اختلال طیف اتیسم


اختلال طیف اوتیسم شامل  بیماری هایی  می شود که  قبلا اوتیسم ، اختلال فراگیر تکاملی، و سندرم آسپرگر نامیده می شد. علل بیماری ناشناخته هستند .

جزئیات بیماری اختلال طیف اتیسم


اوتیسم یک اختلال مغزی است که اغلب باعث می شود برقراری ارتباط با دیگران به سختی صورت گیرد. در فرد مبتلا به اوتیسم، مناطق مختلفی ازمغزنمی توانند با هم کار کنند.

اغلب افراد مبتلا به اوتیسم همیشه در برقراری ارتباط با دیگران مشکل خواهند داشت. اما تشخیص و درمان زودرس، به افرادی که به اوتیسم مبتلا هستند کمک زیادی خواهد کرد تا به پتانسیل کامل خود دست یابند.

بیماری اوتیسم معمولا در خانواده ها منتقل می شود، به طوری که کارشناسان فکر می کنند ممکن است آن را به ارث ببرند. دانشمندان در حال تلاش هستند تا بدانند که دقیقا کدام ژن ها ممکن است مسئول انتقال اوتیسم در خانواده باشند.

مطالعات دیگر به بررسی این موضوع می پردازد که آیا اوتیسم بوسیله ی سایر مشکلات پزشکی و یا بوسیله ی چیزی در محیط اطراف کودک ایجاد می شود.

ادعاهای دروغین برخی از والدین را در مورد ارتباط بین اوتیسم و ​​واکسن نگران ساخته است. اما مطالعات هیچ ارتباطی بین واکسن و اوتیسم پیدا نکرده اند. این امر مهم است که مطمئن باشید کودک شما همه واکسن های دوران کودکی را دریافت کرده باشد. واکسن به کودکتان کمک می کند تا از بیماری های جدی که بتواند به او آسیب زده و یا حتی منجر به مرگ او شود، مصون بماند.

نشانه ها تقریبا همیشه قبل از شروع 3 سالگی کودک شروع می شوند. معمولا، پدر و مادر برای اولین بار متوجه می شوند که کودک نوپایشان هنوز حرف زدن را آغاز نکرده است و مانند سایر کودکان هم سن و سال خود عمل نمی کند. اما برای یک کودک مبتلا به اوتیسم امری غیر معمول نیست که هم زمان با دیگر کودکان هم سن و سال خود شروع به حرف زدن کرده، پس از آن مهارت های زبانی خود را از دست دهد.

نشانه های اوتیسم عبارتند از:

  • تاخیر در یادگیری حرف زدن، و یا اینکه اصلا حرف نزند. یک کودک ممکن است ناشنوا به نظر رسد ، حتی اگر سنجش شنوایی طبیعی داشته باشد.
  • از انواع رفتار، علائق، و بازی های تکراری بیش از حد استفاده می کند. برای مثال تکرار تکان دادن بدن، دلبستگی غیر معمول به اشیاء و ناراحت شدن زمانی که روال معمولی کارها تغییر کند.

هیچ فرد "نمونه ی بارزی" از فرد مبتلا به اوتیسم نیست. افراد می توانند بسیاری از انواع مختلف رفتارها، از خفیف تا شدید را داشته باشند. پدر و مادرها اغلب می گویند فرزندشان که مبتلا به اوتیسم است ترجیح می دهد به تنهایی بازی کند و هیچ ارتباط چشمی با افراد دیگر ندارد.

اوتیسم نیز ممکن است شامل مشکلات دیگری باشد:

  • بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم دارای هوش زیر حد نرمال می باشند.
  • نوجوانان مبتلا به اوتیسم اغلب افسرده شده و دارای بسیاری از افسردگی ها می باشد، به ویژه اگر آنها دارای هوش متوسط ​​و یا بالاتر از متوسط ​​ باشند.
  • برخی از کودکان دچار اختلال حمله ی ناگهانی مانند صرع در سال های نوجوانی خود می شوند.

دستورالعمل هایی وجود دارد که پزشکتان استفاده خواهد کرد تا ببینید آیا فرزند شما نشانه های اوتیسم را دارد. دستورالعمل ها نشانه ها را در دسته بندی هایی از این قبیل قرار می دهد:

  • تعاملات و روابط اجتماعی. به عنوان مثال، یک کودک ممکن است در ایجاد ارتباط چشمی مشکل داشته باشد. افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است در درک احساسات شخص دیگر، مانند درد یا ناراحتی مشکل داشته باشند.
  • ارتباط کلامی و غیر کلامی. به عنوان مثال، یک کودک ممکن است هرگز صحبت نکند. یا او اغلب ممکن است یک عبارت خاص را بارها و بارها تکرار کند.
  • علائق محدود در فعالیت یا بازی. به عنوان مثال، کودکان کوچکتر اغلب به بخش هایی از اسباب بازی ها تمرکز می کنند به جای اینکه با خود اسباب بازی، بازی کنند. کودکان بزرگتر و بزرگسالان ممکن است توسط برخی از موضوعات خاص، مانند کارت های ویزیت و یا پلاک خودروها جذب شوند.

همچنین ممکن است با یک تست شنوایی و برخی از تست های دیگر مطمئن شوید که فرزندتان به مشکلاتی که دیگر بیماری ها ایجاد می کنند مبتلا نیست.

درمان اوتیسم شامل آموزش رفتاری خاصی است. در آموزش رفتاری به رفتار مناسب پاداش داده می شود (تقویت  رفتار مثبت) تا به کودکان مهارت های