سرطان استخوان


اغلب اوقات زمانی که به فردی گفته می شود مبتلا به سرطان استخوان است، در واقع در مورد سرطانی صحبت می شود از جای دیگری به استخوان ها سرایت کرده است. این را سرطان متاستازیک می نامند. 

جزئیات بیماری سرطان استخوان


سرطان چیست؟

بدن از تریلیون ها سلول زنده تشکیل شده است. سلول های نرمال بدن رشد می کنند، به سلول های جدید تقسیم می شوند و به شیو های منظم می میرند. در طول سالهای اولیه ی زندگی یک فرد، سلول های نرمال سریع تر تقسیم می شوند تا به فرد اجازه ی رشد دهند. پس از اینکه یک فرد بالغ می شود، بیشتر سلول ها تقسیم می شوند تا فقط جایگزین سلول های فرسوده یا در حال مرگ شوند و یا برای تعمیر آسیب ها و صدمات هستند.

سرطان زمانی شروع می شود که سلول ها در یک قسمت از بدن، خارج از کنترل شروع به رشد نمایند. انواع بسیاری از سرطان ها وجود دارد، اما همه ی آنها به دلیل رشد خارج از کنترل سلول های غیر طبیعی شروع می شوند.

رشد سلول های سرطانی متفاوت از رشد سلول های طبیعی است. سلول های سرطانی به جای اینکه بمیرند، همچنان به رشد خود ادامه می دهند و سلول های غیر طبیعی جدید را تشکیل می دهند. سلول های سرطانی همچنین می توانند به سایر بافت ها نیز حمله (رشد) کنند، کاری که سلول های نرمال و طبیعی نمی توانند انجام دهند. رشد خارج از کنترل و حمله به سایر بافت ها، دلایلی هستند که یک سلول را به سلول سرطانی تبدیل می کند.

سلول ها به دلیل آسیب به DNA سرطانی می شوند. DNA  در هر سلولی موجود است و همه ی رفتارهای آن را هدایت می کند. در یک سلول نرمال، هنگامی که DNA آسیب می بیند، سلول یا آسیب را تعمیر می کند یا سلول می میرد. در سلول های سرطانی، DNA آسیب دیده تعمیر نمی شود، اما سلول نیز آنطور که باید، نمی میرد. در عوض، این سلول به ساخت سلول های جدیدی ادامه می دهد که بدن نیاز ندارد. این سلول های جدید همگی همان DNA آسیب دیده ای را دارند که سلول اولی داشت.

ممکن است افرادDNA  آسیب دیده را به ارث ببرند، اما بیشتر آسیب های DNA به دلیل اشتباهاتی است که در حال تکثیر سلول های نرمال، یا از طریق چیزی در محیط زیست ما اتفاق می افتد. گاهی اوقات دلیل آسیب DNA آشکار و مشخص است، مانند سیگار کشیدن. اما در اغلب موارد هیچ علت مشخصی یافت نمی شود.

رد اغلب موارد، سلول های سرطانی یک تومور تشکیل می دهند. برخی سرطان ها، مانند لوسمی، به ندرت تومور تشکسل می دهن. در عوض، این سلول های سرطانی وارد خون و اندام های تشکیل دهنده ی خون می شوند و در سایر بافت ها انتشار یافته و در آنجا رشد می کنند.

سلول های سرطانی اغلب به سایر قسمت های بدن می روند و در آنجا شروع به رشد کرده و تومورهای جدیدی تشکیل می دهند که جایگزین بافت سالم می شوند. این فرایند را متاستاز می گویند. و زمانی اتفاق می افتد که سلول های سرطانی وارد جریان خون یا عروق لنفاوی بدن ما شده باشند.

مهم نیست یک سرطان در کجا گسترش یابد، بلکه همیشه به نام جایی است که از آنجا شروع شده باشد. به عنوان مثال، سرطان سینه که به کبد گسترش یافته باشد، کماکان سرطان سینه، نه سرطان کبد نام دارد. به همین ترتیب، سرطان پروستات که به استخوان گسترش یافته باشد، سرطان پروستات متاستاتیک (جابجا شونده)، نه سرطان استخوان است.

انواع مختلف سرطان می تواند رفتار بسیار متفاوتی داشته باشند. به عنوان مثال، سرطان ریه و سرطان پستان بیماری های بسیار متفاوتی هستند. آنها با سرعت های متفاوتی رشد می کنند و به درمان های مختلف پاسخ می دهند. به همین دلیل است افراد مبتلا به سرطان به درمانی نیاز دارند که نوع خاصِ سرطان آنها را هدف قرار دهد.

همه ی تومورها سرطانی نیستند. تومورهایی که سرطانی نیستند، خوش خیم نامیده می شوند. تومورهای خوش خیم می توانند مشکلاتی ایجاد کنند – آنها می توانند خیلی بزرگ شوند و بر روی اندام ها و بافت های سالم فشار وارد کنند. اما نمی توانند به سایر بافت ها حمله (رشد) کنند. به دلیل آنکه تهاجمی نیستند، نمی توانند به سایر قسمت های بدن گسترش یابند (متاستاز). این تومورها تقریباً هرگز مرگبار نیستند.

سرطان استخوان چیست؟

بافت استخوانی نرمال

استخوان، چارچوب حفاظتی بدن شماست. اغلب استخوان ها میان تهی هستند. بخش بیرونی استخوان ها تشکیل شده است از شبکه ای از رشته ها به نام ماتریکس که نمک های کلسیمی در آن ها انباشته می شوند.

بخش سخت بیرونی استخوان ها از استخوان متراکم (کورتیکال) تشکیل شده است که استخوان اسفنجی (میله ای) داخلی را پوشش می دهد. استخوان به وسیله یک لایه از بافت رشته ای به نام پریوستوم احاطه شده است. برخی از استخوان ها توخالی بوده و دارای فضایی به نام حفره نخاعی بوده که حاوی بافت نرمی به نام مغز استخوان است. بافت محیطی حفره نخاعی، اندوستوم نامیده می شود. در دو سر استخوان، بافت شبه استخوانی نرم تری وجود دارد که غضروف نامیده می شود.

غضروف از استخوان نرم تر است اما از بسیاری از بافت ها سخت تر است. از بافت رشته ای ماتریکس ساخته شده است همراه با ماده ای ژله مانند که کلسیم ناچیزی دارد.

اغلب استخوان ها در ابتدا غضروف هستند. سپس بدن با تزریق کلسیم به آن استخوان را شکل می دهد. بعد از آن که استخوان تشکیل شد، مقداری غضروف در قسمت انتهایی باقی می ماند تا به عنوان یک نرمچه بین استخوان ها عمل کند. این غضروف ها به همراه لیگامن ها و دیگر بافت ها، استخوان ها را به هم وصل کرده تا یک مفصل را شکل دهند. در بزرگسالان، غضروف عمدتاً در در انتهای بعضی استخوان ها به عنوان بخشی از مفصل وجود دارد. همچنین در بخشی از قفسه سینه جایی که دنده ها به جناغ سینه متصل هستند و در بخش هایی از صورت نیز یافت می شوند. نای، حنجره، و بخش بیرونی گوش دیگر ساختارهایی هستند که دارای غضروف اند.

استخوان بسیار سخت و محکم است. برخی استخوان ها قادرند 12000 پوند فشار را تحمل کنند. برای شکستن استخوان ران به 1200 پوند نیرو نیاز است. در استخوان دو نوع سلول وجود دارد. استوبلاست که استخوان زایی می کند و استوکلاست که استخوان های کهنه را می زداید. اغلب این گونه به نظر می رسد که استخوان تغییر محسوسی نمی کند، اما واقعیت این است که استخوان بسیار فعال است. در بدن ما، همواره استخوان های جدید در حال شکل گرفتن و استخوان های کهنه در حال از بین رفتن اند.

در بعضی استخوان ها مغز آن تنها بافت چربی است. مغز دیگر استخوان ها ترکیبی است از چربی و سلول های خون ساز. سلول های خون ساز، گلبول قرمز، گلبول سفید، و پلاکت را می سازند. دیگر سلول ها در مغز استخوان: سلول های پلاسما، فیبروبلاست، رتیکول آندوتلیال.

سلول های موجود در هر کدام از این بافت ها می توانند سرطانی شوند.


انواع تومورهای استخوانی

اغلب اوقات زمانی که به فردی گفته می شود مبتلا به سرطان استخوان است، در واقع در مورد سرطانی صحبت می شود از جای دیگری به استخوان ها سرایت کرده است. این را سرطان متاستازیک می نامند. این مورد در بسیاری از انواع سرطان های پیشرفته دیده می شود، مثل سرطان پستان، پروستات، و ریه. وقتی این سرطان های موجود در استخوان بوسیله میکروسکوپ دیده می شوند، شبیه به همان بافتی هستند که از آن آمده اند. برای مثال اگر فردی مبتلا به سرطان ریه ای باشد که به استخوان سرایت کرده باشد، سلول های سرطان در استخوان شبیه به سلول های سرطان ریه بوده و همانند آنها عمل می کنند. آنها همانند سلول های سرطان استخوان نبوده و عمل نمی کنند، اگرچه در استخوان هستند. از آنجا که این سلول های سرطانی همانند سلول های سرطان ریه عمل می کنند، می بایست به وسیله داروهایی که برای سرطان ریه مورد استفاده قرار می گیرند درمان شوند.

دیگر انواع سرطان ها که سرطان استخوان نامیده می شوند، در سلول های خون ساز موجود در مغز استخوان شروع می شوند - نه در خود استخوان. شایع ترین سرطانی که از مغز استخوان شروع می شود و تومورهای استخوانی را شکل می دهد، میلوم چندگانه نام دارد. سرطان دیگری که از مغز استخوان نشأت می گیرد، لوسمی است که اغلب آن را به عنوان سرطان خون در نظر می گیرند تا سرطان استخوان. بعضی اوقات، لنفوم ها که بیشتر در غدد لنفاوی وجود دارند ممکن است در مغز استخوان وجود داشته باشند.

یک تومور استخوانی اولیه در خود استخوان شکل می گیرد. سرطان های استخوان حقیقی (یا اولیه)  را سارکوم می نامند. سارکوم ها سرطان هایی هستند که در استخوان، عضله، بافت رشته ای، رگ های خونی، بافت چربی و همچنین دیگر بافت ها شکل می گیرند.

چندین نوع از تومورهای استخوانی وجود دارد. نام آنها بر اساس ناحیه ای از استخوان یا بافت پیرامونی که تحت تأثیر قرار داده و همچنین سلول های تشکیل دهنده آن گذاشته شده است. بعضی از تومورهای استخوانی اولیه خوش خیم (غیر سرطانی) بوده و بقیه بدخیم (سرطانی) اند. اغلب سرطان های استخوان سارکوم ها هستند.

تومورهای استخوانی خوش خیم

تومور های خوش خیم به بافت ها و اعضای دیگر سرایت نمی کنند و معمولا مرگ آفرین نیستند. آنها عموماً با جراحی درمان می شوند. شامل:

  • استیود استیوما
  • استیوبلاستوما
  • استیوکندروما
  • آنکندروما
  • کندرومایکسود

تومورهای استخوانی بدخیم

استیوسارکوم: شایع ترین سرطان استخوان اولیه است. این سرطان در سلول های استخوانی آغاز می شود. اغلب در جوانان بین 10تا30 سال رخ میدهد، اما در حدود 10% از موارد سن فرد بین 60تا70 است. به ندرت در افراد میانسال رخ می دهد، و فراوانی آن در مردان بیشتر از زنان است. این تومورها اغلب در استخوان های دست، پا و لگن شکل می گیرند.

کندروسارکوم: یک سرطان سلول های غضروفی است. دومین سرطان شایع استخوان است. این سرطان در بین افراد کوچکتر از 20سال بسیار نادر است. بعد از سن 20سال، خطر ابتلا به آن افزایش پیدا می کند تا سن 75 . فراوانی آن بین زنان و مردان یکسان است.

کندروسارکوم ها می توانند هرجایی که غضروف وجود داشته باشد شکل بگیرند. اغلب در استخوان هایی مثل لگن، پا یا دست به وجود می آیند. گاهی نیز در نای، هنجره و قفسه سینه. دیگر نواحی شامل شانه، دنده و جمجمه می شود.

تومورهای خوش خیم غضروف شایع تر از نوع بدخیم آن هستند که آنها را آنکندروما می نامند. نوع دیگری از تومورهای خوش خیم غضروف، یک بیرون زدگی در استخوان دارای غضروف است که استیوکندروما نامیده می شود. این تومورهای خوش خیم به ندرت سرطانی می شوند. در افرادی که دارای تعداد زیادی از این تومورها هستند مقداری شانس ابتلا به سرطان بیشتر است اما باز هم شایع نیست.

کندروسارکوم ها بر اساس درجه که سرعت رشد آن را مشخص می کند، طبقه بندی می شوند. درجه ها توسط آسیب شناس (پزشکی که متخصص آزمایش و بررسی نمونه های بافتی در زیر میکروسکوپ است) تخصیص می یابند. هرچه که درجه کمتر باشد، سرعت رشد سرطان نیز کمتر خواهد بود. وقتی که یک سرطان با سرعت کمی رشد کند، احتمال گسترش آن کاهش می یابد. اغلب کندروسارکوم ها دارای درجه کم یا متوسط هستند. کندروسارکوم های با درجه بالا که شانس گسترش زیادی دارند، کمتر شایع هستند.

برخی کندروسارکوم ها ویژگی های خاص خود را دارند. این نوع از کندروسارکوم ها می توانند پیش شناخت متفاوتی نسبت به کندروسارکوم های معمول داشته باشند.

  • کندروسارکوم ناهمسان: مانند کندروسارکوم های معمول شروع می شود اما بعد از آن بعضی از بخش های تومور به سلول هایی همانند آنچه که در سارکوم با درجه بالا وجود دارد تبدیل می شوند. این نوع از کندروسارکوم بیشتر در افراد مسن رخ داده و تهاجمی تر از کندروسارکوم های معمولی هستند.
  • کندروسارکوم های شفاف سلول: نادر هستند و به آرامی رشد می کنند. ندرتا به دیگر بخش های بدن سرایت می کنند مگر اینکه از مکان اصلی بازگشته باشند.
  • کندروسارکوم مزنکیمال: می تواند به سرعت رشد کند اما مثل تومور اوینگ، نسبت به پرتودرمانی و شیمی درمانی حساس است.

تومور اوینگ: سومین سرطان استخوان اولیه شایع است، و دومین در بین کودکان، نوجوانان، و جوانان است. این سرطان به نام پزشکی که برای اولین آن را تشخیص داد است. اغلب تومورهای اوینگ در استخوان ها شکل می گیرند، اما می توانند در دیگر بافت ها یا اعضا نیز رخ دهند. شایع ترین موقعیت این سرطان، لگن، قفسه سینه، و استخوان های بلند دست و پاست. این سرطان در بین کودکان بسیار شایع است و در میان آسیایی ها و آفریقایی ها نیز بسیار نادر است.

هیستیوکتومای رشته ای بدخیم: بیشتر در بافت های نرم (بافت های اتصالی مثل لیگامن، تاندون، چربی و عضله) رخ می دهد تا در استخوان ها. همچنین این سرطان با نام سارکوم همسان چندشکلی نیز شناخته می شود، بخصوص زمانی که در بافت های نرم شکل می گیرد. زمانی که در استخوان ها رخ بدهد معمولا پاها را تحت تاثیر قرار می دهد یا دست ها. این سرطان اغلب در افراد میانسال و مسن رخ می دهد و در بین کودکان نادر است. معمولا به صورت موضعی رشد می کند، اما می نواند به مکان های دور مثل ریه نیز سرایت کند.

فیبروسارکوم: این نوع دیگری از سرطان است که بیشتر در بافت های نرم شکل می گیرد تا استخوان ها. معمولا در افراد میانسال و مسن رخ می دهد. استخوان های دست، پا و فک اغلب تحت تاثیر قرار می گیرند.

تومورهای استخوانی غول پیکر: این نوع از تومورهای استخوانی اولیه شکل های خوش خیم و بدخیم دارد. شکل خوش خیم آن شایع تر است. تومورهای استخوانی غول پیکر معمولا استخوان های دست یا پا را در در جوانان و میانسالان تحت تاثیر قرار می دهند. اغلب به مکان های دور سرایت نمی کنند، اما پس از جراحی بازگشت پذیرند. این اتفاق ممکن است چندین بار رخ دهد. با هر بازگشت، احتمال اینکه تومور به دیگر بخش های بدن گسترش یابد بیشتر می شود. به ندرت، یک تومور استخوانی غول پیکر بدون بازگشت به دیگر بخش های بدن سرایت می کند.

کوردوم: این تومور استخوانی اولیه معمولا در جمجمه و ستون فقرات شکل می گیرد. اغلب در افراد بزرگتر از 30سال رخ داده و شیوع 2برابری در مردان نسبت به زنان دارد. کوردوما به آرامی رشد کرده و اغلب به بخش های دیگر بدن سرایت نمی کند، اما اگر به طور کامل برداشته نشوند در همان منطقه قبلی رشد می کنند. غدد لنفاوی، شش ها، و کبد شایع ترین مناطق برای شیوع تومور ثانویه هستند.


دیگر سرطان های استخوان

لنفوم های غیرهوچکینی

این لنفوم به طور کلی در غدد لنفاوی شکل می گیرد اما بعضی اوقات از استخوان شروع می شود. لنفوم غیرهوچکینی اولیه ی استخوان اغلب یک بیماری گسترش یافته است زیرا چندین ناحیه در بدن معمولا درگیر هستند. نگرش همانند دیگر لنفوم های غیرهوچکینی با زیرگروه و مرحله یکسان است. لنفوم های اولیه استخوان همانند لنفوم هایی که در غدد لنفاوی شکل می گیرند درمان می شوند - نه مثل یک سارکوم اولیه استخوان.

میلوم های چندگانه

اغلب در استخوان ها شکل می گیرند، اما پزشکان آن را به عنوان اولیه استخوان در نظر نمی گیرند چون از سلول های پلاسمای مغز استخوان نشأت می گیرد. هرچند باعث تخریب استخوان می شود. میلوم می تواند در ابتدا به صورت یک تومور تنها در یک استخوان خاص تشخیص داده شود، اما اغلب به مغز دیگر استخوان ها نیز سرایت می کند.

آمار کلیدی درباره سرطان استخوان

انجمن سرطان آمریکا درمورد سرطان استخوان و مفاصل در سال 2015 پیش بینی کرده است:

  • حدود 2970 مورد جدید تشخیص داده خواهد شد
  • حدود 1490 مورد مرگ ناشی از این سرطان ها روی خواهد داد

سرطان های اولیه استخوان کمتر از 0.2% کل سرطان ها را به خود اختصاص داده است.

در بزرگسالان، بیش از 40% از سرطان های اولیه استخوان، کندروسارکوم هستند. همچنین استیوسارکوم 28%، کوردوم10%، تومورهای اوینگ8%، و فیبروسارکوم های بدخیم4% را دارند.

بزرگسالاندر کودکان و جوانان(کمتر از20سال) استیوسارکوم 26%، تومور اوینگ 34، و کندروسارکوم 6%.

کندروسارکوم ها اغلب در بزرگسالان رخ می دهد با میانگین سنی 51سال. در کمتر از 5% موارد سن فرد کمتر از 20 سال است.

کوردوم نیز در بین بزرگسالان شایع تر است. کمتر از 5% موارد سن فرد کمتر از 20 سال است.

استیوسارکوم ها و تومورهای اوینگ اغلب در کودکان و جوانان روی می دهند. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

فاکتورهای خطرساز سرطان استخوان

یک فاکتور خطرساز هرچیزی است که بر شانس ابتلای شما به یک بیماری مثل سرطان تاثیر بگذارد.

 سرطان های مختلف فاکتورهای خطرساز متفاوتی دارند. برای مثال، قرار گرفتن پوست در معرض تابش شدید خورشید یک فاکتور خطرساز برای سرطان پوست است. کشیدن سیگار یک فاکتور خطرساز برای سرطان های ریه، دهان، حنجره، مثانه، کلیه، و بسیاری از دیگر ارگان هاست. اما دارا بودن یک فاکتور خطرساز، یا حتی چندین، به این معنا نیست شما مبتلا به بیماری خواهید شد. بیشتر افراد مبتلا به سرطان استخوان هیچ گونه فاکتور خطرساز مشخصی ندارند.


اختلالات ژنتیکی

تعداد بسیار کمی از سرطان های استخوان (بخصوص استیوسارکوم) ارثی بوده و در اثر نقص در برخی ژن های خاص ایجاد می شوند.

استیوسارکوم

کودکان دارای سندروم های ارثی نادر شانس بالایی برای تشکیل استیوسارکوم دارند.

  • سندروم لی - فرومنی افراد را مستعد ابتلا انواع مختلف سرطان ها می کند از جمله، سرطان پستان، مغز، استیوسارکوم، و دیگر انواع سارکوم ها. بیشتر این موارد در اثر یک جهش تومور در ژن CHEK2 ایجاد می شوند، اما بعضی نیز در اثر جهش در ژن* .
  • سندروم دیگری که شامل سرطان استخوان می شود، سندروم روتموند توماسون است. کودکان دارای این سندروم کوتاه قد بوده، دارای مشکلات اسکلتی و اگزمای پوستی هستند. همچنین آنها مستعد تشکیل استیوسارکوم هستند. این سندروم ناشی از تغییرات غیر عادی در ژن REQL2 است.
  • رتینوبلاستوم: یک سرطان نادر چشم در کودکان است که می تواند ارثی باشد. نوع ارثی آن در اثر یک جهش ژن RB1 ایجاد می شود. آنهایی که دارای این جهش هستند، شانس زیادی برای تشکیل سارکوم در استخوان و بافت نرم را دارند. همچنین اگر پرتودرمانی برای درمان رتینوبلاستوم مورد استفاده قرار بگیرد، خطر ایجاد استیوسارکوم در استخوان های اطراف چشم افزایش پیدا می کند.

در نهایت، خانواده هایی وجود دارند که چندین نفر از آنها که دارای استیوسارکوم بوده هیچ گونه تغییرات ارثی در ژن هایشان وجود نداشته است. نقص های ژنتیکی که باعث ایجاد سرطان در خانواده ها می شوند هنوز شناخته نشده اند.

کندروسارکوم ها

سندروم چندگانه استیوکاندروم یک حالت ارثی است که باعث ایجاد برآمدگی در استخوان های فرد می شود. این برآمدگی ها اغلب از جنس غضروف هستند. می توانند دردناک باشد و باعث شکستگی استخوان شوند. این اختلال از جهش در هر یک از سه ژن EXT1 , EXT2 , EXT3 ناشی می شود. بیماران دارای این حالت خطر بالای کندروسارکوم را دارند.

یک آنکندروم یک تومور غضروفی خوش خیم است در استخوان ها رشد می کند. افرادی که تعداد زیادی از این تومورها را دارند حالتی به نام آنکندروماتوسیس چندگانه را دارا هستند. خطر بالایی نیز برای تشکیل کندروسارکوم ها دارند.

کوردوم

کوردوم ها در برخی خانواده ها وجود دارند. ژن مربوط به آن تاکنون شناخته نشده است، اما کوردوم خانوادگی به تغییرات در کروموزوم 7 مرتبط است.

بیماران دارای سندرومتوبروز اسکلروزیس، که می تواند در اثر نقص در هر کدام از ژن های TSC1 یا TSC2 ایجاد شود، خطر بالایی برای ابتلا به کوردوم در کودکی دارند.


بیماری پاژه

بیماری پاژه یک حالت خوش خیم اما پیش سرطانی است که یک یا چند استخوان را تحت تاثیر قرار می دهد. در نتیجه ی شکل گیری بافت استخوانی غیرعادی ایجاد می شود و اغب در افراد بالای 50سال رخ می دهد. استخوان های متأثر سنگین، ضخیم و شکننده هستند. از استخوان های نرمال ضعیف تر بوده و شکننده ترند. اغلب اوقات بیماری پاژه مرگ آفرین نیست. سرطان استخوان (معمولا استیوسارکوم) در حدود 1% از بیماران مبتلا به پاژه رخ می دهد، معمولا زمانی که تعداد زیادی از استخوان ها درگیر شده اند.


پرتو

استخوان هایی که در معرض پرتوهای یونیزه شده قرار می گیرند، ممکن است خطر بالایی برای ابتلا به سرطان استخوان داشته باشند. یک اشعه ایکس معمولی از یک استخوان خطرناک نیست، اما قرار گرفتن در معرض حجم زیادی از پرتوها خطرناک است. برای مثال، پرتودرمانی برای معالجه سرطان ممکن است سرطان جدیدی را در یکی از استخوان های ناحیه درمانی ایجاد کند. داشتن سن کم، و دوز زیاد پرتو خطر ابتلا به سرطان استخوان را افزایش می دهد.

قرار گرفتن در معرض مواد رادیواکتیو مانند رادیوم و استرونسیوم نیز می تواند باعث سرطان استخوان شود چرا که این مواد در استخوان ها پخش می شوند.

پرتوهای یونیزه نشده، مثل میکروویو ها، میدان های الکترومغناطیسی ناشی از خطوط برق، تلفن های همراه، و لوازم خانگی خطر ابتلا به سرطان استخوان را افزایش نمی دهند.


پیوند مغز استخوان

استیوسارکوم در تعداد کمی از افرادی که پیوند مغز استخوان داشته اند گزارش شده است.


صدمه دیدگی

این که آسیب وارده بر استخوان می تواند باعث سرطان استخوان شود، هرگز اثبات نشده است. بسیاری از افراد مبتلا به سرطان استخوان آسیب وارده به آن قسمت از استخوان خود را به یاد می آورند. بسیاری از پزشکان بر این باورند که این باعث سرطان نمی شود، اما سرطان باعث شده است تا تصادفی یا آسیبی که به استخوانشان وارد شده را به یاد بیاورند.

 چه چیزی باعث سرطان استخوان می شود؟

علت دقیق اکثر سرطان های استخوان نامعلوم است. هرچند، دانشمندان دریافته اند که سرطان های استخوان به عوامل مختلفی مربوط می شود که در بخش فاکتورهای خطرساز به آنها اشاره شد. اغلب افراد مبتلا به سرطان استخوان هیچ گونه فاکتور خطرساز ندارند. تحقیق در این مورد در حال انجام است.

دانشمندان پیشرفت زیادی درباره فهم اینکه چگونه برخی تغییرات مشخص در دی ان ای فرد می تواند باعث شود تا سلول های نرمال سرطانی شوند، داشته اند. دی ان ای حاوی دستورالعمل تمام افعالی است که سلول های ما انجام می دهند. ما معمولا شبیه والدین خود هستیم چرا که آنها منبع دی ان ای ما هستند. هرچند، دی ان ای تنها بر شکل ظاهری ما تاثیر نمی گذارد. بر شانس برای ابتلا به بیماری های خاص مثل برخی انواع سرطان نیز اثر می گذارد.

دی ان ای به بخش هایی به نام ژن تقسیم می شود. ژن ها دستور ساخت پروتئین ها را حمل می کنند، مولکول هایی که کاربرد سلول ها را مشخص می کند. برخی ژن ها حاوی برخی دستورات کنترلی در زمان رشد و تقسیم سلولی هستند. ژن هایی که تقسیم سلولی را تسریع می بخشند، آنکوژن نامیده می شوند. بقیه که تقسیم سلولی را کند می کنند یا باعث مرگ سلول ها در زمان درست خود می شوند ژن سرکوبگر تومور نام دارند. سرطان ها  می توانند در اثر جهش های دی ان  که باعث فعالسازی آنکوژن ها و غیرفعال کردن ژن های سرکوبگر می شوند ایجاد شوند. برخی افراد مبتلا به سرطان دارای جهش های دی ان ای هستند که از والدین خود به ارث برده اند. این جهش ها خطر ابتلا به بیماری را افزایش می دهد.

جهش های دی ان ای که باعث برخی انواع ارثی سرطان استخوان می شوند، شناخته شده اند. در بسیاری از موارد، از آزمایشات ژنتیک می توان استفاده کرد اگر فردی یکی از این جهش ها را دارا باشد.

اغلب سرطان های استخوان در اثر جهش های ارثی نیستند. این جهش ها در طول عمر فرد رخ می دهد. این جهش ها ممکن است در نتیجه قرار گرفتن در معرض پرتو یا مواد شیمیایی سرطان زا ایجاد شوند اما اغلب هیچ دلیل مشخصی ندارند. این جهش ها تنها در سلول های سرطانی وجود داشته و به فرزندان بیمار منتقل نمی شود.

دانشمندان در حال تحقيق بر روی این فرآیند هستند اما هنوز نقاط تاریکی وجود دارد. همانطور که دانسته هایشان افزایش می یابد، امید بیشتری برای درمان سرطان استخوان پیدا می کنند.

پیشگیری از سرطان استخوان

تغییرات در الگوی زندگی می تواند از بروز بسیاری از سرطان ها پیشگیری کند. هرچند، هیچ گونه تغییری که بتواند از سرطان استخوان جلوگیری کند شناخته نشده است.


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

تشخیص زودرس سرطان استخوان

آزمایشات به صورت روتین انجام می گیرند تا مراحل اولیه برخی سرطان ها را قبل از بروز علایم شناسایی کنند. تاکنون هیچ آزمایش بخصوصی برای تشخیص زودرس سرطان استخوان شناخته نشده است. بهترین راهکار توجه داشتن به علایم و نشانه های این بیماری است. 

علایم و نشانه های سرطان استخوان

درد

درد در استخوان درگیر معمول ترین شکایت بیماران مبتلا به سرطان استخوان است. در ابتدا، درد ثابت نیست. ممکن است شبها و یا هنگام استفاده از استخوان درد بیشتر شود. وقتی سرطان پیشرفت می کند، درد به صورت دائم وجود خواهد داشت. درد در هنگام فعالیت افزایش یافته و فرد ممکن است هنگام راه رفتن لنگ بزند.

تورم

تورم در ناحیه دردناک تا هفته ها اتفاق نمی افتد. احتمال احساس یک توده در ناحیه تومور وجود دارد.

سرطان استخوان های گردن ممکن است باعث ایجاد یک توده در گلو شود که اشکال در بلع و تنفس را به همراه خواهد داشت.

شکستگی ها

سرطان استخوان می تواند استخوانی را که در آن شکل گرفته است را ضعیف کند، اما اغلب استخوان نمی شکند. افراد دچار شکستگی معمولا یک درد ناگهانی و شدید را در دست یا پا توصیف می کنند.

دیگر علایم

سرطان در استخوان های ستون فقرات به اعصاب فشار وارد کرده باعث بی حسی و ضعف می شوند.

سرطان می تواند باعث کاهش وزن و خستگی شود. اگر سرطان به ارگان های داخلی سرایت کند علایم دیگری را نیز بروز خواهد داد. برای مثال، اگر به ریه برسد، ممکن است دچار تنگی نفس شوید.

هرکدام از این علایم اغلب به دلایلی غیر از سرطان هستند، مثل آسیب یا ورم. اگر این علایم به مدت طولانی ادامه پیدا کرد می بایست به پزشک مراجعه کنید.

تشخیص سرطان استخوان

علایم بیمار، تست بدنی، نتایج تصویربرداری، و آزمایش خون می توانند سرطان استخوان را نشان دهند. اما در اغلب موارد، پزشکان می بایست این احتمال را با بررسی یک نمونه از بافت یا سلول تایید کند.

دیگر بیماری ها، مثل عفونت استخوانی، ممکن نتایجی مشابه سرطان در آزمایشات به همراه داشته باشد.

تشخیص صحیح یک تومور استخوانی اغلب به تجمیع اطلاعات درباره مکان آن (کدام استخوان و حتی کدام بخش از آن)، تصویر اشعه ایکس، و بررسی زیر میکروسکوپ بستگی دارد.

از آنجا که متاستاز یک استخوان می تواند علایم و نشانه هایی مشابه یک سرطان استخوان اولیه داشته باشد، بسیاری از پزشکان از بیوپسی برای تشخیص اولین متاساز استخوان بیمار استفاده می کنند. بعد از آن، متاستاز های استخوانی دیگر معمولا با اشعه ایکس و تصویربرداری مشخص می شوند.


تصویربرداری برای تشخیص سرطان استخوان

اشعه ایکس

اغب سرطان های استخوان با اشعه ایکس مشخص می شوند. استخوان در محل سرطان به صورت ترک خورده دیده می شود. سرطان می تواند به صورت یک حفره در استخوان نیز دیده شود. بعضی اوقات پزشکان می توانند یک تومور را اطراف یک نقص در استخوان مشاهده کنند که ممکن است به  بافت های اطراف نیز سرایت کند. رادیولوژیست می تواند بگوید که آیا یک تومور به صورتی که در اشعه ایکس نمایان شد بدخیم است یا نه، اما بیوپسی با قطعیت مشخص می کند.

اشعه ایکس بر روی قفسه سینه انجام می گیرد تا مشخص شود آیا سرطان استخوان به ریه رسیده است یا خیر.

سی تی اسکن

یک فرآیند اشعه ایکس است که تصاویری با جزییات کامل را از بدن ارائه می دهد. به جای گرفتن یک تصویر، مثل اشعه ایکس معمولی، یک اسکنر سی تی، همانطور که به دور شما می چرخد چندین تصویر می گیرد. یک کامپیوتر سپس تصاویر را ادغام کرده و به صورت برشی از بدن نمایش می دهد.

یک اسکنر سی تی به صورت یک دونات بزرگ توصیف می شود، با یک تخت باریک در میان آن که شما بر روی آن می خوابید. سی تی از اشعه ایکس معمولی بیشتر طول می کشد، ممکن است ناخوشايند باشد.

سی تی در مرحله بندی سرطان مفید است. مشخص می کند که آیا سرطان به ریه، کبد یا دیگر بخش ها سرایت کرده است یا خیر. این اسکن ها همچنین غدد لنفاوی و اعضای دور را نیز که ممکن است سرطان متاستازیک وجود داشته باشد، نشان می دهد.

قبل از آزمایش 1یا2 واحد مایع کنتراست می نوشید که تصویر شکم و روده را واضح می کند. ممکن است مایع دیگری را نیز به صورت وریدی دریافت کنید که ساختارهای بدن مشخص تر شوند.

این تزریق ممکن است باعث بروز حساسیت شود. با استفاده از دارو می توان آن را برطرف کرد.

سی تی همچنین مورد استفاده قرار می گیرد تا سوزن بیوپسی را به مکان دقیق متاستاز هدایت کند. برای این فرآیند، به نام بیوپسی با کمک سی تی، بیمار بر روی تخت سی تی باقی می ماند و یک رادیولوژست سوزن بیوپسی را به توده وارد می کند.

ام آر آی

از امواج رادیویی و آهن رباهای یوی به جای اشعه ایکس استفاده می کند. انرژی ساطع شده از امواج رادیویی جذب شده و سپس طبق الگویی متناسب با نوع بافت و بیماری به تصویر کشیده می شود. یک کامپیوتر این الگو را به تصاویر با جزییات از بخش های بدن تبدیل می کند. بعضی اوقات یک مایع کنتراست به نام گادلینوم تزریق می شود تا تومور بهتر دیده شود.

ام آر آی اغلب بهترین تست برای تومور استخوانی است. بخصوص برای دیدن مغز و نخاع مفیدند. از سی تی اسکن ناخوشايند ترند چون زمان بیشتری می برند، مکان قرارگیری محدودتر است و همچنین ماشین به دلیل صدای ماشین.

اسکن استخوان رادیونوکلید

این فرآیند به تشخیص اینکه آیا سرطان به دیگر استخوان ها گسترش یافته است یا خیر کمک می کند. آن می تواند متاستاز را سریع تر از اشعه ایکس های معمول شناسایی کند. اسکن های استخوان همچنین می توانند میزان آسیب وارده به استخوان را مشخص کنند.

برای این تست، به بیمار ماده رادیواکتیو به نام دیسفسفونات تزریق می شود. مقدار آن بسیار کم بوده و اثرات بلندمدتی ندارد. این ماده جذب سلول های استخوانی معیوب می شود. نواحی آسیب دیده استخوان در تصاویر بر اساس شدت از خاکستری تا سیاه دیده می شود. این نواحی سرطان متاستازیک احتمالی را نشان می دهد اما ورم، عفونت، یا دیگر بیماری های استخوانی نیز الگوهای مشابهی دارند. برای تمیز دادن این حالات، تیم درمانی سرطان می تواند از تصویربرداری های دیگر یا بیوپسی استخوان استفاده کنند.

برش نگاری با گسیل پوزیترون

از گلوکز که حاوی یک اتم رادیواکتیو است استفاده می کند. یک دوربین خاص می تواند رادیواکتیویته را شناسایی کند. سلول های سرطانی مقادیر زیادی از قند رادیواکتیو را جذب می کند به دلیل نرخ بالای متابولیسم آن. این اسکن برای تشخیص سرطان در کل بدن مورد استفاده قرار می گیرد. بعضی اوقات نیز می تواند مشخص کند که یک تومور سرطانی است یا خوش خیم. با سی تی اسکن ترکیب می شود تا تشخیص دقیق تری داده شود.


بیوپسی

یک بیوپسی نمونه ای برداشته شده از تومور است که زیر میکروسکوپ بررسی می شود. این تنها راهی است برای تشخیص این که تومور سرطانی است و دیگر انواع بیماری های استخوانی نیست.  اگر سرطان باشد، بیوپسی می تواند به پزشک بگوید که آیا این یک سرطان استخوان اولیه است یا سرطان در جای دیگری شروع شده و به استخوان سرایت کرده است. چندین نوع نمونه از بافت و سلول برای تشخیص سرطان استخوان مورد استفاده قرار می گیرد.

جراح متد بیوپسی را با توجه به خوش خیم یا بدخیم بودن و نوع تومور انتخاب می کند. برخی از انواع تومورهای استخوانی از نمونه های بیوپسی سوزنی قابل تشخیص هستند اما نمونه های بزرگتر (از جراحی بیوپسی) برای تشخیص دیگر انواع موردنیاز است. اگر جراح تصمیم داشته باشد که تومور را به طور کامل بردارد نیز بر انتخاب نوع بیوپسی اثر می گذارد. انتخاب غلط نوع بیوپسی می تواند بعضی اوقات کار را برای جراح سخت کند تا تومور را به طور کامل بردارد بدون این که مجبور شود قسمتی یا کل دست یا پای دارای تومور را نیز بردارد. همچنین ممکن است باعث شود تا سرطان گسترش یابد.

بیوپسی سوزنی

دو نوع بیوپسی سوزنی وجود دارد: بیوپسی ظریف و بیوپسی مرکزی. در هر دو مورد ابتدا از یک بی حسی موضعی استفاده می شود. برای بیوپسی ظریف، پزشک از یک سوزن بسیار نازک برای برداشتن مقداری جزیی از تومور استفاده می کند. بعضی اوقات، پزشک با لمس ناحیه احتمالی سوزن را وارد می کند. اگر تومور در عمق واقع شده باشد، از سی تی کمک می گیرد. این را بیوپسی با استفاده از سی تی می نامند و اغلب توسط یک متخصص اشعه ایکس با نام رادیولوژست مداخله گر انجام می گیرد. در یک بیوپسی مرکزی، پزشک از سوزنی بزرگتر برای برداشتن حجمی استوانه ای از بافت استفاده می کند. بسیاری از متخصصان بر این باورند که یک بیوپسی مرکزی در تشخیص یک سرطان استخوان اولیه موثرتر از بیوپسی ظریف است.

بیوپسی جراحی

در این فرآیند، یک جراح نیاز دارد تا مقداری از پوست را بشکافد تا مقدار کمی از بافت را بردارد. این را همچنین بیوپسی شکافی می نامند. اگر کل تومور برداشته شود، آن را بیوپسی برشی می نامند. این بیوپسی ها در بیهوشی کامل بیمار صورت می گیرد. آن را همچنین می توان با مسدود کردن اعصاب که ناحیه وسیعی را بی حس می کند، انجام داد. اگر این نوع از بیوپسی مورد نیاز باشد، این مهم است که جراحی که بعدا قرار است سرطان را بردارد خود وی بیوپسی را انجام دهد. 

مرحله بندی سرطان استخوان

مرحله بندی فرآیندی است که به پزشک می گوید سرطان به چه میزانی گسترده شده است. نشان می دهد که آیا سرطان گسترش یافته و اینکه به چه میزانی. درمان و پیش بینی سرطان های استخوان به میزان زیادی به مرحله ی سرطان در هنگام تشخیص بستگی دارد.

سیستم مرحله بندی AJCC

سیستم آمریکایی برای مرحله بندی تمام سرطان های استخوان مورد استفاده قرار می گیرد. 4فاکتور را ترکیب می کند تا مرحله را مشخص کند با استفاده از حرف اول ویژگی های تومور (سایز آن و اینکه آیا بیشتر از یک نقطه از استخوان است)، سرایت به غدد لنفاوی، متاستاز به اعضای دور، و درجه تومور. درجه تومور بر اساس میزان غیرعادی بودن سلول هاست. هرچه میزان آن بیشتر باشد، سلول ها غیرعادی تر نمایان می شوند. سرطان های با درجات بالا رشد و گسترش سریع تری نسبت به تومورهای با درجات پایین تر است.

این اطلاعات درباره تومور، غدد لنفاوی، متاستاز و درجه در یک فرآیند به نام گروه بندی مرحله ای تجمیع می شوند.

مراحل T در سرطان استخوان

  • TX: تومور اولیه قابل اندازه گیری نیست
  • T0: هیچ گونه شواهدی دال بر وجود تومور
  • T1: تومور 8 سانت است یا کمتر
  • T2: تومور بزرگتر از 8سانت است
  • T3: تومور در جای دیگر غیر از یک نقطه از یک استخوان نیز وجود دارد

مراحل N در سرطان استخوان

  • N0: سرطان به غدد لنفاوی نزدیک سرایت نکرده است
  • N1: سرطان به غدد لنفاوی نزدیک رسیده است

مراحل M در سرطان استخوان

  • M0: سرطان به خارج از استخوان سرایت نکرده است
  • M1: متاستاز دور

- M1a: سرطان فقط به ریه رسیده است

- M1b: سرطان به دیگر مناطق نیز رسیده است


درجات سرطان استخوان

  • G1 - G2 : درجه پایین
  • G3 - G4 : درجه بالا

گروه بندی مرحله ای TNM

پس از آنکه مراحل T , N و درجه سرطان استخوان مشخص شد، مراحل به صورت یک مرحله کلی تجمیع می گردد. فرآیند تخصیص یک مرحله را گروه بندی مرحله ای می نامند.

مرحله 1 :  تمام تومورهای این مرحله درجه پایین بوده و بیرون از استخوان سرایت نکرده اند.

  • Stage IA: T1, N0, M0, G1-G2 :  تومور 8 سانت یا کمتر است.
  • Stage IB: T2 or T3, N0, M0, G1-G2: تومور یا بزرگتر از 8سانت است یا در بیش از یک نقطه در استخوان وجود دارد.

مرحله 2 : تومورها درجه بالا بوده اما به بیرون از استخوان سرایت نکرده اند.

  • Stage IIA: T1, N0, M0, G3-G4: تومور 8سانت یا کمتر است
  • Stage IIB: T2, N0, M0, G3-G4: تومور بزرگتر از 8سانت است

Stage III: T3, N0, M0, G3-G4: مرحله 3 : تومورها هنوز به بیرون از استخوان سرایت نکرده اند اما در بیش از یک نقطه از استخوان وجود دارند و درجه بالا هستند.

مرحله 4 : تومورها به بیرون از استخوان سرایت کرده اند و می توانند هر درجه ای داشته باشند.

  • Stage IVA: Any T, N0, M1a, G1-G4:  تومور به ریه رسیده است
  • Stage IVB: Any T, N1, any M, G1-G4 OR Any T, any N, M1b, G1-G4: تومور به غدد لنفاوی پیرامون یا مناطقی غیر از ریه سرایت کرده است

اگرچه این سیستم مرحله بندی به صورت فراگیر مقبول است و برای اکثر سرطان ها مورد استفاده قرار می گیرد، متخصصان سرطان استخوان مایلند تا با ساده سازی مراحل را به موضعی و متاستازیک تقسیم کنند. مراحل 1، 2و3 موضعی و مرحله 4 متاستازیک است. 

آمار بقای سرطان استخوان

پزشکان از این آمار به عنوان یک راه استاندارد برای پیش بینی وضع فرد استفاده می کنند. برخی بیماران مبتلا به سرطان مایلند نرخ بقای افرادی که در موقعیت خود بوده اند را بدانند، در حالی که دیگران تمایلی ندارند.

نرخ بقای 5 ساله به درصدی از بیماران اشاره دارد که حداقل 5سال پس از تشخیص سرطان شان زنده مانده اند. البته بسیاری از آنها خیلی بیشتر از 5سال نیز عمر کرده اند.

نرخ بقای نسبی 5ساله فرض را بر این داشته است که برخی بیماران به دلایلی غیر از سرطان جان باخته اند و بقای مشاهده شده را با میزان در افراد بدون سرطان مقایسه کرده است. این راه بهتری برای مشاهده اثر سرطان بر بقاست.

برای دستیابی به نرخ بقای 5ساله، پزشک می بایست بیمارانی را که حداقل پنج سال پیش درمان شده اند را در نظر بگیرد. بهبود درمان پس از آن زمان پیش بینی امیدوارکننده تری را برای بیمارانی که تازه مبتلا به سرطان شده اند به همراه داشته باشد.

نرخ بقا اغلب بر پایه نتایج قبلی تعداد زیادی از مبتلایان است، اما آنها نمی توانند پیش بینی کنند که برای یک فرد خاص چه اتفاقی می افتد. فاکتورهای زیادی بر شرایط یک فرد تأثیر می گذارد مثل نوع و درجه سرطان، سن، موقعیت مکانی سرطان، اندازه آن، و نوع درمان.

در همه موارد سرطان استخوان در بزرگسالان و کودکان، نرخ بقای نسبی 5ساله تقریبا 70% است. برای بزرگسالان، شایع ترین سرطان استخوان کندروسارکوم است که در 80% موارد نرخ بقای نسبی 5ساله است.  


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

درمان سرطان استخوان

اطلاعات کلی درمان

بسته به نوع و مرحله سرطان شما ممکن است به بیش از یک نوع درمان نیاز داشته باشید. پزشکان در تیم درمانی شما شامل:

  • جراح ارتوپدی
  • آنکلوژیست ارتوپدی
  • آنکلوژیست پرتودرمانی
  • آنکلوژیست دارویی

بسیاری از دیگر متخصصان نیز در درمان شما سهیم اند، مثل پرستاران، روانشناسان، مددکاران اجتماعی و متخصصان توانبخشی.

انواع عمده درمان سرطان:

  • جراحی
  • پرتودرمانی
  • شیمی درمانی
  • درمان هدفمند

جراحی برای سرطان استخوان

جراحی درمان اصلی برای اغلب سرطان های استخوان است. همچنین از آن برای بیوپسی نیز استفاده می شود. بیوپسی و درمان جراحی، اعمال جداگانه ای هستند اما مهم است که پزشک از هر دو استفاده کند. در بهترین حالت یک جراح هردو کار را انجام می دهد. انجام بیوپسی از یک محل نادرست می تواند ممکن است مشکلاتی را هنگام جراحی ایجاد کند. بعضی اوقات یک بیوپسی ضعیف به قطع عضو هنگام جراحی می انجامد.

هدف اصلی جراحی برداشت سرطان به طور کامل است. اگر حتی تعداد کمی از سلول های سرطانی نیز باقی بمانند، ممکن است دوباره تومور را شکل بدهند. برای اطمینان حاصل کردن از این موضوع، جراحان تومور به علاوه مقداری از بافت نرمال پیرامونی را برمی دارند. این را برش گسترده می نامند. برداشت مقداری از بافت نرمال، ما را مطمئن می سازد که کل سرطان برداشته شده است. پس از جراحی، یک آسیب شناس بافت نرمال برداشته شده را در زیر میکروسکوپ بررسی کرده تا ببیند در لبه های آن سلول های سرطانی وجود دارد. اگر وجود داشته باشد، لبه ها را مثبت می نامند. لبه های مثبت به این معناست که مقداری از سرطان باقی مانده است. زمانی که در لبه ها هیچ سلول سرطانی مشاهده نشد، لبه ها را منفی، تمیز و واضح است. یک برش گسترده همراه با لبه های پاک خطر بازگشت سرطان را به حداقل می رساند.

تومورهای موجود در دست و پا

بعضی اوقات لازم است کل عضو قطع شود. اما اغلب اوقات جراح می تواند سرطان را بدون قطع عضو بردارد. این را جراحی بازیابی عضو می نامند. در انتخاب روش درمانی، در نظر گرفتن این که تمام انواع جراحی مزایا و معایب خود را دارند مهم است. برای مثال، اگرچه برای بسیاری از افراد جراحی بازیابی مقبول تر است، اما بسیار پیچیده و سخت تر است. هر دو عمل نرخ بقای کلی یکسانی دارند. مطالعات بر روی کیفیت زندگی افراد پس از عمل تفاوتی جزیی را بین دو روش نشان می دهد. شاید بیشترین نگرانی در بین جوانان است درباره اثرات اجتماعی عملشان. مسائل احساسی مهم هستند و بیماران را می بایست حمایت و تشویق کرد.

بعد از هر دو روش، توانبخشی می بایست انجام گیرد که می تواند سخت ترین بخش درمان باشد. اگر امکان داشته باشد، بیمار می بایست متخصص توانبخشی را قبل از عمل ملاقات کند.

قطع عضو : هنگام استفاده از آن برای درمان سرطان، قسمتی از عضو دارای تومور، برخی بافت های سالم بالای آن و هر چیزی در پایین آن برداشته خواهد شد. در گذشته، قطع عضو تنها راه درمان سرطان استخوان در دست و پا بود. اکنون، این عمل زمانی انجام می گیرد که جراحی بازیابی عضو را نتوان انجام داد. برای مثال، زمانی به قطع عضو نیاز است که برداشتن کامل سرطان مستلزم برداشتن اعصاب اصلی، رگ ها یا عضلات باشد که عملا عضو را از کار می اندازد.

ام آر آی و بررسی بافت توسط آسیب شناس در زمان جراحی به جراح کمک می کند تا چه مقدار از دست یا پا را قطع کند. پس از عمل، پوست و عضلات پوششی را بر روی استخوان قطع شده تشکیل می دهند. بر روی این پوشش یک عضو مصنوعی قرار می گیرد. بیمار استفاده از آن را هنگام توانبخشی می آموزد. با فیزیوتراپی مناسب افراد 3تا6 ماه پس از قطع پا می توانند راه بروند.

جراحی بازیابی عضو : هدف از آن برداشت کامل سرطان و در عین حال حفظ کارکرد عضو است. بیش از 90% بیماران مبتلا به سرطان استخوان، می تواند عضوشان را بازیابی کنند. این نوع جراحی بسیار پیچیده بوده و نیازمند مهارت و تجربه کافی است. چالش جراح برداشتن کامل سرطان و حفظ تاندون ها، اعصاب و عروق پیرامون است. این همیشه امکانپذیر نیست. اگر یک سرطان به این ساختارها رسیده باشد، آنها می بایست همراه با تومور برداشته شوند. این بعضی اوقات باعث می شود که عضو دردناک یا بدون استفاده شود. در آن صورت قطع عضو بهترین روش است.

در این نوع جراحی، یک شکاف وسیع صورت می گیرد تا تومور برداشته شود. برای جایگزینی استخوان از دست رفته از یک پیوند مصنوعی استفاده می شود. این استخوان مصنوعی از فلز و دیگر مواد ساخته شده است که می تواند بسیار پیشرفته باشد. چون ممکن است از آنها در کودکان در حال رشد استفاده شود، بعضی از آنها قابلیت تغییر اندازه دارند.

به جراحی بیشتر ممکن است نیاز باشد اگر استخوان مصنوعی شکسته شد یا عفونت کرد. بیماران با جراحی بازیابی ممکن است ظرف 5سال به جراحی های دیگری نیز نیاز داشته باشند و برخی نیز در نهایت به قطع عضو نیاز پیدا خواهند کرد.

توانبخشی پس از جراحی بازیابی بسیار شدیدتر از قطع عضو است. به طور متوسط یک سال طول می کشد تا فرد راه رفتن را پس از جراحی پا بیاموزد. اگر بیمار در برنامه توانبخشی شرکت نکند، دست یا پای بازیابی شده ممکن است از کار بیفتد.

جراحی بازسازی : اگر پا تا میانه استخوان ران قطع شود بخش پایینی پا می تواند به استخوان ران متصل شود. مچ پای قدیمی، زانوی پای جدید می شود. این جراحی را روتیشنپلاستی می نامند. یک استخوان مصنوعی استفاده می شود تا طول پا را به اندازه پای سالم بکند.

اگر تومور در قسمت بالایی بازو باشد، پس از جراحی قسمت پایینی دست دوباره متصل می گردد. این کار دست را برای بیمار حفظ می کند اما بسیار کوتاه تر.

تومورها در مناطق دیگر

سرطان استخوان در لگن با برش وسیع درمان می شود. اگر نیاز باشد از پیوند استخوان نیز استفاده می شود.

برای یک تومور در استخوان فک پایینی، نیمی از فک برداشته خواهد شد و سپس با استخوان هایی از بخش های دیگر بدن جایگزین می شود.

برای تومورهایی در مناطقی مثل ستون فقرات یا جمجمه، ممکن است یک برش وسیع ایمن امکان نداشته باشد. سرطان ها در این استخوان ها ممکن است به ترکیب درمان هایی مثل کورتاژ، سرمادرمانی و پرتودرمانی نیاز باشد.

کورتاژ: در این فرآیند، پزشک تومور را بدون بریدن بخشی از استخوان در می آورد. یک حفره ای در استخوان به وجود می آید. در بعضی موارد پس از آنکه قسمت عمده تومور برداشته شد، جراح بر روی بافت های پیرامون کار می کند تا سلول های باقی مانده از تومور را بکشد. این با سرمادرمانی یا همبند استخوانی صورت می گیرد.

سرمادرمانی : در این درمان، نیتروژن مایع به درون حفره تزریق می شود. این ماده بسیار سرد، سلول های سرطانی را با فریز کردن می کشد. این درمان را کرایوتراپی نیز می نامند. پس از آن حفره را می توان با پیوند استخوان پر کرد.

همبند استخوان: ابتدا مایع است و سپس شروع به سفت شدن می کند. آن را به صورت مایع می توان وارد حفره استخوان کرد. زمانی که سفت شد، گرمای زیادی تولید می کند. این گرما هرگونه سلول سرطانی باقی مانده را از بین می برد. این امکان باعث می شود تا از آن در برخی از انواع تومورهای استخوانی بدون استفاده از کرایو بهره برد.

درمان جراحی برای متاستاز

برای درمان سرطان استخوان، آن را به همراه هر گونه متاستاز می بایست با جراحی به طور کامل برداشت. شش ها شایع ترین مکان برای گسترش سرطان استخوان اند. جراحی برای برداشتن متاستاز های سرطان استخوان در شش ها می بایست بسیار با دقت صورت بگیرد. قبل از عمل جراح تعداد تومورها، موقعیت آنها، اندازه شان، و وضع عمومی بیمار را در نظر می گیرد.

سی تی اسکن سینه تمام تومورها را نشان نمی دهد. جراح می بایست انتظار تومورهای بیشتر حین جراحی را داشته باشد.

برداشت کامل متاستاز های ریه تنها راه درمان است. هرچند، همه متاستاز های ریه قابل برداشت نیست. برخی تومورها خیلی بزرگ و نزدیک به جاهای حساس در سینه (عروق خونی بزرگ) می بایست با احتیاط برداشته شوند. بیمارانی که وضع عمومی شان خوب نیست (به دلیل تغذیه ضعیف، یا مشکلات قلبی،کبدی و کلیوی) ممکن است قادر نباشند استرس بیهوشی و جراحی را تحمل کنند. 

 پرتودرمانی برای سرطان استخوان

از اشعه هایی با انرژی بالا برای کشتن سلول های سرطانی استفاده می کند. پرتودرمانی با تابش بیرونی از پرتوهایی بیرون از متمرکز بر روی سرطان استفاده می کند. این نوع از پرتودرمانی برای درمان سرطان استخوان آزمایش شده است.

اغلب سرطان های استخوان به راحتی با پرتو کشته نمی شوند و به دوز بالایی نیاز است. این دوز بالا می تواند به ساختارهای سالم مثل اعصاب نیز آسیب بزند. به همین دلیل است که پرتودرمانی به عنوان درمان اصلی در نظر گرفته نمی شود (به استثنای تومورهای اوینگ). معمولا پرتودرمانی برای درمان سرطان های استخوانی استفاده می شود که قابل برداشت نیستند. همچنین از آن می توان بعد از عمل استفاده کرد اگر سلول های سرطانی در لبه های بافت برداشته شده موجود باشند. اگر سرطان پس از درمان بازگشت، پرتودرمانی می تواند برای تخفیف درد و ورم استفاده شود.

پرتودرمانی با شدت متغیر

این فرم پیشرفته پرتودرمانی با تابش بیرونی است. با این تکنیک، یک کامپیوتر تابش پرتو را با شکل تومور مطابقت داده و شدت آن را تنظیم می کند. پرتو از جهات مختلف به تومور می تابد تا میزان پرتو وارد شده به بافت سالم را کاهش دهد. این باعث می شود تا با افزایش دوز پرتو آسیب کمتری به بافت های نرمال برسد.

تابش پروتون

نوع خاصی از پرتودرمانی است که از پروتون به جای اشعه ایکس برای کشتن سلول های سرطانی استفاده می کند. پروتون ها ذراتی با بار مثبت هستند که درون تمام اتم ها یافت می شوند. آنها آسیب کمی به بافت ها می زنند و در از بین بردن سلول های سرطانی بسیار خوب هستند. این باعث می شود تا دوز بالایی از پرتو به تومور تابانده شود بدون آنکه به بافت های پیرامون آسبب زده شود. این روش مستلزم تجهیزات بسیار پیشرفته ای است و در تمام مراکز درمانی موجود نیست. این نوع از پرتودرمانی در درمان کندروسارکوم ها و کوردوم های جمجمه بسیار مفید است.


عوارض جانبی

عوارض جانبی پرتودرمانی بستگی به موقعیت ناحیه درمانی و میزان پرتو مصرفی است. برخی عوارض شایع:

  • خستگی
  • بی اشتهایی
  • تغییرات پوستی در ناحیه درمانی؛ از قرمز شدن و ریزش مو گرفته تا گرمی و پوست پوست شدن
  • کم خونی
  • تهوع، استفراغ، اسهال (این ها اگر پرتودرمانی بر روی شکم انجام شود شایع ترند)

 شیمی درمانی برای سرطان استخوان

استفاده از دارو برای درمان سرطان. یک درمان سیستمیک است. یعنی داروها وارد جریان خون شده و سلول های سرطانی را در کل بدن از بین می برد.

شیمو اغلب بخشی از درمان استیوسارکوم و سارکوم اوینگ است اما معمولا برای دیگر سرطان های استخوان مثل کوردوم و کندروسارکوم استفاده نمی شود چرا که مفید واقع نمی شود. برای برخی انواع خاص کندروسارکوم ها می تواند استفاده شود.

شیمو بعضی اوقات برای سرطان استخوانی استفاده می شود که از طریق جریان خون به شش ها و دیگر ارگان ها رسیده است. داروهایی که عمدتاً در درمان سرطان استخوان استفاده می شود عبارت است از:

  • دوگزوروبیسین
  • سیسپلاتین
  • کاربوپلاتین
  • اتوپوساید
  • ایفویفامید
  • سیکلوفوسفامید
  • متوترگزات
  • ویکریستین

معمولا چندین دارو باهم استفاده می شوند. برای مثال ترکیبی بسیار شایع سیسپلاتین و دوگزوروبیسین است یا ایفوفسامید و اتوپوساید یا ایفوفسامید و دوگزوروبیسین.


عوارض جانبی شیمی درمانی

شیمو سلول های سرطانی را می کشد اما در عین حال به سلول های نرمال نیز آسیب می زند. عوارض جانبی بستگی به نوع دارو، میزان آن و طول دوره درمان دارد. برخی عوارض شایع :

  • تهوع و استفراغ
  • بی اشتهایی
  • ریزش مو
  • زخم در دهان

شیمی درمانی می تواند به سلول های خونساز مغز استخوان و غدد لنفاوی آسیب برساند پس بیماران ممکن است دچار کم خونی شوند. در نتیجه ی آن:

  • افزایش احتمال عفونت (تعداد بسیار کم گلبول سفید)
  • خونریزی و کبودی بعد از خراش های جزیی ( کمبود پلاکت)
  • خستگی و تنگی نفس ( کمبود گلبول قرمز)

برخی عوارض جانبی مخصوص داروهای خاص هستند. برخی عوارض جانبی نادر هستند اما ممکن.

ایفوسفامید و سیکلوفوسفامید می توانند به مثانه آسیب زده و باعث خونی شدن ادرار شوند. این مشکل با استفاده از دارویی به نام مسنا حل می شود.

سیسپلاتین ممکن است به اعصاب آسیب بزند و مشکلاتی مثل بی حسی، مورمور شدن، حتی درد در دست و پا را به همراه داشته باشد. آسیب کلیوی نیز ممکن است رخ دهد. استفاده زیاد از مایعات قبل و بعد از مصرف دارو می تواند از عوارض جانبی جلوگیری کند. سیسپلاتین می تواند بعضاً مشکلات شنوایی نیز ایجاد کند. اغلب بیماران در شنیدن صداهای بلند به مشکل بر می خورند.

به مرور زمان، دوگزروبیسین می تواند به قلب آسیب بزند. خطر این موضوع با افزایش دوز مصرفی بیشتر نیز می شود. قبل از مصرف آن، پزشک ممکن است عملکرد قلب شما بررسی کند تا مطمئن شود که استفاده از دارو بی خطر است.

پزشکان و پرستاران به دقت عوارض جانبی را زیر نظر دارند. اکثر عوارض جانبی درمان دارند، اما جلوگیری از عوارض جانبی عمده مهم تر است. اکثر، ونه همه، عوارض جانبی در نهایت پس از درمان خاتمه می یابند.

حین درمان، پزشک شما ممکن است آزمایشاتی را انجام دهد تا از سلامت کبد، کلیه و مغز استخوان شما اطمینان حاصل کند.

  • تست کامل خون: میزان گلبول های سفید و قرمز و پلاکت ها
  • بررسی مواد شیمیایی: اندازه گیری برخی مواد شیمیایی خاص موجود در خون برای بررسی عملکرد کبد و کلیه.

اگر یک دارو به شنوایی آسیب بزند، پزشک ممکن است تست شنوایی را نیز تجویز کند.

درمان هدفمند برای سرطان استخوان

هرچه محققان بیشتر درباره تغییرات مولکولی و ژنتیکی در سلول ها که به سرطان می انجامد می آموزند، داروهای جدیدی را برای مقابله با این تغییرات تولید می کنند. این داروها را داروهای درمان هدفمند می نامند که متفاوت با داروهای شیمی درمانی معمول عمل کرده و عوارض جانبی متفاوتی نیز دارند. داروهای هدفمند بخصوص در بیماری هایی مثل کوردوم و دیگر سرطان های استخوانی که شیمو موثر نیست، مفیدند.

ایماتینیب

برخی کوردوم ها نقص های ژنتیکی دارند که پروتیین هایی را تولید میکنند که سیگنال هایی را می فرستند که باعث رشد سلول ها می شوند. ایماتینیب یک داروی درمان هدفمند است که ارسال سیگنال از این ژن ها را متوقف می سازد. این می تواند باعث شود تومورها رشدشان متوقف شده یا حتی مقداری نیز کوچک شوند. ایماتینیب برای درمان کوردوم هایی استفاده می شود که گسترش یافته اند یا پس از درمان بازگشت داشته اند. برای سالها از آن استفاده شده است، اما توسط سازمان غذا و دارو برای درمان این نوع سرطان تایید نشده است بلکه برای انواع شایع تر سرطان.

این دارو به صورت قرص یک بار در روز همراه با غذا مصرف می شود. عوارض جانبی شاید در آن خفیف بوده مثل اسهال، تهوع، درد عضلانی، و خستگی. برخی افراد ممکن است راش های پوستی پیدا کنند. ترشح مایع دور چشم، پاها، و شکم نیز می تواند مشکلی دیگر باشد.

دنوسوماب

یک پادتن تک تاگی است که به یک پروتئین به نام رنک لیگاند می چسبد. رنک لیگاند به سلول هایی به نام استیوکلاست می گوید تا استخوان را بشکنند، اما زمانیکه دنوسوماب به آن می چسبد، آن عمل متوقف می شود. در بیمارانی با تومورهای غول پیکر که یا پس از درمان بازگشته اند یا با جراحی قابل برداشت نیستند، دنوسوماب می تواند برای کنترل تومور مفید واقع شود.

برای درمان تومورهای غول پیکر، این دارو هفتگی به زیر پوست تزریق می شود، به مدت 4 هفته، و بعد هر چهار هفته یکبار. اکثراً، ماه ها طول می کشد تا تومور کوچک شود.

اغلب عوارض جانبی ملایم بوده مثل بدن درد، سردرد و تهوع. عارضه ی جانبی نادر ولی بسیار آزاردهنده ی دنوسوماب، آسیب به آرواره است. این عارضه اغلب به صورت یک زخم باز در فک ظاهر می شود که بهبود نیز نمی یابد. ممکن است به از دست دادن دندان یا عفونت آرواره بیانجامد. پزشکان دلیل آن را نمی دانند، اما ممکن با کشیدن دندان حین مصرف دارو آغاز شود. بهترین درمان نیز مشخص نیست، جز توقف مصرف دنوسوماب. حفظ بهداشت دهان با استفاده از نخ دندان، مسواک، محکم بودن دندان مصنوعی و چکاپ منظم دندان ها می تواند از آن جلوگیری کند. 

درمان های تکمیلی و جایگزین

وقتی شما مبتلا به سرطان باشید هر کسی از اطرافیان شما روش درمانی خاصی را برای شما تجویز می کند از جمله استفاده از ویتامین ها، داروهای گیاهی و رژیم های خاص، یا طب سوزنی و ماساژ.

دقیقا درمان های مکمل و جایگزین چه هستند؟

درمان های مکمل، درمان هایی هستند که در کنار مراقبت های دارویی معمول صورت می گیرند. درمان های جایگزین، درمان هایی هستند که به جای روش درمانی پزشک استفاده می شوند.

درمان های مکمل: اغلب آنها برای معالجه سرطان توصیه نمی شوند. عمدتاً، آنها برای ایجاد احساس بهتر در مریض مورد استفاده قرار می گیرند. برخی از آنها شامل مدیتیشن برای کاهش استرس، طب سوزنی برای تخفیف درد، یا چای نعنا برای رفع تهوع. برخی از درمان های مکمل ثابت شده است که مفیدند، برخی ثابت نشده است اما تعداد کمی مضر شناخته شده اند.

درمان های جایگزین: می توانند برای درمان سرطان مورد استفاده قرار بگیرند. امنیت و تاثیر این درمان ها در آزمایشات بالینی به اثبات نرسیده است. بعضی ممکن است خطرناک و حتی مرگ آفرین باشند. اما بزرگترین خطر این است شما شانس استفاده از درمان های دارویی معمول را از دست می دهید. تاخیر یا اخلال در روند درمان دارویی این زمان را به سرطان می دهد تا رشد کند و اثربخشی درمان نیز کاهش می یابد.

اطلاعات بیشتر

دلیل اینکه چرا مبتلایان به سرطان به درمان های جایگزین می اندیشند واضح است. می خواهند هر آنچه که می توانند برای جنگیدن با سرطان انجام دهند. ایده ی یک درمان را عوارض جانبی کم جذاب است. برخی درمان های دارویی مثل شیمی درمانیسخت بوده یا اثرگذار نباشند. اما حقیقت این است که هیچ کدام از درمان های جایگزین برای درمان سرطان اثبات نشده اند.

انتخاب با شماست

تصمیم در مورد چگونگی درمان و مدیریت سرطان بر عهده شماست. اگر می خواهید از درمان غیر استاندارد استفاده کنید، هر آنچه می توانید اطلاعات در مورد آن کسب کنید. با اطلاعات کافی می توانید بهترین روش را با مزایای بیشتر و کمترین معایب انتخاب کنید. 

درمان برخی سرطان های استخوان خاص

کندروسارکوم

پس از تشخیص با بیوپسی، جراحی برای برداشتن تومور انجام می گیرد. برای یک کندروسارکوم درجه پایین در یک دست یا پا، کورتاژ با کرایو یک انتخاب است. اگر تومور درجه بالا باشد، جراحی بازیابی عضو می تواند انجام گیرد. بعضی اوقات نیز قطع عضو نیاز است. اگر کندروسارکوم به ریه سرایت کرده باشد و تعداد کمی متاستاز وجود داشته باشد، با جراحی برداشته می شوند.

کندروسارکوم های جمجمه سخت معالجه می شوند. برداشت کامل با جراحی مشکل است، و ممکن است عوارض جانبی جدی به همراه داشته باشد. برخی تومورهای درجه پایین با کورتاژ و کرایو درمان می شوند.

بعضاً بیمار با پرتودرمانی معالجه می شود. از آنجا که کندروسارکوم نسبت به پرتو مقاوم است، دوز بالایی نیاز است. پرتوافکنی پروتون می تواند برای این تومورها مفید واقع شود.

شیمی درمانی اغلب برای درمان کندروسارکوم توصیه نمی شود. چرا که اکثر کندروسارکوم ها به شیمو مقاوم اند. اما برای برخی انواع خاص آن می توان از شیمو استفاده کرد. برای مثال، کندروسارکوم همسان را می توان مثل استیوسارکوم با شیمو و متعاقب آن جراحی و سپس شیمو بیشتر درمان کرد. بیماران با کندروسارکوم مسنکیمال نیز قبل از جراحی شیمو دریافت می کنند. این تومورها را همانند تومورهای اوینگ و سارکوم های بافت نرم درمان می کنند.

هیستیوکتوم رشته ای بدخیم

مانند استیوسارکوم درمان می شود. معمولا ابتدا بیمار شیمی درمانی شده تا تومور کوچک شود. سپس تومور و برخی بافت های سالم پیرامون برداشته می شود. پس از آن، استخوان با پیوند بازسازی می شود. قطع عضو به ندرت لازم می شود. در برخی موارد شیمی درمانی نیز پس از جراحی صورت می گیرد.

فیبروسارکوم

جراحی درمان عمده است، با هدف برداشت تومور و مقداری از استخوان نرمال پیرامون. پرتودرمانی نیز برخی اوقات پس از جراحی صورت می گیرد اگر پزشک مشکوک به باقی ماندن مقداری از سرطان باشد. پرتودرمانی بعضاً به جای جراحی استفاده می شود اگر تومور را نتوان به طور کامل برداشت.  همچنین اگر فیبروسارکوم پس از جراحی بازگردد نیز از پرتودرمانی استفاده می شود.

تومورهای غول پیکر استخوان

عمدتاً با جراحی درمان می شوند. جراحی های نختلفی استفاده می شود، بسته به سایز و موقعیت تومور. یک انتخاب برش وسیع است. یعنی برداشتن بخشی از استخوان حاوی تومور، و جایگزینی آن با یک پیوند استخوان یا عضو مصنوعی. اگر این عمل بدون وارد کردن آسیب جدی به حرکت عضو یا بافت های پیرامون انجام گیرد، شانس زیادی برای موفقیت دارد.

دیگر انتخاب کورتاژ و متعاقب آن کرایو است. حفره درون استخوان بعد با پیوند پر می شود.

پرتودرمانی نیز می تواند برای تومورهای استخوانی غول پیکر استفاده شود اگر جراحی بدون آسیب به بافت های حسی اطراف ممکن نباشد- مثل جمجمه و ستون فقرات. پرتودرمانی معمولا برای تومورهای غول پیکر استفاده نمی شود چرا که اگر تومورها به طور کامل از بین نروند ممکن است شانس بازگشت فرم بدخیم افزایش یابد.

قطع عضو به ندرت برای تومورهای غول پیکر انجام می گیرد.

اگر یک تومور غول پیکر به دیگر بخش ها سرایت یابد، شش ها بیشترین آسیب را می بینند. اگر تعداد متاستاز های شش ها کم باشد، امکان برداشت آنها با جراحی نیز وجود دارد. متاستاز هایی که قابل برداشت نباشند با پرتو یا داروی دنوسوماب درمان می شوند.

کوردوم

این تومور اولیه استخوان اغلب در جمجمه و ستون فقرات ایجاد می شود. بهترین درمان آن یک برش وسیع است برای برداشتن کامل تومور مقداری از بافت های نرمال اطراف. این همواره امکانپذیر نیست چرا که ستون فقرات و اعصاب نزدیک آن نیز ممکن است درگیر شوند. در این صورت هر مقداری از تومور که ممکن باشد برداشته می شود.

پرتودرمانی معمولاً پس از جراحی انجام می گیرد شانس بازگشت تومور را کاهش دهد. پرتوافکنی پروتون، تنها یا با پرتودرمانی با شدت متغیر مورد استفاده قرار می گیرد.

ایماتینیب معمولا برای کوردومی استفاده می شود که به طور وسیعی گسترش یافته است. به ندرت می تواند تومور را کوچک کند، اما اغلب رشد آن را برای مدتی متوقف می کند. مطالعات بر روی اضافه کردن دیگر داروها به ایماتینیب زمانی که از کار افتاد، در حال انجام است. شیمو نیز ممکن است انجام گیرد، اما تاکنون اثر قابل توجهی نداشته است. کوردوم احتمال بازگشت دارد، حتی 10سال یا بیشتر، پس مراقبت طولانی مدت نیاز است. 

چه چیزهایی را از پزشک خود درباره سرطان استخوان می بایست بپرسید؟

  • چه نوعی از سرطان استخوان را دارم؟
  • آیا سرطان من به بیرون از مکان اولیه خود سرایت کرده است؟
  • مرحله سرطان من چیست و معنای آن چیست؟
  • چه انتخاب های درمانی دارم؟
  • چه چیزی را شما پیشنهاد می کنید و چرا؟
  • چه خطرات یا عوارض جانبی درمان پیشنهادی شما دارد؟
  • احتمال بازگشت سرطان من با این برنامه درمانی چقدر است؟
  • چه کاری را باید انجام دهم تا برای درمان آماده شوم؟
  • با توجه به دانسته های شما درباره سرطان من، تا چه زمانی زنده خواهم ماند؟

ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

پس از درمان سرطان استخوان چه اتفاقی می افتد؟

برای برخی مبتلایان به سرطان، درمان می تواند کل یا بخشی از سرطان را بردارد. اتمام درمان هم جذاب است و هم ترسناک. شما ممکن است پس از اتمام درمان احساس راحتی کنید، اما به سختی می توانید نگران بازگشت سرطان نباشید.

برای دیگر افراد، سرطان ممکن است هرگز به طور کامل برطرف نشود. این افراد درمان های مرتب با شیمی درمانی، پرتو، یا دیگر روش ها را دریافت خواهند کرد تا سرطان شان کنترل شود. آموختن زندگی همراه با سرطان سخت و ترسناک است.

مراقبت های بعدی

زمانی که درمان پایان می پذیرد، پزشکان شما باز هم شما را به دقت زیر نظر خواهند داشت. مهم است که به تمام قرار ملاقات های بعدی خود بروید. حین این جلسات، پزشکان درباره مشکلات احتمالی از شما خواهند پرسید و از آزمایشات برای بررسی نشانه های سرطان یا عوارض جانبی درمان استفاده خواهند کرد. تقریبا تمام درمان های سرطان عوارض جانبی دارند. برخی چند هفته طول می کشد اما بعضی دیگر تا آخر عمر.

پس از جراحی وسیع استخوان، یک برنامه توانبخشی و فیزیوتراپی نقش مهمی را در این که به شما کمک کند تا هر آنچه که ممکن است شما توانایی خود بازیابی کنید.

رفتن به ملاقات یک پزشک جدید

در برخی زمان ها حین درمان ممکن است بخواهید پیش پزشکی بروید که هیچ چیری درباره سابقه پزشکی شما نمی داند. می بایست تمام جزییات بیماری و درمان خود را به وی بگویید.

حتما موارد زیر را در دست داشته باشید:

  • یک کپی از گزارش پاتولوژی بیوپسی ها و جراحی ها
  • کپی از گزارش جراحی
  • خلاصه پرتودرمانی
  • خلاصه برگه ترخیص
  • لیست داروهای شیمی درمانی و دوز آنها
  • کپی از اشعه ایکس و دیگر تصویربرداری ها

آیا امکان گرفتن سرطان دیگری بعد از سرطان استخوان وجود دارد؟

بازماندگان سرطان ممکن است از مشکلات فراوانی رنج ببرند اما بزرگترین نگرانی شان بازگشت دوباره سرطان است. برخی از آنها نیز ممکن است بعدها سرطان غیر مرتبطی بگیرند. این را سرطان دوم می نامند. فرقی نمی کند چه سرطانی داشته اید، این امکان وجود دارد که سرطان دیگری بگیرید.

متأسفانه، درمان یک سرطان به این معنی نیست که سرطان دیگری نخواهید گرفت. در واقع، برخی انواع سرطان و درمان های سرطان با خطر بالای ابتلا به سرطان دوم مرتبط است.

بازماندگان سرطان استخوان و مفاصل هر سرطان دومی را می توانند بگیرند اما خطر ابتلا به یک سرطان استخوان دیگر بالاست. بعضی اوقات از همان نوع تومور اولیه است. برای مثال، کسی که کندروسارکوم گرفته است می تواند استیوسارکوم بگیرد. سارکوم یک بافت نرم نیز اغلب پس از یک سرطان استخوان یا مفاصل بسیار محتمل است.

بازماندگان سرطان استخوان و مفاصل همچنین خطر بالای ابتلا به این سرطان ها را دارند:

  • ریه
  • مری
  • معده
  • روده بزرگ
  • کبد
  • پانکراس
  • لوسمی حاد میلوییدی

خطر لوسمی مرتبط است با درمان به وسیله شیمی درمانی 

اقدامات بعد از درمان سرطان استخوان

پس از اتمام درمان نیز می بایست به طور منظم به ملاقات پزشک خود بروید و از مشکلات احتمالی خود بگویید. انجام آزمایشات و تصویربرداری های مختلف برای بررسی علایم و نشانه های احتمالی ضروری است.

تمام بیماران می بایست از دخانيات دوری کنند. استعمال دخانيات شانس ابتلا به بسیاری از سرطان ها و همچنین بروز سرطان دوم پس از سرطان استخوان را افزایش می دهد.

به منظور برقراری سلامت کامل بازماندگان می بایست:

  • دستیابی و حفظ وزن ایده آل
  • داشتن یک الگوی زندگی فعال از نظر فیزیکی
  • مصرف رژیم غذایی سالم با تأکید بر غذاهای گیاهی
  • محدود کردن استفاده از الکل

این مراحل همچنین خطر ابتلا به برخی سرطان ها را نیز کاهش می دهد.

تغییرات سبک زندگی پس از درمان سرطان استخوان

این واقعیت که شما سرطان داشته اید را نمی توان تغییر داد. آن چه قابل تغییر است نحوه زندگی شما در ادامه است - انتخاب هایی را انجام بدهید که هم شما را سالم نگه دارد و هم احساس خوبی را در شما بوجود آورد.

انتخاب هایی سالم تر

برای بسیاری از افراد، تشخیص سرطان باعث می شود تا بر روی سلامت خود بیش از گذشته تمرکز کنند. شما می توانید تلاش کنید تا بهتر بخورید و بیشتر ورزش کنید. مصرف الکل را کاهش داده و سیگار را ترک کنید. سطح استرس خود را کنترل کنید.

تغذیه بهتر

تغذیه درست می تواند برای هر کسی سخت باشد، اما می تواند سخت تر هم شود حین و پس از درمان سرطان. سرطان ممکن است ذایقه شما را نیز تغییر دهد. احساس تهوع خواهید داشت. ممکن است زمانی دوست نداشته باشید بخورید و ناخواسته لاغر شوید. یا حتی ناخواسته چاق شوید. تمام این ها آزاردهنده خواهد بود.

اگر درمان باعث تغییرات در وزن و عادات غذایی شما شد، هرآنچه در توان دارید انجام دهید و در نظر داشته باشید که این مشکلات به مرور زمان بهتر خواهد شد. ممکن است با مصرف وعده غذایی خود هر 2یا 3 ساعت احساس بهتری داشته باشید. یکی از مهمترین مسائل پس از درمان سرطان داشتن یک رژیم غذایی سالم است.

فرسودگی، خستگی، و ورزش

خستگی بیش از حد را فرسودگی می نامند که در بین افراد تحت درمان سرطان شایع است. این یک خستگی عادی نیست، بلکه ناتوانی شدید است که با استراحت نیز بهبود نمی یابد. برای برخی افراد، فرسودگی تا مدت طولانی پس از درمان ادامه می یابد، که ورزش کردن را برای آنها سخت می کند. اما ورزش می تواند فرسودگی را کاهش دهد. مطالعات نشان داده است که بیمارانی که دارای یک برنامه تمرینی متناسب با نیازهای خود دارند، از نظر فیزیکی و روانی احساس بهتری دارند.

اگر شما بیمار بوده اید و در طول درمان چندان فعال نبودید، طبیعی است که تناسب، تحمل و قدرت عضلانی شما تحلیل برود. هر برنامه تمرینی می بایست متناسب با وضعیت شما باشد. داشتن یک حریف تمرینی و همراه بودن خانواده و دوستان می تواند انگیزه فراوانی را در شما ایجاد کند. اگر خسته می شوید می بایست با استراحت بین تمرینات تعادل را برقرار کنید.

در نظر داشته باشید که فعالیت ورزشی سلامت جسمی و روانی شما را تامین می کند.

  • تناسب قلبی عروقی شما را تقویت می کند
  • همراه با تغذیه مناسب، شما را در وزن ایده آل نگه می دارد
  • عضلات شما را قوی تر می کند
  • فرسودگی را کاهش داده و به شما کمک می کند تا انرژی بیشتری کسب کنید
  • نگرانی و افسردگی را کاهش می دهد
  • احساس شادابی بیشتری خواهید داشت
  • احساس بهتری نسبت به خود خواهید داشت  

سرطان استخوان چه تاثیری بر سلامت روانی خواهد داشت؟

پس اتمام درمان، شما خود را در محاصره احساسات مختلف خواهید دید. ممکن است در مورد مرگ فکر کنید. یا ممکن است در مورد آثاری که سرطان بر خانواده، دوستان و زندگی شما داشته است آگاه شوید. مسائلی ناخواسته نیز ممکن است باعث احساس نگرانی شود. مثلاً ممکن است کاهش مراجعه به تیم پزشکی بیشتر با خود بودن باعث نگرانی شود.

شما نیاز به حمایت و پشتیبانی دارید از طرف خانواده، آشنایان، دوستان و گروه های مذهبی. آنچه برای شما مناسب است بستگی به شخصیت و موقعیت شما دارد. برخی در گروه های دو نفره دانشگاهی راحت ترند برخی نیز قرار گرفتن در جمع. 

 اگر درمان سرطان دیگر تأثيرگذار نبود

اگر سرطان به رشد خود ادامه داد یا پس از درمان بازگشت، این احتمال وجود دارد که یک برنامه درمانی دیگر بتواند سرطان را معالجه کند یا حداقل آن را تا حدی تضعیف کند که شما بتوانید بیشتر عمر کنید. اما زمانی که یک فرد چندین روش درمانی را امتحان کرده و سرطان بهبود نیافت، احتمال دارد که سرطان به تمام درمان ها مقاوم شده باشد. اگر این گونه باشد باید مزایای روش درمانی جدید را نسبت به مضرات آن سنجید.

این احتمالآ سخت ترین بخش نبرد شما با سرطان است - زمانی که شما روش های مختلف درمانی را امتحان کرده اید و هیچ بهبودی حاصل نشده است.

اگر می خواهید تا هر زمانی به درمان ادامه دهید می بایست به مزایای آن در برابر خطرات بیاندیشید. در بسیاری از موارد، پزشکتان می تواند تاثیر درمان را تخمین بزند. برای مثال، پزشک ممکن است که بگوید که شیمی درمانی یا پرتودرمانی بیشتر 1% احتمال دارد اثر کند. برخی حتی ممکن است این را هم بخواهند امتحان کنند.

فرقی نمی کند انتخاب شما چیست، شما نیاز دارید تا احساس خوب داشته باشید. حتماً هرگونه علایم احتمالی را درمان کنید، مثل تهوع یا درد. این را درمان مسکن می نامند.

درمان مسکن به تسکین علایم کمک می کند اما بیماری را درمان نمی کند. در طول درمان سرطان می تواند صورت بگیرد یا حتى می تواند خود برای درمان سرطان به کار گرفته شود. تفاوت در هدف است- هدف اصلی درمان مسکن بهبود کیفیت زندگی شماست. بعضی اوقات درمان هایی که برای کنترل علایم شما صورت می گیرد همانی است که برای درمان سرطان به کار گرفته می شود.  برای مثال، پرتودرمانی ممکن است برای تخفیف درد استخوان ناشی از سرطان به کار گرفته شود. یا شیمو برای تضعیف تومور و جلوگیری از مسدود شدن روده استفاده شود. اما این همان درمانی نیست که برای درمان سرطان مورد استفاده قرار می گیرد.

در زمانی ممکن است شما از مراقبت های آسایشگاهی بهره ببرید. این مراقبت ویژه فرد را درمان می کند و نه بیماری را. تمرکز آن بر روی کیفیت زندگی است و نه طول آن. اغلب اوقات، در خانه صورت می گیرد. سرطان شما ممکن است مشکلاتی را ایجاد کند که ممکن است نیاز به مدیریت داشته باشد. باید بدانید که دریافت این مراقبت ها به معنای پایان درمان هایی مثل شیمی درمانی و پرتودرمانی است، اما به این معنا نیست که مشکلات ناشی از سرطان خود را نمی توانید درمان کنید.

امیدواری نیز بسیار مهم است. شاید امید شما به درمان سرطان چندان نباشد اما هنوز امید به داشتن لحظاتی شاد با خانواده و دوستان وجود دارد. توقف در این نقطه از درمان سرطان این امکان را به شما می دهد تا بر روی مسائل مهم زندگی خود تمرکز کنید. شاید سرطان خارج از کنترل باشد ولی هنوز شما انتخاب های دیگری را نیز دارید.

تازه های تحقیق بر روی سرطان استخوان و درمان آن

تحقیق بر روی سرطان استخوان هم اکنون در بسیاری از مراکز پزشکی، بیمارستان دانشگاه ها، و دیگر موسسات در حال انجام است. در حال حاضر چندین آزمایش بالینی با تمرکز بر روی سرطان استخوان در حال پیگیری است.

شیمی درمانی

بعضی آزمایشات بالینی به دنبال راه هایی هستند برای ترکیب جراحی، پرتودرمانی، شیمی درمانی و داروهای درمان هدفمند. یک مطالعه یافته است که ترکیب داروی شیمو سیکلوفوسفامید و داروی هدفمند سیرولیموس می تواند رشد کندروسارکوم ها را متوقف کند.

درمان هدفمند

داروهای درمان هدفمند متفاوت با شیمو های استاندارد عمل می کنند. این داروها برخی ژن ها و پروتئین های خاص را در سلول های سرطانی هدف می گیرند.

یک مثال این داروها ایماتینیب است که برخی پروتئین های خاص را در سلول های سرطانی در کوردوم هدف می گیرند. اضافه کردن دارویی دیگر به آن مثل سیرولیموس یا سیسپلاتین می تواند رشد کوردوم را متوقف کند در زمانی که ایماتینیب بی اثر شده است. دارویی دیگر، پانوبینوستات، ترکیب آن با ایماتینیب برای درمان کوردوم در حال مطالعه است.

لاپاتینیل یک داروی هدفمند دیگر است که برای درمان کوردوم می تواند مفید باشد. در یک مطالعه بر روی بیماران دارای تومورهایی که تعداد زیادی ژن * و پروتئین * دارند، نشان داده شد که این دارو در تضعیف تومورها و توقف رشدشان مؤثر است.

برخی کوردوم ها مقادیر زیادی از آسیب فاکتور رشدی همانند انسولین را از خود بروز داده اند. در این باره مطالعاتی می بایست بر روی یافتن پادتن هایی برای مقابله آن صورت گیرد.

مطالعه بر روی دیگر داروهای هدفمند هم اکنون در حال انجام است، مثل نیلوتینیب و داساتینیب در کوردوم، و پازوپانیب، اورولیموس، و ویسمودجیب در کندروسارکوم.

پرتودرمانی

شایع ترین نوع پرتودرمانی مورد استفاده در درمان سرطان از تابش اشعه ایکس استفاده می کند. پرتوافکنی با پروتون از ذراتی استفاده می کند که از پروتئین ساخته شده اند. دیگر مورد کمتر شایع برای درمان کوردوم و کندروسارکوم پرتوافکنی یون کربن است. این می تواند در درمان تومورهای موجود در جمجمه مفید باشد اما تنها در تعداد معدودی از مراکز در جهان موجود است.

ژنتیک

علاوه بر آزمایشات بالینی، محققان در دریافت علل تومورهای استخوانی نیز پیشرفت کرده اند. برای مثال، تغییرات در یک بخش خاص از کروموزوم 6 در کوردوم ها مشاهده شده است. تغییرات در ژن *، که بخش عمده ی کولاژن های موجود در غضروف را کدگذاری می کند، در بسیاری از کندروسارکوم ها مشاهده شده است. خوشبختانه، اطلاعات بیشتر درباره تغییرات دی ان ای که باعث سرطان های استخوان می شود در نهایت منجر به یافتن روشی برای درمان نقص های این ژن ها خواهد شد. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 



بیماری های این مجموعه



مقالات مرتبط با سرطان استخوان



�?یسبوک آی تی طب توییتر آی تی طب گوگل پلاس آی تی طب اینستاگرام آی تی طب آر اس اس آی تی طب

به آی تی طب خوش آمدید. این وب سایت خدمات پزشکی ارائه نمی کند.

طراحی اپلیکیشن و طراحی وب سایت : پردو وب


کلیه حقوق متعلق به مرجع پزشکی ایران، آی تی طب می باشد.