سرطان آدرنال


نوعی از سرطان که در بخش بیرونی غده فوق کلیوی روی می دهد کارسینوم کورتیکال آدرنال نامیده می شود. همچنین به عنوان سرطان آدرنوکورتیکال یا فقط سرطان آدرنال نیز شناخته می شود. 

جزئیات بیماری سرطان آدرنال


سرطان چیست؟

بدن از میلیون ها سلول زنده تشکیل شده است. در حالت نرمال سلول ها رشد کرده، به سلول های جدیدی تقسیم شده و سرانجام با یک نظم مشخص می میرند. در طول سالهای اولیه عمر یک فرد، سلول های نرمال سریع تر تقسیم می شوند تا به فرد این اجازه را بدهند تا رشد کند. پس از آنکه شخص بالغ شد، اغلب سلول ها تقسیم می شوند تا جایگزین سلول های مرده شوند یا مصدوميت ها را درمان کنند.

سرطان زمانی آغاز می شود که سلول ها در بخشی از بدن به شکل غیر قابل کنترلی رشد کنند. سرطان انواع مختلفی دارد، اما همه آنها با رشد سریع سلول های غیرعادی آغاز می شوند.

رشد سلول های سرطانی با رشد سلول های عادی متفاوت است. به جای مردن، سلول های سرطانی به رشد ادامه داده و سلول های جدید و غیرعادی را تشکیل می دهند. در بسیاری از موارد،  سلول های سرطانی یک تومور را شکل می دهند. سلول های سرطانی همچنین می توانند به دیگر بافت ها نیز حمله کنند، چیزی که در سلول های عادی وجود ندارد. رشد غیر قابل کنترل و حمله به دیگر بافت ها چیزی است که یک سلول عادی را سلول سرطانی می سازد.

سلول ها به دلیل آسیب وارده به دی ان ای، سرطانی می شوند. دی ان ای در هر سلولی وجود دارد و تمام فعالیت های آن را جهت دهی می کند. در یک سلول نرمال، زمانی که دی ان ای آسیب می بیند، سلول یا آن آسیب را برطرف می سازد و یا می میرد. در سلول های سرطانی، دی ان ای آسیب دیده درمان نمی شود، اما سلول هم نمی میرد. در عوض، این سلول، سلول هایی را می سازد که بدن به آن نیاز ندارد. این سلول های جدید همگی دارای دی ان ای آسیب دیده هستند.

افراد می توانند دی ان ای آسیب دیده را به ارث ببرند، اما در اغلب اوقات آسیب در دی ان ای ناشی از  خطاهایی است که در هنگام بازتولید سلول های نرمال و یا در محیط رخ می دهد. بعضی اوقات علت آسیب دی ان ای واضح است، مثل سیگار کشیدن. اما اغلب دلیل مشخصی یافت نمی شود.

سلول های سرطانی اغلب به دیگر بخش های بدن نیز سرایت می کنند، و در آنجا تومورهای جدید را جایگزین بافت نرمال می کنند. این فرآیند را متاستاز می نامند و زمانی رخ می دهد که سلول های سرطانی به جریان خون یا عروق لنفاوی راه می یابند.

فرقی نمی کند که یک سرطان تا کجا گسترش یابد، مبنای جایی که شروع شده است نامگذاری می شود. برای مثال، سرطان پستانی که به کبد سرایت یافته باشد نیز سرطان پستان نامیده می شود و نه سرطان کبد. همینطور، سرطان پروستات که به استخوان کشیده شده باشد نیز سرطان پروستات نامیده می شود و نه سرطان استخوان.

انواع مختلف سرطان می توانند به اشکال مختلف رفتار کنند. سرعت رشد و درمان های متفاوتی دارند. به همین خاطر است که افراد مبتلا به سرطان نیاز به درمان های خاص خود را دارند.

همه عده ها سرطانی نیستند. غددی که سرطانی نیستند خوش خیم نامیده می شوند. تومورهای خوش خیم می توانند باعث مشکل شوند - آنها می توانند به شکل گسترده ای رشد کرده و به اعضا و بافت های سالم بدن فشار وارد کنند. اما آنها نمی توانند به بافت های دیگر حمله کنند. چون تهاجمی نیستند پس به دیگر بخش های بدن گسترش نمی یابند. اینگونه تومورها اغلب مرگ آفرین نیستند.

سرطان آدرنال چیست؟

درباره غدد آدرنال

آدرنال ها غدد کوچکی هستند در بالای کلیه ها. کلیه ها در عمق بخش بالایی شکم واقع شده اند.

غدد فوق کلیوی از دو بخش تشکیل شده اند. بخش بیرونی به نام کورتکس، که بیشتر تومورها در آن رشد می کنند. کار کورتکس ساختن برخی هورمون های مشخص برای بدن است. این هورمون ها همگی دارای ساختار شیمیایی مشابهی هستند و استرویید نامیده می شوند. شامل:

کورتیزول: باعث تغییر در متابولیسم می شود تا بدن بتواند استرس را کنترل کند.

آلدوسترون: به کلیه ها کمک می کند تا میزان نمک موجود در خون و فشارخون را تنظیم کنند.

آدرنال آندروژن: هورمون هایی هستند که می توانند به هورمون های جنسی استروژن و تستسترون در بخش های دیگر بدن تبدیل شوند. مقدار این هورمون ها که از آدرنال آندروژن بوجود می آیند در مقایسه با آنچه که در دیگر بخش های بدن ساخته می شود، کمتر است. بیضه ها بخش اعظم آندروژن (هورمون مردانه) را در مردها می سازند. تخمدان ها نیز استروژن (هورمون زنانه) را در زن ها می سازند.

بخش داخلی غده آدرنال، مدولا نامیده می شود که در واقع بسطی است از سیستم عصبی. هورمون های سیستم عصبی مثل نوراپینفرین و اپینفرین (آدرنالین) در مدولا ساخته می شوند. تومورها و سرطان هایی که در مدولا بوجود می آیند شامل فئوکروموسیتوما (اغلب خوش خیم) و نوروبلاستوما می شود.

این مطلب درباره تومورها و سرطان هایی است که در کورتکس رخ می دهد. نوروبلاستوما نیز در مطلب جداگانه ای بحث خواهد شد.

تومورهای کورتکس آدرنال

دو نوع عمده از تومورهای کورتکس وجود دارد: خوش خیم و بدخیم. اغلب این تومورها خوش خیم هستند و آدنوم نامیده می شوند. سرطان های کورتکس نادر هستند. تمیز دادن این دو نوع تومور در زیر میکروسکوپ اغلب کار مشکلی است. هرچند آسیب شناس های مجرب (پزشکانی که برای تشخیص بیماری ها با نگاه کردن به بافت در زیر میکروسکوپ دوره دیده اند) در اغلب اوقات قادر به تشخیص تفاوت بین آنها هستند، برخی اوقات تنها زمانی می توان فهمید که یک تومور سرطانی است که گسترش یافته باشد. اگر به غدد لنفاوی یا دیگر اعضا و بافت ها سرایت یافته باشد، آن یک سرطان است. آدنوم ها به بیرون از غده فوق کلیوی گسترش نمی یابد.

آدنوم هاى کورتکس آدرنال

اغلب تومورهای کورتکس آدرنال سرطان نیستند. تومورهای خوش خیمی هستند که آدنوم نامیده می شوند. این تومورها کوچک بوده و معمولا کوچک تر از 2اینچ هستند. آنها معمولا در یک آدرنال رخ می دهند، اما بعضی اوقات نیز هر دو را تحت تاثیر قرار می دهند.

اغلب افراد مبتلا به آدنوم هیچگونه علایمی نداشته و از آن تومور بی خبرند. بعضی از این آدنوم ها تصادفا تشخیص داده می شوند زمانی که سی تی یا ام آر آی شکم به دلیل مشکلی دیگر انجام می گیرد. در حدود 5% از افرادی که سی تی شکم انجام داده اند تومور آدرنال یافته می شود که مشکوک نبوده است. بیشتر آنها غیرفعال هستند، یعنی هورمون های آدرنال نمی سازند. بعضی اوقات این تومورها را با نام اینسیدنتالاموس می شناسند چرا که مشکل آفرین نبوده و تنها در اثر یک اتفاق یافته شده اند.

برخی آدنوم ها مقادیر زیادی هورمون استرویید آدرنال تولید می کنند. بعضی اوقات هورمون اضافه می تواند باعث ایجاد علایم شود. بسیاری از علایم آدنوم مربوط به هورمون ها همانند کارسینوم (سرطان) های آدرنال هستند. این علایم در بخش "علایم و نشانه های سرطان آدرنال" بحث خواهد شد. آدنوم ها محتمل تر از کارسینوم ها هستند تا مقدار زیادی آلدسترون را که به فشار خون بالا می انجامد تولید کنند.

درمان: آدنوم ها را می توان با برداشتن غده آدرنال که حاوی آدنوم است درمان کرد. برخی آدنوم های آدرنال که باعث بروز علایم مربوط به هورمون ها می شوند را می توان به شکل موثری با دارو بوسیله متوقف کردن تولیدات یا فعالیت های این هورمون ها درمان کرد. این می تواند بهترین انتخاب برای درمان بیمارانی باشد که امکان جراحی را ندارند.

درمان اینسیدنتالاموس بستگی به این دارد که شاید یک سرطان باشد و یا این که مقادیر هورمون ها را افزایش داده باشد یا خیر. زمانی که یک تومور آدرنال تصادفا یافته شد، آزمایشاتی انجام می گیرد تا مشخص شود در حال تولید هورمون است یا خیر. اگر این گونه باشد، جراحی توصیه می شود. در غیر این صورت، جراحی تنها زمانی توصیه می شود که احتمال این برود که سرطان باشد. تومورهای کوچک احتمال کمتری وجود دارد که سرطانی باشند، و اغلب نیاز به درمان ندارند. سی تی اسکن می تواند در فواصل 6تا24 ماهه تکرار شود تا مشخص شود تومور رشد داشته است یا خیر. اگر رشد کرده باشد، ممکن نیاز باشد تا برداشته شود. اگر نه، سطح هورمون ها می بایست به مدت چند سال کنترل شود. اگر تومور کوچک باقی ماند و هیچ هورمونی نیز ترشح نکرد، ممکن است اصلا نیاز به درمان نداشته باشد.

ادامه این مطلب تنها اختصاص دارد به سرطان های آدرنال و نه آدنوم ها.

سرطان کورتیکال آدرنال

نوعی از سرطان که در بخش بیرونی غده فوق کلیوی روی می دهد کارسینوم کورتیکال آدرنال نامیده می شود. همچنین به عنوان سرطان آدرنوکورتیکال یا فقط سرطان آدرنال نیز شناخته می شود. در این مطلب، لفظ سرطان آدرنال برای سرطانی بکار می رود که در لایه بیرونی آدرنال آغاز می شود:

سرطان آدرنال اغلب اوقات زمانی کشف می شود که:

  • به شکل تصادفی هنگام انجام تصویربرداری برای یک مشکل دیگر یافته می شود.
  • هورمون هایی را ترشح می کند که باعث افزایش وزن، احتباس مایعات، بلوغ زودرس در کودکان، یا رشد بیش از حد مو در صورت و بدن زنان می شود.
  • شروع به بروز علایم می کند چرا که بسیار بزرگ شده است. تومورهای بزرگ می توانند به دیگر اعضای شکم فشار وارد کنند، و باعث درد یا احساس پری شوند. عموما سرطان های آدرنال بسیار بزرگتر از آدنوم های آدرنال هستند. یک تومور آدرنال بزرگتر از 5یا6 سانت به عنوان یک سرطان در نظر گرفته می شود. در یک مطالعه میانگین سایز یک سرطان آدرنال حدود 13سانت بود.

بیشتر سرطان هایی که در غده آدرنال یافت می شوند در آنجا شروع نشده و سرطان آدرنال نیستند. بلکه آنها در دیگر اعضا یا بافت ها شروع شده و سپس از طریق جریان خون به غدد آدرنال راه یافته اند. برای مثال، سرطان ریه، ملانوما، و سرطان پستان اغلب به آدرنال ها سرایت می کنند. حتی زمانی که دیگر به آدرنال ها سرایت می کنند؛ آنها هنوز به نام همان جایی که در آن آغاز شده اند نامیده شده و درمان می شوند. آنها به عنوان سرطان آدرنال در نظر گرفته نمی شوند. نحوه درمان آنها در مطالب ما آورده شده است.

آمار کلیدی درباره سرطان آدرنال

کارسینوم های آدرنال بسیار نادر بوده و آمار واقعی تعداد آن در آمریکا مشخص نیست. شاید حدود 200 مورد در سال. شیوع آن بسیار کمتر از تومورهای خوش خیم آدرنال است، که اغلب در میان افراد میان سال و مسن شایع است. تومورهای آدرنال (بیشتر آنها آدنوم هستند) در یک نفر از هر ده نفری که تصویربرداری از غدد آدرنال آنها صورت گرفته است، مشاهده شده است.

میانگین سن بیماران مبتلا به سرطان آدرنال حدود 46 است، اما سرطان لایه بیرونی آدرنال می تواند در هر سنی رخ دهد؛ حتی در کودکان. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

فاکتورهای خطرساز براى سرطان آدرنال

یک فاکتور خطرساز هر چیزی است که شانس ابتلای شما به بیماری ها از جمله سرطان را افزایش دهد. سرطان های مختلف فاکتورهای خطرساز متفاوتی دارند. برخی عوامل خطرساز مثل کشیدن سیگار می تواند تغییر کند اما سن فرد و یا سابقه فامیلی قابل تغییر نیست.

دانشمندان عوامل خطرسازی را یافته اند که شانس ابتلا به تومورهای آدرنال را افزایش می دهد. حتی اگر یک بیمار یک یا چند فاکتور خطرساز برای تومورهای آدرنال داشته باشد، اطمینان حاصل کردن از آنکه چقدر آن فاکتور خطرساز در ابتلا به سرطان مؤثر است، غیر ممکن است.

اما داشتن یک فاکتور خطرساز، یا حتی بیشتر، به این معنا نیست که شما مبتلا خواهید شد. بسیاری از افراد دارای فاکتورهای خطرساز هرگز سرطان آدرنال نخواهند گرفت، در حالی که دیگران که این بیماری را گرفته اند ممکن است معدود فاکتورها یا هیچ فاکتوری را نداشته باشند.

سندروم های ژنتیک

اغلب سرطان های کورتکس آدرنال پراکنده هستند (ارثی نیستند)، اما بعضا (تا 15%) از عوامل ژنتیکی حاصل شده اند. این در سرطان های آدرنال در کودکان شایع است.

سندروم لی فرومنی

این سندروم یک حالت نادر است که اغلب در اثر نقص در ژن  TP53 رخ می دهد. افراد با این سندروم شانس بالایی برای ابتلا به انواع سرطان ها را دارند از جمله، سرطان پستان، استخوان، مغز، و کورتکس آدرنال.

سندروم بکوید - ویدمن

افراد دارای این مشکل زبان بزرگی دارند، خودشان نیز جثه بزرگی دارند، و خطر بالایی برای ابتلا به سرطان های کلیه، کبد و کورتکس آدرنال دارند.

نئوپلاسم درون ریز چندگانه

افراد با این مشکل خطر بالای ایجاد تومور در سه غده را دارند: هیپوفیز، پاراتیرویید، و پانکراس. حدود یک سوم تا نیمی از افراد با این شرایط مبتلا به آدنوم های آدرنال یا بزرگی غدد فوق کلیوی می شوند. این معمولا هیچ گونه علایمی ندارد. این سندروم در اثر نقص در ژن MEN1 ایجاد می شود. افرادی که دارای سابقه فامیلی ابتلا به MEN1 یا هیپوفیز، پاراتیرویید، پانکراس یا سرطان های آدرنال هستند می بایست به مشاور ژنتیک مراجعه کنند.

پلیپ های غده ای خانوادگی

افراد دارای این سندروم دچار صدها پلیپ در روده بزرگ خود می شوند. این پلیپ ها به سرطان کولن می انجامد اگر کولن برداشته نشود. این سندروم همچنین شانس ابتلا به دیگر سرطان ها را نیز افزایش می دهد، و ممکن است خطر ابتلا به سرطان آدرنال را نیز افزایش دهد. اغلب تومورهای آدرنال در بیماران دارای FAP آدنوم های خوش خیم هستند. این سندروم در اثر نقص در ژن APC ایجاد می شود.

سرطان غیر پلیپی روده بزرگ ارثی

بیماران دارای این مشکل (سندروم لینچ) ریسک بالایی برای ابتلا به سرطان روده بزرگ و همچنین در زنان سرطان دهانه رحم را دارند. آنها همچنین شانس بالایی برای ابتلا به سایر سرطان ها از جمله آدرنال کورتکس را دارند.

در بیشتر موارد، این اختلال در اثر وجود یک نقص ارثی در ژن MLH1 یا MSH2 ایجاد می شود اما دیگر ژن ها نیز می توانند نقش داشته باشند. این موضوع در بخش سرطان روده بزرگ بیشتر بحث خواهد شد.


سبک زندگی

عوامل خطر مانند رژیم غذایی با چربی بالا، مصرف سیگار، شیوه زندگی بی تحرک، و قرار گرفتن در معرض مواد سرطان زا در محیط، تاثیر زیادی در خطر ابتلای فرد به بسیاری از انواع سرطان است. همچنین سیگار کشیدن به عنوان یک عامل خطر توسط برخی از محققان پیشنهاد شده است.

 آیا ما می دانیم چه چیزی باعث سرطان آدرنال می شود؟

ما دقیقاً نمی دانیم چه چیزی باعث تومورهای کورتیکال آدرنال می شود. در طول چند سال گذشته، متخصصان پیشرفت های زیادی را فهمیدن اینکه چطور بعضی تغییرات بخصوص در دی ان ای فرد می تواند باعث شود سلول ها در غده آدرنال سرطانی شوند. دی ان ای مولکولی است که حاوی دستوراتی است برای تمام کارهایی که سلول ها انجام می دهند. ما معمولا شبیه والدین خود هستیم زیرا آنها منبع دی ان ای ما هستند. هرچند، دی ان ای آثاری بیش از شباهت ظاهری دارد. آن خطر ابتلا به برخی بیماری های خاص از جمله بعضی سرطان ها را نیز مشخص می کند.

بعضی از ژن ها (بخشی از دی ان ای) رشد و تقسیم سلولی ما را کنترل می کنند. بعضی، تقسیم سلولی را تسریع می بخشند که آنکوژن نامیده می شوند. دیگر ژن ها تقسیم سلول های سرطانی را کند می کنند که ژن های سرکوبگر تومور نامیده می شوند. می دانیم که سرطان ها از جهش ها (تغییرات) دی ان ای بوجود می آید به صورتی که آنکوژن ها فعال و ژن های سرکوبگر غیرفعال می شوند. برخی افراد مبتلا به سرطان دارای جهش های دی ان ای هستند از یکی از والدین خود به ارث برده اند که شانس ابتلای آنها را بالا می برد. اما اغلب جهش های دی ان ای که در سرطان ها دیده می شود در طول عمر فرد رخ می دهد تا اینکه ارثی باشد. این جهش ها ممکن است در اثر مجاورت با اشعه ها یا کارسینوژن ها (مواد شیمیایی سرطان زا) ایجاد شوند. اما اغلب این جهش ها بدون هیچ دلیل مشخصی رخ می دهند.

جهش های دی ان ای که باعث ایجاد تومور در افراد دارای سندروم های ژنتیکی که در بخش قبل بحث شد می شوند، شناسایی شده اند. به صورت کلی، اینها به ندرت باعث سرطان آدرنال کورتیکال می شوند. هرچند، چون سرطان آدرنال بسیار نادر است، اگر شما سرطان آدرنال دارید، انجام آزمایشات ژنتیک برای یافتن این سندروم ها در صورت وجود می تواند مفید واقع شود. اگر شما دارا باشید، شما (و اعضای خانواده تان) خطر بالایی برای ابتلا به سرطان دارید.

سندروم لی-فرومنی در اثر جهش های ارثی ایجاد می شود که ژن سرکوبگر P53 را غیر فعال می کند. این سندروم در موارد معدودی باعث سرطان آدرنال در بزرگسالان شده است (1در 20 نفر)، اما  اکثراً باعث سرطان آدرنال در کودکان می شود. در واقع، 8 مورد از هر 10 مورد سرطان آدرنال در کودکان در اثر سندروم لی-فرومنی ایجاد شده اند. بسیاری از دیگر سرطان های آدرنال نیز مشاهده شده است که ژن های P53 غیرعادی داشته اند که پس از تولد حادث شده اند (غیر ارثی).

آیا سرطان آدرنال قابل پیشگیری است؟

از آنجا که هیچ فاکتور خطرزای قابل پیشگیری شناخته نشده است، در حال حاضر این بیماری بخصوص قابل پیشگیری نیست. نکشیدن سیگار می تواند خطر ابتلا به بسیاری از سرطان ها را کاهش دهد، و شاید سرطان کورتیکال آدرنال. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

یا سرطان آدرنال را می توان در مراحل اولیه تشخیص داد؟

یافتن کارسینوم های آدرنال در مراحل اولیه مشکل است و معمولا وقتی تشخیص داده می شوند که بزرگ شده اند. کارسینوم های آدرنال اغلب اوقات در کودکان زودتر از بزرگسالان تشخیص داده می شوند چرا که سرطان های آدرنال در کودکان معمولا هورمون های بیشتری ترشح می کنند. کودکان خیلی زود نشانه های ظاهری تولید هورمون اضافی را بروز می دهند. برای مثال، آنها ممکن است نشانه های بلوغ زودرس را بروز دهند که در اثر هورمون های جنسی که بعضاً در اثر سرطان آدرنال ترشح می شوند، ایجاد می شوند. در بزرگسالان، این تومورها ممکن است اتفاقی خیلی زود در هنگام سی تی شناسایی شوند.

انجمن سرطان آمریکا توصیه اکید بر تشخیص زودرس انواع سرطان ها دارد. چون سرطان های آدرنال به ندرت رخ می دهند، انجمن آزمایشات روتین را توصیه نکرده است.

نشانه ها و علائم سرطان های آدرنال

در حدود نیمی از افراد مبتلا به سرطان آدرنال، علایم در اثر هورمون های ترشح شده توسط تومور ظاهر می شوند. در نیمی دیگر، علایم در اثر بزرگ شدن تومور و تحميل فشار بر دیگر اعضا بروز پیدا می کنند. اگر شما یا کودکتان هر کدام از نشانه ها یا علایم مطرح شده در این بخش را دارا می باشید، سریعا آن را با پزشک خود در میان بگذارید. این علایم ممکن است در اثر یک تومور آدرنال یا چیز دیگری حادث شده باشند. انجام آزمایش های پزشکی مناسب تنها راه تشخیص است. هرچه زودتر تشخیص داده شود، درمان زودتر آغاز شده و مؤثر تر خواهد بود.

علایم ایجاد شده در اثر آندروژن یا استروژن

در کودکان، علایم در اغلب موارد بوسیله آندروژن (مردانه) که ممکن است تومور ترشح کند، بوجود می آیند. شایع ترین علامت رشد بیش از حد مو در صورت و بدن است (مثل زیر بغل). هورمون های مرانه همچنین ممکن است آلت های تناسلی را در پسرها و دخترها بزرگ کند.

اگر تومور استروژن (زنانه) ترشح کند، دخترها بلوغ زودرس خواهند داشت که ممکن است باعث شود تا سینه ها رشد کرده و عادت ماهیانه شروع شود. تومورهای ترشح کننده استروژن ممکن است سینه ها را در پسران نیز بزرگ کند.

علایم ناشی از مقادیر بالای هورمون های جنسی در بزرگسالان کمتر محسوس است چرا که آنها مرحله بلوغ را گذرانده و سایز سینه و الگوی رویش موی بدنشان بالغ است. زنان دارای تومورهای ترشح کننده استروژن و مردان دارای تومورهای ترشح کننده آندروژن معمولا هیچ گونه علایم ناشی از هورمون ها را ندارند، پس ممکن است تا زمانیکه تومور به حدی بزرگ شود که بر دیگر اعضا فشار وارد کند، هیچ علامتی نداشته باشند.

علایم محسوس تر خواهد بود اگر تومور هورمون هایی را ترشح کند که معمولا در جنس مخالف دیده می شود. برای مثال، مردانی با تومورهایی که استروژن ترشح می کنند ممکن است سینه هایی بزرگ و نرم داشته باشند. همچنین ممکن است مشکلات جنسی داشته باشند نظیر اختلال نعوظ و از دست دادن میل جنسی. زنان دارای تومورهای ترشح کننده آندروژن ممکن است دچار رشد بیش از حد موهای زائد، پس روی خط پیشانی، عادت ماهیانه نامنظم، و کلف شدن صدا شوند.

علایم ناشی از تولید کورتیزول

مقدار بیش از حد کورتیزول ممکن است باعث ایجاد مشکلی به نام سندروم کاشینگ شود. برخی افراد تمام این علایم را دارا بوده اما افراد دارای مقادیر زیاد کورتیزول ممکن است 1یا2 علامت داشته باشند. این نشانه ها و علائم عبارت است از:

  • افزایش وزن، معمولا بیشتر در بالای استخوان گلو و حول شکم
  • توده چربی در پشت گردن و شانه ها
  • نقاط بنفش بر روی شکم
  • رشد بیش از حد موهای زائد در صورت، سینه، و پشت در زنان
  • قاعدگی نامنظم
  • ضعف و لاغری پاها
  • زودرنجی
  • افسردگی و یا دمدمی مزاجی
  • تحلیل استخوان ها که می تواند به شکستگی منجر شود
  • افزایش قند خون که اغلب به دیابت می انجامد
  • افزایش فشار خون

سندروم کاشینگ ممکن در اثر یک سرطان آدرنال یا آدنوم آدرنال که مقادیر زیادی کورتیزول و یا هورمون های مرتبط ترشح می کنند، ایجاد شود. تومورهای خوش خیم غده هیپوفیز می توانند مقادیر زیادی از یک هورمون دیگر به نام آدرنوکورتیکوتروپیک را ترشح کنند. این را بیماری کاشینگ می نامند. مقادیر زیاد * باعث می شود تا بافت غده آدرنال نرمال، کورتیزول بیشتری تولید کند. این نتایجی همانند سندروم کاشینگ را در پی خواهد داشت. خیلی به ندرت * توسط دیگر تومورها ترشح می شود و علائم مشابهی دارد.

برخی افراد دارای مشکلات سیستم ایمنی یا بعضی سرطان ها، مثل لنفوم، با داروهایی درمان می شوند که از نظر شیمیایی به کورتیزول مرتبط هستند. از آنجا که دلایل فراوانی برای مقادیر زیاد کورتیزول که به سندروم کاشینگ منجر می می شود وجود دارد، پزشکان آزمایشات خون و ادرار به همراه تصویربرداری را انجام می دهند تا مشخص شود که آیا بیمار تومور کورتیکال آدرنال یا دیگر علل سندروم کاشینگ را دارد یا خیر.

علایم ناشی از تولید آلدسترون

عمده علایم و نشانه های ناشی از آلدسترون ترشح شده توسط تومورهای آدرنال عبارت است از:

  • فشار خون بالا
  • ضعف
  • گرفتگی عضلانی
  • کاهش سطح پتاسیم خون

آدنوم های آدرنال اغلب آلدسترون ترشح می کنند، اما سرطان های آدرنال به ندرت.

علایم ناشی فشار وارده از طرف یک سرطان آدرنال بزرگ به اعضای اطراف خود

همانطور که یک سرطان آدرنال رشد می کند، به بافت ها و اعضای اطراف خود فشار وارد می کند. این ممکن است باعث درد در نزدیکی تومور، و احساس پری شکم یا اشکال در بلع شود.

چطور سرطان آدرنال تشخیص داده می شود؟

سابقه پزشکی و آزمون های فیزیکی

مرحله اول بررسی پرونده پزشکی بیمار توسط پزشک است تا هرگونه علامت احتمالی مشخص شود. پزشک شما باید بداند که آیا هر یک از اعضای خانواده شما سابقه سرطان آدرنال یا دیگر انواع سرطان را داشته اند یا خیر. همچنین درباره عملکرد جنسی یا قاعدگی شما خواهد پرسید. یک آزمون فیزیکی، دیگر اطلاعات مربوط نشانه های سرطان غده آدرنال را ارائه خواهد داد. پزشک شما به طور کامل شکم شما را برای یافتن هرگونه علامت یا توده بررسی خواهد کرد.

خون و ادرار شما آزمایش خواهد شد، برای مشاهده مقادیر زیاد هورمون ترشح شده توسط برخی کارسینوم ها و آدرنوم های آدرنال. اگر یک مورد مشکوک تومور یا سرطان آدرنال مشاهده شود، تصویربرداری برای مشاهده یک تومور انجام خواهد گرفت. این آزمایشات همچنین می توانند به تشخیص گسترش احتمالی آن نیز کمک کنند.

اگر یک توده در تصویربرداری مشاهده شود و احتمال برود که یک سرطان آدرنال باشد، پزشکان جراحی را برای برداشتن آن پیشنهاد خواهند کرد. به طور کلی، پزشکان بیوپسی (برداشتن یک نمونه از تومور برای بررسی سرطانی بودن آن در زیر میکروسکوپ) را قبل از عمل برداشتن تومور توصیه نمی کنند. چرا که انجام بیوپسی خطر سرایت سرطان آدرنال به بیرون از غده آدرنال را افزایش می دهد.


تست های تصویربرداری

اشعه ایکس سینه

این می تواند نشان بدهد که آیا سرطان به شش ها سرایت کرده یا خیر. همچنین برای تشخیص بیماری های ریوی یا قلبی نیز مفید است.

فراصوت

تست های فراصوت از امواج صوتی به منظور تصویربرداری از بخش های مختلف بدن استفاده می کنند. یک وسیله به نام تراگذار، امواج صوتی را تولید می کند، که توسط بافت اعضای اطراف بازتاب می یابد. الگوی امواج صوتی بازتابی توسط تراگذار شناسایی شده بوسیله یک کامپیوتر تحلیل می شود تا یک تصویر از بافت ها و اعضا خلق شود. این تست می تواند توده های سرطانی را در غده آدرنال نشان دهد. همچنین توده های کبد را اگر سرطان به آن نیز سرایت کرده باشد. در کل، برای مشاهده تومور های آدرنال مورد استفاده قرار نمی گیرد مگر این که سی تی اسکن قادر به انجام آن نباشد.

مقطع نگاری رایانه ای

سی تی اسکن غدد آدرنال را تقریبا واضح نشان می دهد و موقعیت سرطان را نیز مشخص می کند. همچنین نشان می دهد که آیا سرطان به کبد و سایر اعضای پیرامون سرایت یافته است یا خیر. همچنین غدد لنفاوی و اعضای دیگری را که سرطان ممکن است سرایت کرده باشد را نیز نشان می دهد. سی تی مشخص می کند که آیا جراحی انتخاب مناسبی است یا خیر.

سی تی یک فرآیند اشعه ایکس است که تصاویری جامع همراه با جزییات از بدن ما تولید می کند. سی تی بیشتر از اشعه های ایکس معمول طول می کشد. به جای گرفتن یک تصویر مثل اشعه ایکس های رایج، یک سی تی اسکنر همانطور که دوربین به دور بدن می چرخند چندین عکس می گیرند. یک کامپیوتر سپس این تصاویر را به صورت تصویر برشی از بدن تلفیق می کند. ماشین تصاویر چندین برش از بخشی از بدن که مورد مطالعه قرار گرفته شده است را می گیرد.

یک اسکنر سی تی به شکل یک دونات بزرگ توصیف می شود، با یک میز باریک در میان آن. شما می بایست بر روی میز دراز بکشید زمانی که اسکن انجام می شود. به دلیل مدت زمان بیشتر آن نسبت به دیگر اشعه ها شما ممکن است کمی احساس محدودیت بکنید در هنگام تصویربرداری. قبل از آن که هر گونه تصویری گرفته شود، ممکن است از شما خواسته شود تا دو واحد مایع حاجب بنوشید. این باعث می شود تا تصاویر واضح تری از شکم و روده گرفته شود و نواحی غیرعادی راحت تر مشخص شود. شما همچنين ممکن است یک سرم میان رنگی دریافت کنید که از طریق آن انواع رنگ های کنتراست تزریق می شود. این به نمایش بهتر ساختارها از جمله رگ ها کمک می کند.

تزریق ممکن است باعث بروز ناراحتی شود (سرخی و احساس گرما که ممکن است چندین ساعت به طول بینجامد). تعداد کمی از افراد نسبت به رنگ آلرژی داشته و کهیر می زنند. به ندرت واکنش های شدیدی مثل اختلال در تنفس و فشار خون پایین رخ می دهد. می توان از داروهایی برای جلوگیری از واکنش های آلرژیک استفاده کرد. حتماً به پزشک بگویید اگر سابقه آلرژی نسبت مواد به کار رفته در اشعه ایکس دارید.

سی تی همچنین مورد استفاده قرار می گیرد تا دقیقاً سوزن بیوپی را به محل متاستاز احتمالی راهنمایی کند. برای این فرآیند، با نام بیوپسی با کمک سی تی، بیمار بر روی تخت باقی مانده، در این حال رادیولوژیست سوزن بیوپسی را به سمت موقعیت توده حرکت می دهد. اسکن ها تکرار می شود تا این که پزشکان اطمینان حاصل کنند که سوزن داخل توده رفته است. یک نمونه ظریف بیوپسی (قطعه کوچکی از بافت) یا یک نمونه مرکزی بیوپسی (یک نمونه استوانه مانند از بافت به طول 1/2 اینچ و کمتر از 1/8 محیط آن) برداشته شده و زیر یک میکروسکوپ بررسی می شود.

برش نگاری با گسیل پوزیترون

در این آزمایش، گلوکز رادیواکتیو به صورت وریدی به بیمار تزریق می شود. از آنجا که سلول های سرطانی بسیار سریع تر از بافت های عادی شکر را مصرف می کنند، رادیو اکتیویته بر روی سرطان متمرکز می شود. یک اسکنر توده های رادیواکتیو را شناسایی می کند. این آزمایش در شناسایی مجموعه های کوچکی از سلول های سرطانی مفید است و میزان گستردگی سرطان را نیز مشخص می کند. همچنین می تواند مشخص کند که یک تومور آدرنال خوش خیم است و یا بدخیم.

یک نوع خاص از این اسکن هم اکنون تنها در زمینه های تحقیقاتی مورد استفاده قرار می گیرد که از فرم رادیواکتیو یک ماده به نام متومید استفاده می کند. این ماده در غشای بیرونی آدرنال متمرکز می شود، مخصوصا آدنوم و کارسینوم. اسکن PET همراه با متومید ممکن است در آینده در تشخیص تومورهایی که در آدرنال کورتکس بوجود آمده اند از سرطان هایی که در دیگر اعضا بوجود آمده و بعد به آدرنال ها سرایت می کنند، مفید واقع شوند. همچنین می تواند در تشخیص سرطان های آدرنالی که به بیرون از آدرنال نیز سرایت کرده اند بکار رود.

تصویربرداری تشدید مغناطیسی

اسکن های ام آر آی از امواج رادیویی و آهن رباهای قوی بجای اشعه ایکس استفاده می کنند. انرژی ساطع شده از امواج رادیویی جذب شده و سپس طبق الگویی متناسب با نوع بافت و بیماری منتشر می شوند. یک کامپیوتر الگوی امواج رادیویی ساطع شده از بافت ها به صورت یک تصویر از بخش های بدن با جزییات ترجمه می کند. نه تنها تصاویری جامع از برش های بدن را همانند سی تی نشان می دهد، بلکه برش هایی را موازی با طول بدن ارائه می کند. برای برخی اسکن های ام آر آی، یک ماده کنتراست به نام گادولینیوم به صورت وریدی تزریق می شود. ام آر آی بعضی اوقات اطلاعات بیشتری را نسبت به سی تی ارائه می دهد چرا که بهتر می تواند سرطان های آدرنال را از  تومورهای خوش خیم تشخیص دهد.

ام آر آی بخصوص برای سنجش مغز و ستون فقرات مفید است. در افراد مشکوک به تومورهای آدرنال، ام آر آی مغز انجام می گیرد برای سنجش غده هیپوفیز. تومورهای غده هیپوفیز، که در قسمت تحتانی جلوی مغز قرار دارد، می تواند باعث بروز علایم و نشانه هایی مشابه تومورهای آدرنال شود.

اسکن های ام آر آی یک مقدار ناراحت کننده تر از سی تی هستند. ابتدا به این خاطر که بیشتر طول می کشند. شما می بایست درون یک تونل، که محصور بوده و ممکن است در افراد حساس به فضای تنگ ایجاد مشکل کند، قرار بگیرید. اگر شما با فضای تنگ مشکل دارید از قبل به پزشک خود بگویید. ممکن است دارو برای رفع استرس تجویز شود. اگر آن مفید واقع نشد، سنجش توسط یک اسکنر ام آر آی باز انجام خواهد گرفت. این ماشین ها آنچنان بسته نبوده و برای بعضی از بیماران بسیار راحت تر هستند، هرچند نتایج شان نیز خوب نیستند. ماشین همچنین صدایی کوبنده تولید می کند که ممکن است برای شما آزار دهنده باشد. بعضا از هدفون با پخش موسیقی برای رفع این مشکل استفاده می شود.


دیگر تست ها

لاپاروسکوپی

این فرآیند از یک لاپاروسکوپ استفاده می کند، یک استوانه باریک و منعطف با یک دوربین فیلمبرداری ریز تعبیه شده در انتهای آن. از طریق یک حفره کوچک در پهلوی بیمار وارد می شود تا به جراح این اجازه را بدهد که ببیند سرطان در کجا در حال رشد است. می تواند گسترش آن و همچنین غدد لنفاوی بزرگ شده را شناسایی کند. برخی اوقات با فراصوت تلفیق می شود تا تصویر بهتری از سرطان را ارائه کند. لاپاروسکوپی ممکن است برای بررسی امکان برداشتن کامل سرطان با جراحی نیز مورد استفاده قرار بگیرد. علاوه بر مشاهده تومور های آدرنال از طریق لاپاروسکوپ، جراحان می توانند با این وسیله تومورهای خوش خیم آدرنال را نیز بردارند. این متد در بخش

"جراحی برای سرطان آدرنال" توصیف خواهد شد.

بیوپسی

تست های تصویربرداری ممکن است تومورها را پیدا کنند، اما در اغلب موارد تنها راه مطمئن شدن از آن که یک تومور سرطانی است، برداشتن یک نمونه از بافت آن و بررسی آن بوسیله میکروسکوپ است. این را بیوپسی می نامند. اگر یک سوزن نازک که تنها یک بخش ریزی از بافت را جدا می کند استفاده شود، آن را بافت برداری ظریف می نامند. زمانی که سوزن بزرگتری استفاده شود که یک بخش استوانه ای از بافت را بر می دارد، آن را بافت برداری مرکزی می نامند. در هر دو مورد، بیوپسی از یک سی تی یا فراصوت استفاده می کند تا نوک سوزن را به سمت تومور راهنمایی کنند.

از آنجا که آدنوم های آدرنال و سرطان ها می توانند در زیر میکروسکوپ شبیه به هم باشند، بیوپسی ممکن است قادر نباشد تا بگویید که آیا یک تومور آدرنال سرطانی است یا خیر. همچنین یک بیوپسی سوزنی از یک سرطان آدرنال می تواند حتی سلول های سرطانی پخش کند. به همین دلایل، عموما بیوپسی قبل از عمل انجام نمی گیرد اگر اندازه و مشخصه های یک تومور آدرنال که در تصویربرداری بدست آمده نشان بدهد که سرطان است. بررسی آزمایش های خون برای تولید هورمون و مطالعه تصویرهای گرفته شده مفیدتر از بیوپسی در تشخیص سرطان آدرنال هستند.

اگر سرطان به بخش دیگری از بدن گسترش یافته باشد مثل کبد، سپس یک بیوپسی سوزنی از متاستاز ممکن است انجام بگیرد. اگر مشخص شده باشد که یک بیمار تومور آدرنال دارد و یک بیوپسی از کبد نیز نشان بدهد که سلول های آدرنال در کبد وجود دارد، سپس این تومور سرطانی است.

در حالت کلی، یک بیوپسی تنها در بیماری صورت می گیرد که سرطان آدرنال داشته و تومورهایی بیرون از آدرنال ها وجود داشته و پزشک نیاز داشته باشد تا بداند که این ها از یک سرطان آدرنال سرایت یافته یا از دیگر سرطان ها یا بیماری ها ناشی شده است. تومورهای آدرنال بعضا بیوپسی می شوند زمانی که مشخص شده باشد بیمار نوع دیگری از سرطان را داشته و دانستن این موضوع که گسترش آن به غدد آدرنال درمان را تغییر می دهد.

آزمایشات برای هورمون های آدرنال

آزمایش های خون و ادرار برای اندازه گیری سطح هورمون های آدرنال در مشخص کردن اینکه یک بیمار دارای علایم و نشانه ها مبتلا به سرطان آدرنال است. برای تست ادرار از شما خواسته می شود تا ادرار خود را به مدت 24ساعت جمع آوری کنید. آزمایشات خون و ادرار به اندازه تصویربرداری در تشخیص سرطان آدرنال مهم هستند. پزشک تشخیص می دهد که با توجه به علایم بیمار کدام تست انجام شود. پزشکان می دانند که کدام علایم مربوط به سطح بالای برخی هورمون هاست، پس روی یهترین راه برای بررسی هورمون ها تمرکز می کنند. معمولا پزشکان سطح هورمون ها را چک می کنند حتی زمانی که شواهدی مبنی بر سطح بالای هورمون ها موجود نباشد. این بدین خاطر است که علایم میزان غیرعادی هورمون ها می تواند بسیار نامحسوس باشد و آزمایش خون ممکن است قادر باشد تغییرات در سطح هورمون ها قبل از آنکه علایم بروز کنند، شناسایی کند.

آزمایشاتی برای مقادیر زیاد کورتیزول

سطح کورتیزول در خون و ادرار اندازه گیری می شود. اگر یک تومور آدرنال در حال ترشح کورتیزول باشد، سطح آن به شکل غیر عادی بالا می رود. این آزمایشات را می توان پس از دادن یک دوز دگزامتازون به بیمار انجام داد. دگزا دارویی است که مانند کورتیزول عمل می کند. اگر به کسی داده شود که تومور آدرنال نداشته باشد، تولید کورتیزول و هورمون های مشابه را افزایش می دهد. در افراد دارای تومور کورتکس آدرنال، سطح هورمون بالا باقی می ماند پس از آنکه دگزا را دریافت کردند. میزان ACTH موجود در خون نیز اندازه گیری می شود تا به تشخیص تومورهای آدرنال کمک کند.

تست هایی برای سطح بالای آلدسترون

سطح آلدسترون اندازه گیری شده بالا خواهد بود اگر تومور در حال تولید آن باشد. همچنین، مقدار زیاد آلدسترون به کاهش سطح پتاسیم و رنین (هورمون مترشحه در کلیه ها) در خون می انجامد.

تست هایی برای سطح بالای آندروژن یا سطح استروژن

بیماران دارای تومورهای ترشح کننده آندروژن مقادیر زیادی دیهیدروپیاندروسترون سولفات یا تستسترون دارند. بیماران دارای تومورهای ترشح کننده استروژن سطح بالایی از استروژن را در خون خود دارند.

مراحل سرطان آدرنال

مرحله بندی فرآیندی است برای مشخص کردن این که تا چه حد سرطان گسترش یافته است. این بسیار مهم است چون انتخاب درمان، پیشرفت بیماری و همچنین پیش بینی با توجه به مرحله سرطان مشخص می شوند. دو سیستم مرحله بندی عمده مورد استفاده قرار می گیرد: سیستم مرحله بندی کمیته آمریکایی و سیستم اروپایی. هر دو بر پایه حالات یکسانی هستند و تنها در نحوه ترکیب این حالات برای مشخص کردن مرحله پایانی تفاوت دارند.

تی ان ام سه مورد کلیدی را بیان می کنند:

  • T : نشان دهنده اندازه تومور ابتدایی و این که آیا به مناطق پیرامون گسترش یافته است یا خیر.
  • N : نشان می دهد که سرطان چه مقدار به غدد لنفاوی پیرامون خود سرایت کرده است. غدد لنفاوی، مجموعه های کوچک لوبیا شکلی از سلول های سیستم ایمنی هستند که برای مقابله با عفونت ها بسیار مهم هستند.
  • M : نشان می دهد که آیا سرطان به دیگر اعضای بدن سرایت یافته است یا خیر.

اعداد و حروفی که پس از آنها قرار می گیرند، جزییات بیشتری از آنها را ارائه می کنند. اعداد 0 تا 4 نشانگر شدت هستند. حرف X به معنای عدم سنجش به دلیل نبود اطلاعات است.

زمانی که مقادیرT , M . , N مشخص شد، با یکدیگر ترکیب شده و مرحله را مشخص می کنند. این را گروه بندی مرحله ای می نامند.


حالات T برای سرطان آدرنال

  • T1 : تومور 5سانت یا کمتر است و به بافت های بیرون از غده آدرنال گسترش نیافته است
  • T2 : تومور بزرگتر از 5سانت بوده و به بیرون گسترش نیافته است
  • T3 :  تومور در حال رشد در چربی های اطراف آدرنال است و هر اندازه ای می تواند داشته باشد
  • T4 :  تومور در حال گسترش به سمت اعضای پیرامون است، مثله کلیه، پانکراس، طحال و کبد. تومور هر اندازه ای می تواند داشته باشد.

حالات N

  • N0 : سرطان به غدد لنفاوی پیرامون سرایت نکرده است
  • N1 : سرطان به غدد لنفاوی پیرامون سرایت کرده است

حالات M

  • M0 : سرطان به اعضا یا بافت های دیگر سرایت نکرده است
  • M1 : سرطان به مناطق دیگر سرایت کرده است

گروه بندی مرحله ای برای سرطان آدرنال در سیستم آمریکایی

مرحله اول

T1, N0 , M0 : سرطان کوچکتر از 5سانت بوده و به بافت ها اعضای اطراف گسترش نیافته است. سرطان به غدد لنفاوی و دیگر بخش های بدن سرایت نکرده است.

مرحله دوم

T2, N0, M0 : سرطان بزرگتر از 5سانت بوده اما هنوز به بافت ها و اعضای اطراف گسترش نیافته است. سرطان به غدد لنفاوی و دیگر بخش های بدن سرایت نکرده است.

مرحله سوم

یکی از این حالات:

  • T1 or T2, N1, M0: تومور هر اندازه ای می تواند باشد اما شروع به گسترش به بیرون از آدرنال نکرده است. سرطان به غدد لنفاوی پیرامون سرایت کرده اما نه به جاهای دیگر.

یا

  • T3, N0, M0: سرطان به چربی های بیرون از آدرنال گسترش یافته است. هنوز به غدد لنفاوی یا مناطق دیگر سرایت نکرده است.

مرحله چهارم

یکی از حالات زیر:

  • T3, N1, M0: سرطان به چربی های بیرون از آدرنال گسترش یافته است و همچنین به غدد لنفاوی پیرامون؛ اما به مناطق دیگر بدن سرایت نکرده است

یا

  • T4, N0 or N1, M0: سرطان از آدرنال به بافت ها و اعضای پیرامون سرایت کرده است و ممکن است به غدد لنفاوی سرایت کرده باشد و یا نکرده باشد اما به مناطق دیگر نرسیده است

یا

  • Any T, any N, M1: سرطان به مناطق دور نیز رسیده است؛ هر اندازه ای می تواند داشته باشد، شاید به غدد لنفاوی یا بافت های پیرامون سرایت کرده باشد شاید هم نه.

گروه بندی مرحله ای برای سرطان آدرنال در سیستم اروپایی

در این سیستم، مراحل یک و دو همانند قبلی است و مراحل سه و چهار متفاوت.

مرحله سوم

یا

  • T3 or T4, N0, M0: سرطان به چربی بیرون از آدرنال و اعضا و بافت های پیرامون گسترش یافته است. به غدد لنفاوی یا مناطق دور سرایت نکرده است

یا

  • Any T, N1, M0: سرطان با هر اندازه ای ممکن است به بافت های پیرامون سرایت کرده باشد. به غدد لنفاوی رسیده است اما نه به مناطق دیگر.

مرحله چهارم

  • Any T, any N, M1: سرطان به مناطق دور رسیده است. می تواند هر اندازه ای داشته باشد؛ شاید به بافت ها و غدد لنفاوی اطراف سرایت کرده باشد شاید هم نه. 

نرخ بقا باتوجه در هر مرحله از سرطان آدرنال

این نرخ ها اغلب توسط پزشکان به عنوان یک راه استاندارد برای پیش بینی وضعیت بیمار مورد استفاده قرار می گیرد. برخی بیماران مبتلا به سرطان خواستار دانستن آمار مربوط به زنده ماندن افراد با شرایط مشابه خود هستند، در حالی که برخی دیگر اعداد را سودمند نمی دانند و یا مایل به دانستن آنها نیستند. اگر شما نیز مایل به دانستن آن نیستید از ادامه مطلب بگذرید و به سراغ بخش بعدی بروید.

5سال نرخ بقا به درصد بیمارانی اشاره دارد که حداقل 5سال پس از تشخیص سرطان زنده مانده اند.  البته بسیاری از افراد بیشتر از آن نیز عمر کرده اند.

5سال نسبی نرخ بقا فرض می کند که برخی افراد به دلایل دیگری مرده اند و بقای مشاهده شده را با میزان آن در افراد غیر سرطانی مقایسه می کند. این راه بهتری است برای مشاهده اثر سرطان بر بقا.

برای دستیابی به نرخ بقای 5ساله، پزشکان می بایست بیمارانی را بررسی می کردند که حداقل 5سال پیش درمان شده اند. بهبود در درمان بعد از آن می تواند نتایج مفیدتری را برای اشخاصی که اکنون مبتلا به سرطان آدرنال شده اند، داشته باشد.

نرخ بقا اغلب بر پایه نتایج مربوط به تعداد کثیری از افراد در گذشته است که این بیماری را داشته اند، اما نمی تواند در مورد هر شخص خاصی پیش بینی آینده را بکند. بسیاری از عوامل دیگر به جز مرحله هستند که در پیش بینی وضع بیمار مؤثر هستند، مثل درجه سرطان، نوع درمان، سن، و سلامت عمومی. پزشکتان می تواند به شما بگوید که چطور اعداد زیر مربوط به شما می شود چرا که وی از جوانب مختلف وضعیت شما آگاهی دارد.

نتایج زیر از پایگاه داده مؤسسه ملی سرطان گرفته شده است بر پایه افرادی که سرطان آنها بین سالهای 1988 تا 2001 تشخیص داده شده است. این پایگاه آمارهای بقا را با توجه به مراحل AJCC یا ENSAT لیست نکرده است. در عوض، بیماران را به سه گروه تقسیم کرده است: موضعی، منطقه ای و دور. موضعی بدین معناست که سرطان به بیرون از غده آدرنال راه نیافته است. منطقه ای یعنی سرطان به بافت ها و غدد لنفاوی اطراف سرایت کرده است. دور یعنی سرطان مناطقی با فاصله زیاد گسترش یافته است.

بقای نسبی – 5 ساله

مرحله

65%

موضعی

44%

منطقه ای

7%

دور

 

ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

درمان سرطان آدرنال

این اطلاعات بیانگر نظرات پزشکان و پرستاران شاغل در انجمن سرطان آمریکاست. این نظرات بر پایه تفسیر آنها از مطالعات چاپ شده در مجلات علمی و همچنین تجربیات کاری آنهاست.

اطلاعات درمانی موجود در این مطلب، سیاست رسمی انجمن نبوده و به عنوان یک مشاوره پزشکی قصد آن را ندارد که جایگزین نظرات تخصصی تیم درمانی شما شود. تنها این هدف را دنبال می کند که به شما و خانواده تان کمک کند تا تصمیمی با اطلاعات کافی را همراه با پزشک خود بگیرید.

پزشک شما ممکن است دلایلی داشته باشد که برنامه درمانی متفاوتی را با این روش های کلی درمانی در پیش گرفته است. حتما از وی در رابطه با روش های درمانی خود سؤال کنید.

اطلاعات کلی درمانی

پس از آنکه سرطان تشخیص داده شد، پزشک روش های درمانی را به اطلاع شما خواهد رساند. این مهم است که وقت گذاشته و درباره تمامی انتخاب های درمانی فکر کنید. در انتخاب یک برنامه درمانی، فاکتورهایی را که می بایست در نظر بگیرید عبارت است از سلامت عمومی شما و مرحله سرطان. بعضی اوقات این فکر خوبی است که نظر شخص دیگری را نیز بپرسید. نظر دیگران می تواند اطلاعات بیشتری را برای شما فراهم کند و کمک کند تا با اطمینان بیشتری انتخاب خود را انجام دهید. دلیل دیگر این است، از آنجا که سرطان کورتیکال آدرنال بسیار نادر است، تنها مراکز بزرگ سرطان قادر به درمان آن هستند.

انواع عمده درمان سرطان آدرنال:

  • جراحی
  • پرتو درمانی
  • شیمی درمانی
  • دیگر داروها

بسته به نوع و مرحله سرطان شما ممکن است به بیشتر از یک نوع درمان نیاز داشته باشید. پزشکان موجود در تیم درمانی شما شامل:

  • یک جراح: پزشکی که از جراحی برای درمان سرطان یا دیگر بیماری ها استفاده می کند.
  • یک متخصص غدد: پزشکی که بیماری های مربوط به غدد ترشح کننده هورمون را درمان می کند.
  • یک آنکلوژیست پرتودرمانی: پزشکی که از پرتو برای درمان استفاده می کند
  • یک آنکلوژیست دارویی: پزشکی که از شیمی درمانی و دیگر داروها برای درمان سرطان استفاده می کند.

دیگر متخصصان نیز ممکن است در درمان شما نقش داشته باشند مثل پرستاران، روانشناسان، مددکاران اجتماعی، متخصصان توانبخشی و دیگر شاغلان حوزه سلامت. در بخش های بعد انواع مختلف درمان را شرح می دهیم. متعاقب آن نحوه بکارگیری درمان ها را در شرایط مختلف بحث خواهیم کرد.

این مهم است که درباره تمام روش های درمانی خود به همراه اهداف و عوارض جانبی آن، با پزشکان خود بحث کنید تا بهترین انتخاب ممکن را داشته باشید. اگر در مورد چیزی هم شک دارید حتما سوال بپرسید. شما سوالات مفیدی را در بخش "چه سوالاتی را درباره سرطان آدرنال می بایست از پزشک بپرسیم؟" خواهید یافت.

بخش "منابعی دیگر برای سرطان آدرنال" مطالب مفیدی را درباره درمان سرطان و عوارض جانبی آن ارائه می کند.

 جراحی برای سرطان آدرنال

درمان اصلی برای سرطان آدرنال برداشتن غده آدرنال است، که آدرنالکتومی نامیده می شود. جراح تلاش می کند تا هر اندازه از سرطان را که ممکن است بردارد، از جمله نواحی که سرطان به آنها سرایت کرده است. اگر غدد لنفاوی پیرامون بزرگ شده باشد، آنها نیز می بایست برداشته شوند.

دو راه عمده برای برداشتن غده آدرنال وجود دارد. یک را برداشتن آن از طریق ایجاد یک شکاف در پشت است، دقیقاً زیر دنده ها. این روش برای تومورهای کوچک مناسب است.

برای اغلب سرطان های آدرنال، جراح شکافی را در شکم ایجاد می کند. این به وی اجازه می دهد تا تومور را واضحتر ببیند و کار را برای تشخیص گسترش احتمالی آسانتر می کند. همچنین این فضا را به جراح می دهد تا سرطان بزرگی را که به بافت ها و اعضای اطراف سرایت کرده بردارد. برای مثال اگر سرطان به کلیه رسیده باشد، همه یا بخشی از کلیه نیز برداشته می شود. اگر آن به چربی و ماهیچه اطراف غده آدرنال رسیده باشد، این بافت ها نیز برداشته خواهد شد.

برخی اوقات سرطان به پایین بزرگ سیاهرگ، سیاهرگ درازی که خون را از بخش تحتانی بدن به قلب می رساند، رسیده است. برداشتن کامل این سرطان ها مستلزم یک عمل سخت خواهد بود تا تومور را برداشته و رگ را حفظ کند. برای حذف تومور از رگ، جراح ممکن است نیاز داشته باشد تا از جریان خون بدن عبور کند با قرار دادن یک پمپ میان ریه و قلب همانند آن چه در عمل قلب استفاده می شود. اگر سرطان به کبد رسیده باشد، آن بخش از کبد نیز می بایست برداشته شود.

همچنین این امکان نیز وجود دارد که تومورهای کوچک آدرنال را با استفاده از یک استوانه توخالی به نام لاپاروسکوپ برداشت. لاپاروسکوپ یک استوانه باریک همراه با یک دوربین فیلمبرداری در انتهای آن است که از طریق ایجاد یک حفره در پهلوی بیمار وارد می شود. دیگر ابزار از داخل همین استوانه یا دیگر حفره های ریز وارد می شوند تا غده آدرنال را بردارند. مزیت اصلی این متد این است که چون حفره ها کوچکتر هستند، بیماران سریع تر ریکاوری می شوند.

هرچند لاپاروسکوپی اغلب برای درمان آدنوم استفاده می شود، برای سرطان های بزرگتر آدرنال مناسب نیست. چرا که برداشتن یکجای تومور بسیار مهم است. برای برداشتن یک تومور بزرگ با لاپاروسکوپ، جراح ابتدا آن را به چند قطعه خرد می کند. انجام این کار خطر گسترش سرطان را افزایش می دهد. همچنین برداشتن کامل سرطان های آدرنالی که به غدد لنفاوی و بافت های اطراف رسیده اند، از طریق لاپاروسکوپى مشکل است. 

 پرتو درمانی برای سرطان آدرنال

پرتودرمانی از پرتوهایی با انرژی زیاد برای کشتن سلول های سرطانی بهره می برد. در این روش پرتو بر روی سرطان متمرکز می شود توسط یک ماشین. این عمل یک یا دوبار در روز انجام می شود، 5روز در هفته به مدت چند هفته. هر جلسه چند دقیقه طول می کشد، و مشابه اشعه ایکس معمولی است. همانند اشعه ایکس، پرتو از پوست و دیگر بافت ها عبور کرده تا به تومور برسد. قرار گرفتن در معرز پرتر بسیار کوتاه است، و عمده زمان درمان به موقعیت یابی بیمار اختصاص می یابد تا پرتو به شکل صحیحی سرطان را هدف بگیرد.

براکیتراپی (پرتودرمانی داخلی) از دانه های ریز مواد پرتوزا استفاده می کند و آنها را دقیقا در کنار سرطان قرار می دهد، بعضا با پوشش پلاستیکی. پوشش های پلاستیکی حاوی دانه ها به مدت چند روز باقی می ماند و بعد برداشته می شود. زمان واقعی با توجه به قدرت دانه های پرتوزا و سایز تومور مشخص می شود. این نوع از پرتودرمانی معمولا برای کارسینوم های کورتیکال آدرنال استفاده نمی شود.

پرتودرمانی معمولا به عنوان درمان اصلی برای سرطان آدرنال در نظر گرفته نمی شود زیرا سلول های سرطانی به راحتی توسط اشعه های ایکس از بین نمی روند. پرتودرمانی ممکن است پس از جراحی انجام گیرد تا از بازگشت تومور جلوگیری کند. این را درمان کمکی می نامند. همچنین از آن برای درمان مناطقی که سرطان گسترش یافته است مثل استخوان یا مغز استفاده می شود.

عوارض جانبی شایع پرتودرمانی

  • حالت تهوع و استفراغ
  • اسهال (اگر یک ناحیه از شکم درمان شده باشد)
  • تغییر حالت پوست در ناحیه مورد نظر، از سرخی گرفته تا گرمی و پوست پوست شدن
  • ریختن مو در ناحیه
  • خستگی
  • کم خونی 

شیمی درمانی برای سرطان آدرنال

شیمی درمانی سیستمیک، دریافت دارو به صورت خوراکی یا وریدی است. این داروها وارد جریان خون شدا و در کل بدن پخش می شوند، که برای سرطان هایی که فراتر از غده آدرنال رفته اند مفید است. این روش برای سرطان آدرنال زیاد مناسب نیست، پس اغلب برای سرطان غده آدرنالی استفاده می شود که آنچنان گسترده شده است که قابل برداشت با جراحی نیست.

میتوتان

دارویی که بیشتر مبتلایان به سرطان آدرنال مصرف می کنند میتوتان نامیده می شود. این دارو ترشح هورمون توسط غده آدرنال را متوقف کرده و همچنین هم سلول های سرطانی را نابود می کند و هم سلول های سالم را. میتوتان می تواند تولید طبیعی هورمون استرویید آدرنال توسط دیگر غده آدرنال سالم شما را نیز متوقف کند. این می تواند باعث افت میزان کورتیزول و سایر هورمون ها شود که باعث ضعف و بیماری شما می شود. اگر این اتفاق بیفتد، شما به قرص های هورمون استرویید نیاز خواهید داشت تا سطح آن را به حالت عادی بازگرداند. میتوتان همچنین می تواند سطح دیگر هورمون ها را نیز تغییر دهد، مثل تیرویید و تستسترون. اگر این اتفاق بیفتد، شما نیاز به داروهایی خواهید داشت تا این هورمون ها را جایگزین کنند.

بعضی اوقات میتوتان برای یک مدت زمانی پس از آنکه جراح تمام سرطان را برداشت، داده می شود. این را درمان کمکی می نامند که هر سلولی را که باقی مانده باشد از بین می برد. دادن دارو به این شکل می تواند از بازگشت سرطان جلوگیری کرده و یا آن را به تعويق بیاندازد.

اگر سرطان به طور کامل با جراحی برداشته نشود یا برگشته باشد، میتوتان می تواند سرطان را متوقف کند در بعضی بیماران. به طور متوسط، یک سال طول می کشد و در برخی بیماران بیشتر.

میتوتان بخصوص برای مبتلايانی مفید است که مشکلاتشان از ترشح بیش از حد هورمون ناشی شده باشد. حتی زمانی که تومور را غیرفعال هم نکند، میتوتان می تواند تولید غیرعادی هورمون را کاهش داده و علائم را تخفیف دهد. حدود 80% از بیماران با ترشح بیش از حد هورمون توسط میتوتان بهبود می یابند. هرچند این دارو عوارض جانبی عمده ای هم دارد. شایع ترین آن، حالت تهوع، استفراغ، اسهال، راش های پوستی، گیجی، و خواب آلودگی است. برخی اوقات مصرف دوز کمتری از دارو نیز می تواند مفید واقع شود و البته با عوارض کمتر. این دارو یک قرص است که 3الی4 بار در روز مصرف می شود. همانند دیگر داروهای شیمیایی، درمان بوسیله میتوتان می بایست تحت نظارت کامل پزشک باشد.

دیگر داروهای شیمیایی برای سرطان آدرنال

داروهای شیمیایی دیگر بعضا با میتوتان ترکیب می شوند تا سرطان آدرنال پیشرفته را درمان کنند. این داروها عمدتاً عبارت است از :

  • ترکیب کیسپلاتین، دوگزوروبیسین و اتوپسید به اضافه میتوتان
  • استروپتوزوسین به اضافه میتوتان

برخی داروهای شیمیایی دیگر نیز کمتر استفاده می شوند:

  • پاکلیتاکسل
  • فلوروراسیل
  • وینکریستین

این داروها با ترکیبات مختلف و اغلب با میتوتان داده می شوند.

داروهای شیمیایی سلول های سرطانی را می کشند اما به برخی سلول های نرمال نیز آسیب می زنند که باعث عوارض جانبی آن می شود. توجه لازم می بایست صورت بگیرد تا عوارض به حداقل برسد. عوارض جانبی بسته به نوع دارو، مقدار مصرفی و طول درمان متفاوت است. عوارض شایع:

  • تهوع و استفراغ
  • بی اشتهایی
  • ریزش مو
  • راش های پوستی بر روی دست و پا
  • تلخی دهان
  • کم خونی

از آن جا که شیمی درمانی به سلول های خون ساز واقع در مغز استخوان صدمه می زند، بیماران ممکن است کم خونی پیدا کنند که منجر به این موارد می شود:

  • افزایش خطر عفونت (به دلیل کمبود گلبول سفید)
  • خونریزی و کبودی به دنبال خراش ها یا آسیب های جزیی (به دلیل کمبود پلاکت)
  • آنمی (به دلیل کم خونی)

اکثر عوارض جانبی به محض اتمام درمان ناپدید می شوند. موها دوباره رشد کرده، هرچند ممکن است ظاهری متفاوت داشته باشد. درمان های خوبی برای اغلب عوارض جانبی شیمی درمانی وجود دارد. برای مثال، داروهای خوبی وجود دارد که از تهوع و استفراغ جلوگیری می کند.

برخی از عوارض ممکن است مدتها طول بکشد شاید هم برای همیشه. برای مثال، دوگزوروبیسین می تواند به مرور زمان به عضله قلب آسیب بزند. تیم درمانی شما به دقت دوز مصرفی این دارو را کنترل می کنند تا مطمئن شوند که به قدری زیاد نیست که آسیب زننده باشد. کیسپلاتین و پاسلیتاکسل هر دو به اعصاب آسیب می زنند، که منجر به مورمور شدن های دردناک و بی حسی در دست ها و پاها می شود. این ها پس از اتمام درمان بهتر می شوند، اما به طور کامل برطرف نمی شوند.

دیگر داروها برای درمان سرطان آدرنال

داروهای دیگر در کنار میتوتان استفاده می شوند تا ترشح هورمون توسط سرطان را متوقف کرده یا اثرات هورمون را کاهش دهند. درمان با بعضی از این داروها نیاز به نظارت یک متخصص غدد دارد چرا که آنها به سیستم های هورمونی مختلف آسیب می زنند که می بایست با دیگر هورمون ها جایگزین شوند.

کتوکونازول و متیراپون می توانند تولید هورمون استرویید آدرنال را کاهش دهند. این می تواند علایم ناشی از این هورمون ها را تسکین ببخشد، اما سرطان را متوقف نمی کند.

بعضی داروها اثرات هورمون های ترشح شده توسط تومور را متوقف می کنند، از جمله:

  • اسپیرونولاکتون، که اثرات آلدسترون را کاهش می دهد
  • میفپریستون، که اثرات کورتیزول را کاهش می دهد
  • تاموکسیفن، تورمیفن، و فولوسترانت می توانند اثرات استروژن را متوقف کنند. این داروها اغلب برای درمان برخی از انواع سرطان پستان استفاده می شوند، اما می توانند در برخی بیماران (اغلب مردان) مبتلا به تومورهای آدرنال که استروژن ترشح می کنند نیز مفید واقع شوند.

 درمان های مکمل و جایگزین برای سرطان آدرنال

زمانی که شما مبتلا به سرطان هستید احتمال دارد در مورد راه هایی برای درمان خود بشنوید که پزشکتان بیان نکرده است. از خانواده و دوستان گرفته تا گروه های اینترنتی و سایت ها، همگی برای کمک به شما پیشنهاداتی دارند. شامل ویتامین ها، داروهای گیاهی، رژیم های خاص، طب سوزنی و ماساژ.

درمان های مکمل و جایگزین دقیقا چه چیزهایی هستند؟

همه افراد به یک شکل از این عبارات استفاده نمی کنند، و از آنها برای اشاره به متدهای مختلف استفاده می شود، پس می تواند باعث سردرگمی شود. ما از مکمل برای اشاره به درمان هایی استفاده می کنیم که در کنار اقدامات درمانی عادی شما مورد استفاده قرار می گیرند. درمان های جایگزین نبز به جای روش درمانی پزشک شما استفاده می شود.

متدهای مکمل: اغلب متدهای درمانی مکمل برای سرطان پیشنهاد نمی شوند. عمدتا، آنها استفاده می شوند تا شما احساس بهتری داشته باشید. برخی متدها که همراه با اقدامات درمانی عادی شما استفاده می شوند، مدیتیشن است برای کاهش استرس، طب سوزنی برای کاهش درد، یا چای سوسنبر برای بهبود حالت تهوع. برخی از متدهای مکمل ثابت شده است که مفید هستند اما برخی نیز هنوز آزمایش نشده اند. برخی اثبات شده است که مفید نیستند و تعداد کمی مضر بوده اند.

درمان های جایگزیناین درمان ها ممکن است برای درمان سرطان توصیه شوند. در آزمایشات بالینی ثابت نشده است که ایمن و مؤثر هستند. برخی از این متدها ممکن است ایجاد خطر کنند، یا  حتی عوارض جانبی کشنده داشته باشند. اما بزرگترین تهدید در اغلب موارد این است که شما ممکن است شانس بهره بردن از درمان های دارویی استاندارد را از دست بدهید. تاخیر یا وقفه در درمان های دارویی شما ممکن است باعث پیشرفت سرطان شده و اثر درمان را کاهش دهد.

موارد بیشتر

فهمیدن اینکه چرا مبتلایان به سرطان به دنبال درمان های جایگزین می گردند آسان است. شما می خواهید هر آنچه که می توانید انجام دهید تا سرطان را شکست بدهید، و ایده ی یک درمان با عوارض جانبی ناچیز عالی است. بعضی اوقات درمان های دارویی مثل شینی درمانی بسیار سخت   و یا دیگر اثرگذار نیستند. اما واقعیت این است که اغلب این درمان های جایگزین آزمایش نشده اند و تاثیر آن ها در درمان سرطان اثبات نشده است.

هنگام در نظر گرفتن انتخاب های خود، 3مرحله را طی کنید:

  • به دنبال "پرچم های قرمز" باشید که نشانگر حقه و فریب هستند. آیا این متد تضمین می کند که همه یا اغلب سرطان ها را درمان کند؟ آیا به شما گفته شده است که از درمان های دارویی معمول استفاده نکنید؟ آیا درمان یک "راز" است که شما را مجبور می سازد تا تنها به برخی ارائه دهندگان خاص مراجعه کنید؟
  • با پزشک خود در مورد آن صحبت کنید.

انتخاب با شماست

تصمیم در مورد چگونگی درمان و مدیریت سرطان با شماست. اگر شما مایل به استفاده از یک درمان غیر استاندارد هستید، هر چقدر امکان دارد در مورد آن بیاموزید و با پزشک خود نیز صحبت کنید. با اطلاعات کافی و پشتیبانی تیم درمانی خود، شما می توانید با امنیت می توانید از متدهای موثر استفاده کنید و از متدهای مضرر دوری کنید. 

درمان سرطان آدرنال در هر مرحله

مراحل یک و دو سرطان آدرنال

جراحی درمان اصلی در این مراحل است. غده آدرنال به کلی برداشته خواهد شد. از آنجایی که هر فردی دو غده آدرنال دارد، برداشتن یکی از آنها عموما ایجاد مشکل نمی کند. اگر غدد لنفاوی پیرامون نیز بزرگ شده باشند، برداشته شده و برای وجود سلول های سرطانی چک خواهند شد. اکثر جراحان غدد لنفاوی را با سایز نرمال بر نخواهند داشت. در بسیاری از موارد، هیچ درمان دیگری نیاز نیست. اگر تومور به طور کامل برداشته نشود، درمان توسط پرتودرمانی و یا میتوتان پس از عمل انجام خواهد گرفت تا از بازگشت آن جلوگیری کنند.

این درمان ها همچنین ممکن است در مواقعی که احتمال بازگشت تومور به دلیل اندازه بزرگ آن یا رشد سریعش زیاد است مورد استفاده قرار بگیرند. زمانی که این درمان ها پس از آنکه جراح تمام سرطان را برداشت، استفاده شوند آن را درمان کمکی می نامند. هدف آن کشتن هرگونه سلول سرطانی بر جای مانده است. از بین بردن این سلول ها خطر بازگشت سرطان را به حداقل می رساند.

مرحله سوم سرطان آدرنال

جراحی در این مرحله نیز درمان اصلی است. هدف از جراحی برداشت کامل سرطان است. غده آدرنال دارای تومور همواره برداشته می شود، و جراح همچنین ممکن است نیاز داشته باشد تا برخی بافت های اطراف آن را نیز بردارد، از جمله بخشی از کلیه یا کبد. غدد لنفاوی پیرامون آدرنال نیز ممکن است برداشته شوند. پس از جراحی، درمان کمکی بوسیله پرتودرمانی و یا میتوتان انجام خواهد گرفت تا از بازگشت احتمالی سرطان جلوگیری کند.

مرحله چهارم سرطان آدرنال

اگر امکان برداشتن کامل سرطان وجود داشته باشد، جراح این کار را انجام خواهد داد. زمانی که سرطان به دیگر بخش های بدن نیز سرایت کرده باشد، معمولا با جراحی درمان نخواهد شد. برخی پزشکان ممکن است باز هم جراحی را برای برداشتن هر آنچه از سرطان که ممکن است پیشنهاد کنند که آن را جراحی جزیی می نامند. برداشتن بخش عمده سرطان می تواند علایم را تخفیف دهد با کاهش ترشح هورمون ها. پرتودرمانی نیز ممکن است استفاده شود برای درمان هر منطقه ای از سرطان که باعث بروز علایم شده است. برای مثال پرتودرمانی می تواند زمانی که سرطان به استخوان رسیده باشد و باعث درد شده باشد به افراد کمک کند. درمان با میتوتان نیز انتخاب دیگری است. درمان می تواند در همان لحظه باشد یا ممکن است تا زمانیکه سرطان از خود علایم را بروز دهد به تعويق بیفتد. دیگر داروهای شیمی درمانی نیز ممکن است استفاده شود.

سرطان آدرنال مکرر

زمانی یک سرطان را مکرر می نامند که پس از درمان بازگردد. بازگشت می تواند موضعی باشد

(نزدیک یا در همان جایی که شروع شده است) یا دور باشد (به دیگر اعضا مثل ریه یا استخوان رسیده باشد). بازگشت های موضعی را می توان با جراحی درمان کرد و اکثرا زمانی انجام می شود که بتوان سرطان را به کلی برداشت. بازگشت های دور همانند مرحله چهارم بیماری درمان می شود. جراحی جزیی نیز ممکن است برای تخفیف علایم صورت پذیرد. افراد با بیماری های مکرر اغلب با میتوتان درمان می شوند. و همچنین شیمی درمانی و پرتودرمانی. اگر میتوتان موثر و یا قابل تحمل نبود، از دیگر داروها می توان برای کاهش ترشح هورمون استفاده کرد.

اغلب اوقات، این درمان ها تنها اثری موقتی دارد چرا که تومور در نهایت به رشد خود ادامه می دهد.

 زمانی که این اتفاق بیفتد و این درمان ها دیگر موثر نباشند، اقدامات در جهتی صورت می گیرد که کیفیت زندگی را هر اندازه که ممکن است بهبود ببخشند. بهترین داروها برای تخفیف درد، مورفین و دیگر داروهای مخدر هستند. بسیاری از مطالعات نشان داده اند که استفاده از مورفین برای تخفیف درد بدین معنا نیست که فرد معتاد شده است.

 راه های فراوان دیگری نیز وجود دارد که بوسیله آن پزشک کیفیت زندگی شما را بهبود بخشیده و علائم شما را کنترل کند. این یعنی شما می بایست درباره حال عمومی و علائم خود با پزشک صحبت کنید. بسیاری از بیماران نمی خواهند پزشک خود را با گفتن این که حالشان خوب نیست ناامید کنند. که این کار هیچ فایده ای ندارد. 

چه سوالاتی را می بایست از پزشک خود درباره سرطان آدرنال بپرسید؟

زمانی که شما درگیر سرطان آدرنال و فرآیند درمان شدید، شما می بایست قادر باشید تا رک و بی پرده با تیم درمانی خود صحبت کنید. هر سؤالی که به ذهنتان رسید بپرسید؛ مهم نیست هرچقدر هم ناچیز به نظر برسد. مثل:

  • آیا تومور غده آدرنال من خوش خیم است و یا بدخیم؟
  • آیا سرطان من به بیرون از آدرنال نیز سرایت کرده است؟
  • آیا تومور من بیش از حد هورمون ترشح می کند؟
  • ما چطور هورمون اضافی را درمان می کنیم؟
  • آیا تغییرات در بدن من دایمی است؟
  • تغییرات بوجود آمده در بدنم را چگونه درمان می کنیم؟
  • آیا این فرم از سرطان آدرنال ارثی است؟ آیا سرطان آدرنال من بر دیگر اعضای بدنم نیز تاثیر می گذارد؟
  • چه انتخاب های درمانی دیگری دارم؟
  • باید انتظار چه عوارض جانبی را از درمان ها داشته باشم؟
  • دیگر خطرات درمان چه چیزهایی هستند؟
  • چقدر طول می کشد تا پس از درمان ریکاوری شوم؟
  • چه زمانی می توانم سر کار بروم؟
  • چقدر احتمال دارد تا سرطان من بازگردد؟
  • چه کارهایی را می بایست انجام دهم تا برای عمل آماده شوم؟
  • آیا به نظرات دیگران نیازی است؟
  • با توجه به آنچه که در مورد سرطان من می دانید، آیا عمر مرا کوتاه خواهد کرد؟

بی شک شما سوالات دیگری نیز در مورد وضعیت خود دارید. حتما آن را تیم درمانی خود بپرسید. پزشکان تنها افرادی نیستند که می توانند به سوالاتتات پاسخ بدهند. دیگر اعضای تیم مثل پرستاران و مددکاران اجتماعی نیز قادر به پاسخگویی هستند. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 

پس از درمان سرطان آدرنال چه اتفاقی می افتد؟

در بعضی مبتلایان به سرطان آدرنال، درمان ممکن است سرطان را برداشته یا ازبین ببرد. تکمیل درمان هم جذاب و هم استرس زا است. شما پس از درمان احساس آسودگی می کنید اما همزمان نگران بازگشت آن نیز هستید.

ممکن است مقداری طول بکشد تا ترس های شما کاهش یابد. اما این خوب است که بدانید بسیاری از بازماندگان سرطان آموخته اند که چطور با این شک و تردید زندگی کنند.

برای دیگر افراد، سرطان ممکن است هرگز به طور کامل از بین نرود. این افراد ممکن به طور دایم درمان های شیمی درمانی و پرتودرمانی را داشته باشند تا بتوانند سرطان را کنترل کنند. آموختن نحوه زندگی کردن با سرطانی که از بین نمی رود سخت و استرس زاست و شک و تردید های خاص خود را دارد.

مراقبت های بعدی

زمانی که درمان پایان می یابد، پزشک شما هنوز شما را زیر نظر خواهد داشت. خیلی مهم است که در ملاقات های بعدی خود نیز شرکت کنید. در طول این ویزیت ها، پزشکان سؤالاتی را در مورد وجود مشکلات احتمالی خواهند پرسید و آزمایشاتی را برای مشاهده علایم سرطان و یا عوارض جانبی سرطان انجام خواهند داد. تقریبا تمام درمان های سرطان عوارض جانبی دارند. برخی به مدت چند هفته به طول می انجامند و برخی نیز مادام العمر هستند. این زمانی است که شما می بایست درباره مشکلاتی که به آن برخوردید با پزشک خود صحبت کنید.

مراقبت های پس از درمان سرطان آدرنال بسیار مهم هستند. یک دلیل احتمال بازگشت سرطان است، حتی پس از درمان سرطان در مراحل اولیه. شما می بایست مرتبا با پزشک خود در ارتباط باشید. اگر از میتوتان استفاده می کنید، ملاقات های بعدی شما می بایست در فواصل کمتری صورت بگیرد تا میزان میتوتان موجود در خون کنترل شده و عوارض جانبی احتمالی آن شناسایی شود. به یاد داشته باشید که میتوتان تولید هورمون های استرویید آدرنال معمولی را نیز متوقف می کند، در نتيجه شما می بایست قرص های جایگزین کننده هورمون را بخورید تا دچار کمبود کورتیزول نشوید. سی تی ممکن است به صورت دوره ای انجام گیرد تا بازگشت احتمالی یا رشد سرطان را مشخص کند. تست دوره ای هورمون های موجود در خون و ادرار نیز انجام می گیرد تا میزان موفقیت داروها را در متوقف کردن ترشح هورمون توسط سرطان مشخص کند.

داشتن بیمه سلامت از اهمیت بسزایی برخوردار است. آزمایشات و ویزیت پزشکان هزینه های زیادی دارد و هرچند هیچ کسی دوست ندارد به بازگشت سرطان خود فکر کند اما ممکن است این اتفاق بیفتد.

دیدن یک پزشک جدید

در برخی زمان ها پس از تشخیص سرطان و درمان آن، شما ممکن است بخواهید پیش پزشکی بروید که هیچ اطلاعی از سابقه پزشکی شما ندارد. مهم است که شما قادر باشید جزییات تشخیص و درمان بیماری خود را به اطلاع وی برسانید.

جمع آوری این جزییات بلافاصله پس از درمان می تواند راحت تر از زمان های دیگر باشد. حتما موارد زیر را تهیه کنید:

  • یک کپی از گزارش پاتولوژی خود از تمام بیوپسی ها و جراحی ها
  • اگر شما عمل داشته اید، یک کپی از گزارش جراحی
  • اگر در بیمارستان بستری شده اید، یک کپی از برگه مرخصی که پزشکان هنگام ترخ8بیماران آماده می کنند
  • اگر پرتودرمانی داشته اید، یک کپی از خلاصه درمان
  • اگر شیمی درمانی کرده اید، لیستی از داروها، دوز آنها، زمان مصرفشان
  • کپی اشعه ایکس و اسکن ها

پزشک ممکن است این کپی ها را برای ثبت در بایگانی خود بخواهد اما همیشه کپی ها را نزد خود نگه دارید.

آیا ممکن است پس از ابتلا به سرطان آدرنال باز هم به آن مبتلا شوم؟

بازماندگان سرطان ممکن است تحت تاثیر شماری از مشکلات سلامتی باشند اما دغدغه اصلی آنها  روبرو شدن دوباره با سرطان است. برخی از آنها ممکن است به یک سرطان غیر مرتبط مبتلا شوند که آن را "سرطان دوم" می نامند. فرقی نمی کند که چه سرطانی داشته اید، این امکان وجود دارد که به سرطان دیگری مبتلا شوید.

متاسفانه، درمان سرطان به معنای عدم ابتلای دوباره به آن نیست. مبتلایان به سرطان می توانند انواع دیگر سرطان را نیز بگیرند. در واقع، برخی از انواع سرطان و درمان های آن ممکن است خطر ابتلا به دیگر سرطان ها را افزایش دهد.

مبتلایان به سرطان آدرنال می توانند هر سرطان دیگری را بگیرند اما احتمال این ها بیشتر است:

  • سرطان ریه
  • سرطان مثانه
  • سرطان پروستات

زنان مبتلا به سرطان آدرنال در معرض خطر ابتلا به سرطان پوست نیز هستند.

بیمارانی با سن کمتر از 45 سال در زمان تشخیص سرطان خطر زیادی برای ابتلا به سرطان پستان، استخوان و بافت نرم سارکوم، تومور مغزی، و سرطان خون دارند. این سرطان ها، در کنار سرطان آدرنال، در یک خانواده از سندروم های سرطانی به نام لی-فرومنی قرار دارند.

اقدامات پس از درمان

پس از اتمام درمان سرطان آدرنال شما می بایست به طور منظم به دیدار پزشک خود بروید تا آزمایشاتی برای مشاهده عود و یا گسترش سرطان انجام شود. متخصصان هیچ گونه تست اضافی را در بیماران عاری از علایم برای شناسایی سرطان دوم توصیه نمی کنند. حتماً در صورت بروز مشکلات یا علایم جدید آن را به اطلاع پزشک خود برسانید چرا که ممکن است به بازگشت سرطان منجر شود.

بازماندگان سرطان می بایست از دستورالعمل انجمن سرطان آمریکا برای تشخیص سریع سرطان پیروی کرده و از کشیدن سیگار خودداری کنند. دخانيات خطر ابتلا به بسیاری از سرطان ها  بخصوص سرطان مثانه و ریه را افزایش می دهد.

برای سالم ماندن می بایست:

  • به یک وزن ایده آل رسیده و آن را حفظ کنید
  • الگوی زندگی فعالی از نظر فیزیکی داشته باشید
  • رژیم غذایی سالم با تکیه بر غذاهای گیاهی
  • محدود کردن مصرف الکل به 1بار در روز برای زنان و 2بار در روز برای مردان

این موارد همچنین خطر ابتلا به سرطان را نیز کاهش می دهد.

تغییر سبک زندگی پس از درمان سرطان آدرنال

شما این واقعیت را نمی توانید تغییر بدهید که مبتلا به سرطان بوده اید. آنچه که می توانید تغییر بدهید نحوه زندگی کردن تان از این به بعد است - تصمیماتی را بگیرید که شما را هرچقدر که می شود سالم نگه دارد. این زمانی است تا به گونه ای دیگر به زندگی خود بنگرید. ممکن است شما به یک برنامه بلندمدت برای بهبود سلامتی خود فکر کنید. برخی حتی در طول درمان آن را آغاز کرده اند.

انتخاب های سالم تر

بدای بسیاری از مردم، تشخیص سرطان به آنها کمک می کند تا به شکلی که در گذشته نبوده بر روی سلامتی خود تمرکز کنند. آیا کارهایی وجود دارد که انجام آنها شما را سالم تر کند؟ شاید شما بتوانید بهتر بخورید و بیشتر تمرین کنید. مصرف الکل را کاهش داده و دخانيات را ترک کنید. حتی کنترل استرس نیز مفید است. حالا زمان مناسبی است برای فکر کردن در مورد تغییراتی که اثرات مثبتی بر ادامه زندگی شما بگذارد. شما احساس بهتری خواهید داشت و سالم تر خواهید بود.

شما می توانید با کار کردن بر روی چیزهایی شما را بیشتر نگران می کند شروع کنید. آنهایی که برای شما سخت تر است کمک بگیرید. برای مثال، اگر فکر می کنید که در ترک سیگار نیاز به کمک دارید با انجمن تماس بگیرید.

تغذیه بهتر

تغذیه درست و مناسب می تواند برای هر کسی سخت باشد حتی می تواند حین و پس از درمان سرطان سخت تر نیز باشد. درمان ممکن است ذایقه شما را تغییر دهد. تهوع یک مشکل است. شما ممکن است زمانی که مایل نیستید لاغر شوید. یا ممکن است افزایش وزنی پیدا کنید که به نظر نمی رسد بتوانید آن را کاهش دهید. تمام این ها می تواند خسته کننده باشد.

اگر معالجات باعث تغییرات وزنی یا مشکلات تغذیه ای شود، تمام تلاش خود را انجام دهید و در نظر داشته باشید که این مشکلات معمولا به مرور زمان بهتر می شوند. این می تواند مفید باشد که وعده هایی کوچک را 2تا3 بار در روز بخورید. شما ممکن است نیاز داشته باشید تا به یک متخصص تغذیه مراجعه کنید.

یکی از بهترین کارهایی را که می توانید پس از درمان سرطان انجام دهید، شروع عادت های غذایی سالم تر است. ممکن است شگفت زده شوید اگر اثرات بلند مدت این تغییرات ساده مثل افزایش تنوع غذاهای مصرفی را ببینید. ماندن در یک وزن مناسب، رژیم غذایی سالم، همچنین محدود کردن مصرف الکل خطر ابتلا به انواع سرطان ها را کاهش می دهد.

استراحت، فرسودگی و ورزش

خستگی بیش از حد، فرسودگی، در افراد بهبود یافته از سرطان بسیار شایع است. این یک خستگی نرمال نیست، بلکه یک خستگی استخوانی است که حتی با استراحت نیز بهبود نمی یابد. برای برخی افراد، این فرسودگی مدت مدیدی پس از درمان ادامه می یابد و ورزش کردن و انجام سایر کارها را برای آنها مشکل می کند. اما ورزش می تواند فرسودگی را کاهش دهد. مطالعات نشان داده اند که بیمارانی که از یک برنامه ورزشی متناسب با نیازهای خود پیروی می کنند، هم از نظر جسمی و هم روحی احساس بهتری دارند.

اگر شما بیمار بودید و حین درمان چندان فعال نبودید، طبیعی است که تناسب اندام شما، استقامت و قدرت عضلانی شما تحلیل برود. هر برنامه ای برای فعالیت فیزیکی می بایست متناسب با وضعیت شما باشد. شخصی که تاکنون ورزش نکرده است نمی تواند همان حجم از فعالیت را داشته باشد که یک تنیسور دارد. اگر شما طی چند سال فعال نبوده اید، می بایست به آرامی شروع کنید شاید مثل پیاده روی های کوتاه.

پیش از شروع هر چیزی با تیم درمانی خود صحبت کنید. نظرات آنها را در مورد برنامه های تمرینی خود بگیرید. سپس، یک حریف تمرینی برای خود پیدا کنید تا تنها نباشید. همراه بودن خانواده و دوستان در هنگام شروع یک فعالیت جدید می توانند انگیزه مضاعفی به شما بدهد.

اگر بسیار خسته می شوید، ممکن است نیاز داشته باشید تا بین تمرین و استراحت خود تعادل برقرار کنید. هر زمان که نیاز داشتید استراحت کنید. بعضی اوقات واقعا برای افراد سخت است تا تن به استراحت بدهند زمانی که عادت کرده اند تمام روز را کار کنند یا کارهای خانه را انجام بدهند،  اما در این زمان شما نباید فشار زیادی به خود وارد کنید. به بدن خود گوش کنید و هر زمان که نیاز بود استراحت کنید.

در نظر داشته باشید که فعالیت فیزیکی می تواند سلامت روحی و جسمی شما را بهبود ببخشد.

  • سلامت قلبی عروقی شما را تقویت می کند
  • به همراه تغذيه مناسب، می تواند شما در وزن ایده آل نگه دارد
  • عضلات شما را قوی تر می کند
  • خستگی را کاهش داده و به شما کمک می کند تا انرژی بیشتری داشته باشید
  • اضطراب و افسردگی را کاهش می دهد
  • احساس طراوت و شادابی را در شما بوجود می آورد
  • کمک می کند تا احساس بهتری نسبت به خود داشته باشید

در بلند مدت، داشتن فعالیت فیزیکی منظم نقش مهمی را در کاهش خطر ابتلا به برخی سرطان ها ایفا می کند.

سلامت روحی پس از درمان سرطان آدرنال 

زمانی که معالجه پایان می یابد، شما ممکن است خود را در محاصره احساسات مختلف ببینید. این موضوع در بسیاری از افراد اتفاق می افتد. شما در حین درمان فشارهای زیادی را تحمل کرده و هر روز تمام تمرکزتان بر روی این بوده است که بتوانید دوام بیاورید. حالا اینگونه به نظر می رسد که دیگر مشکلات شما را گیر انداخته اند.

ممکن است در مورد مرگ فکر کنید. و یا شاید از تاثیرات سرطان بر خانواده و دوستان خود باخبر شوید. دید تازه ای نسبت به ارتباط خود با اطرافیان پیدا خواهید کرد. مسائل غیر مترقبه نیز ممکن است توجه شما را جلب کند. برای مثال، وقتی که بهتر شدید، کمتر به ملاقات پزشک و تیم درمانی خود می روید و زمان بیشتری را در اختیار خود هستید. این تغییرات در بعضی افراد باعث نگرانی می شود.

تقریبا هر کسی که سرطان داشته است می تواند از برخی حمایت ها بهره برده است. شما به افرادی نیاز دارید که به شما آرامش و قدرت بدهند. حمایت اشکال مختلفی می تواند داشته باشد: خانواده، دوستان، گروه های حمایت سرطان، کلیسا و گروه های مذهبی، انجمن های پشتیبان آنلاين، و یا مشاوره های یک به یک. آنچه که برای شما بهترین است به شخصیت و وضعیت شما بستگی دارد. برخی افراد با حمایت هم سن های خود یا گروه های تحصیلی احساس امنیت می کنند. دیگران صحبت در یک محیط غیر رسمی را ترجیح می دهند مثل کلیسا. برخی شاید مشاوره فردی با یک دوست قابل اطمینان یا مشاور را بپسندند. منبع قدرت و آرامش شما هرچه که باشد، مطمئن شوید که جایی را دارید که با دغدغه هایتان به آن مراجعه کنید.

فرد مبتلا به سرطان بسیار احساس تنهایی می کند. این خوب یا ضروری نیست که همه کارها را خودتان انجام دهید. خانواده و دوستان شما احساس غریبگی می کنند اگر آنها را دخیل نکنید. اجازه دهید هرکسی هر کمکی که می تواند به شما بکند.

اگر درمان سرطان آدرنال موثر نبود

اگر سرطان به رشد خود ادامه بدهد یا پس از یک نوع درمان بازگشت داشته باشد، این امکان وجود دارد که یک برنامه درمانی دیگر بتواند سرطان را معالجه کند، یا حداقل تا حدی آن را تخفیف دهد که شما بتوانید بیشتر عمر کرده و احساس بهتری داشته باشید. اما زمانی که یک فرد روش های درمانی مختلف را امتحان کرد و سرطان بهبود نیافت، سرطان نسبت به معالجات مقاوم می شود. اگر این اتفاق بیفتد، مهم است که مزایای احتمالی روش درمانی جدید را نسبت به مضرات آن بسنجیم.

شاید این سخت ترین بخش مبارزه با سرطان باشد - زمانی که شما روش های درمانی متعددی را امتحان کرده اید و هیچ کدام کارگر نیفتاده است. پزشک شما ممکن است انتخاب های جدیدی را به شما پیشنهاد بدهد، اما زمانی می رسد که شما می بایست در نظر بگیرید که درمان دیگر در بهبود وضع سلامتی شما اثری ندارد.

اگر شما می خواهید به درمان تا جایی که امکان دارد ادامه بدهید، شما نیاز دارید به مزایای آن در مقابل عوارض جانبی آن فکر کنید. در بسیاری از موارد، پزشک شما تخمین می زند که چقدر احتمال دارد سرطان به روش درمانی پاسخ بدهد. برای مثال، پزشک ممکن است بگوید شیمی درمانی و پرتودرمانی بیشتر 1% شانس موفقیت خواهد داشت. برخی افراد با این حال مایلند آن را امتحان کنند. اما می بایست بدقت فکر کنید که چرا آن را انتخاب می کنید.

فرقی نمی کند که چه کاری را می خواهید انجام دهید، شما می بایست تا جایی که امکان دارد احساس خوبی داشته باشید. حتماً در صورت وجود هر گونه علامت درخواست درمان کنید مثل تهوع یا درد. این نوع از درمان را مسکن می نامند.

درمان های مسکن علایم را تسکین می دهند اما نباید انتظار داشت که بیماری را درمان کنند. می تواند در کنار درمان سرطان انجام گیرد، یا حتی می تواند به عنوان درمان سرطان در نظر گرفته شود. تفاوت در هدف است - هدف عمده از درمان های مسکن بهبود کیفیت زندگی شماست، یا ایجاد احساس خوب در شما. بعضی اوقات با استفاده از داروها علایمی مثل درد یا تهوع را تسکین می بخشند. برخی اوقات نیز این درمان ها همانی است که برای درمان سرطان بکار گرفته می شود. برای مثال، از پرتودرمانی می توان برای تخفیف درد استخوان ناشی از سرطان بهره گرفت. یا از شیمی درمانی برای تضعیف تومور و بازداشتن آن از مسدود کردن روده می توان استفاده کرد.  اما این ها همانند آن درمان هایی نیستند که برای معالجه سرطان استفاده می شود.

برخی اوقات از مراقبت های بیمارستانی بهره خواهید برد. یک نوع خاص از مراقبت که فرد را درمان نی کند و نه بیماری را؛ بر روی کیفیت زندگی و نه کمیت آن تمرکز دارد. اغلب اوقات، در خانه انجام می گیرد. سرطان شما ممکن است مشکلاتی را ایجاد کرده باشد که نیاز مدیریت داشته باشد و این مراقبت ها بر روی آسایش شما متمرکز است. باید بدانید که هرچند دریافت مراقب های بیمارستانی در پایان درمان هایی مثل شیمی درمانی و پرتودرمانی صورت می گیرد، اما به این معنی نیست که مشکلات ناشی از سرطان یا دیگر مسائل درمان نخواهد شد. در این گونه مراقبت ها تمرکز بر روی احساس خوب داشتن در مواقع سخت است.

امیدوار بودن بسیار اهمیت دارد. امید شما به درمان ممکن است آن چنان زیاد نباشد اما هنوز امید به داشتن روزهای خوب با خانواده و دوستان وجود دارد. توقف در این برهه از درمان این شانس را به شما می دهد تا بر روی مهمترین چیزهای زندگی خود تمرکز کنید. حالا زمانی است برای انجام کارهایی که همیشه می خواستید انجام بدهید و انجام ندادن کارهایی است که نمی خواهید. علی رغم اینکه سرطان خارج از کنترل شماست، اما هنوز انتخاب های دیگری نیز دارید.

تازه های تحقیقاتی و درمانی در رابطه با سرطان آدرنال

تحقیقات متمرکز بر روی سرطان آدرنال هم اکنون در حال انجام است. تست های تصویربرداری برای تشخیص این سرطان، تست های دارویی آزمایشگاهی برای تشخیص صحیح تر آدنوم ها از کارسینوم ها، و درمان های جدید در حال بررسی هستند. پیشرفت در تحقیقات کند است زیرا سرطان آدرنال بسیار نادر است. دیگر مطالعات بر روی جوانب کلی سرطان را نیز می توان در مورد سرطان های آدرنال بکار برد.

شیمی درمانی

هرچند مطالعه بر روی سرطان آدرنال مشکل است، متخصصان به دنبال داروهای جدیدی هستند که  کمک کند علاوه بر بررسی ارزش درمان های پذیرفته شده.

یکی از مطالعات در حال انجام، سنجش ارزش میتوتان در درمان بیماران در مراحل اولیه سرطان آدرنال است که سرطان با جراحی برداشته شده است. هدف از این مطالعه مشاهده این است که آیا میتوتان خطر بازگشت سرطان را کاهش می دهد یا خیر.

درمان هدفمند

درمان هدفمند نوع جدیدتری از درمان سرطان است که از داروها یا سایر مواد استفاده می کند تا به فرآیندی که طی آن سلول های سرطانی از نرمال متمایز می شوند، حمله کند. هر نوع از درمان هدفمند به شکلی متفاوت عمل می کنند، اما همگی فرآیندی را که طی آن سلول سرطانی رشد، تقسیم، ترمیم و کنش می کنند را تغییر می دهند. داروهای هدفمند برای انواع شایع سرطان مؤثر هستند اما ارزش آنها برای سرطان آدرنال هنوز ناشناخته است.

سیکسوتوموماب یک داروی هدفمند است که ثابت شده است در درمان سرطان آدرنال مؤثر است. این دارو اثر یک هورمون خاص را که رشد سرطان آدرنال را تسریع می کند، خنثی می کند. در یک مطالعه، دادن این دارو به همراه یک داروی هدفمند دیگر به نام تمسیرولیموس رشد تومور را برای ماه ها در بسیاری از بیماران متوقف کرد.

ژنتیک

دانشمندان در حال آموختن این هستند که چطور تغییر در برخی آنکوژن ها و ژن های تخریبگر تومور می تواند باعث شود تا سلول های نرمال کورتکس آدرنال، سرطانی شوند. فهم این تغییرات ژنتیکی به پزشکان کمک می کند تا روش های تشخیصی بهتر و همچنین درمان هایی مؤثر تر با حداقل عوارض جانبی را بیابند. مراکز پزشکی درگیر در تحقیقات از بیماران خود نمونه خون دریافت کرده و در مورد سابقه بیماری در اعضای خانواده خواهند پرسید. این معمولا به عنوان بخشی از مطالعات در نظر گرفته می شود. این مطالعات با دیگر مطالعات درمانی متفاوت هستند. هدف آنها بهبود تحقیق در مورد این سرطان نادر است، و دانستن بیشتر درباره این که چطور سرطان آدرنال شکل می گیرد، و در آینده یافتن اهدافی جدید برای درمان سرطان آدرنال.

برای مثال، چندین مطالعه برای پی بردن به اینکه کدام سندروم های ژنتیک به سرطان آدرنال می انجامد، در حال انجام است. گروه های بین المللی در حال کار بر روی فهمیدن این موضوع هستند که چگونه سرطان آدرنال شکل می گیرد. امید است که این تلاش ها افق جدیدی را به سوی شناخت بهتر سرطان آدرنال و درمان باز کند. 


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 



بیماری های این مجموعه



مقالات مرتبط با سرطان آدرنال



�?یسبوک آی تی طب توییتر آی تی طب گوگل پلاس آی تی طب اینستاگرام آی تی طب آر اس اس آی تی طب

به آی تی طب خوش آمدید. این وب سایت خدمات پزشکی ارائه نمی کند.

طراحی اپلیکیشن و طراحی وب سایت : پردو وب


کلیه حقوق متعلق به مرجع پزشکی ایران، آی تی طب می باشد.