بقای افراد در شرایط مشابه را بدانند، در حالی که دیگران ممکن است این اعداد را مفید نیابند، یا حتی نخواهند آن ها را بدانند. اگر نمی خواهید در مورد آمار بقا برای تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها) که در چند پاراگراف بعدی ارائه شده بخوانید، به بخش بعدی بروید.

به دست آوردن ارقام دقیق نرخ بقا برای GISTها بسیار مشکل است. بخشی از این امر بدین خاطر است که این تومورها شایع نیستند. در گذشته، آن ها اغلب به عنوان دیگر انواع سرطان طبقه بندی می شدند، که ارقام موجود برای مطالعه را باز هم کوچکتر می کرد. با استفاده از داروهای جدیدتر و معالجه هدفمند کنونی، روش درمان نیز به طرز چشمگیری در سال های اخیر تغییر کرده است. نرخ های بقای زیر بر اساس درمان مردم در چندین سال پیش، تا حد زیادی قبل از استفاده از درمان های جدیدتر، می باشند، در نتیجه به احتمال زیاد امروزه افراد تحت درمان برای GISTها چشم اندازی بهتر دارند.

نرخ بقای 5 ساله به درصد بیمارانی که حداقل 5 سال پس از تشخیص سرطان خود زندگی می کنند باز می گردد. نرخ های پنج ساله به عنوان یک روش استاندارد بحث در مورد پیش آگهی استفاده می شوند. البته، بسیاری از افراد بسیار طولانی تر از 5 سال زندگی می کنند. نرخ های بقای نسبی پنج ساله، از جمله ارقام زیر، فرض می کنند که برخی افراد از علل دیگر می میرند، و بقای مشاهده شده را با مقدار مورد انتظار برای افراد بدون سرطان مقایسه می کند. این راهی دقیق تر برای توصیف احتمال مرگ از یک نوع و مرحله خاص از سرطان است.

نرخ های زیر بر اساس مرحله سرطان هنگام اولین تشخیص فرد می باشند. هنگام بررسی نرخ های بقا، درک این مطلب مهم است که حتی اگر سرطان پیشرفت کند، مرحله آن در طول زمان تغییر نمی کند. سرطانی که باز می گردد یا گسترش می یابد، همچنان با مرحله داده شده هنگام کشف و تشخیص ابتدایی ارجاع داده می شود، اما برای توضیح حدود فعلی سرطان اطلاعات بیشتری اضافه خواهد شد. (و البته، طرح درمان بر اساس تغییر در وضعیت سرطان تعدیل می شود.)

بر اساس افراد تشخیص داده شده بین سال های 2003 و 2009، نرخ بقای نسبی 5 ساله کلی برای افراد مبتلا به یک GIST بدخیم تشخیص داده شده، حدود %76 برآورد شده است.

  • اگر تومور به اندامی که در آن آغاز شده محدود باشد، بقای نسبی 5 ساله %91 است.
  • اگر در ابتدای تشخیص به بافت های مجاور رشد کرده باشد (یا به غدد لنفاوی مجاور گسترش یافته باشد) بقای نسبی 5 ساله حدود %74 است.
  • اگر هنگام اولین تشخیص به حوزه های دورتر گسترش یافته باشد، بقای نسبی 5 ساله %48 می باشد.

ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

 تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش چگونه درمان می شوند؟

این اطلاعات نشان دهنده دیدگاه پزشکان و پرستاران مشغول به خدمت در هیئت تحریریه پایگاه اطلاعات سرطان انجمن سرطان آمریکا هستند. این دیدگاه ها بر اساس تفسیر آن ها از مطالعات منتشر شده در مجلات پزشکی، در کنار تجربه حرفه ای خود آنان می باشند.

اطلاعات درمانی موجود در این سند سیاست رسمی انجمن نبوده و به عنوان توصیه پزشکی برای جایگزینی تخصص و قضاوت تیم مراقبت از سرطان شما در نظر گرفته نمی شوند. این مسئله مدنظر است که به شما و خانواده تان کمک کند تا به همراه پزشک خود تصمیماتی آگاهانه بگیرید.

ممکن است پزشک شما دلایلی برای پیشنهاد یک برنامه درمانی متفاوت از این گزینه های کلی درمان داشته باشد. حتما از او سوالاتی در مورد گزینه های درمانی خود بپرسید.

اطلاعات درمانی عمومی

هنگامی که یک تومور بافت استرومای معدی- روده ای (GIST) پیدا شده و تعیین مرحله شود، تیم مراقبت از سرطان گزینه های درمانی را با شما در میان خواهد گذاشت. عوامل مهم در تعیین این گزینه ها عبارتند از ویژگی های تومور (از جمله اندازه، موقعیت، سرعت رشد، و اینکه آیا گسترش یافته یا خیر) و سلامت کلی شما.

انواع درمان های اصلی مورد استفاده برای GISTها عبارتند از:

  • جراحی
  • داروهای معالجه هدفمند

درمان های دیگر، مانند شیمی درمانی و پرتو درمانی، بسیار کمتر استفاده می شوند.

بر اساس گزینه های درمانی، ممکن است پزشکان مختلفی در تیم درمانی خود داشته باشید، از جمله:

  • یک سرطان شناس جراحی: پزشکی که بوسیله جراحی سرطان را درمان می کند.
  • یک سرطان شناس بالینی: پزشکی که بوسیله داروها سرطان را درمان می کند.
  • یک متخصص گوارش: پزشکی که در درمان بیماری های دستگاه گوارش متخصص است.
  • یک سرطان شناس پرتودرمان: پزشکی که با پرتودرمانی سرطان را درمان می کند.

همچنین ممکن است متخصصان دیگر بسیاری نیز در مراقبت از شما دخیل باشند، از جمله پرستاران متخصص، پرستاران، متخصصان تغذیه، مددکاران اجتماعی، و سایر متخصصین بهداشت.

برای کمک به گرفتن تصمیمی که به بهترین نحو متناسب با نیازهای شما باشد، مهم است که در مورد تمام گزینه های درمانی به همراه عوارض جانبی احتمالی هر یک با پزشکان خود بحث کنید. اگر زمان داشته باشید، جویا شدن نظر دوم اغلب فکر خوبی است. نظر دوم می تواند اطلاعات بیشتری ارائه داده و به شما کمک کند که در مورد برنامه درمان انتخابی خود احساس اطمینان داشته باشید.

چند بخش بعدی انواع مختلف درمان را برای GIST توصیف می کنند. این بخش با بحثی در مورد رایج ترین گزینه های درمان بر اساس حدود سرطان ادامه یافته است. بخش موسوم به «منابع بیشتر برای تومور بافت استرومای معدی- روده ای» فهرستی از اسناد دیگر در مورد انواع مختلف درمان سرطان و عوارض جانبی آن ها دارد.

جراحی تومور بافت استرومای دستگاه گوارش

روش اصلی درمان یک تومور بافت استرومای معدی- روده ای (GIST) که گسترش نیافته معمولا جراحی است. هدف از عمل جراحی برداشتن تمام سرطان می باشد.

اگر تومور کوچک باشد، اغلب می تواند به همراه یک منطقه کوچک از بافت طبیعی اطراف برداشته شود. این کار از طریق یک برش (شکاف) در پوست انجام می گیرد، اما نوع دقیق جراحی به محل تومور بستگی دارد. بر خلاف بسیاری از سرطانهای دیگر، GIST تقریبا هرگز به غدد لنفاوی گسترش نمی یابد، در نتیجه برداشتن غدد لنفاوی مجاور معمولا مورد نیاز نیست.

برای بعضی از سرطان های کوچک، جراحی «سوراخ کلید» (لاپاراسکوپی) یک گزینه می باشد. به جای ایجاد یک برش بزرگ در پوست برای برداشتن تومور، جراح چندین برش کوچک ایجاد می کند. پزشک از داخل یک برش، یک لوله نازک مجهز به نور (با یک دوربین فیلمبرداری کوچک) موسوم به لاپاروسکوپ را داخل می فرستد. این کار این امکان را می دهد که داخل شکم را ببیند. سپس از ابزار جراحی بلند و نازک برای برداشتن تومور از طریق برش های دیگر استفاده می کند. از آنجا که شکاف ها کوچک هستند، بیماران معمولا از این نوع عمل جراحی با سرعت بیشتری نسبت به جراحی سنتی، که به برشی با طول چندین اینچ نیاز دارد، بهبود می یابند.

در صورتی که تومور بزرگ بوده و یا در حال رشد به اندام های دیگر باشد، جراح باز هم می تواند سعی به حذف کامل آن کند. برای انجام این کار، ممکن است پزشک مجبور به حذف بخش هایی از اندام ها (مثلا بخش هایی از روده ها) شود. همچنین جراح ممکن است GISTهایی که به قسمت های دیگر داخل شکم، مانند کبد (بخش بعدی را ببینید)، گسترش یافته اند را حذف کند.

یک درمان دیگر برای تومورهایی که بزرگ بوده یا به مناطق مجاور رشد کرده اند، این است که به منظور تلاش در کوچک کردن تومور برای حذف آسان تر آن با جراحی، ابتدا به بیمار داروی ایماتینیب داده شود (نگاه کنید به بخش «معالجه هدفمند برای تومور بافت استرومای معدی- روده ای»). صرف نظر از نوع عمل جراحی انجام شده، بسیار مهم است که این کار با دقت و توسط یک جراح دارای تجربه در درمان GISTها صورت گیرد. GISTها اغلب تومورهایی شکننده هستند، و جراحان باید مراقب باشند که پوشش احاطه کننده آنها (معروف به محفظه) را باز نکنند، زیرا ممکن است خطر گسترش سرطان را افزایش دهد. همچنین GISTها احتمالا تعداد زیادی رگ خونی دارند، در نتیجه جراح در کنترل هر گونه خونریزی از تومور مراقب خواهد بود.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد عمل جراحی، رجوع کنید به سند آشنایی با جراحی سرطان: راهنمای بیماران و خانواده ها.

ریشه کنی و آمبولیزاسیون برای درمان تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش

درمان هایی مانند ریشه کنی و آمبولیزاسیون غالبا برای درمان سرطان های شروع شده در کبد به کار می روند، اما آنها را برای درمان مناطقی از سرطان که به کبد گسترش یافته نیز می توان به کار برد.

ریشه کنی

ریشه کنی می تواند برای از بین بردن تومورهای درون کبد ناشی از گسترش تومور بافت استرومای معدی- روده ای (GIST) استفاده شود. این روش در صورت وجود چند تومور کوچک درون کبد می تواند به کار رود. از آنجا که ریشه کنی اغلب بخشی از بافت طبیعی اطراف تومور را از بین می برد، ممکن است گزینه خوبی برای درمان تومورهای نزدیک رگ های اصلی خون، دیافراگم (عضله زیر ریه ها)، یا مجاری اصلی درون کبد نباشد.

برای این نوع از درمان، معمولا نیاز به بستری شدن در بیمارستان نخواهید داشت. اغلب، می توان ریشه کنی را بدون جراحی با فرستادن یک سوزن یا کاوشگر به داخل تومور از طریق پوست انجام داد. سوزن یا کاوشگر توسط فراصوت یا پویش CT به درون محل هدایت می شود. با این وجود، گاهی اوقات برای حصول اطمینان از این که درمان به سمت درست هدف گرفته شده، این کار در حین عمل جراحی انجام می گیرد.

انواع مختلفی از ریشه کنی وجود دارد:

  • ریشه کنی بسامد رادیویی (RFA)، که از امواج رادیویی انرژی بالا برای حرارت دادن به تومور و از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند.
  • ریشه کنی اتانول (الکل)، که در آن برای کشتن سلولهای سرطانی الکل با غلظت بالا به طور مستقیم به تومور تزریق می شود.
  • حرارت درمانی امواج کوتاه، که در آن امواج کوتاه فرستاده شده از طریق یک کاوشگر قرار داده شده در تومور برای حرارت دادن و از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شوند.
  • سرما جراحی (سرما درمانی)، که با استفاده از یک کاوشگر نازک فلزی تومور را با انجماد آن از بین می برد. گاهی اوقات این روش به بیهوشی عمومی (که در آن عمیقا در خواب بوده و قادر به احساس درد نیستید) نیاز دارد.

عوارض جانبی احتمالی پس از معالجه با ریشه کنی عبارتند از درد شکم، عفونت در کبد، و خونریزی به حفره سینه یا شکم. عوارض جدی نادرند، اما می توانند رخ دهند.

آمبولیزاسیون

آمبولیزاسیون روندی است که به منظور تلاش برای جلوگیری و یا کاهش جریان خون به سلول های سرطانی درون کبد موادی را تزریق می کند. کبد از آن جهت که 2 منبع تامین خون دارد غیر معمول است. اکثر سلول های طبیعی کبد از طریق شاخه هایی از سیاهرگ باب تغذیه می شوند، در حالی که سلول های سرطانی داخل کبد معمولا توسط شاخه های شریان کبدی تغذیه می شوند. مسدود کردن شاخه تغذیه کننده تومور شریان کبدی در کشتن سلول های سرطانی تاثیر دارد، اما بیشتر سلول های سالم کبد را بدون آسیب باقی می گذارد، زیرا آن ها از سیاهرگ باب تامین خون می شوند.

آمبولیزاسیون بخشی از جریان خون به بافت طبیعی کبد را کاهش می دهد، لذا ممکن است برای برخی بیمارانی که کبدشان با بیماری هایی مانند هپاتیت یا تشمع آسیب دیده گزینه خوبی نباشد.

نوع اصلی آمبولیزاسیون برای درمان تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای که به کبد گسترش یافته اند، آمبولیزاسیون شریانی (همچنین معروف به آمبولیزاسیون درون شریانی یا TAE) می باشد. در این روش یک فروکاو (لوله باریک انعطاف پذیر) از طریق برشی کوچک در قسمت داخلی ران، درون یک سرخرگ قرار داده شده و به سمت بالا تا درون شریان کبدی داخل کبد عبور داده می شود. در این زمان معمولا برای کمک به پزشک برای نظارت بر مسیر فروکاو از طریق رگ نگاری، نوع خاصی از پرتو x، یک ماده رنگی به جریان خون تزریق می شود. هنگامی که فروکاو در محل قرار گرفت، ذرات کوچک به شریان تزریق خواهند شد تا آن را ببندند.

به طور معمول، برای این درمان نیازی نیست که در بیمارستان بستری شوید.

عوارض احتمالی پس از آمبولیزاسیون شامل درد شکم، تب، حالت تهوع، عفونت داخل کبد، التهاب کیسه صفرا، و ایجاد لخته خون در رگ های خونی اصلی کبد می باشند. از آنجا که ممکن است بافت سالم کبد تحت تاثیر قرار گیرد، خطر عملکرد بدتر کبد پس از آمبولیزاسیون وجود دارد.

معالجه هدفمند برای تومور بافت استرومای دستگاه گوارش

برخی داروها قادر به هدف قرار دادن تغییرات ژنی در سلول های (GIST) تومور بافت استرومای معدی- روده ای یافت شده در سال های اخیر می باشند. این داروها متفاوت از داروهای متعارف شیمی درمانی (شیمیایی) عمل می کنند. داروهای هدفمند در درمان GISTها بسیار مفید هستند، در حالی که داروهای شیمیایی رایج معمولا موثر نمی باشند.

تمامی این داروها به صورت قرص هستند، که یک بار در روز مصرف می شوند.

ایماتینیب (گلیوک®)

ایماتینیب برای درمان بیشتر بیماران مبتلا به مرحله ای از GIST استفاده می شود. این دارو هر دو پروتئین KIT و PDGFRA را هدف قرار می دهد، به طوری که از توانایی آن ها در واداشتن سلول های تومور به رشد و تقسیم جلوگیری می کند. سلول های GIST اغلب بیش از حد از این پروتئین ها را دارا می باشند.

به طور کلی، در حدود 2 مورد از 3 تومور در صورت درمان با ایماتینیب به حداقل نصف کاهش می یابند. برخی تومورهای دیگر کمتر کوچک شده و یا حداقل تا مدتی رشدشان متوقف می شود. این روش درمان برای تعداد اندکی از تومورها مفید نخواهد بود.

اگر یک GIST توسط جراحی به طور کامل برداشته شده باشد، بسیاری از پزشکان توصیه خواهند کرد که برای کاهش خطر بازگشت سرطان حداقل یک سال پس از عمل ایماتینیب مصرف کنید. (این کار به عنوان درمان کمکی شناخته می شود.) در حال حاضر بسیاری از پزشکان برای بیمارانی که در معرض خطر بالاتر بازگشت تومورهای خود (بر اساس اندازه، محل، و نرخ رشد تومور) هستند، پس از جراحی حداقل 3 سال مصرف ایماتینیب توصیه می کنند.

در مورد تومورهای بزرگتر که احتمالا حذف آن ها با عمل جراحی مشکل باشد، ممکن است به منظور تلاش برای کوچک کردن تومور و موفقیت آمیزتر کردن عمل جراحی، ایماتینیب در ابتدا مورد استفاده قرار گیرد. (این روش به عنوان درمان کمکی نوین شناخته می شود.) اغلب دارو بعد از جراحی نیز دوباره داده می شود.

همچنین در مورد GISTهای پیشرفته گسترش یافته به نواحی خیلی دور، ایماتینیب معمولا گزینه درمان در برداشتن با جراحی می باشد. این دارو احتمالا این گونه بیماران را مداوا نخواهد کرد، اما اغلب می تواند برای چندین سال تومورها را کوچک و یا رشدشان را کند کند، و به آن ها کمک کند تا طولانی تر زندگی کرده و احساس بهتری داشته باشند. در صورتی که عملکرد دارو متوقف شده و تومور دوباره شروع به رشد کند، افزایش مقدار ایماتینیب ممکن است برای مدتی به جلوگیری از رشد کمک کند، ولی مقادیر بالاتر دارای عوارض جانبی بیشتری هستند.

این عوارض ممکن است آشفتگی خفیف معده، اسهال، درد عضلانی، و خارش پوست باشند. در صورت مصرف دارو با غذا آشفتگی معده کاهش می یابد. ایماتینیب همچنین می تواند باعث شود که افراد مایع از دست ندهند. این امر اغلب باعث تورم اندک در صورت (دور چشم) و یا مچ پا خواهد شد. این دارو به ندرت، در صورت تجمع مایع در ریه ها یا شکم، باعث بروز مشکلات شدیدتر می شود. همچنین در برخی از افراد می تواند عملکرد قلب را تحت تاثیر قرار دهد.

از دیگر نگرانی های استعمال این دارو برای درمان GISTهای بزرگ، این است که اغلب این نوع تومورها تعداد زیادی رگ های خونی شکننده دارند. اگر ایماتینیب باعث کاهش اندازه سریع تومور شود، ممکن است به خونریزی داخلی منجر گردد. به همین دلیل، پزشکان هنگام شروع مصرف این دارو برای اولین بار، بیماران را به دقت تحت نظارت می گیرند.

سانیتینیب (سوتنت®)

زمانی که ایماتینیب کارساز نبوده، و یا بیماران نتوانند ایماتینیب را به دلیل عوارض جانبی آن (رجوع کنید به بخش قبلی) مصرف کنند، این دارو می تواند در درمان GIST مفید واقع شود. سانیتینیب پروتئین های KIT و PDGFRA را هدف قرار می دهد (و همچنین چندین پروتئین دیگر که ایماتینیب هدف نمی گیرد).

سانیتینیب معمولا با کاهش سرعت رشد تومور به برخی از بیماران کمک می کند. همچنین در تعداد کمی از بیماران می تواند تومورها را کوچک کند. مهمتر از آن، بیماران مصرف کننده این دارو ممکن است طولانی تر زندگی کنند.

شایع ترین عوارض جانبی سانیتینیب سست شدگی، اسهال، التهاب دهان، و تغییرات رنگ پوست و مو هستند. عوارض جانبی شدیدتر می توانند شامل فشار خون بالا، افزایش خطر خونریزی، تورم، مشکلات قلبی، و مشکلات جدی کبدی باشند.

رگورافنیب (استیوارگا®)

پس از این که ایماتینیب و سانیتینیب دیگر برای بیماران کارایی نداشته باشند، برای درمان GIST به آن ها رگورافنیب داده می شود. این دارو بسیاری از پروتئین ها، از جمله KIT و PDGFRA را هدف قرار می دهد.

در مطالعات انجام شده، رگورافنیب رشد تومور را کند کرده و حتی برخی از تومورها را کوچک تر کرده است. با این وجود، تا کنون مشخص نشده که آیا به زندگی طولانی تر بیماران نیز کمک می کند یا خیر.

عوارض جانبی شایع عبارتند از اسهال، سست شدگی، فشار خون بالا، التهاب دهان، ریزش مو، از دست دادن اشتها، و مشکلاتی همراه با قرمزی، درد، و یا حتی تاول در کف دست و پا (به نام سندرم دست و پا).

اطلاعات بیشتر در مورد انواع داروهای مد نظر تحت عنوان معالجه هدفمند را می توان در سند معالجه هدفمند ما یافت. اگر مایل به کسب اطلاعات بیشتر در مورد داروهای مورد استفاده در درمان خود، یا یک داروی خاص ذکر شده در این بخش هستید، به راهنمای داروهای ضد سرطان ما رجوع کرده، یا به همراه اسامی داروهای مصرفی خود با ما تماس بگیرید.

شیمی درمانی برای تومور بافت استرومای دستگاه گوارش

روش شیمی درمانی (شیمیایی) استفاده از داروها برای درمان سرطان می باشد. در اغلب موارد، این داروها در یک سیاهرگ (IV) تزریق شده یا بصورت خوراکی تجویز می شوند. آن ها وارد جریان خون شده و به سراسر بدن می رسند، که این امر این درمان را برای سرطان های گسترش یافته به فراتر از اندامی که در آن شروع شده اند، به طور بالقوه مفید می سازد.

هر گونه داروی مورد استفاده در درمان سرطان می تواند شیمیایی در نظر گرفته شود - حتی داروهای معالجه هدفمند که پیش تر بحث شدند. اما اصطلاح شیمیایی اغلب جهت توصیف داروهای خاصی استفاده می شود که به سلول های سریعا در حال رشد در هر نقطه از بدن، از جمله سلول های سرطانی، حمله می کنند. پیش از کشف کاربرد داروهای معالجه هدفمند مانند ایماتینیب (گلیوک) در درمان تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها)، داروهای شیمیایی سنتی مورد استفاده بودند. GISTها به ندرت در واکنش به این گونه داروها کوچک می شوند، در نتیجه اکنون که داروهای هدفمند در دسترس هستند، این نوع از درمان به ندرت به کار می رود. از آنجا که روش شیمیایی سنتی به خوبی در برابر GISTها عمل نکرده است، هیچ رژیم شیمیایی معتبری توصیه نمی شود.

توصیه می شود که بیمارانی که روش شیمیایی را در نظر دارند، شرکت در یک کارآزمایی بالینی را نیز مورد بررسی قرار دهند. داروهای شیمیایی به سلول هایی که به سرعت در حال تقسیم هستند حمله کرده، و به همین خاطر است که بر ضد سلول های سرطانی عمل می کنند. اما سلول های دیگری در بدن، مانند سلول های موجود در مغز استخوان (محلی که سلول های خونی جدید ساخته می شوند)، پوشش دهان و روده ها، و جوانه های مو، نیز به سرعت تقسیم می شوند. این سلول ها نیز ممکن است توسط داروی شیمیایی تحت تاثیر قرار گیرند، که این امر می تواند به عوارضی جانبی منجر شود. عوارض جانبی به داروهای خاص استفاده شده، مقدار آن ها و مدت درمان بستگی دارند.

عوارض جانبی شایع روش شیمیایی عبارتند از:

  • تهوع و استفراغ
  • از دست دادن اشتها
  • زخم های دهانی
  • اسهال
  • ریزش مو
  • افزایش احتمال عفونت (ناشی از کمبود سلول های سفید خون)
  • مشکلاتی در خونریزی و یا کبودی (ناشی از کمبود گرده های خون)
  • سست شدگی یا تنگی نفس (ناشی از سلول های قرمز خون کم تعداد)

علاوه بر خطرات بالا، برخی از داروهای شیمیایی می توانند موجب عوارض جانبی دیگری شوند. بیشتر عوارض جانبی به محض قطع درمان بهبود می یابند، اما برخی می توانند مدتی طولانی باقی بمانند. اگر دارای عوارض جانبی هستید، تیم مراقبت سلامت خود را مطلع سازید تا این عوارض بتوانند درمان گردند. راه هایی برای جلوگیری و یا درمان بسیاری از عوارض جانبی شیمی درمانی وجود دارند. به عنوان مثال، داروهای بسیاری می توانند به پیشگیری یا درمان تهوع و استفراغ کمک کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد شیمی درمانی، به سند راهنمای شیمی درمانی ما مراجعه کنید.

پرتو درمانی برای تومور بافت استرومای دستگاه گوارش

پرتو درمانی استفاده از پرتوهای x (و یا ذرات) با انرژی بالا برای کشتن سلولهای سرطانی می باشد. روش تابش در درمان تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها) خیلی موثر نیست، بنابراین زیاد استفاده نمی شود. اما می توان آن را برای تسکین علائمی مانند درد استخوان به کار برد.

قبل از اینکه درمان شما شروع شود، تیم تابش اندازه گیری های دقیقی برای تعیین زاوایای صحیح نشانه گیری پرتوهای تابشی و مقدار تابش مناسب انجام خواهد داد. پرتو درمانی بسیار شبیه به گرفتن پرتو x است، اما تابش بسیار قوی تر می باشد. این روند بدون درد است. فرآیند درمان تنها چند دقیقه به طول خواهد انجامید، اگر چه زمان راه اندازی - قرار دادن شما در جای خود برای درمان - معمولا بیشتر طول می کشد. ممکن است برای چندین روز متوالی درمان با تابش را دریافت کنید.

بسته به محلی که پرتودرمانی هدف می گیرد، ممکن است عوارض جانبی شامل موارد زیر باشند:

  • تغییرات پوست - از قرمزی تا تاول زده و پوست کنده شده
  • تهوع و استفراغ
  • اسهال
  • سست شدگی
  • تعداد کم سلول های خون

بیشتر عوارض جانبی مدت کمی پس از پایان درمان از بین می روند، اگر چه برطرف شدن سست شدگی و تغییرات پوستی ممکن است بیشتر طول بکشد. با پزشک خود در مورد عوارض جانبی احتمالی و راه های کاهش یا حذف آن ها صحبت کنید. اطلاعات بیشتر در مورد پرتو درمانی را می توان در بخش تابش وب سایت، و یا در سند آشنایی با پرتو درمانی: راهنمای بیماران و خانواده ها ما یافت.

درمانهای مکمل و جایگزین برای تومور بافت استرومای دستگاه گوارش

در صورت داشتن سرطان، به احتمال زیاد در مورد راه های درمان سرطان خود یا تخفیف علایمی که پزشکتان متذکر نشده، مطالب زیادی خواهید شنید. هر کسی - از دوستان و خانواده تا گروه های اینترنتی و وب سایت ها - ممکن است در مورد این که چه روشی می تواند به شما کمک کند، نظری داشته باشد. برای ذکر چند مثال، این روش ها می توانند شامل ویتامین ها، گیاهان دارویی و رژیم های غذایی مخصوص، یا روش هایی دیگر مانند طب سوزنی و یا ماساژ باشند.

درمان های مکمل و جایگزین دقیقا چه هستند؟

این عبارات توسط همه افراد به یک شیوه استفاده نمی شوند، و همچنین برای اشاره به روش های مختلف بسیاری به کار می روند، در نتیجه می توانند گمراه کننده باشند. مکمل برای اشاره به درمان های مورد استفاده در کنار مراقبت های منظم پزشکی به کار می رود. درمان های جایگزین روش هایی هستند که به جای درمان طبی یک پزشک استفاده می شوند.

روش های مکمل: اکثر روش های درمان مکمل به عنوان درمانی برای سرطان ارائه نمی شوند. به طور عمده، آن ها استفاده می شوند تا کمک کنند شما احساس بهتری داشته باشید. برخی روش هایی که به همراه درمان منظم مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از مراقبه برای کاهش تنش های عصبی یا روحی، طب سوزنی برای کمک به تسکین درد، و یا چای نعناع برای رفع حالت تهوع. برخی از روش های مکمل به عنوان کمک کننده شناخته شده اند، در حالی که موارد دیگر آزمایش نشده اند. برخی از آن ها ثابت شده که مفید نیستند، و تعداد اندکی حتی مضر یافت شده اند.

درمان های جایگزین: درمان های جایگزین ممکن است به عنوان درمان سرطان ارائه شوند. این درمان ها در کارآزمایی های بالینی ثابت نشده اند که ایمن و موثر باشند. برخی از این روش ها ممکن است خطرات و یا عوارض جانبی تهدید کننده زندگی داشته باشند. اما در اکثر موارد بزرگترین خطر این است که ممکن است فرصت درمان با روش های متعارف پزشکی را از دست بدهید. تاخیر یا وقفه در درمان های پزشکی، ممکن است به سرطان زمان بیشتری برای رشد داده و احتمال سودمند بودن درمان را کاهش دهد.

کسب اطلاعات بیشتر

فهم این که چرا افراد مبتلا به سرطان به روش های جایگزین فکر می کنند آسان است. شما می خواهید که تمام تلاش خود را برای مبارزه با سرطان انجام دهید، و ایده یک درمان با عوارض جانبی کم یا هیچ عارضه جانبی ای عالی به نظر می رسد. بعضی مواقع دریافت درمان های پزشکی مانند شیمی درمانی می تواند دشوار باشد، و یا ممکن است که دیگر عمل نکنند. اما حقیقت این است که بیشتر این روش های جایگزین، آزمایش شده و ثابت شده به کارساز بودن در درمان سرطان نیستند.

در حینی که گزینه های خود را در نظر می گیرید، 3 گام مهمی که می توانید انجام دهید در ادامه آورده شده اند:

  • به دنبال «علائم قرمز» که دلالت بر تقلبی بودن می کنند بگردید. آیا این روش وعده می دهد که تمام یا بیشتر سرطان ها را درمان کند؟ آیا به شما گفته شده که از درمان های منظم پزشکی استفاده نکنید؟ آیا این درمان یک «راز» است که از شما می خواهد با ارائه دهندگان خاصی ملاقات کنید و یا به کشور دیگری سفر کنید؟
  • با پزشک یا پرستار خود در مورد هر روشی که به فکر استفاده از آن هستید گفتگو کنید.

انتخاب با شماست

همواره تصمیم گیری در مورد نحوه درمان یا مدیریت سرطان بر عهده خود شماست. اگر می خواهید از یک درمان غیر متعارف استفاده کنید، تا جایی که می توانید در مورد روش آگاهی کسب کرده و با پزشک خود در مورد آن مشورت کنید. با داشتن اطلاعات مناسب و حمایت تیم مراقبت سلامت خود، ممکن است بتوانید از روش هایی که می توانند به شما کمک کنند به صورت ایمن استفاده کنید، در عین اجتناب از آن هایی که ممکن است زیانبار باشند.

گزینه های درمانی برای تومور بافت استرومای دستگاه گوارش بر اساس گسترش تومور

درمان برای تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها) به اندازه تومور، محل قرار گیری آن، فاصله ای که گسترش یافته، و سرعتی که رشد می کند بستگی دارد. درمان اصلی، جراحی برای برداشتن تومور تا زمانی که امکان آن وجود دارد می باشد، اما همچنین معالجه های هدفمند و درمان های دیگر نیز ممکن است در برخی شرایط مفید باشند.

تومورهای موضعی کوچکتر (قابل برداشت)

درمان اصلی برای اکثر تومورهای کوچک جراحی است. برای تومورهایی که کوچک بوده و در حال رشد سریع نمی باشند، اغلب این روش تنها درمان مورد نیاز است.

اگر تومور بزرگ تر بوده یا در معده شروع نشده باشد، و یا اگر سلول های سرطانی به سرعت در حال تقسیم باشند (دارای نرخ میتوزی بالا باشند)، احتمال این که یک GIST بعد از عمل جراحی باز گردد بالاتر است. اگر بر اساس این عوامل، پزشک بر این باور باشد که خطر رشد دوباره سرطان در سطح متوسط یا بالا است، به طور معمول درمان کمکی با داروی هدفمند ایماتینیب (گلیوک) برای حداقل یک سال بعد از عمل جراحی توصیه می شود. در مورد تومورهایی که بسیار محتمل به بازگشت هستند، بسیاری از پزشکان در حال حاضر حداقل 3 سال مصرف ایماتینیب را به بیماران توصیه می کنند.

برای برخی تومورهای بسیار کوچک (کمتر از 2 سانتی متر در طول) که به طور اتفاقی یافت شده و هیچ گونه علائمی ایجاد نمی کنند، یک گزینه دیگر می تواند تنها تحت نظر گرفتن دقیق آن با درون بینی یک یا دو بار در سال باشد. اگر تومور در حال رشد نباشد، ممکن است نیاز به درمان بیشتری نداشته باشید.

تومورهای موضعی بزرگتر (قابل برداشت حاشیه ای)

تومورهایی که بزرگتر هستند و یا در مکان های خاصی قرار دارند ممکن است برای حذف کامل سخت تر باشند،  و احتمالا به جراحی گسترده تری نیاز خواهند داشت که خود می تواند بعد ها منجر به مشکلات سلامتی شود. به همین دلیل، هنگامی که بافت برداری به منظور تایید GIST بودن یک تومور انجام شود، درمان با ایماتینیب معمولا آغاز می شود. این کار حداقل تا زمانی که کوچک شدن تومور متوقف شود ادامه خواهد یافت.

اگر تومور به اندازه کافی کوچک شود، در صورتی که پزشک بر این باور باشد که می تواند تومور باقی مانده را بدون خطر بردارد، ممکن است جراحی صورت پذیرد. بیمار ممکن است برای کاهش احتمال بازگشت سرطان، پس از عمل جراحی همچنان به مصرف ایماتینیب ادامه دهد.

اگر تومور به اندازه کافی کوچک نشود تا عمل جراحی ممکن گردد، اغلب تا زمانی که کارساز به نظر رسد مصرف ایماتینیب ادامه می یابد. اگر دارو دیگر عمل نکند و یا اگر عوارض جانبی بیش از حد شدید باشند، ممکن است سانیتینیب (سوتنت) به جای آن امتحان شود. اگر سانیتینیب دیگر کارساز نباشد، ممکن است داروی هدفمند رگورافنیب (استیوارگا) به برخی از بیماران کمک کند.

تومورهایی که قابل حذف نیستند یا به نواحی دورتر فراپخش یافته اند (تومورهای غیرقابل برداشت)

گزینه های درمانی برای GISTهایی که نمی توانند با عمل جراحی برداشته شوند (غیرقابل برداشت باشند) و یا گسترش یافته (فراپخش یافته) می باشند، بستگی به محل و وسعت گسترش دارد.

برای بسیاری از این تومورها، ایماتینیب گزینه اول ارجح برای درمان است. تا زمانی که تومور رشد نکند (و بیمار بتواند عوارض جانبی این دارو را تحمل کند) مصرف دارو ادامه می یابد. اگر تومور دوباره شروع به رشد کند، ممکن است به افزایش مقدار ایماتینیب پاسخگو باشد. اگر تومور به رشد خود ادامه داده و یا عوارض جانبی ناشی از ایماتینیب بیش از حد شدید باشند، تغییر دارو به سانیتینیب ممکن است مفید باشد. اگر سانیتینیب نیز دیگر کارساز نباشد، رگورافنیب ممکن است به برخی از بیماران کمک کند.

اگر با درمان هدفمند تومور به اندازه کافی کوچک شود، ممکن است پس از آن عمل جراحی گزینه ای برای برخی از بیماران باشد. در صورتی که درمان هدفمند هنوز هم موثر باشد، این عمل ممکن است با درمان بیشتر دنبال شود.

اگر سرطان فقط به 1 یا 2 ناحیه در شکم گسترش(مانند کبد) یافته باشد، توصیه جراح ممکن است برداشتن تومور اصلی و همچنین تلاش برای حذف سایر تومورها باشد. اگر این گونه باشد، حتما در مورد اهداف درمان، (تلاش برای درمان سرطان، کمک به طولانی تر زندگی کردن، یا جلوگیری و یا کاهش علائم)، در کنار مزایا و خطرات احتمالی آن با پزشک خود صحبت کنید. معمولا این کار باید تنها برای تومورهایی در نظر گرفته شود که رشد آهسته دارند و یا مواردی که باعث بروز عوارض موضعی از قبیل خونریزی غیرقابل کنترل می شوند.

گزینه های دیگر برای درمان سرطان هایی که به کبد گسترش یافته اند عبارتند از ریشه کنی و آمبولیزاسیون. این درمان ها ممکن است شامل ریشه کنی بسامد رادیویی (RFA؛ استفاده از جریان های الکتریکی برای حرارت دادن تومور)، یا ریشه کنی اتانول (تزریق الکل با غلظت بالا به درون تومور) باشند.

برای ریشه کنی، یک کاوشگر یا سوزن از طریق پوست فرستاده شده و توسط پویش CT (برش نگاری رایانه ای) یا تصاویر فراصوت به سمت تومور هدایت می شود، سپس تومور با گرما، سرما، یا تزریق الکل نابود می گردد.

در آمبولیزاسیون به منظور مسدود کردن جریان خون و کشتن سلول های سرطانی، موادی به رگهای خونی بزرگ تغذیه کننده تومور تزریق می شوند. این درمان ها می توانند تومورهای درون کبد را کوچک کنند، اما انتظار نمی رود که سرطان را مداوا کنند.

درمان سرطان هایی که دیگر به داروهای هدفمند مورد بحث در بالا واکنش نمی دهند می تواند دشوار باشد. برخی پزشکان ممکن است امتحان کردن سایر داروهای هدفمند، از جمله سورافنیب (نکساوار®)، داساتینیب (اسپریسل®)، یا نیلوتینیب (تاسیگنا®) را توصیه کنند، هر چند که هنوز مشخص نیست این داروها چقدر سودمند هستند. معمولا داروهای شیمی درمانی متعارف آنچنان موثر نمی باشند. شرکت در یک کارآزمایی بالینی برای یک روش درمان جدیدتر ممکن است برای برخی افراد گزینه ای مناسب باشد.

تومورهای عود کننده

در صورتی که سرطان پس از درمان باز گردد، عود کننده نامیده می شود. اگر سرطان درون یا نزدیک به محلی که شروع شده بازگردد (عود کند)، یک عود موضعی نامیده می شود. اگر در نواحی دیگر (مثل ریه یا کبد) عود کند، یک عود دور نامیده می شود. گزینه های درمانی برای GISTهایی که پس از درمان عود می کنند به محل و وسعت عود بستگی دارد.

در بسیاری از موارد عود، تا زمانی که دارو همچنان موثر بوده و بیمار بتواند مصرف آن را تحمل کند، درمان با ایماتینیب احتمالا بهترین راه برای کوچک کردن تومور است. اگر مقدار ابتدایی ایماتینیب کارساز نباشد، می توان مقدار آن را افزایش داد. گزینه دیگر امتحان کردن سانیتینیب یا رگورافنیب است.

اگر سرطان به صورت یک تومور یکپارچه کاملا محدود بازگردد، ممکن است برداشتن یا از بین بردن تومور یک انتخاب باشد. پزشکان هنوز مطمئن نیستند که آیا برداشتن GISTهایی که پس از درمان باز می گردند به زندگی طولانی تر افراد کمک می کند یا خیر. برخی مطالعات نشان داده اند که این گونه است، در حالی که مطالعات دیگر مغایر این مطلب می باشند. باید در مورد خطرات و فواید این درمان با پزشک و خانواده خود صحبت کنید.

از آنجا که درمان این سرطان ها اغلب دشوار است، به بیماران توصیه می شود که شرکت در کارآزمایی های بالینی برای درمان های جدیدتر را نیز در نظر داشته باشند.

چه چیزهایی در مورد تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش باید از پزشک خود بپرسید؟

همزمان با این که با سرطان و درمان آن روبرو می شوید، ما شما را به راحت صحبت کردن با دکتر، پرستار، و تیم مراقبت از سرطان خود تشویق می کنیم. باید به راحتی هر گونه سوال که در ذهن خود دارید بپرسید، بدون توجه به این که چقدر ممکن است بی اهمیت جلوه دهند. برخی از سوالاتی که ممکن است بخواهید بپرسید در اینجا آورده شده اند. همان طور که به آنها فکر می کنید، حتما سوالات خود را نیز اضافه کنید. همچنین پرستاران، مددکاران اجتماعی، و دیگر اعضای تیم درمان ممکن است قادر به پاسخگویی بسیاری از سوالات شما باشند. می توانید در مورد برقراری ارتباط با تیم مراقبت سلامت خود در سند ما به نام صحبت با با دکتر خود اطلاعات بیشتری پیدا کنید.

  • تومور من در کجا واقع شده است؟ چقدر بزرگ است؟
  • چقدر این تومور محتمل به رشد و گسترش سریع می باشد؟
  • آیا تومور من به فراتر از جایی که در آن شروع شده گسترش یافته است؟
  • مرحله سرطان من چیست، و به چه معنا است؟
  • آیا قبل از اینکه بتوانیم در مورد درمان تصمیم بگیریم به انجام آزمایشات دیگری نیاز دارم؟
  • آیا نیاز به دیدن پزشکان دیگر دارم؟
  • شما در درمان این نوع از سرطان چقدر تجربه دارید؟
  • گزینه های درمانی من چه هستند؟
  • پیشنهاد شما چیست؟ چرا؟
  • هدف این درمان چیست؟
  • احتمال این که سرطان من بتواند با درمان مداوا شود چقدر است؟
  • چقدر سریع باید در مورد درمان تصمیم بگیریم؟
  • برای آمادگی برای درمان چه کاری باید انجام دهم؟
  • درمان چه مدت طول می کشد؟ چگونه خواهد بود؟ کجا انجام خواهد شد؟
  • باید انتظار چه خطرات و عوارض جانبی ای داشته باشم؟ چه مدت احتمال دارند که باقی بمانند؟
  • چگونه درمان بر فعالیتهای روزانه من تاثیر می گذارد؟
  • اگر درمان عمل نکرده و یا اگر سرطان عود کند چه خواهیم کرد؟
  • آیا طرح بیمه من هزینه تمام درمان های توصیه شده را خواهد پرداخت؟
  • به چه نوعی از پیگیری بعد از درمان نیاز خواهم داشت؟
  • کجا می توانم اطلاعات و پشتیبانی بیشتر پیدا کنم؟

در کنار این سوالات نمونه، حتما برخی سوالات خود را نیز بنویسید. به عنوان مثال، بهتر است در مورد نظرات دوم یا در مورد کارآزمایی های بالینی ای که ممکن است واجد شرایط آن ها باشید، اطلاعات بیشتری بدست آورید. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org  

پس از درمان برای تومورهای بافت استرومای دستگاه گوارش چه اتفاقی می افتد؟

در برخی افراد دارای تومور بافت استرومای معدی- روده ای (GIST)، ممکن است درمان سرطان را حذف کرده و یا از بین ببرد. به اتمام رساندن درمان می تواند هم تنش زا و هم هیجان انگیز باشد. ممکن است از به پایان رسیدن دوره درمان آسوده خاطر باشید، اما این را که در مورد بازگشت سرطان نگران نباشید دشوار بیابید. (وقتی سرطان پس از درمان باز گردد، عود نامیده می شود.) این یک نگرانی بسیار رایج در میان افرادی که سرطان داشته اند می باشد.

ممکن است تا کاهش یافتن دلواپسی های شما مدتی طول بکشد. اما دانستن این که بسیاری از بازماندگان سرطان زیستن با این عدم قطعیت را آموخته و زندگی های پرباری را پیش می برند می تواند سودمند باشد. سند ما، زندگی با عدم قطعیت: ترس از عود سرطان، اطلاعات بیشتری در این مورد ارائه می دهد. این مطلب را می توان آنلاین خواند، و یا برای ارسال یک نسخه رایگان با ما تماس بگیرید.

برای دیگر افراد، GIST ممکن است هرگز به طور کامل از بین نرود. این افراد ممکن است برای کمک به تحت کنترل نگه داشتن سرطان، درمان های منظم با معالجه هدفمند یا سایر روش های درمان را دریافت کنند. یادگیری زندگی کردن با سرطان تقریبا همانند یک بیماری مزمن می تواند دشوار و بسیار تنش زا باشد. این وضعیت نوع خود را از عدم اطمینان دارا می باشد. سند ما، زمانی که سرطان از بین نمی رود، مطالب بیشتری در این مورد دارد.

مراقبت پیگیری

چه شما درمان را تکمیل کرده و چه هنوز تحت درمان باشید، پزشکان همچنان خواهند خواست که شما را به دقت تحت نظارت قرار دهند. بسیار مهم است که به تمام وعده های پیگیری بروید. در طول این بازدیدها، پزشکان شما در مورد علائم سوال کرده، از لحاظ جسمی شما را مورد آزمایش قرار داده، و ممکن است آزمون های خونی یا آزمون های تصویربرداری مانند پویش های CT سفارش دهند. به هدف بررسی نشانه های عود و یا گسترش سرطان، در کنار عوارض جانبی احتمالی درمان های خاص، پیگیری امری ضروری می باشد. این جا زمان این است که هر سوالی که نیاز به پاسخ دارد از تیم مراقبت سلامت خود پرسیده، و در مورد هر گونه نگرانی که ممکن است داشته باشید با آن ها صحبت کنید.

به دلیل این خطر که ممکن است یک GIST پس از درمان بازگردد، بیشتر پزشکان بازدید های پیشگیری و همچنین آزمایشات تصویربرداری مانند پویش های CT را هر 3 تا 6 ماه برای حداقل چند سال پس از درمان توصیه می کنند. همچنین اگر هنوز تحت درمان با ایماتینیب (یا هر داروی دیگر) هستید، برای اطمینان از این که دارو هنوز عمل می کند، لازم است که پویش های CT بگیرید.

تقریبا هر درمان سرطان می تواند عوارض جانبی داشته باشد. برخی ممکن است برای چند هفته تا چند ماه به طول انجامند، در حالی که موارد دیگر ممکن است تا آخر عمر ادامه یابند. در مورد هر گونه علائم یا عوارض جانبی که شما را ناراحت می کند بلافاصله به تیم مراقبت سرطان خود اطلاع دهید تا بتوانند به شما در مدیریت آن ها کمک کنند.

اگر سرطان عود کند، روش درمان به محل سرطان و درمان هایی که قبلا داشته اید بستگی خواهد داشت. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این که سرطان عود کننده چگونه درمان می شود، به بخش «گزینه های درمانی بر اساس گسترش تومور» مراجعه کنید. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد رویارویی با عود، همچنین توصیه می شود که سند هنگامی که سرطان باز می گردد: عود سرطان، را ببینید. می توانید این سند را با تماس با ما با شماره 2345-227-800-1 دریافت کرده، و یا می توانید آن را آنلاین مطالعه کنید.

دیدن یک پزشک جدید

ممکن است در جایی پس از تشخیص و درمان سرطان خود، به پزشکی جدید مراجعه کنید که هیچ اطلاعی در مورد سابقه پزشکی شما ندارد. مهم است که قادر به ارائه جزئیات تشخیص و درمان خود به پزشک جدیدتان باشید. جمع آوری این اطلاعات بلافاصله پس از درمان احتمالا راحت تر است تا تلاش بدست آوردن آن ها در زمانی در آینده. اطمینان حاصل کنید که این اطلاعات را آماده دارید:

  • یک نسخه رونوشت از گزارش (های) آسیب شناسی خود از تمام بافت برداری ها یا جراحی ها
  • نسخه هایی از آزمایشات تصویربرداری (پویش CT یا MRI، و غیره)، که معمولا می توانند بر روی یک CD، DVD، و غیره ذخیره شوند
  • اگر عمل جراحی داشته اید، یک رونوشت از گزارش (های) عمل خود
  • اگر در بیمارستان بستری شده اید، یک رونوشت از خلاصه ترخیصی که پزشکان هنگام فرستادن بیماران به خانه آماده می کنند
  • اگر معالجه هدفمند یا شیمی درمانی داشته اید، فهرستی از داروها، مقادیر داروها، و زمانی که آن ها را مصرف کرده اید
  • اگر پرتودرمانی داشته اید، خلاصه ای از نوع و مقدار تابش، و زمان و مکان گرفتن آن

همچنین مهم است که بیمه درمانی خود را حفظ کنید. آزمون ها و بازدیدهای پزشکی هزینه زیادی دارند، و با وجود این که هیچ کس نمی خواهد به بازگشت سرطان خود فکر کند، این اتفاق ممکن است رخ دهد.

تغییرات شیوه زندگی پس از تومور بافت استرومای دستگاه گوارش

شما نمی توانید این واقعیت را که سرطان داشته اید تغییر دهید. آنچه که می توانید تغییر دهید این است که بقیه عمر خود را چگونه زندگی می کنید – گرفتن تصمیماتی برای کمک به این که سالم بمانید و تا جایی که می توانید احساس بهتری داشته باشید. اکنون می تواند زمانی باشد برای نگاهی به زندگی خود از زوایای جدید. احتمالا شما به فکر چگونگی بهبود سلامت خود در دراز مدت باشید. برخی از افراد حتی در دوران درمان سرطان این کار را شروع می کنند.

گرفتن تصمیمات سالم تر

برای بسیاری از مردم، تشخیص سرطان به آن ها در تمرکز بر سلامت خود کمک خواهد کرد، به روش هایی که احتمالا در گذشته زیاد به آن توجه نمی کردند. آیا اقداماتی وجود دارند که بتوانند شما را سالم تر سازند؟ شاید بتوانید سعی به بهتر غذا خوردن یا ورزش بیشتر کنید. شاید بتوانید مصرف الکل را قطع کرده، و یا تنباکو را ترک کنید. حتی اموری نظیر تحت کنترل نگه داشتن سطح فشار عصبی خود ممکن است مفید باشند. اکنون زمان مناسبی برای تامل در مورد ایجاد تغییراتی است که می توانند تاثیرات مثبتی بر بقیه عمر شما داشته باشند. با این تغییرات شما احساس بهتری خواهید داشت و همچنین سالم تر خواهید بود.

خوراک بهتر

درست غذا خوردن می تواند برای هر کسی دشوار باشد، اما در طول و بعد از دوران درمان سرطان می تواند حتی سخت تر شود. فرآیند درمان ممکن است حس چشایی شما را تغییر دهد. تهوع ممکن است یک مشکل باشد. ممکن است میلی به غذا خوردن نداشته باشید و به طور ناخواسته وزن از دست بدهید. یا ممکن است وزنی به دست آورید که نتوانید به راحتی از دست بدهید. تمامی این عوامل می توانند بسیار ناامید کننده باشند.

اگر درمان باعث بروز تغییرات وزن یا مشکلات خوردن یا چشایی شده، تمام تلاش خود را کرده و به خاطر داشته باشید که این مشکلات معمولا با گذر زمان بهبود می یابند. ممکن است دریابید که تا زمانی که احساس بهتری پیدا کنید، خوردن وعده های کوچک در هر 2 یا 3 ساعت مفید خواهد بود. همچنین بهتر است از تیم سرطان خود در مورد دیدن یک رژیم شناس، یک متخصص در امور تغذیه که می تواند به شما ایده هایی در مورد نحوه مقابله با این عوارض جانبی درمان بدهد، سوال کنید.

یکی از بهترین کارهایی که می توانید پس از درمان سرطان انجام دهید جایگزین کردن عادات غذایی سالم است. احتمالا در مورد مزایای بلند مدت برخی تغییرات ساده، از جمله افزایش تنوع غذاهای سالم مصرفی، شگفت زده خواهید شد. رسیدن به یک وزن سالم و ماندن در آن، خوردن غذای سالم، و محدود کردن مصرف الکل خود، در کنار داشتن خواص درمانی بسیار دیگر، می تواند خطر ابتلا به تعداد زیادی از انواع سرطان را نیز کاهش دهد. می توانید در سند ما به نام تغذیه و فعالیت های جسمانی در طول و بعد از درمان سرطان: پاسخ به سوالات رایج اطلاعات بیشتری کسب کنید.

استراحت، سست شدگی، و ورزش

خستگی مفرط، به نام سست شدگی، در افراد تحت درمان برای سرطان بسیار شایع است. این احساس یک خستگی طبیعی نیست، بلکه یک بی توانی استخوان فرسا بوده که اغلب با استراحت بهتر نمی شود. برای برخی افراد، سست شدگی مدت زیادی پس از درمان به طول می انجامد، و می تواند ورزش کردن و انجام کارهای دیگری که می خواهند را برای آن ها سخت کند. اما ورزش می تواند به کاهش سست شدگی کمک کند. مطالعات نشان داده اند که بیمارانی که یک برنامه ورزشی متناسب با نیازهای شخصی خود را دنبال می کنند از لحاظ جسمی و روحی احساس بهتری داشته و همچنین بهتر می توانند با شرایط روبرو شوند.

اگر بیمار بوده و در طول درمان فعالیت چندانی نداشته اید، طبیعی است که تناسب اندام، استقامت و قدرت عضلانی شما کاهش یابد. هر گونه برنامه ای برای انجام فعالیت های جسمی باید متناسب با وضعیت خود شما باشد. یک فرد مسن تر که هرگز ورزش نکرده قادر به انجام همان قدر ورزشی که یک فرد 20 ساله که دو بار در هفته تنیس بازی می کند نخواهد بود. اگر چند سالی فعال نبوده اید، باید به آرامی - شاید فقط با پیاده روی های کوتاه - شروع کنید.

قبل از شروع هر چیزی، با تیم مراقبت سلامت خود صحبت کنید. نظر آن ها را در مورد برنامه های ورزشی خود بپرسید. سپس، سعی کنید یک یار ورزشی بیابید تا در انجام آن تنها نباشید. دخیل کردن دوستان و خانواده در هنگام شروع یک برنامه فعالیت جدید، می تواند در زمانی که نیروی پیش ران وجود ندارد، همان تقویت پشتوانه اضافی برای ادامه دادن شما باشد.

اگر بسیار خسته شده اید، باید فعالیت را با استراحت متعادل کنید. استراحت کردن زمانی که به آن نیاز دارید هیچ اشکالی ندارد. گاهی اوقات برای افرادی که به کار در تمام روز یا مراقبت از یک خانواده عادت کرده اند، واقعا سخت است که به خود اجازه استراحت دهند، اما الان زمان این نیست که بیش از حد به خود فشار آورید. به بدن خود گوش فرا دهید و زمانی که نیاز دارید استراحت کنید. اطلاعات بیشتر در مورد مقابله با سست شدگی و سایر عوارض جانبی درمان، در اسناد ما موجود است، لطفا به اسناد سست شدگی در افراد مبتلا به سرطان و همچنین کم خونی در افراد مبتلا به سرطان رجوع کنید. بخش «منابع اضافی» دارای فهرستی از اسناد دیگر در مورد علائم و عوارض جانبی می باشد.

به خاطر داشته باشیدکه ورزش می تواند سلامت جسمی و روحی شما را بهبود بخشد.

  • تناسب قلبی عروقی (قلب و گردش خون) شما را  بهبود می بخشد.
  • همراه با یک رژیم غذایی مناسب، در بدست آوردن و ماندن در یک وزن سالم کمک خواهد کرد.
  • ماهیچه های شما را قوی تر می سازد.
  • سست شدگی را کاهش داده و به داشتن انرژی بیشتر کمک می کند.
  • می تواند در کاهش اضطراب و افسردگی موثر باشد.
  • می تواند احساس شادی بیشتری به شما بدهد.
  • کمک می کند که احساس بهتری در مورد خود داشته باشید.

و در دراز مدت، مشخص است که انجام فعالیت جسمی منظم، در کنار داشتن فواید سلامتی دیگر، در کمک به کاهش خطر ابتلا به برخی سرطان ها نقش دارد.

داشتن یک تومور بافت استرومای دستگاه گوارش سلامت عاطفی شما را چگونه تحت تاثیر قرار می دهد؟

در طول و بعد از دوران درمان، ممکن است خود را تحت تاثیر احساسات مختلف بسیاری بیابید. این اتفاق برای بسیاری از افراد رخ می دهد. ممکن است در مورد مرگ و مردن فکر کنید. یا شاید بیشتر به فکر اثری که سرطان بر خانواده، دوستان، و حرفه شما می گذارد باشید. ممکن است به روابط خود با اطرافیانتان نگاه تازه ای بیاندازید. مسائل غیر منتظره نیز ممکن است باعث بروز نگرانی شوند. به عنوان مثال، ممکن است پس از دوره درمان، تیم مراقبت های سلامت خود را کمتر دیده و زمان بیشتری در دست داشته باشید. این تغییرات می توانند برخی افراد را مضطرب سازند.

تقریبا هر فردی که به سرطان مبتلا است و یا قبلا مبتلا بوده، می تواند از دریافت نوعی از حمایت بهره ببرد. به افرادی که بتوانید برای تقویت و آسودگی به آن ها رجوع کنید نیاز خواهید داشت. حمایت می تواند به شکل های مختلفی صورت گیرد: خانواده، دوستان، گروه های پشتیبانی سرطان، کلیسا و یا گروه های معنوی، انجمن های پشتیبانی آنلاین، و یا مشاوران رو در رو. بهترین راه برای شما بستگی به شرایط و شخصیت خود شما دارد. برخی از افراد در گروه های پشتیبانی همسالان یا گروه های آموزشی احساس امنیت می کنند. دیگران ترجیح می دهند که در یک محیط غیررسمی، مانند کلیسا، صحبت کنند. دیگران ممکن است در صحبت رو در رو با یک دوست یا مشاور مورد اعتماد احساس راحتی بیشتری داشته باشند. صرف نظر از منبع تقویت یا آسایش خود، اطمینان حاصل کنید که جایی برای رفتن با نگرانی هایتان دارید.

مسیر سرطان می تواند احساس تنهایی بسیاری داشته باشد. تلاش برای مقابله با همه چیز به تنهایی برای شما لازم یا خوب نیست. و همچنین اگر دوستان و خانواده خود را به حساب نیاورید ممکن است احساس بیرون رانده شدن پیدا کنند. به آن ها اجازه ورود دهید، و نیز اجازه دهید هر کس دیگری که احساس می کنید ممکن است کمک کند وارد شود.

اگر درمان برای تومور بافت استرومای دستگاه گوارش دیگر کارساز نباشد

اگر پس از یک نوع درمان، سرطان به رشد ادامه داده و یا بازگردد، احتمالا بتوان به منظور کمک به زندگی طولانی تر و داشتن احساس بهتر، طرح درمان دیگری را که باز هم بتواند سرطان را مداوا کرده یا حداقل تومورها را به اندازه کافی کوچک کند، امتحان کرد. اما زمانی که یک فرد درمان های مختلف بسیاری را امتحان کرده و سرطان هیچ بهبودی نیافته باشد، سرطان به سمت مقاوم شدن در مقابل تمام درمان ها خواهد رفت. در صورت بروز این اتفاق، مهم است که در مقابل جنبه های منفی ممکن، از جمله عوارض جانبی درمان، به فواید احتمالی محدود یک درمان جدید نیز اهمیت داد. هر کسی به شیوه خود به این مساله می نگرد.

به احتمال زیاد این نقطه سخت ترین بخش از نبرد شما با سرطان می باشد - زمانی که درمان های پزشکی بسیاری را پشت سر گذاشته اید و دیگر هیچ چیز کار نمی کند. پزشک شما ممکن است گزینه های جدیدی ارائه دهد، اما باید در جایی این را در نظر بگیرید که به احتمال زیاد درمان سلامتی شما را بهبود نبخشیده و نتیجه یا بقای شما را تغییر نخواهد داد.

اگر بخواهید تحت درمان قرار گرفتن را تا زمانی که می توانید ادامه دهید، باید در مورد احتمال این که درمان هیچ سودی نداشته باشد و نیز این که این مساله چگونه با خطرات و عوارض جانبی احتمالی مقایسه می شود تامل کنید. در بسیاری از موارد، پزشک می تواند برآورد کند که چقدر احتمال دارد سرطان به درمان مد نظر شما پاسخ دهد. به عنوان مثال، پزشک ممکن است بگوید که درمان بیشتر احتمالا بتواند حدود 1 در 100 کارساز باشد. برخی افراد هنوز هم وسوسه می شوند که این درمان را امتحان کنند. اما مهم است که به دلایل خود برای انتخاب این طرح فکر کرده و آن ها را درک کنید.

صرف نظر از اینکه تصمیم شما چه باشد، مهم است که تا جایی که می توانید احساس بهتری داشته باشید. برای هر گونه علائمی که ممکن است داشته باشید، مانند تهوع یا درد، حتما درخواست کرده و درمان دریافت کنید. این نوع از درمان مراقبت تسکینی و حمایتی نامیده می شود.

مراقبت تسکینی به از بین بردن علائم کمک می کند، اما انتظار نمی رود که این بیماری را مداوا کند. این روش می تواند همراه با درمان سرطان داده شود، و یا حتی می تواند خود درمان سرطان باشد. تفاوت در هدف آن است - هدف اصلی مراقبت تسکینی بهبود کیفیت زندگی شما می باشد، یا کمک به اینکه تا جایی که می توانید و تا زمانی که می توانید احساس بهتری داشته باشید. گاهی اوقات این به معنی استفاده از داروها در کمک به نشانه هایی مانند درد یا حالت تهوع است. هر چند، گاهی اوقات نیز درمان های مورد استفاده برای کنترل علائم شما مشابه موارد مورد استفاده در درمان سرطان می باشند. به عنوان مثال، برای کمک به تسکین درد استخوان ناشی از سرطانی که به استخوان ها گسترش یافته است، ممکن است روش تابش مورد استفاده قرار گیرد. اما این کار همانند درمان با هدف تلاش برای مداوای سرطان نیست.

در برخی موارد، ممکن است از مراقبت آسایشگاهی بهره ببرید. این روش مراقبت ویژه ای است که به جای بیماری خود فرد را درمان می کند؛ این روش به جای طول زندگی بر کیفیت تمرکز دارد. در اکثر اوقات، این مراقبت در منزل صورت می گیرد. سرطان شما ممکن است باعث بروز مشکلاتی باشد که نیاز به رسیدگی دارند، و آسایشگاه نیز بر راحتی شما متمرکز است. در حالی که دریافت مراقبت آسایشگاهی اغلب به معنای پایان درمان هایی مانند شیمی درمانی و تابش می باشد، باید بدانید که انجام آن به این معنا نیست که نمی توانید برای مشکلات ناشی از سرطان خود یا شرایط پزشکی دیگر درمان دریافت کنید. در آسایشگاه، تمرکز مراقبت شما بر زندگی کردن به پربارترین حالت ممکن و داشتن بهترین احساس ممکن در این زمان دشوار است. می توانید در سند ما به نام مراقبت آسایشگاهی در مورد آسایشگاه بیشتر بیاموزید.

امیدوار ماندن نیز همچنین مهم است. اگرچه ممکن است امید شما برای علاج یافتن آن قدرها هم روشن نباشد، اما هنوز هم امید به لحظه های خوب با خانواده و دوستان وجود دارد – لحظاتی پر از شادی و معنا. توقف در این زمان از درمان سرطان به شما فرصتی می دهد تا بر مهم ترین چیزها در زندگی خود تمرکز کنید. اکنون زمان آن است که برخی کارهایی که همیشه می خواستید را انجام داده و از انجام کارهایی که دیگر نمی خواهید جلوگیری کنید. اگرچه ممکن است سرطان خارج از کنترل شما باشد، اما هنوز تصمیماتی که شما می توانید بگیرید وجود دارند.

تازه ها در پژوهش و درمان تومور بافت استرومای دستگاه گوارش چیستند؟

در سالهای اخیر، پیشرفت زیادی به خصوص در درمان تومورهای بافت استرومای معدی- روده ای (GISTها) وجود داشته است. همزمان با موفقیت پژوهشگران در درک تغییرات ژنتیکی ای که باعث ایجاد این تومورها می شوند، همچنین قادر به استفاده از درمان های جدیدتری برای هدف قرار دادن این تغییرات نیز گشته اند.

پزشکان می دانند که معالجه های هدفمند مانند ایماتینیب (گلیوک) و سانیتینیب (سوتنت) اغلب عمل می کنند، اما هنوز هم دقیقا مطمئن نیستند که آن ها را چگونه و چه زمانی باید تجویز کنند تا هرچه بیشتر تاثیرگذار شوند. آیا باید آن ها را بعد از عمل جراحی به همه بیماران، حتی بیماران دارای تومورهای بسیار کوچک تجویز کرد؟ درمان دارویی چه مدت باید ادامه یابد؟ آیا اگر سانیتینیب ابتدا داده شود همانند ایماتینیب موثر خواهد بود؟ در حال حاضر این پرسش ها در کارآزمایی های بالینی تحت مطالعه هستند.

داروهای دیگری که پروتئین های KIT یا PDGFRA را هدف قرار می دهند نیز برای استفاده در مقابل GISTها تحت مطالعه هستند. بعضی از این داروها، مانند سورافنیب (نکساوار)، نیلوتینیب (تاسیگنا) و داساتینیب (اسپریسل) در مطالعات اولیه به برخی بیماران کمک کرده اند، اما روشن نیست که کدام یک، در صورت وجود، بهترین مورد برای استفاده پس از توقف داروهای هدفمند متعارف خواهد بود.

داروهای دیگر تحت مطالعه، مانند BIIB021، اهداف درگیر در سرطان دیگری، از جمله پروتئین های شوک حرارتی، را نشانه می گیرند. افراد مبتلا به GISTهایی که دیگر به درمان های متعارف واکنش نشان نمی دهند، می توانند از پزشک خود درباره کارآزمایی های بالینی این درمان های هدفمند جدید بپرسند.


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 



بیماری های این مجموعه



مقالات مرتبط با تومور استرومال دستگاه گوارش



�?یسبوک آی تی طب توییتر آی تی طب گوگل پلاس آی تی طب اینستاگرام آی تی طب آر اس اس آی تی طب

به آی تی طب خوش آمدید. این وب سایت خدمات پزشکی ارائه نمی کند.

طراحی اپلیکیشن و طراحی وب سایت : پردو وب


کلیه حقوق متعلق به مرجع پزشکی ایران، آی تی طب می باشد.