اختلال طیف اتیسم


اختلال طیف اوتیسم شامل  بیماری هایی  می شود که  قبلا اوتیسم ، اختلال فراگیر تکاملی، و سندرم آسپرگر نامیده می شد. علل بیماری ناشناخته هستند .

جزئیات بیماری اختلال طیف اتیسم


اوتیسم یک اختلال مغزی است که اغلب باعث می شود برقراری ارتباط با دیگران به سختی صورت گیرد. در فرد مبتلا به اوتیسم، مناطق مختلفی ازمغزنمی توانند با هم کار کنند.

اغلب افراد مبتلا به اوتیسم همیشه در برقراری ارتباط با دیگران مشکل خواهند داشت. اما تشخیص و درمان زودرس، به افرادی که به اوتیسم مبتلا هستند کمک زیادی خواهد کرد تا به پتانسیل کامل خود دست یابند.

بیماری اوتیسم معمولا در خانواده ها منتقل می شود، به طوری که کارشناسان فکر می کنند ممکن است آن را به ارث ببرند. دانشمندان در حال تلاش هستند تا بدانند که دقیقا کدام ژن ها ممکن است مسئول انتقال اوتیسم در خانواده باشند.

مطالعات دیگر به بررسی این موضوع می پردازد که آیا اوتیسم بوسیله ی سایر مشکلات پزشکی و یا بوسیله ی چیزی در محیط اطراف کودک ایجاد می شود.

ادعاهای دروغین برخی از والدین را در مورد ارتباط بین اوتیسم و ​​واکسن نگران ساخته است. اما مطالعات هیچ ارتباطی بین واکسن و اوتیسم پیدا نکرده اند. این امر مهم است که مطمئن باشید کودک شما همه واکسن های دوران کودکی را دریافت کرده باشد. واکسن به کودکتان کمک می کند تا از بیماری های جدی که بتواند به او آسیب زده و یا حتی منجر به مرگ او شود، مصون بماند.

نشانه ها تقریبا همیشه قبل از شروع 3 سالگی کودک شروع می شوند. معمولا، پدر و مادر برای اولین بار متوجه می شوند که کودک نوپایشان هنوز حرف زدن را آغاز نکرده است و مانند سایر کودکان هم سن و سال خود عمل نمی کند. اما برای یک کودک مبتلا به اوتیسم امری غیر معمول نیست که هم زمان با دیگر کودکان هم سن و سال خود شروع به حرف زدن کرده، پس از آن مهارت های زبانی خود را از دست دهد.

نشانه های اوتیسم عبارتند از:

  • تاخیر در یادگیری حرف زدن، و یا اینکه اصلا حرف نزند. یک کودک ممکن است ناشنوا به نظر رسد ، حتی اگر سنجش شنوایی طبیعی داشته باشد.
  • از انواع رفتار، علائق، و بازی های تکراری بیش از حد استفاده می کند. برای مثال تکرار تکان دادن بدن، دلبستگی غیر معمول به اشیاء و ناراحت شدن زمانی که روال معمولی کارها تغییر کند.

هیچ فرد "نمونه ی بارزی" از فرد مبتلا به اوتیسم نیست. افراد می توانند بسیاری از انواع مختلف رفتارها، از خفیف تا شدید را داشته باشند. پدر و مادرها اغلب می گویند فرزندشان که مبتلا به اوتیسم است ترجیح می دهد به تنهایی بازی کند و هیچ ارتباط چشمی با افراد دیگر ندارد.

اوتیسم نیز ممکن است شامل مشکلات دیگری باشد:

  • بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم دارای هوش زیر حد نرمال می باشند.
  • نوجوانان مبتلا به اوتیسم اغلب افسرده شده و دارای بسیاری از افسردگی ها می باشد، به ویژه اگر آنها دارای هوش متوسط ​​و یا بالاتر از متوسط ​​ باشند.
  • برخی از کودکان دچار اختلال حمله ی ناگهانی مانند صرع در سال های نوجوانی خود می شوند.

دستورالعمل هایی وجود دارد که پزشکتان استفاده خواهد کرد تا ببینید آیا فرزند شما نشانه های اوتیسم را دارد. دستورالعمل ها نشانه ها را در دسته بندی هایی از این قبیل قرار می دهد:

  • تعاملات و روابط اجتماعی. به عنوان مثال، یک کودک ممکن است در ایجاد ارتباط چشمی مشکل داشته باشد. افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است در درک احساسات شخص دیگر، مانند درد یا ناراحتی مشکل داشته باشند.
  • ارتباط کلامی و غیر کلامی. به عنوان مثال، یک کودک ممکن است هرگز صحبت نکند. یا او اغلب ممکن است یک عبارت خاص را بارها و بارها تکرار کند.
  • علائق محدود در فعالیت یا بازی. به عنوان مثال، کودکان کوچکتر اغلب به بخش هایی از اسباب بازی ها تمرکز می کنند به جای اینکه با خود اسباب بازی، بازی کنند. کودکان بزرگتر و بزرگسالان ممکن است توسط برخی از موضوعات خاص، مانند کارت های ویزیت و یا پلاک خودروها جذب شوند.

همچنین ممکن است با یک تست شنوایی و برخی از تست های دیگر مطمئن شوید که فرزندتان به مشکلاتی که دیگر بیماری ها ایجاد می کنند مبتلا نیست.

درمان اوتیسم شامل آموزش رفتاری خاصی است. در آموزش رفتاری به رفتار مناسب پاداش داده می شود (تقویت  رفتار مثبت) تا به کودکان مهارت های اجتماعی را آموزش داده و به آنها بیاموزند که چگونه ارتباط برقرار کرده و چگونه با افزایش سن در بهبود آن به خود کمک کنند.

با درمان زودرس، اکثر کودکان مبتلا به اوتیسم یاد می گیرند بهتر با دیگران ارتباط برقرار کنند. آنها برقراری ارتباط  را آموخته و با افزایش سن در بهبود آن به خود کمک می کنند.

بسته به کودک، درمان ممکن است شامل گفتار درمانی و یا فیزیوتراپی باشد. دارو گاهی برای درمان مشکلاتی مانند افسردگی یا وسواس استفاده می شود.

اینکه دقیقا کودک شما به چه نوع درمانی نیاز دارد بستگی به نشانه هایی دارد که برای هر کودک متفاوت است و ممکن است در طول زمان نیز تغییر کند. از آنجا که افراد مبتلا به اوتیسم خیلی متفاوت هستند، چیزی که به یک فرد کمک می کند ممکن است به فرد دیگر کمکی نکند. بنابراین مطمئن باشید با افرادی که در آموزش کودکتان سهیم هستند همکاری کرده و بهترین متخصص کودک و بهترین راه  را برای کنترل نشانه ها بیابید .

بخش مهمی از طرح درمان فرزند شما این است که مطمئن شوید دیگر اعضای خانواده در مورد اوتیسم و ​​چگونگی کنترل نشانه ها آموزش دیده اند. آموزش می تواند استرس خانواده را کاهش دهد و به عملکرد بهتر فرزندتان کمک کند. برخی از خانواده ها به کمک بیشتری نسبت به دیگران نیاز دارند.

از هر نوع کمکی که می توانید دریافت کنید، بهره ببرید. با دکتر خود در مورد کمک هایی که درمحل زندگیتان وجود دارد صحبت کنید. خانواده، دوستان، سازمان های دولتی، و سازمان های اوتیسم همه از منابع ممکن می باشند.

این راهنمایی ها را به یاد داشته باشید :

  • تعطیلاتی برای خود برنامه ریزی کنید. نیاز به مراقبت های روزانه از یک کودک مبتلا به اوتیسم می تواند عوارض خود را ایجاد کند. تعطیلات برنامه ریزی شده به کل خانواده کمک خواهد کرد.
  • کمک های اضافی را هنگامی که کودک شما بزرگتر می شود، دریافت کنید.دوران نوجوانی می تواند یک زمان بسیار سخت برای کودکان مبتلا به اوتیسم باشد.
  • با خانواده های دیگر که کودکان مبتلا به اوتیسم دارند در ارتباط باشید. شما می توانید در مورد مشکلات خود صحبت کرده و توصیه ها را با افرادی که شما را درک می کنند در میان بگذارید.

بزرگ کردن و پرورش یک کودک مبتلا به اوتیسم کار سخت است. اما با پشتیبانی و آموزش، خانواده شما می توانند یاد بگیرند که چگونه به این امر فائق آیند.


ترجمه شده از وبسایت: www.webmd.com

نشانه های اصلی

شدت علائم تا حد زیادی متفاوت است، اما همه افراد مبتلا به اوتیسم دارای برخی از نشانه های اصلی در این زمینه ها می باشند:

تعاملات و روابط اجتماعی

نشانه ها عبارتند از:

  • مشکلات قابل توجهی در رشد مهارت های ارتباطی غیر کلامی دارند، مانند زل زده، حالت صورت و طرز قرارگیری بدن.
  • عدم ایجاد دوستی با کودکان هم سن و سال خود.
  • عدم علاقه به سهیم شدن درشادی ها، علائق، و یا موفقیت ها با افراد دیگر.
  • عدم همدلی. افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است در درک احساسات افراد دیگر، مانند درد یا غم و اندوه آنها مشکل داشته باشند.

ارتباط کلامی و غیر کلامی

نشانه ها عبارتند از:

  • تاخیر و یا عدم یادگیری حرف زدن. آنچنان که تا حدود 40 درصد از افراد مبتلا به اوتیسم هرگز صحبت نمی کنند.
  • مشکلاتی برای اقدام جهت شروع یک گفتگو. همچنین، افراد مبتلا به اوتیسم دچار مشکلاتی برای ادامه دادن یک گفتگو پس از آغاز آن می باشند.
  • استفاده کلیشه ای از زبان و بکارگیری تکرار. افراد مبتلا به اوتیسم اغلب بیش از چندین بار یک عبارتی را که قبلا شنیده اند تکرار می کنند(پژواک گویی).
  • مشکل در درک منظورشنونده. به عنوان مثال، یک فرد مبتلا به اوتیسم ممکن است درک نکند که آن شخص شوخی می کند. آنها ممکن است تفسیر ارتباطات را بصورت کلمه به کلمه انجام داده و موفق به درک معنای ضمنی نشوند.

علائق محدود در فعالیت یا بازی

نشانه ها عبارتند از:

  • تمرکز غیر معمول بر اجزا. کودکان کوچکتر مبتلا به اوتیسم، اغلب بر اجزای تشکیل دهنده اسباب بازی ها، مانند چرخ های یک ماشین تمرکز می کنند، به جای اینکه با کل اسباب بازی، بازی کند.
  • توجه فکری و تمرکز بر موضوعات خاص. به عنوان مثال، کودکان بزرگتر و بزرگسالان ممکن است به بازی های ویدئویی، کارت های ویزیت، و یا پلاک اتومبیل ها خیره شده و جذب آنها شوند.
  • نیاز به یکنواختی و جریان عادی. برای مثال، یک کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است همیشه نیاز به خوردن نان قبل از سالاد داشته و بر رانندگی در همان مسیر روزانه به مدرسه اصرار ورزد.
  • رفتارهای کلیشه ای. ممکن است شامل تکان دادن بدن و دست زدن باشد.

نشانه ها در دوران کودکی

نشانه های اوتیسم معمولا برای اولین بار توسط پدر و مادر و دیگر مراقبین و گاهی اوقات در طول 3 سال اول کودک، مورد توجه قرار می گیرند. اگر چه اوتیسم در زمان تولد (بصورت مادرزادی) بوده، اما به سختی می توان از روی نشانه های این اختلال، آن را در طول دوره شیرخوارگی تشخیص داده و شناسایی کرد. والدین اغلب هنگامی که کودک نو پایشان دوست ندارد که در آغوش قرار گیرد، و هنگامی که به نظر نمی رسد به بازی های خاصی، مانند دالی موشه علاقه نشان دهد و یا اینکه برای شروع حرف زدن هیچ علاقه ای نشان نمی دهد، دچار نگرانی می شوند. گاهی اوقات، یک کودک مبتلا به اوتیسم در یک زمان همانند دیگر کودکان هم سن و سال خود شروع به صحبت کردن می کند اما پس از آن مهارت های زبانی خود را از دست می دهد. پدر و مادر نیز ممکن است در مورد توانایی های شنوایی فرزند خود دچار سردرگمی شوند. اغلب به نظر می رسد که یک کودک مبتلا به اوتیسم نمی شنوند، اما در زمان های دیگر، ممکن است به نظر رسد  که صداهای پس زمینه ای و از راه دور، مانند سوت قطار را می شنود.

با درمان ویژه و به موقع ، بسیاری از کودکان توانایی خود برای برقراری ارتباط با دیگران و رابطه داشتن را بهبود بخشیده، و با افزایش سن به خود در این امر کمک می کنند . بر خلاف عقاید غیرعلمی رایج در مورد کودکان مبتلا به اوتیسم، تعداد بسیار کمی از آنها به طور کامل از نظر اجتماعی منزوی بوده وبه عبارت دیگر "در دنیای خود زندگی می کنند".

نشانه ها در طول دوران نوجوانی

طی سالهای نوجوانی، الگوهای رفتاری اغلب تغییر می کند. بسیاری از نوجوانان مهارت هایی را به دست می آورند اما هنوز هم در برقراری ارتباط با دیگران و درک آنها دچار مشکل هستند. بلوغ و ظهور تمایلات جنسی ممکن است برای نوجوانانی که مبتلا به اوتیسم هستند نسبت به دیگر هم سن وسالهای آنها مشکل تر باشد. این نوجوانان در معرض افزایش خطر مشکلات مربوط به افسردگی، اضطراب، و صرع می باشند.

نشانه ها در بزرگسالی

برخی از بزرگسالان مبتلا به اوتیسم قادر به کار کردن و ایجاد زندگی مستقل هستند. میزان درجه ای که یک فرد بزرگسال مبتلا به اوتیسم بتواند یک زندگی مستقل را تشکیل دهد به هوش و توانایی او در برقراری ارتباط بستگی دارد. حداقل 33٪ قادر می باشند که حداقل به یک استقلال جزئی دست یابند.

برخی از بزرگسالان مبتلا به اوتیسم نیازمند کمک های زیادی هستند، به ویژه کسانی که به علت هوش کم قادر به صحبت کردن نیستند. نظارت پاره وقت و یا تمام وقت می تواند دربرنامه های درمانی خانواده ارائه شود. در انتهای دیگر این طیف، بزرگسالان مبتلا به اوتیسم با عملکرد بالا قرار دارند که اغلب در حرفه خود موفق بوده و قادر به زندگی مستقل می باشند، اگر چه به طور معمول در آنها برخی از مشکلات مربوط به برقراری ارتباط با دیگران ادامه دارد. این افراد معمولا  دارای هوش متوسط و یا بالاتر از متوسط ​​می باشند.

نشانه های دیگر

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم دارای نشانه هایی شبیه به اختلال بیش فعالی با عدم توجه (ADHD)هستند. اما این نشانه ها، به خصوص مشکلات ایجاد روابط اجتماعی، در افراد مبتلا به اوتیسم شدید تر می باشند.

حدود 10 درصد از افراد مبتلا به اوتیسم برخی از مهارت های دانشمندان که استعدادی خاص و نادر     می باشد را دارا می باشند مانند به خاطر سپردن لیست ها، محاسبه تاریخ تقویم، نقاشی، و یا استعداد موسیقی.

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم ادراکات حسی غیر معمولی دارند. به عنوان مثال، آنها ممکن است یک لمس ملایم را دردناک و یک فشار محکم را یک احساس آرام بخش توصیف کنند. برخی دیگر ممکن است اصلا احساس درد نکند. برخی از افراد مبتلا به اوتیسم عشق و تنفر شدیدی نسبت به برخی غذاها داشته و دلمشغولی های غیر معمولی دارند.

مشکلات خواب برای حدود 40٪ تا 70٪ از افراد مبتلا به اوتیسم روی می دهد.

تقریبا نیمی از کودکانی که به اختلالات طیف اوتیسم مبتلا هستند تمایل به "فرار کردن" ، و یا "در رفتن" از دست پرستار دارند.برای بسیاری از مراقبان این کودکان، گریختن یکی از پر استرس ترین رفتارهایی است که آنها باید یاد بگیرند تا به این رفتار فائق آیند.مطالعات نشان می دهد که انجام ارزیابی رفتاری، مانند تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی، ممکن است تعداد دفعاتی را که یک کودک فرار می کند کاهش دهد.

بیماری های دیگر

اوتیسم یکی از انواع مختلفی از اختلالات طیف اوتیسم (ASDS)است که گاهی اوقات به عنوان اختلالات فراگیررشد شناخته شده است. غیر معمول نیست که اوتیسم را با ASDS دیگر، مانند سندرم اسپرگر و یا اختلالات دیگر که نشانه های آنها یکسان است اشتباه گرفت. این بیماری در اختلالی به نام اختلال تکامل نامعین عصب دیده می شود. این بیماری وقتی رخ می دهد که کودکان رفتارهای مشابه ای بروز داده اما در آن ها معیارهای تشخیص اوتیسم دیده نمی شود. همچنین، سایر بیماری ها با علائم مشابه نیز ممکن است شباهت هایی به نشانه های افراد مبتلا به اوتیسم داشته باشند.


ترجمه شده از وبسایت: www.webmd.com

آکادمی کودکان آمریکا (AAP) ،غربالگری کودکان را برای  اوتیسم در طول ویزیت منظم و برنامه ریزی شده  کودک سالم  توصیه می کند .5 این سیاست کمک می کند تا پزشکان نشانه های اولیه  اوتیسم را  در دوره آن شناسایی کنند. تشخیص زود هنگام  و درمان می تواند به کودک کمک کند  به پتانسیل کاملش برسد.

هنگامی که تأخیر تکاملی در یک کودک تشخیص داده شود ، دکتر با آزمایش های بیشتر می تواند بفهمد آیا مشکل به اوتیسم، یا یک اختلال دیگر از طیف اوتیسم، و یا یک بیماری با علائم مشابه،  مانند تاخیر زبان و یا اختلال شخصیت دوری گزین  ارتباط دارد. اگر ارائه دهنده مراقبت های اولیه شما  آموزش خاص و یا تجربه در مشکلات تکاملی نداشته باشد ، ممکن است برای تست های اضافی ،کودک شما را به یک متخصص مانند پزشک متخصص رشد کودکان، روانپزشک، متخصص گفتار درمانی، روانشناس، یا روانپزشک ارجاع دهد .

  • ارزیابی رفتاری. دستورالعمل ها و پرسشنامه های مختلف برای کمک به یک دکتر برای  تعیین نوع خاص تاخیر در رشد یک کودک استفاده می شود. این خدمات عبارتند از: 2
  • تاریخچه پزشکی. در طول مصاحبه تاریخچه پزشکی، دکتر سوالات عمومی در مورد رشد کودک می پرسد ، مثلا از یک کودک می خواهد  با اشاره به اشیاء ، وسایل را به والدینش  نشان دهند. کودکان خردسال مبتلا به اوتیسم اغلب به چیزی که می خواهند اشاره می کنند ، اما با اشاره ، چیزی را به والدینشان نشان نمی دهند و سپس بررسی می کنند تا ببینند آیا هنگامی که به اشیا اشاره می کنند والدینشان به آنها نگاه می کنند.

دستورالعمل های تشخیصی برای اوتیسم. انجمن آمریکایی روانپزشکی کودک و نوجوان (AACAP) ،دستورالعملی برای تشخیص اوتیسم منتشر کردند2 . معیارها طوری طراحی شده که دکتر می تواند رفتار کودک مربوط به علائم اصلی  اوتیسم را ارزیابی کند.

  • مشاهدات بالینی. یک دکتر ممکن است بخواهد تکامل کودک عقب مانده را در موقعیت های مختلف مشاهده کند. ممکن است از پدر و مادر خواسته شود تفسیر کنند  آیا رفتارهای خاص برای کودکی در آن شرایط معمول هستند.
  • آزمون رشد و هوش.AACAP همچنین توصیه میکند که آزمون هایی  انجام شود برای ارزیابی اینکه آیا تأخیر تکاملی بر توانایی فکر کردن و تصمیم گیری کودک تاثیر می گذارد .
  • ارزیابی فیزیکی و تست های آزمایشگاهی. سایر آزمایشات ممکن است  برای  تعیین اینکه آیا یک مشکل جسمی ممکن است دلیل علائم  باشد انجام شود. این آزمایشات عبارتند از:
  • معاینه فیزیکی، از جمله دور سر، وزن و اندازه گیری قد، برای تعیین اینکه آیا کودک الگوی رشد نرمالی دارد .
  • تست شنوایی، برای تعیین اینکه آیا مشکلات شنوایی ممکن است باعث تأخیر تکاملی شود ، به خصوص آنهایی که مربوط به مهارت های اجتماعی و استفاده از زبان هستند.
  • تست مسمومیت با سرب، به خصوص اگر یک بیماری به نام پیکا (که در آن فرد اشتیاق به موادی دارد  که مواد غذایی نیستند  مانند خاک یا بلورهای رنگ های قدیمی) موجود باشد. پس از این که این  مرحله در کودکانی که به طور معمول در حال رشد هستند گذشت کودکان مبتلا به تأخیر تکاملی  معمولا  همچنان وسایل را  در دهان خود می گذارند  . این عمل می تواند سبب مسمومیت با سرب شود ، که باید شناخته شده و در اسرع وقت درمان شود.

تست های آزمایشگاهی دیگر ممکن است تحت شرایط خاص انجام شود. این آزمایشات عبارتند از:

  • تجزیه و تحلیل کروموزومی، که ممکن است اگر ناتوانی فکری یا یک سابقه خانوادگی ناتوانی فکری وجود داشته باشد  انجام شود. به عنوان مثال، سندرم X شکننده، که باعث می شود طیف وسیعی از مشکلات هوش، زیر حد نرمال و همچنین رفتارهای مانند افراد  مبتلا به اوتیسم شود  ، که می تواند با تجزیه و تحلیل کروموزومی شناخته شود.
  • اگر علائم تشنج وجود داشته باشد نوار مغزی (EEG) انجام می شود ، مانند سابقه خیره شدن و یا اگر یک فرد ، رفتار ی کمتر از فردبالغ (رگرسیون رشد) نشان می دهد .
  • MRI، که اگر نشانه هایی از تفاوت در ساختار مغز وجود داشته باشد ممکن است انجام شود.

تشخیص زود هنگام

همه پزشکان که نوزادان و کودکان را برای ویزیت سلامتی آنها می بینند  باید نشانه های اولیه اختلالات تکاملی را ببینند. ابزارهای غربالگری رشد، مانند  پرسشنامه سنین و مراحل و یا چک لیست اصلاح شده برای اوتیسم در کودکان نوپا (M-CHAT)، می تواند به ارزیابی رفتار کمک کند.

اگر دکتر نشانه های آشکار تأخیر تکاملی زیر را  کشف کند ، کودک بلافاصله باید ارزیابی شود: 

  • بدون پر حرفی، اشاره، و یا حرکات دیگر تا 12 ماه
  • عدم استفاده از  کلمات تنها تا 16 ماه
  • عدم عبارات 2 کلمه ای خود به خود تا 24 ماه، به استثنای عبارات تکراری (echolalia)
  • هر فقدان هر مهارت زبان و یا اجتماعی در هر سنی

اگر هیچ نشانه ای آشکار از تأخیر تکاملی  و یا هر نشانه غیر معمول از تست های غربالگری وجود نداشته باشد، بسیاری از نوزادان و کودکان نیاز به  ارزیابی بیشتر تا بعد از ویزیت بعدی سلامت کودک ندارند.

اما کودکانی که خواهر و برادر مبتلا به اوتیسم دارند  باید همچنان به دقت تحت کنترل باشند ، چرا که آنها در معرض خطر اوتیسم و دیگر مشکلات تکاملی هستند.

هنگامی که اجتماعی شدن، یادگیری، و یا مشکلات رفتاری در یک فرد در هر زمان و یا در هر سنی ایجاد شود ، او نیز باید ارزیابی شود.


ترجمه شده از وبسایت: www.webmd.com

تشخیص و درمان زودرس کمک می کند تا کودکان مبتلا به اوتیسم تا پتانسیل کامل خود رشد کنند. هدف اصلی درمان، بهبود توانایی کلی عملکرد کودک است.

نشانه ها و رفتارهای افراد مبتلا به اوتیسم می تواند به طرق مختلف ترکیب شده و شدت آن متفاوت باشد. همچنین، نشانه ها و رفتارهای فردی اغلب در طول زمان تغییر می کند. به این دلایل، استراتژی های درمان با توجه به نیازهای فردی و منابع در دسترس خانواده طراحی شده اند. اما به طور کلی کودکان مبتلا به اوتیسم، به بهترین وجه به درمان های ساختاریافته و تخصصی واکنش نشان می دهند. برنامه ای که کمک به پدر و مادر و بهبود ارتباطات و جنبه های اجتماعی، رفتاری، سازگاری و زندگی یک کودک را مورد توجه قرار دهد موفق ترین برنامه می باشد.

انجمن آمریکایی پزشکان کودک (AAP) راهکارهای زیر را برای کمک به کودک برای بهبود کلی عملکرد و رسیدن به پتانسیل خود توصیه می کند:

  • آموزش و مدیریت رفتاری. آموزش و مدیریت رفتاری با استفاده از تقویت کارهای مثبت، کمک به خود، و آموزش مهارت های اجتماعی، رفتار و ارتباطات را بهبود می بخشد. انواع بسیاری از درمانها توسعه یافته اند، از جمله تجزیه و تحلیل رفتارهای کاربردی (ABA)، درمان و آموزش اوتیسمی ها و ​​کودکان ناتوان در برقراری ارتباط  (TEACCH)، و هماهنگی حسی.
  • درمانهای خاص. این خدمات عبارتند از درمان های گفتاری، کاردرمانی، و درمان های فیزیکی. این درمان ها از اجزای مهم مدیریت اوتیسم هستند و باید همگی در جنبه های مختلف برنامه درمان کودک گنجانده شوند. گفتار درمانی می تواند به یک مبتلا به اوتیسم در بهبود مهارت های زبانی و اجتماعی برای برقراری ارتباط موثرتر کمک کند. کار درمانی و درمان های فیزیکی می تواند به بهبود هر گونه ناتوانی در مهارت های هماهنگی و حرکتی کمک کند. کار درمانی نیز ممکن است به کودک مبتلا به اوتیسم کمک کند تا پردازش اطلاعات از طریق حواس (بینایی، صدا، شنوایی، لامسه، و بویایی) را به روش های قابل کنترل آموزش ببیند.
  • داروها. داروها معمولا برای درمان بیماری ها و مشکلات رفتاری مربوطه، از جمله افسردگی، اضطراب، بیش فعالی و وسواس استفاده می شوند.
  • حمایت جامعه و آموزش والدین. با پزشک خود صحبت کرده یا با یک گروه مدافع جهت حمایت و آموزش در ارتباط باشید.

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم دارای مشکلات خواب می باشند. معمولا درمان ها توسط رعایت روال و عادات همیشگی(خواب)، از جمله تنظیم زمان خوابیدن و بیدار شدن انجام می شوند. دکتر شما ممکن است دارو را به عنوان آخرین راه چاره امتحان کند.

داستان ها در مورد درمان های جایگزین، مانند سکرتین و آموزش ادغام شنوایی، در رسانه ها و دیگر منابع اطلاعاتی در جریان است. هنگامی که به یک نوع از درمان فکر می کنید، درباره ی منابع اطلاعاتی و در مورد اینکه آیا این مطالعات علمی هستند، جستجو کنید. توجیه یک روش با موفقیت فردی، شاهد کافی برای پشتیبانی جهت استفاده از یک درمان نیست. مطالعات  بیشتر و کنترل شده ای را جستجو کنید تا به این ادعاها اعتبار بخشید.

کارشناسان هنوز روشی را برای جلوگیری از اوتیسم پیدا نکرده اند. نگرانی عمومی در مورد داستان های مربوط به ارتباط واکسن و اوتیسم هنوز وجود دارد. اما در مطالعات زیادی نتوانستند هیچ گونه شاهدی برای ارتباط بین اوتیسم و واکسن ​​سرخک، اوریون، سرخجه (MMR)ارائه دهند. اگر از واکسینه کردن فرزندان خود اجتناب کنید، آنها و افراد دیگر در جامعه خود را در معرض ابتلا به بیماری های جدی قرار می دهید، که می تواند آسیب جدی به آنها وارد کرده و یا حتی منجر به مرگ آنها شود.


ترجمه شده از وبسایت: www.webmd.com

داشتن یک کودک مبتلا به اوتیسم نیاز به یک رویکرد پیشگیرانه برای یادگیری در مورد شرایط و درمان آن دارد در حالی که با افرادی که  درگیر مراقبت از کودک شما هستند به نزدیکی کار می کنید . همچنین نیاز دارید  از خود مراقبت کنید  به طوری که قادر به رویارویی با چالش های بسیار ناشی از داشتن یک کودک مبتلا به اوتیسم باشید .

خود را در مورد اوتیسم آموزش دهید .

از دکتر خود بپرسید  یا با گروههای  اوتیسم تماس بگیرید تا در مورد اوتیسم و نحوه مدیریت علائم آموزش ببینید  . آموزش والدین و خانواده می تواند استرس خانواده را کاهش دهد  و عملکرد یک کودک را بهبود ببخشد . درک شرایط و دانستن آنچه انتظار می رود ، به افزایش استقلال کودک شما کمک بزرگی می کند .

در مورد حقوق آموزشی فرزند تان آگاه باشید . قوانین فدرال نیاز به خدماتی برای کودکان معلول ، از جمله افراد مبتلا به اوتیسم دارد . همچنین، ممکن است قوانین ایالتی و محلی و یا سیاستی برای کمک به کودکانی که به اوتیسم مبتلا هستند وجود داشته باشد . خدماتی که در محدوده شما در دسترس هستند را بیابید.

یادگیری در مورد اوتیسم شکا را برای  هنگامی که کودک شما به بزرگسالی می رسد آماده خواهد کرد. برخی از بزرگسالان مبتلا به اوتیسم میخودشان می توانند زندگی کنند، کار کنند، و مانند سایر افراد هم سن خود مستقل باشند . بعضی دیگر  نیاز به حمایت مستمر دارند .

با کسانی که از کودک شما مراقبت می کنند همکاری نزدیک داشته باشید

ارتباط نزدیک با افراد درگیر در آموزش و مراقبت کودک شما مفید است . بهترین درمان برای کودکان مبتلا به اوتیسم ، یک رویکرد تیمی و سازگار و یک برنامه ساخت یافته است. همه افراد باید با هم همکاری کنند تا اهداف زیر حاصل شود :

  • تحصیلات
  • شناسایی و مدیریت علائم اوتیسم و هر گونه شرایط مرتبط
  • رفتار و تعامل با خانواده و همسالان، هماهنگی با محیط های مختلف، و مهارت های  ارتباطی و اجتماعی .

با بهداشت حرفه ای مرتبط با مراقبت از کودک خود همکاری نزدیک داشته باشید . این امر مهم است که آنها برای گوش دادن به نگرانی های شما نیاز به زمان دارند  و تمایل دارند با شما کار کنند

رشد و توسعه سالم را ارتقا دهید

ورزش و تناسب اندام برای کودکان در سنین قبل از مدرسه  به اندازه بزرگسالان مفید است . این امر  برای کودکان با اختلالات طیف اوتیسم (ASDS)، از قبیل اوتیسم نیز صادق است . نه تنها فعالیت بدنی ، وزن و بدن سالم را ارتقا می دهد  ، بلکه فرصت هایی نیز برای ایجاد عزت نفس، اعتماد به نفس، و دوستی با کودکان دیگر فراهم می کند. برای کودکان با ASDS، این منافع اجتماعی ممکن است بسیار مهم باشد . با پزشکان فرزند خود تعامل داشته باشید تا یاد بگیرید که چگونه فعالیت های فیزیکی ممکن است بهترین تاثیر را در برنامه های فرزند شما داشته باشد.

کودکان با ASDS ممکن است به خصوص به بازی های ویدئویی، کامپیوتر، و یا دیگر رسانه های مبتنی بر صفحه نمایش مانند تلویزیون علاقه مند باشند . در صورت امکان، تلویزیون، بازی های ویدئویی و رایانه را خارج از اتاق خواب کودکتان نگه دارید . وقتی کودکان مبتلا به  ASDS این دستگاه را در اتاق خوابشان داشته باشند ، به احتمال زیاد کمتر می خوابند . این امر به ویژه زمانی  صدق می کند که بازی های ویدئویی در اتاق خواب هستند. اگر فرزند شما خواب کافی نداشته باشد  ، علائم اوتیسم او ممکن است بدتر شود.

کودکان مبتلا به اوتیسم اغلب عادات ناخنک زدن به  غذا دارند  و یا ممکن است زمان زیادی طول بکشد تا  طعم  مواد غذایی جدید را بفهمند. این امر می تواند برای والدین  خسته کننده باشد . دلیل ناخنک زدن  ممکن است این  نباشد  که طعم غذا چگونه است ، بلکه ممکن است یه خاطر این باشد که چه احساسی به انها دست می دهد یا به خاطر بافت غذا باشد .  کودکان مبتلا به اوتیسم به بافت بسیار حساس هستند. ممکن است مواد غذایی را به روش های مختلف آماده کنید ، مثلا به جای اینکه موز را به کودکتان بدهید موز را از صافی رد کنید .

مراقب خودت باش

راه رسیدگی به محدوده نرمال احساسات، ترس ها، و نگرانی هایی  که همراه یک کودک مبتلا به اوتیسم است را بدانید . چالش های روزانه و بلند مدت، شما و بچه های دیگر شما را در معرض افزایش خطر افسردگی و یا بیماری های مرتبط با استرس قرار می دهد . روشی که  شما به این مسائل رسیدگی می کنید بر اعضای دیگر خانواده تاثیر می گذارد.

  • به یک  سرگرمی مشغول شوید ، با دوستان دیدار کنید  ، و راه هایی برای استراحت یاد بگیرید.
  • به دنبال حمایت از دیگران  باشید و آن را بپذیرید. از مراکز نگهداری موقت استفاده کنید ، که خدمات حمایت از خانواده فراهم می کند که استراحتی برای والدین  و خواهر و برادر فراهم می کند. همچنین، گروههای پشتیبانی برای پدر و مادر و خواهر و برادر اغلب در دسترس هستند. افرادی که در گروه های پشتیبانی شرکت می کنند می توانند از تجربیات دیگران بهره مند شوند. 
  • اگر شما یا یکی از فرزندانتان مشکل مدیریت  آسیب های ناشی از ابتلای یک عضو خانواده به اوتیسم را دارید با یک دکتر صحبت کنید تا بدانید  آیا مشاوره کمک خواهد کرد.

ترجمه شده از وبسایت: www.webmd.com



مقالات مرتبط با اختلال طیف اتیسم



�?یسبوک آی تی طب توییتر آی تی طب گوگل پلاس آی تی طب اینستاگرام آی تی طب آر اس اس آی تی طب

به آی تی طب خوش آمدید. این وب سایت خدمات پزشکی ارائه نمی کند.

طراحی اپلیکیشن و طراحی وب سایت : پردو وب


کلیه حقوق متعلق به مرجع پزشکی ایران، آی تی طب می باشد.