سرطان سینه


اگر شما یا فرد نزدیکتان مبتلا به بیماری سرطان مباشد تشخیص گرفته یا در حال درمان یا مراحل بعد از درمان می باشد مطالب زیر می تواند کمک کننده باشد و جوابگوی بسیاری از سوالات شما باد.

جزئیات بیماری سرطان سینه


 

سرطان سینه چیست؟

سرطان سینه چه زمانی شروع می شود؟

سرطان سینه زمانی شروع می شود که سلولها شروع به رشد کنترل نشده ای می کنند. پس از آن سلول های که در اطراف آن هستند شروع به سرطانی شدن می کنند و می توانند بسیار سریع در بدن پخش شوند. در ادامه برای اینکه بدانیم سرطان چگونه ایجاد و پخش می شود  باید اول بدانیم سرطان چیست؟ سرطان پستان تومور بدخیمی است که در سلول های پستان شروع می شود. تومور بدخیم گروهی از سلول های سرطانی هستند که می توانند با حمله به بافت های اطراف و یاسایرمناطق دورتر از آن منتشر شوند (متاستاز). این بیماری تقریبا در زنان به طور کامل رخ می دهد، اما مردان هم می توانند آن را دریافت  کنند.

این اطلاعات تنها به سرطان پستان در زنان اشاره دارد. برای کسب اطلاعات بیشتر درسرطان پستان در مردان ، باید مطالب مربوط به سرطان پستان در مردان را مطالعه بفرمایید.

پستان طبیعی

برای درک بیشتر سرطان پستان ، می توانید نگاهی به عکس صفحه بعدی بکنید که آن را با کمک برخی از دانش های پایه ، ساختار سینه نرمال را نشان می دهد .

پستان زنان  به طور عمده از لوبول ( غدد  تولید شیر ) تشکیل شده ، مجاری ( لوله کوچکی که شیرساخته شده در لوبول را به نوک پستان حمل میکند ) و استروما   که از بافت چربی ، بافت همبند اطراف مجاری و لوبول ، رگ های خونی وعروق لنفاوی  تشکیل شده است .

بیشتر سرطان های سینه از سلولهای مجاری ( سرطان داکتال ) آغاز می شود ولی تعدادی درسلولهای لوبول ( سرطان لوبولار ) هم می توانند شروع به رشد کنند و احتمال رشد در بافت های دیگر کمتر می باشد.

سیستم لنفاوی ( غدد لنفاوی ) پستان

سیستم لنفاوی از اهمیت زیادی برخوردار می باشند، زیرا یکی از راه های گسترش سرطان پستان می باشد . این سیستم دارای چندین بخش است. گره های لنفاوی کوچک و شکل لوبیا می باشند و از مجموعه سلول های سیستم ایمنی بدن هستند (سلول هایی هستند که در مبارزه با عفونت استفاده می شوند) که به عروق لنفاوی متصل می باشد .

عروق لنفاوی مانند رگ های کوچکی هستند که درآنها یک مایع روشن به نام لنف (به جای خون) جریان دارد  و دورتر ازغدد پستان قرار دارند.

غدد لنفاوی ، حاوی بافت مایع و مواد زائد وهمچنین  شامل سلول های سیستم ایمنی بدن می باشند. سلول های سرطانی پستان می توانند  وارد عروق لنفاوی شده و شروع به رشد در گره های لنفاوی  کنند.

اکثر عروق لنفاوی در سینه به غدد لنفاوی در زیر بغل اتصال دارند. برخی از عروق لنفاوی به غدد لنفاوی داخل قفسه سینه هم اتصال دارند (داخلی  گره پستان ) و یا در بالا تا زیر استخوان ترقوه ادامه دارند.

اگر سلولهای سرطانی به غدد لنفاوی گسترش یابند، شانس بیشتری وجود دارد که این سلول ها بتوانند با وارد شدن به جریان خون و گسترش آن در بدن پخش شوند و به دیگر اجزاء بدن سرایت کنند ( متاستاز ).

هر چه گره های لنفاوی با سلول های سرطانی پستان بیشتری همراه باشد ،احتمال سرطانی شدن بافت ها در سایراندام ها بیشترمی شود. به این دلیل یافتن سرطان در یک یا چند گره  لنفاوی اغلب در طرح درمان  بسیار تاثیر می گذارد. با این حال اینطور نیست که در همه زنان که دارای سلول های سرطانی می باشند توسعه متاستاز را درگره های لنفاوی خود داشته باشند ، و حتی برخی از زنان می توانند بدون داشتن سلول های سرطانی در خود غدد لنفاوی ،توسعه متاستاز داشته باشند.

توده خوش خیم پستان

اغلب غدد  سرطانی شده پستان خوش خیم نیستند. با این حال برخی ممکن است نیاز به بیوپسی یا نمونه برداری در زیر میکروسکوپ داشته باشند . برای  اینکه ثابت شود سلول های سرطانی شده  نیستند .

فیبروز یا کیست

اغلب غده ها تبدیل به فیبروز و یا کیست می شوند . دربسیاری از زنان در طول زندگی شان    تغییرات خوش خیمی  در پستان ایجاد می شود که به نام تغییرات فیبروکیستیک ویا  بیماری فیبروکیستیک شناخته می شوند.

 فیبروز تشکیل شده  به صورت اسکار در بافت، و کیست که یک کیسه پر ازمایع می باشد در بافت پستان  توسط پزشک تشخیص داده می شود که  با   علائمی مانند توده های پستانی ، تورم و یا تن درد همراه است . این نشانه ها تمایل به بدتر شدن دارند و  درست قبل از زمان قاعدگی زن آغاز خواهد می شوند و ممکن است آن زن احساس داشتن غده در سینه خود کند و گاهی اوقات ممکن است او متوجه روشنتر شدن  و یا ترشح  نوک پستان شود.

فیبروآدنوم ها و برآمدگی

تومورهای خوش خیم پستان مانند فیبروآدنوم ها یا برآمدگی ها یی هستند که رشد غیرطبیعی در پستان دارند اما سرطانی نیستند و در خارج از پستان به دیگربخشهای بدن پخش نمی شوند و زندگی را تهدید نمی کنند.

 با این حال برخی از شرایط خوش خیم پستان مهم است چرا که با این شرایط زنان در معرض  بیشترابتلا به سرطان سینه قرار می گیرند. برای کسب اطلاعات بیشتر به بخش مربوط مراجعه کنید." عوامل خطر گرفتن سرطان پستان چیست؟ " و اطلاعات  مکفی ما درزمینه غیر سرطانی بودن پستان .

انواع سرطان سینه 

سرطان پستان را می توان به انواع مختلف بر اساس شکل سلول های سرطانی درزیر میکروسکوپ تقسیم کرد. بیشتر سرطان های سینه،  ازسلول های اپیتلیالبافت پستان که شکل خطی دارد شروع می شود . در واقع سرطان پستان اغلب یک نوعی از رشد بدخیم سلولهاست به نام سرطان که بشکل غده سرطانی در بافت شروع می شود.انواع دیگر سرطان ها مانند: سارکوم، که در شروع همان سلول های عضلانی، چربی، یا بافت همبند هستند می توانند  در پستان بیش از حد رشد می کند .

در برخی از موارد تومور پستان تنها می تواند یک ترکیبی از انواع مختلف و یا یک مخلوطی ازسلولهای سرطان تهاجمی دریک جا باشد و در برخی از انواع نادر سرطان های پستان، ممکن است سلولهای سرطانی اصلا بصورت تومور نباشند.

سرطان پستان نیز می تواند براساس پروتئین ها طبقه بندی شوند و یا در سلول های سرطانی بر اساس گروه هایی مانند هورمون های گیرنده مثبت یا سه گانه منفی طبقه بندی شوند  . بحث در این مورد را در بخش " چگونه سرطان پستان طبقه بندی شده است ؟ " دنبال کنید.

کارسینوم مجرایی درجا

DCIS،  همچنین به عنوان سرطان شناخته شده غیر تهاجمی می باشد که همان سرطان پستان قبل از تهاجم می باشد.

, DCIS  بدان معنی است که سلولهای مجاری اندود بشکل سلولهای سرطانی در آمده اند. تفاوت بین DCIS و سرطان مهاجم این است که سلولها را از طریق دیواره های مجاری به اطراف بافت پستان گسترش نمی یابند و این به دلیل آن است  که حمله نمی کند، DCIS نمی تواند گسترشی (متاستاز) در خارج از پستان داشته باشد. ,DCIS در واقع حالت قبل از سرطان می باشد و میتواند تبدیل به سرطان تهاجمی شود. در حال حاضرهیچ راه حل خوبی برای تشخیص اینکه کدام مورد تبدیل به سرطان مهاجم میشود یا نه وجود ندارد.

در حدود یک پنجم از سرطانهای پستان های جدید DCIS هستند . تقریبا تمام زنانی که در این مرحله تشخیص داده می شوند یعنی مرحله زودرس سرطان پستان قابل درمان هستند.

داکتال کارسینوم  تهاجمی

این رایج ترین نوع سرطان پستان است . داکتال کارسینوم تهاجمی(IDC ) از مجاری شیر در پستان شروع می شود واز طریق  شکستن دیواره مجاری می تواند در قسمت بافت چرب پستان رشد کند . در این مرحله حتی ممکن است قادر به گسترش (متاستاز) به دیگر بخش های بدن از طریق سیستم لنفاوی و جریان خون باشد. تقریبا 0.8% سرطانهای مهاجم پستان قادربه نفوذ  در کارسینومای داکتال می باشد.

 

سرطان لوبولارمهاجم

سرطان لوبولار تهاجمی (ILC) ازغدد تولید شیر( لوبول) شروع می شود مانند IDC،و می تواند به سایر نقاط بدن گسترش یابد (متاستاز). حدود10/1 سرطانهای تهاجمی پستان ILC است. تشخیص ماموگرافی سرطان لوبولار تهاجمی ممکن است سخت تر از تشخیص ماموگرافی  کارسینوم  داکتال تهاجمی باشد.

انواع کمتر از شایع سرطان پستان

سرطان پستان التهابی

این نوع نادر از انواع سرطانهای مهاجم پستان حدود 1٪ تا 3 ٪ از کل سرطانهای پستان است. معمولا هیچ توده یا تومور بتنهایی علامتی  ندارند امادر سرطان التهابی پستان (IBC)  پوست سینه قرمزمی شود وباعث می شود احساس  گرمی کنید. همچنین ممکن است پوست پستان ضخیم شده و ظاهری حفره دارداشته باشد و بنظر شبیه به پوست می شود .  در حال حاضر پزشکان اعلام کردند می دانیم که این تغییرات التهابی به دلیل عفونت نیست بلکه سلول های سرطانی غدد عروق در پوست را مسدود می کنند و پستان مبتلا  به این بیماری ممکن است بزرگتر ، سفت یاخارش دار باشد.

اغلب در مراحل اولیه سرطان التهابی پستان با التهاب ناشی از عفونت  اشتباه گرفته می شود و درمان با آنتی بیوتیک شروع می شود . برای تشخیص این علائم  سرطان التهابی  باید یک نمونه برداری از سلولهای التهابی بعمل آید. چون هیچ توده واقعی وجود ندارد  ممکن است در ماموگرام نشان داده نشود و  تشخیص اولیه آن را حتی سخت تر بکند.  این نوع از سرطان پستان تمایل زیادی برای گسترش و پیش آگهی بدتری نسبت به  سرطان داکتال مهاجمی معمولی و یا سرطان لوبولار دارد . برای جزئیات بیشتر در مورد این بیماری به قسمت سرطان پستان التهابی را مراجعه کنید.

بیماری پاژه از نوک پستان

این نوع از سرطان پستان از مجاری پستان شروع می شود و به پوست و به نوک پستان گسترش می یابد و سپس به محوطه دایره شکل و تیره مانند اطراف نوک پستان سرایت می کند . این نوع بسیارنادر از سرطان است وتنها حدود 1٪ از تمامی موارد سرطان پستان را شامل میشود. پوست نوک پستان اغلب  پوسته پوسته و قرمزشده و بهمراه خونریزی یا ترشح است . زن ممکن است احساس سوزش یا خارش داشته باشد .

بیماری پاژه که تقریبا همیشه با کارسینوم مجرایی ثابت( DCIS) همراه است و یا مرتبط  با کارسینوم مجرایی است ، درمان این بیماری اغلب نیاز به عمل جراحی ماستکتومی دارد . اگر هیچ توده ای در بافت پستان قابل لمس نباشد و نمونه برداری DCIS  را نشان ندهد اما سرطان  غیرمهاجم باشد نشانه خوبی است. ولی اگر سرطان مهاجم وجود داشته باشد این نشانه خوبی نیست وتبدیل به سرطان خواهد شد  ونیازهست که تحت درمان قرار بگیرد همانند هر سرطان مهاجم دیگر.

تومور فیلودس

این تومور بسیار نادراست که در سینه استروما و یا بافت همبند در پستان می باشد و برخلاف سرطان که در مجاری ویا لوبول هست که نامهای دیگراین تومور شامل phylloides تومور و فیلودس cystosarcoma می باشد. این تومورها معمولا موارد خوش خیم هستند اما درموارد نادر ممکن است بدخیم شوند.

تومورهای خوش خیم یا فیلودس ها با از بین بردن تومورهای همراه به درمان بافت پستان طبیعی کمک می کند. تومور فیلودس بدخیم است و  استفاده از ماستکتومی  کمک می کند که به درمان بهتر و وگسترده تری  بافت طبیعی پستان . اغلب در همه این موارد جراحی لازم است اما درمان این سرطان ها ممکن است با این روش هم جواب ندهد و باید از روش دیگری برای درمان سرطان پستان استفاده می شود . هنگامی که یک تومور فیلودس بدخیم گسترش یافته است می توان آن را با شیمی درمانی  برای سارکوم بافت نرم درمان کرد. لطفا قسمت سارکوم  سرطان بافت نرم بزرگسالان مراجعه کنید.

Angiosarcoma

این شکل از سرطان در سلول های که در عروق خونی یا عروق لنفاوی  هست شروع می شود و به ندرت در سینه رخ می دهد. هنگامی که این اتفاق می افتد  آن را معمولا به عنوان یک عارضه قبلی تشخیص میدهند. این عارضه بسیار نادر می باشد که حدود 5 تا 10 سال بعد از پرتو درمانی رخ می دهد.

   Angiosarcoma ، می تواند در بازوی زنان مبتلا ایجاد شود و تورم غدد لنفی هم از عوارض عمل جراحی غدد لنفاوی و یا تابش درمانی است که در درمان سرطان پستان بوجود می آید. ( برای کسب اطلاعات بیشتر درمورد تورم غدد لنفاوی، به بخش "چگونه سرطان پستان درمان می شود؟ "  مراجعه کنید). این نوع از سرطان تمایل به رشد و گسترش بسیار سریع دارند و درمان آن به طور کلی همان درمانی هست  که برای دیگر سارکوم ها استفاده می شود . برای اطلاعات بشیتر در مورد سارکوم به قسمت "سرطان بافت نرم بزرگسالان" مراجعه شود .

انواع خاصی از سرطان های مهاجم پستان

برخی از انواع خاص سرطان پستان مهاجم را در قسمت پایین مشاهده میکنید که اغلب  اینها پس از ویژگی های  دیده زمانی خاص که اغلب در زیر میکروسکوپ قابل مشاهده می باشد و مانند سلولهای مجاری مرتب شده اند. برخی از اینها ممکن است یک پیش زمینه بهتری از سرطان داکتال استاندارد انتشار یافته  داشته باشند. که شامل بخشهای زیر می باشد:

  • آدنوئید سیستیک (یا adenocystic ) سرطان
  • سرطان آدنواسکواموس درجه پایین ( این یک نوع از سرطان metaplastic است )
  • کارسینوم مدولاری
  • Mucinous وجود (یا کلوئید ) سرطان
  • سرطان برآمدگی ها
  • سرطان لوله

برخی از انواع زیر حتی به همان اندازه و یا شاید بدتر از داکتال استاندارد پیشرفته باشند.

این نوع سرطان خود شامل:

  • سرطان Metaplastic ( انواع ، از جمله سلول دوک نخ ریسی و سنگفرشی)
  • سرطان Micropapillary
  • سرطان های مختلط ( دارای ویژگی های هر دو مهاجم داکتال و لوبولار )

به طور کلی برای تمام انواع های نامبرده ،درمانشان مثل داکتال  استاندارد پیشرفته است .

آمارهای کلیدی در مورد سرطان پستان چیست ؟

سرطان پستان  یکی از شایع ترین سرطانها در میان زنان آمریکایی است ، البته به جز سرطان پوست. در حدود 1 در 8 (12٪) زنان در ایالات متحده مبتلا به سرطان پستان مهاجم توسعه یافته در طول عمر خود می باشند .

در زیر بعضی ازآمارهای انجمن سرطانهای آمریکا در مورد سرطانهای پستان در ایالات متحده در سال 2015 را مشاهده میکنید.

- تقریبا نزدیک به 231840 مورد جدید سرطان پستان مهاجم در زنان تشخیص داده شد.

- تقریبا نزدیک به 60290 مورد جدید سرطان در محل (CIS) تشخیص داده شده (CIS غیر تهاجمی است و اولین شکل از سرطان پستان است ) .

 -تقریبا نزدیک به 40290  زنان ازگرفتن سرطان سینه می میرند .

پس از افزایش آمار سرطان  پستان در زنان که بیش از 2 دهه پیش آغاز شده و افزایش داشته،  ولی در سال 2000 کاهش داشته و پس از آن در حدود 7٪ در سال 2002 تا سال 2003 کاهش داشته است. این کاهش زیاد به علت کاهش در استفاده از هورمون درمانی پس از یائسگی تصور می شد که پس از اعلام نتایج دربرنامه سلامت زنان در سال 2002  رخ داده است.  این مطالعه منتشر شده نشان می دهد که استفاده از هورمونهای درمانی به افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان و بیماری قلبی کمک می کند. در سال های اخیر بروز این سرطان بیشتردر زنان سفید پوست بوده است، اما کمی در زنان آفریقایی آمریکایی تبار نیز افزایش یافته است.

سرطان سینه دومین علت مرگ میر ناشی از سرطان در زنان می باشد که تنها پس از سرطان ریه می باشد. شانس مرگ یک زن که دارای سرطان پستان است فقط در حدود 1 در 36 (حدود 3 درصد)خواهد بود. نرخ مرگ و میر ناشی از سرطان پستان در این زمان رو به کاهش بوده است این آماردرسال 1989 کاهش بیشتری در زنان جوان تر از50سال داشته است. این کاهش به این دلیل است که  تشخیص زود و بموقع سرطان از طریق غربالگری و افزایش آگاهی و همچنین درمان بهبود یافته است.

تا این زمان بیش از 2.8 میلیون بازماندگان از سرطان پستان در ایالات متحده وجود دارند.(این آمار شامل زنانی است  که هنوز تحت درمان هستند و کسانی که درمان انها تکمیل شده است.) میزان زنده ماندن را در بخش مورد نظر "میزان زنده ماندن سرطان پستان"پیگیری کنید.


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org

عوامل خطرزا در سرطان پستان چیست؟

عامل خطر می تواند هر چیزی که شانس ابتلا به بیماری سرطان را افزایش بدهد باشد. سرطان های مختلف عوامل خطر متفاوتی دارند. به عنوان مثال، قرار گرفتن پوست درمعرض نور قوی خورشید خود یک عامل خطرناک برای گرفتن سرطان پوست است. سیگار کشیدن یک عامل خطرناک برای گرفتن سرطان های ریه ، دهان، حنجره، مثانه، کلیه، و چندین ارگان های دیگراست .

اما این عوامل خطر به ما همه چیز را نمی گوید. داشتن یک عامل خطر و یا حتی چند تا ازآن بدان معنی نیست که شما به این بیماری را مبتلا می شوید . بیشتر زنانی که در معرض خطر ابتلا به سرطان پستان هستند یک یا چند عوامل این بیماری را دارا هستند و این در حالی  است که بسیاری از زنان مبتلا به سرطان پستان هیچ یک ازعوامل خطر شناخته شده به غیر از زن بودن و در رشد بیشترپستان ندارند.

 حتی در زمانی که یک زن با عوامل خطرناکی از جمله پیشرفت سرطان پستان همراه است، خیلی سخت است  که بدانیم چقدر این عوامل خطر زا ممکن است کمک کرده باشد.

برخی ازعوامل خطرناک مانند سن یک شخص و یا نژاد، نمی تواند تغییر کند. برخی دیگر مرتبط با عوامل سرطان زا در محیط زیست است. هنوز هم برخی از آنها به رفتارهای شخصی مربوط است مانند سیگار کشیدن، نوشیدنی ها و رژیم غذایی.  با رعایت برخی از راهکارها می توان عوامل خطر را کاهش داد، وخطر ابتلا به سرطان سینه مانند پیری با تغییر شیوه زندگی  کاهش دهید .

عوامل خطری که به انتخاب شخص مربوط نیست

جنسیت

 زن بودن یک عامل خطر اصلی برای ابتلا به سرطان پستان است. مردان می توانند هم سرطان پستان بگیرند ، اما این بیماری در حدود 100 برابر بیشتر در میان زنان  نسبت به مردان شایع تر است.  احتمالا بدلیل اینکه مردان کمتر از زنان هورمون های استروژن و پروژسترون  دارند که می توانند باعث رشد سلول های سرطان پستان شوند.

سالخورده شدن

خطر ابتلا به سرطان پستان در سن بالا افزایش پیدا می کند. نزدیک 8/ 1سرطان های مهاجم پستان در زنان جوان تر از 45 سال اتفاق می افتد،  این در حالی است که در مورد3/ 2سرطان های مهاجم های سینه در زنان بالاتر از 55 سالگی اتفاق می افتد.

عوامل خطر ژنتیکی

حدود 5٪ تا 10٪ از موارد سرطان پستان اینطور بنظر می آید که ارثی باشد و این بدین معنی است که آنها نتیجه ای مستقیم دارند با نقص ژنی (به نام جهش) که از پدر و مادر به ارث برده می شود.  لطفا به بخش مراجعه کنید در مورد "آیا ما می دانیم چه چیزی باعث سرطان پستان می شود؟"  و برای اطلاعات بیشتر در مورد ژن ها وDNA و چگونه آنها می تواند خطر ابتلا به سرطان پستان تاثیر بگذارند.

BRCA1 و BRCA2: شایع ترین علت سرطان پستان ارثی است. در افرادای که سابقه فامیلی دارند این ژن ها ( BRCA1 و BRCA2 ) در آنها دیده می شود .  اگر درسلول های طبیعی شما این ژن های غیر طبیعی که آمادگی رشد دارند را داشته باشید  و یک کپی از هردو ژن جهش یافته از پدر و مادر را به ارث برده باشید، شما در معرض خطر بالای ابتلا به سرطان پستان در طول عمر خود قرار دارید.

اگر چه در برخی از خانواده ها با جهش BRCA1 خطر سرطان پستان به بالا ی 80٪ می رسد اما بطورمتوسط ​​به نظر می رسد که این خطردر محدوده 55 تا 65 درصد باشد. برای BRCA2 جهش خطر کمتر است و در حدود 45٪ سرطان پستان مرتبط با این جهش اغلب در زنان جوان تر رخ می دهد . اغلب هر دو سینه بر اثر این جهش تحت تاثیر سرطان هستند . زنانی که این ژن را به ارث می برند  در معرض خطر سرطان های دیگرهم به ویژه سرطان تخمدان هستند.

بطور آشکاری در ایالات متحده جهش BRCA دریهودیانی که از اروپای شرقی مهاجرت کردن  شایع تر است اما می تواند در  گروه های نژادی و قومی دیگرهم  رخ دهد.

تغییرات در ژنهای دیگر: ژنهای جهش یافته دیگرسرطان پستان نیز می توانند  به ارث برده شوند .این جهش های ژنی بسیار نادر هستند واغلب خطرابتلا به سرطان پستان را افزایش نمی دهند و بعنوان ژن BRCA که علل سرطان پستان است را به ارث نمی برند.

ATMمعمولا ژن ATM به DNA آسیب دیده کمک می کند تا ترمیم شود. در برخی از خانواده ها  وارث 2  نسخه های غیر طبیعی از ژن ATM را دارند که عامل بیماری عدم تعادل تلانژکتازی است . وارث 1 هم که نسخه جهش یافته این ژن را دارند  به میزان بالایی به سرطان پستان مبتلا می شوند .

TP53ژن TP53 که دستورالعمل ساخت پروتئین p53 را به همراه دارد رشد سلول های غیر طبیعی بدن رامتوقف می کند.  جهش به ارث برده از این ژن که عامل Li-Fraumeni syndrome است  ( پس از انکه 2 محقق آنرا را برای اولین بار توصیف کرد که این بنام آنها شد) در افراد مبتلا به این بیماری درخطر افزایش ابتلا به سرطان سینه و همچنین  درخطر چندین سرطان های دیگر مانند سرطان خون، تومورهای مغزی و سارکوم (سرطان استخوان یا همبند بافت) قرار دارند. این نوع از سرطان پستان بسیار نادر  است.

CHEK2سندرم    Fraumeniهمچنین می تواند از جهش به ارث برده از ژن   CHEK2 ایجاد شود. حتی زمانی که آن این سندرم یا بیماری اتفاق نمی افتد ، می تواند خطر ابتلا به سرطان پستان را  حتی دو برابر زمانی که آن جهش یافته است ، افزایش دهد .

PTENژن PTEN به طور معمول در تنظیم رشد سلولی کمک می کند. جهش به ارث برده در این ژن می تواند سندرم Cowden باشد که یک اختلال نادر است که باعث افزایش خطر سرطان سینه درمردان می شود. همچنین خوش خیم و بدخیم آن می تواند  به رشد سرطان در دستگاه گوارش، تیروئید، رحم و تخمدان تاثیر بگذارد.

 نقص در این ژن همچنین می تواند به علت سندرم های مختلف به نام سندرم Bannayan-Riley-Ruvalcaba باشد اما فکر نمی کنند به خطر ابتلا به سرطان پستان مرتبط باشد. به تازگی سندرم ناشی از PTEN با یکی از سندرم های مارتوم به نام تومور NPTE ترکیب و یکی شده است.

CDH1: علت ارثی جهش ها در این ژن باعث سرطان معده شده و افراد دارنده این ژن سن درسنین به یک نوع نادرسرطان معده می شوند. همچنین زنانی که دارای  این  ژن جهش یافته می باشند در معرض خطر گرفتن سرطان لوبولار پستان تهاجمی هستند.

STK11: نقص در این ژن می تواند به نشانه پوتز- جگرز منجر شود. افراد مبتلا به این بیماری در خطراختلال درنقاط رنگدانه ای  لب ودهان ، پولیپ درمجاری ادرار و دستگاه گوارش و همچنین افزایش خطر ابتلا به بسیاری از انواع سرطان از جمله سرطان پستان قرار دارند .

PALB2: ژن PALB2 باعث ایجاد یک پروتئین می شود که با پروتئین های ساخته شده توسط ژن BRCA2 تعامل دارد. نقص (جهش) در این ژن می تواند به افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان منجر شود. بهمین دلیل است که هنوز مشخص نیست که جهش ژنهای PALB2 باعث خطر ابتلا به سرطان تخمدان و همچنین سرطان پستان را در مردان افزایش می دهد.

آزمایش ژنتیک: آزمون های ژنتیکی می تواند برای نگاه به جهش  BRCA1و ژن BRCA2 انجام شود . (و یا برخی از ژن های دیگر مرتبط با خطر ابتلا به سرطان پستان). اگر چه ممکن است این تست در برخی شرایط مفید باشد اما جوانب مثبت و منفی آن باید به دقت در نظر گرفته شود. برای اطلاعات بیشتر به بخش "آیا می توان از سرطان پستان جلوگیری کرد؟" مراجعه کنید.

سابقه خانوادگی در سرطان پستان

خطر ابتلا به سرطان پستان در زنانی  بستگان آنها ناقل این بیماری در خونشان هستند ، بیشتر است.داشتن یکی از بستگان درجه یک ( مادر، خواهر، یا دختر) مبتلا به سرطان پستان خطر ابتلا به سرطان پستان را در این افراد افزایش می دهد  . داشتن2 نفر ازبستگان درجه یک به این نوع از سرطان خطر ابتلا اشخاص دارنده این ژن  به سرطان را حدود 3 برابرافزایش می دهد.

این خطر دقیقا شناخته شده نیست ،اما زنان با سابقه خانوادگی سرطان پستان  پدریا برادر نیز با افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان روبرو هستند. درمجموع کمتر از 15 ٪ از زنان مبتلا به سرطان پستان یکی ازاعضای خانواده آنها این بیماری را داشته است.این به این معنی است که بیشتراز 85٪ زنانی که دچار سرطان پستان هستند هیچیک از افراد خانواده آنها دارای سابقه  به این بیماری را ندارند.

سابقه شخصی سرطان پستان

یک زن مبتلا به سرطان پستان در یک سینه ،3 یا 4 برابر خطر افزایش ابتلا به گرفتن سرطان جدید در پستان دیگر و یا در بخش های دیگری از همان پستان را دارد که این از عود یا بازگشت سرطان اول متفاوت است.

نژاد و قومیت

به طور کلی زنان سفید پوست احتمال بیشتری به گرفتن سرطان پستان نسبت به زنان آفریقایی آمریکایی دارند . اما احتمال میزان مرگ و میر در زنان آفریقایی - آمریکایی تبار بیشتراست. با این حال در زنان آفریقایی - آمریکایی زیر 45 سال سرطان پستان بسیار شایع تر است. خطر پیشرفت ابتلا به سرطان و مرگ و میرناشی از آن در زنان آسیایی، اسپانیایی، و بومی آمریکا پایین تر است .

بافت پستان متراکم

سینه ها از بافت چربی، بافت فیبری و بافت غده ای ساخته شده است. بافت پستان متراکم  (  در ماموگرام دیده می شود)  غده و بافت فیبری ببیشتر اما بافت چربی کمتری دارند. زنان با سینه های متراکم در ماموگرافی 1.2تا2% باخطر ابتلا به سرطان پستان  نسبت به زنان با تراکم متوسط ​​پستان روبرو هستند .

هم چنین ماموگرافی از بافت پستان متراکم می تواند دقت کمی داشته باشد. تعدادی از عوامل می تواند در تراکم پستان تاثیر داشته باشد. مانند سن، وضعیت یائسگی ، داروها (از جمله هورمون درمانی یائسگی ) ​​، بارداری، و ژنتیک تاثیر می گذارد.

برخی شرایط خوش خیم سرطان پستان

زنان مبتلا به بیماری های خوش خیم خاص پستان  با افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان را مواجه هستند . برخی از این شرایط بیشتر به خطر ابتلا به سرطان پستان نزدیک می باشد تا چیزهای دیگر. پزشکان اغلب شرایط خوش خیم پستان را بطور کلی به 3 گروه تقسیم کردند که بسته به چگونگی آنها این خطر تاثیر می گذارد.

ضایعات غیر پرولیفراتیو : این شرایط با رشد بیش از حد بافت پستان همراه نیست و بنظر نمی رسد که تحت تاثیر خطر ابتلا به سرطان پستان قرار بگیرد و یا اگر خطر موجود باشد بسیار کم و ناچیز است. آنها عبارتند از:

  • فیبروز ویا کیست های ساده ( این مورد به نام بیماری فیبروکسیتیک و یا تغییرات استفاده می شود)
  • هیپرپلازی خفیف
  • Adenosis ( غیر اسکلروزان )
  • مجرایی گشاد
  • تومور فیلودس (خوش خیم)
  • پاپیلومای تنها
  • چربی نکروز
  • فیبروز Periductal
  • سنگفرشی و apocrine متاپلازی
  • کلسیفیکاسیون مرتبط با اپیتلیال
  • سایر تومورهای خوش خیم ( لیپوم ، هامارتوم، همانژیوم ، نوروفیبروم ،adenomyoepthelioma )

ورم پستان (عفونت پستان) یک ضایعه نیست بلکه یک بیماری است که با رخ دادن آن میتواند خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش دهد.

ضایعات پرولیفراتیو بدون atypia : این شرایط رشد بیش از حد سلول ها را درمجاری و یا لوبول بافت پستان نشان می دهد. آنها کمی خطر ابتلا به یک زن سرطان پستان ( 1½ به 2 بار نرمال ) را افزایش میدهد.  برخی ازآنها عبارتند از:

  • هیپرپلازی داکتال معمول (بدون atypia )
  • فیبروآدنوم
  • adenosis اسکلروزه
  • چند تا papillomas (به نام papillomatosis )
  • زخم شعاعی

ضایعات پرولیفراتیو با atypiaدر این شرایط رشد بیش از حد سلول های مجاری یا لوبول در بافت پستان وجود دارد که با برخی از سلول های طبیعی دیگر ظاهر می شود. آنها خطر ابتلا به سرطان پستان را قویتر می کنند و بالا بردن آن از 3½ تا 5 برابر بیشتر ازحد طبیعی است. این نوع از ضایعات عبارتند از:

  • هیپرپلازی داکتال غیر معمولی (ADH)
  • هیپرپلازی لوبولارغیر معمولی ( ALH )

زنان با سابقه خانوادگی سرطان پستان و یا هیپرپلازی آتیپیک یا هیپرپلازی در خطر بالاتر ابتلا به سرطان سینه هستند. برای اطلاعات بیشتر در این مورد، نگاه کنید به شرایط غیر سرطانی پستان .

 

سرطان لوبولار ثابت (LCIS) سلولی است که مانند سلولهای سرطانی می باشد و در قسمت لوبول غدد تولید شیر در پستان رشد می کند، اما آنها از طریق دیواره لوبول رشد نمی کنند. LCIS​​(همچنین نئوپلازی لوبولارنامیده می شود) گاهی اوقات به عنوان داکتال گروه بندی کارسینوم ثابت (DCIS) در سرطان پستان غیر تهاجمی شناخته می شود، اما این از DCIS متفاوت است و اگر این درمان نشود بنظر نمی رسد که یک سرطان تهاجمی  باشد.

 زنان مبتلا به این بیماری در معرض خطر 7- تا 11 برابری افزایش سرطان تهاجمی در حال پیشرفت در هر دو پستان خود قرار می گیرند. به همین دلیل زنانی که دارای LCIS هستند باید به طور منظم  تحت نظر دکتر بوده وبرای اطمینان بیشتر ماموگرافی انجام دهند .

دوره های قاعدگی

زنانی که قاعدگی زودرس داشته اند (قبل از سن 12 سالگی ) و یا سن یائسگی ( بعد از 55 سالگی )  شانس بیشتری برای گرفتن سرطان پستان دارند. افزایش خطر ابتلا به سرطان در افرادی که طول عمر بیشتری دارند  بدلیل داشتن هورمون های استروژن و پروژسترون بالاتر است .

پرتو درمانی قبلی در قفسه سینه

زنانی که در سنین کودکی و یا نوجوانانی در ناحیه سینه پرتو درمانی انجام می دهند  درافزایش خطر سرطان پستان قرار می گیرند (مانند لنفوم). این بستگی  به  سن بیمارو زمانی که در معرض تابش قرار می گیرند دارد . همچنین در برخی از زمانها احتمال دارد شیمی درمانی باعث توقف تولید هورمونهای تخمدان شود اما خطر کمتری دارد. خطر ابتلا به سرطان پستان در افرادی که در دوران بلوغ سابقه اشعه درمانی درقفسه سینه را دارند که با رشد پستان همراه است خطرابتلا به سرطان   به بالاترین حد می رسد. به نظر نمی رسد که تابش درمانی پس از سن 40 سالگی خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش دهد.

قرار گرفتن در معرض Diethylstilbestrol

ازسال 1940 تا سال 1960 به برخی از زنان باردار دارو (diethylstilbestrol DES) برای کاهش خطر سقط جنین داده شد که این زنان در معرض افزایش خطرابتلا به سرطان سینه قرار گرفته اند. مادرانی که در دوران بارداری از DES استفاده کردند بازم در معرض خطر ابتلا به سرطان پستان قرار دارند. برای اطلاعات بیشتر در مورد DES به بخش سئوال و جواب در قسمت" قرار گرفتن در معرض DES" مراجعه کنید .

عوامل مربوط به سبک زندگی و ابتلا به سرطان پستان

داشتن کودک

زنانی که فرزند ندارند و یا کسانی که اولین فرزند خود را پس از سن 30 سالگی بدنیا می آورند به طور کلی درخطر بالاتری برای ابتلا به سرطان پستان قرار دارند. به طور کلی داشتن بارداری و حامله شدن زیاد درسنین جوانی خطر ابتلا به سرطان پستان را کاهش می دهد. با این حال تاثیر باردارشدن در انواع مختلف سرطان متفاوت است به نظر می رسد  برای نوع خاصی از سرطان پستان با نام triplenegative باردارشدن خطر ابتلا به سرطان را افزایش می دهد.

کنترل تولد

قرص های ضد بارداری: مطالعات نشان داده اند که زنانی که با استفاده از قرص های ضد بارداری (قرصهای کنترل تولد) کمی بیشتر درمعرض خطرابتلا به سرطان پستان  نسبت به زنانی که هرگز ازآنها استفاده نمی کنند ، قرار دارند. به نظر می رسد این خطر با قطع قرص  متوقف شود.

به نظر می رسد زنانی که 10 سال قبل از قرص های ضد بارداری استفاده کردند  دیگر خطر ابتلا به سرطان سینه را ندارند. زمانی که زنان تصمیم به خوردن این قرص ها می گیرند باید ار عوامل خطر گرفتن به سرطان سینه مطلع باشند و مراقبت های بهداشتی لازم را رعایت کنند.

هورمون درمانی پس ازدوره یائسگی

درمان با هورمون استروژن که اغلب با پروژسترون هم ترکیب شده است  برای سال های زیادی برای کم کردن علائم یائسگی و کمک به پیشگیری از پوکی استخوان (نازک شدن استخوان ها) استفاده می شد. مطالعات قبلی برخی از فواید سلامتی را به عنوان یک داشته خوب نشان داده است ، اما مطالعات اخیر که از با دقت بیشتری طراحی شده ای این مسئله را نشان نمی دهد . این درمان با نام های مختلفی مانند هورمون درمانی پس از یائسگی (PHT)، درمان جایگزینی هورمون (HRT) و هورمون درمانی یائسگی (MHT) استفاده می شود.

دو نوع اصلی هورمون درمانی وجود دارد. یک نوع برای زنانی که هنوز رحم دارند که پزشکان معمولا هر دو هورمون استروژن و پروژسترون را تجویزمی کنند (به عنوان هورمون ترکیبی درمان و یا HT شناخته شده است). پروژسترون تنها فقط مورد نیاز است زیرا استروژن به تنهایی می تواند ا فزایش خطر ابتلا به سرطان رحم داشته باشد. برای زنانی که رحم دیگر لازم نیست (کسانی که تا به حال هیسترکتومی شدند)، استروژن به تنهایی می تواند تجویز شود. که این معمولا به عنوان استروژن شناخته شده است ودرمان جایگزین (ERT) و یا درمان با استروژن تنها (ET) می باشد.

مطالعات نشان داده اند که با استفاده از ترکیب هورمون درمانی پس از یائسگی افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه رخ می دهد. همچنین ممکن است شانس مردن  فرد مبتلا به سرطان پستان را افزایش دهد.

به نظر نمی رسد استفاده از استروژن پس از یائسگی  باعث افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان شود. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع، نگاه کنید به هورمون درمانی یائسگی و خطر گرفتن سرطان.

تغذیه با شیر مادر

برخی مطالعات نشان می دهد که تغذیه با شیر مادر خطر ابتلا به سرطان پستان را کمی کاهش می دهد به ویژه اگر  برای 1½ تا 2 سال ادامه داشته باشد. اما  تحقیق و مطالعه برای این موضوع دشوار است ، به خصوص در کشورهایی مانند ایالات متحده که در آن تغذیه با شیر مادر برای این مدت طولانی بسیار نادر است. شاید تغذیه با شیر مادر باعث کاهش تعداد کل طول عمر چرخه قاعدگی یک زن می شود (شبیه به شروع دوره های قاعدگی درسنین بالا و یا گرفتن یائسگی زودرس).

مصرف نوشیدنهای الکلی

مصرف الکل به وضوح به افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه مرتبط است.  این خطر بستگی به مقدار مصرف الکل دارد و با افزایش مصرف ، خطر بیشترمی شود. در مقایسه با نوشیدنی های غیر الکلی زنانی که یکباردر روز نوشیدنی الکلی مصرف می کنند  خطر ابتلا به سرطان بسیار کمتراز  کسانی است که 2 تا 5 نوشیدنی روزانه استفاده می کنند واین افراد در حدود یک و نیم برابر در معرض خطر بیشتر  نسبت به زنانی که نوشیدنی الکل مصرف نمی کنند ، هستند . همچنین مصرف بیش از حد الکل باعث افزایش خطر ابتلا به چندین نوع دیگر از سرطان ها روبرو است .

داشتن اضافه وزن یا چاقی

اضافه وزن یا چاقی پس از یائسگی خطرابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهد. قبل از دوره یائسگی تخمدان ها بیشتر استروژن تولید  می کنند و بافتهای چربی مقدار کمی استروژن تولید می کنند. پس از یائسگی (زمانی که تخمدان ساخت استروژن را متوقف می کنند) بیشتراستروژنهای زن از بافت چربی ایجاد می شود. پس ازیائسگی بافتهای چربی می توانند با بالا بردن سطح استروژن، باعث افزایش خطرابتلا به سرطان پستان شوند. همچنین زنانی که به اضافه وزن بالا تمایل دارند دارای سطح  بالای انسولین خون می باشند. همچنین وجود انسولین بالا به گرفتن برخی ازسرطان ها از جمله سرطان پستان مرتبط است.

 اما ارتباط بین وزن بالا و خطر ابتلا به سرطان پستان بسیار پیچیده است. به عنوان مثال، به نظر می رسد خطر سرطان  برای زنانی که در دوره جوانی اضافه وزن بالایی دارند  بیشتراز زنانی است  که از دوران کودکی دچار اضافه وزن شده بودند. همچنین تجمع چربی در منطقه دور کمرخطر بیشتری از  همان مقدار چربی در باسن و ران ها دارد .محققان معتقدند که سلول های چربی که در نقاط مختلف بدن وجود دارند ممکن است تفاوت های ظریفی با هم داشته باشند.

فعالیت بدنی

بر اساس برخی مدارک و شواهد ، فعالیت های بدنی به شکل ورزش خطر  ابتلا به سرطان پستان را کاهش می دهد. سوال اصلی اینکه که چه مقدار ورزش مورد نیاز است؟ در یک تحقیق در طرح بهداشت  زنان  به عنوان کمی 1.25-2.5 ساعت پیاده روی سریع در هفته خطر ابتلا به سرطان زنان را 18 درصد کاهش می دهد. 10 ساعت پیاده روی در هفته خطر گرفتن سرطان را بسیار  کاهش می دهد.

عوامل نامشخص

رژیم غذایی و ویتامینهای مصرفی

مطالعات بسیاری  بر زنان مختلف انجام گرفته است تا ارتباط خوردن مواد غذایی را با خطرابتلای زنان به سرطان را نشان دهند ، اما تا کنون نتایج مشخصی بدست نیامده است. برخی ازاین مطالعات نشان داده اند که ممکن است رژیم غذایی  نقشی داشته باشد و این در حالی  است  که هیچ مدرکی وجود ندارد که رژیم غذایی خطر ابتلا به سرطان پستان را تحت تاثیر قرار می دهد. برای مثال اخیرا  در یک مطالعه ارتباط  خطر ابتلا به سرطان پستان را در زنانی که گوشت قرمز بیشتری از بقیه مصرف کردند را نشان داد . مطالعاتی نیز در مورد ویتامینها هم با نتایج متناقضی همراه بود.  برخی از این مطالعات در واقع افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان را در زنان خاصی که  ازمواد مغذی با دوز بالاتری استفاده کرده اند را نشان داده اند .

تا کنون هیچ مطالعه ای نشان نداده است که مصرف ویتامین خطر ابتلا به سرطان پستان را کاهش می دهد. این درست نیست که می گویند هیچ تاثیری در داشتن یک رژیم غذایی سالم وجود ندارد. رژیم غذایی کم چرب ، مصرف کمترگوشت قرمز و گوشتهای فرآوری شده و مصرف خوردن بیشتر میوه ها و سبزیجات مزایای بسیار زیادی برای سلامتی داردند.

اکثر مطالعات نشان داده اند که سرطان پستان در کشورهای  که  در آن نمونه رژیم غذایی کم چرب با اسیدهای چرب اشباع نشده  مصرف می کنند بسیار کمتر شایع است . اما بسیاری از مطالعات در مورد زنان در ایالات متحده نشان داده که خطر  ابتلا به سرطان پستان به مصرف چربی های موجود در رژیم غذایی آنها در ارتباط نیست. محققان هنوز مطمئن نیستند که  این موضوع را چگونه  توضیح  بدهند و دراین مورد اختلاف نظر آشکار وجود دارد. ممکن است حداقل   تاثیر رژیم غذایی نرمال بر حفظ وزن متناسب فرد باشد . مقایسه مطالعات در مورد ارتباط رژیم غذایی و خطر ابتلا به سرطان پستان در کشورهای مختلف پیچیده  و متفاوت می باشد (مانند سطح فعالیت، مصرف سایر مواد مغذی و عوامل ژنتیکی) که  ممکن است در خطر ابتلا به سرطان پستان تاثیر  گذارباشد.

تحقیقات بیشتری مورد نیاز است تا ارتباط بین تاثیر انواع چربی خورده شده را با افزایش خطرسرطان پستان نشان دهند. اما این واضح است که چربی یک منبع اصلی تامین کالری روزانه است. چربی بالادر رژیم غذایی می تواند به اضافه وزن یا چاق شدن کمک کند که خود یک عامل خطر برای ابتلا به سرطان پستان  می شود. رژیمی که چربی بسیار بالایی دارند احتمال ابتلا به سرطانها دیگر را بیشتر می کند وهمچنین مصرف انواع خاصی از چربیها به وضوح  خطر ابتلا به بیماری قلبی را زیاد می کند.

مواد شیمیایی در محیط زیست

 تحقیقات مفید زیادی در مورد شناخت بیشتراز تاثیرات محیط زیستی بر  خطر ابتلا به سرطان پستان انجام و گزارش شده است . این ترکیبات محیطی که دارای خواص شبه استروژنی از منافع خاصی می باشند. به عنوان مثال، به نظر می رسد برخی از مواد پلاستیکی، لوازم آرایشی و بهداشتی خاص و محصولات مراقبت های شخصی،آفت کش ها (مانند DDE) و بورد مدار چاپی (بی فنیل های پلی کلرینه)   دارای موادی هستند که   خطر ابتلا به سرطان را افزایش می دهند.

این موضوع قابل درک است که با دانستن این اطلاعات نگرانی های عمومی بوجود می آید، اما در این پژوهش ارتباط روشنی بین خطر ابتلا به سرطان پستان و قرار گرفتن در معرض این مواد را نشان نمی دهد. متاسفانه مطالعه چنین اثراتی در انسان بسیار دشوار است. همچنین تحقیقات بیشتری برای بهتر مشخص کردن اثراتی که لوازم بهداشتی ممکن است  داشته باشد و یا مواد و مشابه آن ، لازم است .

استفاده از تنباکو

مطالعات برای یک مدت طولانی نشان می دهد  که هیچ ارتباطی بین مصرف سیگار و سرطان پستان نیست. هر چند که درسال های اخیر، مطالعات بیشتر نشان می دهد که  سیگار کشیدن زیاد و طولانی خطر ابتلا به سرطان پستان را بیشتر می کند . برخی ازاین مطالعات نشان داده اند این گروه از افراد مسلما با  خطر زیادی روبرو هستند، مخصوصا زنانی که سیگار کشیدن را در  قبل از داشتن اولین کودک شروع کرده بودند. گزارش جراحان عمومی در سال 2014 درآمریکا این نتیجه رسیدند که "شواهد کافی وجود دارد که سیگار کشیدن ، خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهد."

فعالان پژوهشی در مورد  اینکه آیا دود سیگار خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می دهد یا خیر، تمرکز کردند . هر دو جریان اصلی و سیگار حاوی مواد شیمیایی می باشند که غلظت بالایی دارند و موجب بروز سرطان پستان در جوندگان می شوند. مواد شیمیایی موجود در دود تنباکومی تواند دسترسی به بافت پستان وحتی به شیر مادر داشته باشد.در مطالعات  انسانی، شواهد نشان میدهد که ارتباط  دود سیگار و خطر ابتلا به سرطان پستان  بسیار بحث برانگیز است، حداقل در بخش ارتباط بین سیگاروسرطان پستان مشخص شده نیست. یک دلیل آن  ممکن است این باشد که دود تنباکو اثرات متفاوتی داشته باشد و خطر ابتلا به سرطان پستان در افراد سیگاری و در کسانی که در معرض دود هستند بیشتر است.

آژانس حفاظتی محیط زیست کالیفرنیا در سال 2005 گزارش دادند که شواهدی درمورد ارتباط بین دود سیگاروسرطان  موجود است "سازگاری انجمن "در جوانها و زنان در دوره قبل از یائسگی به طور عمده می باشد.در سال 2014 US جراحان عمومی در یک گزارش نتیجه گیری کردند که " این شواهد مطرح است اما کافی نیست". درهر صورت این موضوع ممکن است به سرطان پستان تبدیل شود وهمین موضوع دلیل دیگری برای جلوگیری از سیگارکشیدن است.

کار در شب

مطالعات متعدد نشان داده است به عنوان مثال زنانی که در شب کار می کنند و پرستاران که در خواب آنها تغییرایجاد شده است، خطر ابتلا به سرطان پستان در آنها افزایش می یابد. مطالعاتی که اخیرا انجام شده نشان می دهد که در این خصوص مطالعات بیشتری لازم است . بعضی از محققان فکر می کنند که  به علت تغییراتی است که در سطح ملاتونین ایجاد می شود،  این هورمون  کار تولید و تحت تاثیر قرار گرفتن بدن در معرض نور را بعهده دارد، اما سایر هورمون ها نیز در حال مطالعه هستند.

عوامل مؤثر یا غیر مؤثر

ضد عرق

شایعاتی که در اینترنت و ایمیل پخش شده است  پیشنهاد کرده اند که مواد شیمیایی موجود در ضد عرقهای زیر بغل که جذب آن از طریق پوست می باشد و با چرخه لنفاوی تداخل دارد که باعث ایجاد سمومی درپستان می شود که درنهایت به سرطان منجر شود.

بر اساس شواهد موجود (از جمله آنچه که ما در مورد چگونگی کار بدن می دانیم)، خطر بسیار کمی وجود دارد که ضد عرق ها باعث بوجود آمدن سرطان پستان شوند. برای کسب اطلاعات بیشتر در این مورد ، قسمت ضد عرق و خطر گرفتن سرطان پستان را ببینید.

کرست (سوتین)

شایعات  که در اینترنت و ایمیل پخش شده و حداقل یک کتاب در این مورد نظر داده اند که سوتین با ممانعت از جریان لنفاوی باعث سرطان پستان می شود. هیچ پایه و اساس علمی یا بالینی خوبی وجود ندارد برای این ادعا، اخیرا مطالعه بر روی بیش از 1،500 زنی که از سوتین اسنفاده کردند انجام گرفت ونشان داده شد که هیچ خطری برای ابتلا به سرطان پستان نداشته اند.

سقط جنین عمدی

مطالعات متعددی در بسیاری از داده ها قویا تاکید کردند که بطور کلی سقط جنین عمدی   خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهد. برای کسب اطلاعات بیشتر در این مورد به قسمت آیا سقط جنین با سرطان پستان ارتباط دارد؟ مراجعه کنید.

ایمپلنت های پستان

مطالعات متعدد نشان داده اند که ایمپلنت کردن سینه خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش نمی دهد،اگر چه سینه های سیلیکونی می تواند باعث تغیر شکل بافت به شکل اسکار در پستان شود.ایمپلنت باعث سخت تر شدن  ماموگرافی استاندارد و دیدن بافت پستان می شود، اما  استفاده از اشعه ایکس  در تصاویر معروف به بازدید جابجایی ایمپلنت می تواند برای بررسی بیشتر و بهتر بافت پستان استفاده شود.

ایمپلنت های پستان ممکن است به یک نوع نادری از لنفوم سلول بزرگ به نام آناپلاستیک لنفوم مرتبط باشد.این لنفوم به طور نادر می تواند در بافت پستان و در اطراف ایمپلنت ها  مشاهده شود. تا کنون هر چند موارد بسیار کمی وجود دارد  که خطر ابتلا به لنفوم واقعا در زنانی که ایمپلنت  کرده اند بوجود آید.

چه چیزی باعث سرطان پستان می شود؟

بسیاری از عوامل  می تواند خطر شانس ابتلا به سرطان سینه را افزایش بدهد، اما اینها هنوز رتبه بندی نشده اند واینکه دقیقا  چه عوامل شناخته شده ای باعث خطر به ایجاد سلول های سرطانی  می شوند. به نظر می رسد هورمون ها  نقش مهمی در بسیاری از موارد سرطان پستان دارند، اما اینکه چقدر این اتفاق ممکن است رخ بدهد هنوز به طور کامل شناخته شده نیست.

, DNA نوعی از مواد شیمیایی می باشد که در هر یک از سلول های ما بوجود می آید و این ژنها دستورالعملی هستند برای سلول های ما و اینکه آنها چگونه عمل میکند. ما معمولا مانندپدرومادر خودمان هستیم و این بخاطر این است که آنها منبع DNA ما می باشند. اما DNA بسیار تاثیر گذاراست بیشتر از آنچه که بنظر برسد.

 برخی از این ژنها زمانی که سلول های ما رشد می کنند ،تقسیم وبه یک سلول جدید تبدیل می شوند و بعدا می میرند. ژن هایی که با سرعت تقسیم سلولی می شوند انکوژن ها نامیده می شوند و باعث کم شدن سرعت تقسیم سلولی، و یا باعث مرگ سلول در زمان مناسب می شوند . به این ژنها، ژن سرکوبگر تومورگفته می شود. تغییرات خاص (جهش) در DNA که "روشن" انکوژنها یا "خاموش" ژن سرکوب کننده تومور گفته می شود ، می توانند باعث سرطانی شدن سلول های پستان شوند.

ژن های جهش های یافته به ارث برده شده

برخی ازجهش های به ارث برده شده DNA به طور چشمگیری می تواند خطر ابتلا به  برخی از سرطانها را افزایش دهند و مسئول بسیاری از این سرطان ها که در خانواده باشند. به عنوان مثال، ژنBRCA1) BRCA  و BRCA2) ژن های سرکوبگر تومور می باشند. این ژنها ی جهش یافته می توانند از پدر و مادر به ارث برده شوند. هنگامی که یکی از این ژن ها جهش یافته دیگری را سرکوب کنند احتمال بیشتری برای پیشرفت و رشد غیر طبیعی و سرطانی شدن دارند.

در حال حاضر پیشرفت بسیار خوبی در تشخیص تاثیر ژنتیک در سرطان پستان زنان شده است. آزمایشهای ژنتیک می توانند برخی از جهش های به ارث برده شده درزنان را شناسایی کنند مانند BRCA1 یا BRCA2 ژن سرکوب کننده تومور (یا با مقداری کمتر در ژن های دیگر مانند PTEN یا TP53). این زنان پس از آن می توانند پیش از انکه خطر ریسک سرطان زیاد شود وقبل از این که آنها پیشرفت کنند ، اقدام کنند . (نگاه کنید به  قسمت" زنانی که در معرض خطر بیشتری هستند" در بخش "آیا می توان از سرطان پستان جلوگیری کرد؟")

جهش ژن های سرکوبگر تومور مانند ژن BRCA  با نام "highpenetrance"  بسیار خطرناک می باشد  بدلیل اینکه آنها اغلب به سرطان منجرمی شوند. اگر چه بسیاری از زنان با highpenetrance  به سرطان مبتلا می شوند ،ولی اغلب موارد سرطانی (از جمله سرطان پستان) توسط این نوع از جهش ایجاد نشده است. در اغلب موارد جهش کم نفوذ و یا ژن تغییرات یک عامل مهم در توسعه سرطان است. هر کدام از این ها ممکن است فقط تاثیر کوچکی برای رشد سرطان روی افراد داشته باشند، اما اثر کلی بر مردم می تواند بسیار بزرگ باشد بخاطراینکه رواج پیدا می کند، و معمولا در یک زمان بیش ار یک فرد تحت تاثیر قرار  میگیرد. این ژنها می توانند در بخشهای مختلفی دخالت داشته باشند مانند سطح هورمون، سوخت و ساز بدن و یا دیگر بخشها وعواملی که با عوامل خطر سرطان پستان تداخل دارند. این ژن ها ممکن است مسئول بسیاری عوامل خطر ابتلا به سرطان پستان باشند که در خانواده اوجود دارد.

جهش های که ژنها بدست می آورند

اکثر جهش های DNA مربوط به سرطان پستان در یک تک سلول پستان رخ می دهد و در طول زندگی زن این اتفاق می افتد و از جایی به ارث برده نشده است. ممکن است جهش از انکوژنها ویا ژن های سرکوبگر تومور ممکن از عوامل دیگری بدست آید، مانند تابش و یا مواد شیمیایی که ایجاد سرطان می کنند. اما تا کنون علل اصلی جهش که می تواند منجر به سرطان پستان  بشود  ناشناخته است. بیشتر سرطان های پستان چند ژن جهش  یافته دارند.

احتمالا تست کردن چند نقطه از ژن تغییر یافته زنانی که مبتلا به سرطان پستان شده اند به پزشکان کمک کند تا با دقت بیشتری موارد را پیش بینی کنند. به عنوان مثال، با آزمایش می توان  در زنانی که سلول های سرطانی پستان انها بیش از حد  نسخه هایی از انکوژن  HER2دارا هستند را مشخص کرد . این نوع سرطان ها تمایل به بدتر شدن دارند. با شناخت به موقع درمان با داروهایی که سلول های سرطانی را هدف قرار می دهند شروع کرد تا بهبود یابند . برای اطلاعات بیشتر در مورد ژنها و سرطانها به قسمت  چگونگه ژن می تواند خطر ابتلا به سرطان را تحت تاثیر قرا دهد و درمان آن مراجعه کنید.


ترجمه شده از وبسایت: www.caner.org 

آیا می توان از سرطان پستان جلوگیری کرد؟

هیچ راه مطمئنی برای جلوگیری از سرطان پستان وجود ندارد. اما کارهای که شما می توانید انجام دهید ممکن است باعث کاهش خطر سرطان شود، مانند عوامل تغییر خطر که تحت کنترل شما هستند. (نگاه کنید به بخش "عوامل خطر سرطان پستان چیست؟")

به عنوان مثال، وزن بدن، فعالیت بدنی و رژیم غذایی به سرطان پستان مرتبط می شود، بطوری که ممکن است  شما بتوانید بموقع اقدام کنید. بحث بیشتر درمورد جزئیات این عوامل در انجمن سرطان آمریکا برای پیشگیری از سرطان دستورالعمل هایی در مورد تغذیه و فعالیت فیزیکی  شده است.

گرفتن یک دارو برای کاهش خطر ابتلا به سرطان پستان ، ممکن است یک گزینه خوبی باشد. برای اطلاعات بیشتر به بخش داروها و کاهش خطر سرطان پستان مراجعه شود. اگر شما دارای سابقه خانوادگی قوی  در زمینه سرطان پستان دارید، شما می توانید به دکتر خود مراجعه کنید و در مورد آزمایش های ژنتیک و برای ژن جهش یافته که خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهد صحبت کنید، مانند ژن BRCA. اگر شما از یک خانواده با یک ژن جهش یافته  هستید اما هنوزآزمایش نداده اید،  شما می توانند با انجام تست ، خطر ابتلا به سرطان و جراحی را کاهش دهید  .

 داشتن اطلاعات بیشتردرمورد راه کارهای کاهش خطر سرطان پستان کمک می کند تا با تشخیص زود هنگام آن از سرطان پیشگیری کنید.

آیا می توان سرطان پستان را در همان اوایل تشخیص داد؟

در افرادی که هیچگونه علائمی ندارند توسط آزمایش و آزمون غربالگری برای پیدا کردن یک بیماری مانند سرطان استفاده می شود. هدف از امتحانات غربالگری، مانند ماموگرافی این است که قبل  از شروع علائم سرطان را تشخیص دهند. علائم قابل تشخیص هستند و به دلیل اینکه آنها می توانند بزرگتر شوند و حتی گسترشی فراتر از پستان داشته باشند. اما اغلب امتحانات غربالگری سرطان پستان می تواند زمانی که آنها بسیار کوچک و هنوز محدود هستند را بما نشان دهد.

ماموگرافی در واقع همان آزمون اصلی توصیه شده توسط انجمن سرطان آمریکا برای پیدا کردن سرطان پستان در اوایل بوجود آمدن توموراست. انجمن سرطان آمریکا همچنین MRI پستان را برای زنانی که در معرض خطر زیاد ابتلا به سرطان پستان  هستند را توصیه می کنند . پیشگیری از سرطان پستان و تشخیص زودهنگام  نیاز به اطلاعات بیشتری دارد. انجمن سرطان آمریکا  دستورالعمل هایی برای تشخیص زودرس سرطان پستان ارائه دهد.

علائم و نشانه های سرطان پستان

 استفاده گسترده از ماموگرافی برای غربالگری افزایش یافته است که باعث پیدا کردن تعدادی از علائم سرطان پستان قبل از شروع فعالیت آنها می شود. با این حال برخی از سرطان های سینه توسط ماموگرافی تشخیص داده نشد، زیرا احتمالا  تست در حالت ایده آل انجام نشده بود و یا شرایط ماموگرافی کافی نبود.

شایعترین علامت سرطان پستان توده های جدید و یا جمعی است بدون درد با توده سخت با لبه های نامنظم   ، نرم، و یا گرد که آنها حتی می توانند دردناک هم باشند. به همین دلیل مهم است که برای هر تغییرجدید،  توده پستان باید بررسی  و از مراقب های بهداشتی حرفه ای و با تجربه در تشخیص بیماریهای پستان استفاده شود.

سایر علائم سرطان پستان عبارتند از:

  • تورم تمام یا بخشی از یک پستان (حتی اگر هیچ توده متمایزی احساس نشود)
  • تحریک پوست و یا dimpling
  • درد در نوک پستان یا پستان
  • پشت نوک پستان (عطف به سمت داخل)
  • قرمزی، جرم گرفتگی، و یا ضخیم شدن نوک پستان یا پوست سینه
  • ترشحات سینه (به غیر از شیر مادر)

گاهی اوقات یک سرطان پستان می تواند به غدد لنفاوی زیر بغل یا اطراف استخوان آن گسترش یابد و باعث یک توده یا تورم شود، حتی قبل از تومور اصلی در پستان بافت به اندازه کافی بزرگ احساس می شود. تورم غدد لنفاوی نیز باید به دکتر تان گزارش  شود.

اگر چه هر یک از این علائم را می توان با چیزهای دیگری غیر از سرطان پستان باشد، ولی اگر شما آنها را داشته باشید باید به دکتر خود گزارش دهید بطوری که او بتواند علت را پیدا کند.

سرطان پستان چگونه تشخیص داده می شود؟

گاهی اوقات سرطان پستان بعد ازعلائم ظاهرمی شود، اما بسیاری از زنان در اوایل سرطان پستان هیچ نشانه ای ندارند. به همین دلیل است که گرفتن آزمون غربالگری توصیه می شود زیرا متوجه شدن قبل از هر گونه علائم (همانطور که در بخش توصیف اشاره شد "آیا می توان سرطان پستان را در همان ابتدا یافت؟") برای پیشگیری از پیشرفت بسیار مهم است.

اگر در طول آزمون غربالگری به چیزی مشکوک برخوردید، و یا اگر دارای هر یک از نشانه های سرطان پستان شرح داده شده در بخش قبل بودید، دکتر شما با استفاده از یک روش برای پیدا کردن این بیماری اقدام می کند.اگر شما دچار سرطان شده اید  برای تعیین مرحله پیشرفت به چند آزمایش دیگرنیاز دارید.

سوابق پزشکی و معاینه فیزیکی

اگر شما فکر می کنید دارای علائم و نشانه هایی هستید وممکن است به سرطان پستان تبدیل شود، لازم است در اسرع وقت به دکتر خود مراجعه کنید. دکتر شما  در مورد علائم تان، دیگر مشکلات سلامتی وعوامل خطر احتمالی برای خوش خیم بودن شرایط پستان و یا سرطان پستان بررسی بعمل می آورد.

سینه خود را به صورت کامل برای هر توده بافتی یا مناطق مشکوک ویا جای که احساس درد دارید مورد بررسی قرار دهید مانند: اندازه و ارتباط عضلات پوست و قفسه سینه. بایدهر گونه تغییر در نوک سینه ها و یا پوست سینه ها  مورد بررسی قرار گیرد. گره های لنفاوی در زیر بغل خود و تا بالا ی استخوانهای کولار(collarbones ) را لمس کنید . بزرگ شدن و یا سفت شدن  بافت ها و گره های لنفاوی ثابت می کند   که سرطان پستان گسترش یافته است. دکتر شما نیز با انجام کامل معاینه فیزیکی در موردسلامت عمومی شما و اینکه آیا شواهدی از سرطان گسترش یافته وجود دارد قضاوت می کند .

اگر علائم سرطان سینه ویا نتایج معاینه فیزیکی  نشان دهد که احتمالا سرطان پستان وجود دارد، بایدآزمایش های بیشتری انجام شود که شامل آزمایشات تصویربرداری و بدنبال آن نمونه برداری از ترشح نوک پستان، یا انجام بیوپسی از مناطق مشکوک می باشد.

آزمایش تصویر برداری برای ارزیابی بیماری سرطان پستان

تصویر برداری، استفاده از اشعه x، میدانهای مغناطیسی، امواج صوتی، و یا مواد رادیو اکتیو برای گرفتن تصاویرخوب از داخل بدن شما  ( اسکن ) به تشخیص کمک می کند. آزمایش تصویر برداری به چند دلیل انجام می شود، از جمله برای پیدا کردن یک منطقه مشکوک به سرطان وهمچنین برای فهمیدن اینکه چه مقدار سرطان گسترش یافته، و به کمک به درمان بکار می رود .

ماموگرافی

 ماموگرافی  برای تشخیص بیماری سرطان پستان در زنانی که هیچ علامت یا نشانه ای از سرطان پستان در آنها وجود ندارد، انجام می گیرد . غربالگری از طریق ماموگرافی معمولا 2تا نمایش (تصاویر اشعه ایکس گرفته شده از زوایای مختلف) از هر پستان را نشان می دهد.

برای انجام آن، پستانها صاف و کشیده می شوند و بین دو صفحه فشرده قرار می گیرند.  ممکن است برای یک لحظه ناراحت کننده باشد ، اما برای انجام یک ماموگرافی خوب و قابل خواندن این عمل لازم است .این فشرده سازی فقط چند ثانیه طول می کشد.

اگر شما دچار علائم سرطان پستان (مانند یک توده یا ترشح از نوک سینه) و یا یک نتیجه غیر طبیعی در غربالگری ماموگرافی خود باشید، با انجام یک ماموگرافی که  بیشتر شامل تصاویری از منطقه درگیر این بیماری است ، قابل تشخیص می باشد . اگر در ماموگرافی تشخیص داده شود که این منطقه غیر طبیعی و مشکوک  به سرطان است ، برای تشخیص بهتر آن سرطان بیوپسی لازم است .

حتی اگر ماموگرافی هیچ توموری را نشان ندهد  و اگر شما و یا دکتر شما یک توده در پستان لمس واحساس کنید ، برای اطمینان بیشتر که آیا این یک سرطان هست یا خیر، معمولابه  بیوپسی نیاز است . یک استثنا  وجود دارد که  در آزمون سونوگرافی توده بصورت یک کیست ساده (یک کیسه پر از مایع) نشان داده شودد، بسیار بعید است که  سرطانی باشد.

اگرنتیجه آن تشخیص سرطان باشد، برای دقت بیشتر،ماموگرافی مجدد از هر دو سینه انجام می گیرد.  این عمل را برای هر ناحیه غیر طبیعی دیگری که می تواند به سرطان تبدیل شود باید در نظر بگیرید. ماموگرافی و سایر آزمایشات تصویربرداری پستان اطلاعات بیشتری در مورد ماموگرام می دهد.

سونوگرافی پستان

اولتراسوند، همچنان به عنوان سونوگرافی شناخته شده می باشد،  با استفاده از امواج صوتی به پردازش بخشی از بدن می پردازد. برای این آزمون، یک ابزار کوچکی مانند میکروفون و با یک مبدل با پوست (که اغلب برای اولین بار با ژل سونوگرافی مالش داده می شود)ارتباط برقرار می کند  . امواج صوتی به بافت های مورد نظربدن ارسال و منعکس  می شود. این انعکاس توسط یک کامپیوتربصورت یک تصویر سیاه و سفید بر روی صفحه نمایش کامپیوتر نشان  داده می شود. این آزمون بدون درد است و شما را مقابل تابش قرار نمی دهد.

سونوگرافی تبدیل به یک ابزار ارزشمند برای استفاده به همراه ماموگرافی است، بخاطر آنکه به طور گسترده ای در دسترس بوده و ارزانتراز گزینه های دیگرمی باشد، مانند MRI. معمولا برای پستان ازسونوگرافی استفاده می شود، برای اینکه می تواند یک منطقه خاص را در ماموگرام هدف قراربدهد. سونوگرافی کمک می کند تا تمایز بین کیست (کیسه های پر از مایع) و توده جامد  را با دقت بررسی کنید  که گاهی اوقات می تواند به  تمایز بین تومورهای خوش خیم و سرطانی کمک کند. در کسانی که تومور پستان دارند نیز می تواند مورد استفاده قرار بگیرد و همچنین برای غدد لنفاوی بزرگ شده در زیر بغل هم استفاده می شود.

استفاده از اولتراسوند به جای ماموگرافی برای غربالگری سرطان پستان توصیه نمی شود. با این حال،در حال حاضربرای تشخیص بالینی انجام می گیرد.  در مورد فواید و خطراتی که بدنبال اضافه کردن سونوگرافی پستان به غربالگری ماموگرافی در زنانی با سینه های متراکم که بیشتر در معرض خطرابتلا به سرطان پستان هستند، بحث می شود.

ماموگرافی و سایر آزمایشات تصویربرداری در پستان اطلاعات بیشتری در مورد سونوگرافی پستان می دهد.

تصویربرداری مغناطیسی رزونانس (MRI) از پستان

اسکن MRI از امواج رادیویی و آهن ربایی قوی به جای اشعه ایکس استفاده می کند. انرژی از امواج رادیویی جذب شده و پس از آن با یک الگوی تشکیل شده توسط نوعی از بافت بدن و بیماری های خاص را منتشر می کند. توسط یک کامپیوتر الگوی ترجمه را با یک تصویر بسیار دقیق ارسال می کند. برای تشخیص سرطان به روش  MRIباید یک مایعی به نام گادولینیم به داخل ورید قبل یا در طول اسکن برای نشان دادن اظلاعات بیشتر و بهتر  تزریق کرد.

اغلب، اسکن باMRI تا یک ساعت می تواند طول بکشد. برای MRI سینه شما مجبورید در داخل یک لوله باریک بلند رو به پایین و بر روی پلت بشکل زیر دراز بکشید. برای هر یک از دهانه های پستان یک پلت فرم موجود است که آنها بدون فشرده سازی می توانند تصویربرداری بکنند. این پلت فرم شامل سنسور مورد نیاز برای گرفتن تصویرMRI می باشد و بسیار مهم هست  که در سراسراین آزمایش باقی بمانند.

MRI را می توان همراه با ماموگرافی برای غربالگری زنانی که در معرض خطر بالای ابتلا به سرطان پستان هستند استفاده کرد، یا آن را می توان برای بهتر بررسی کردن مناطق مشکوک پیدا شده توسط ماموگرام استفاده کردMRI . ، همچنین گاهی اوقات برای زنانی استفاده می شود که سرطان پستان دارند و برای فهمیدن اندازه واقعی این سرطان وتعیین بهتر محدوده آن و همچنین برای  تشخیص سرطان نوع دیگر در پستان انجام می شود.

  اما هنوز این موضوع روشن نیست که برای عمل جراحی برنامه ریزی شده در کسی که  دارای سرطان پستان می باشد مفید  باشد. گاهی اوقات دکتر باید در افرادی که دارای سرطان یک پستان هستند به سینه دیگر هم نگاه کند برای تشخیص بهتر و اطمینان بیشتر که هیچ گونه توموری درآنجا وجود ندارد. اگر یک منطقه غیر طبیعی در پستان یافت شود برای کمک بیشتراغلب می توان با استفاده از بیوپسی MRI هم​​ انجام شود. جزئیات بیشتردر در بخش "بیوپسی" بحث شده است. ماموگرافی و سایر آزمایشات تصویربرداری پستان اطلاعات بیشتری در موردMRI پستان می دهد.

تست های دیگر

این آزمایشات ممکن است برای اهداف پژوهشی انجام شود، اما هنوز معلوم نیست که برای تشخیص بهتر سرطان پستان در زنان مفید خواهد بود.

آزمایش ترشح از نوک پستان

اگر شما دچار ترشحات نوک سینه هستید می توانید مقداری از این مایع های جمع آوری شده در زیر میکروسکوپ قرار داده و  تشخیص دهید اینکه این سلول ها سرطانی هستند یا خیر ،مورد بررسی قرار دهید. اکثر ترشحات نوک پستان، ترشحات سرطانی نیستند. به طور کلی اگراین ترشح شیری و یا سبز روشن بنظر برسد بسیار بعید است که  سرطان باشد. اگر ترشحات قرمز یا قرمز قهوه ای  و نشانه هایی از خون در آن موجود باشد،  ممکن است سرطان باشد هر چند که احتمال آسیب دیدگی، عفونت، یا تومورهای خوش خیم بیشتر است. .

حتی زمانی که هیچ سلول سرطانی در یک ترشح از نوک پستان وجود ندارد، پزشکان نمی تواند مطمئن باشند که سرطان پستان  نمی باشد . اگر شما دارای یک توده مشکوک هستید لازم است که نمونه گیری کنید ،حتی اگر ترشح نوک پستان شامل سلول های سرطانی نباشد.

لاواژ داکتال و آسپیراسیون نوک پستان

لاواژ داکتال یک آزمون تجربی پیشرفته برای زنانی است که هیچ علائمی ازسرطان پستان ندارند، اما در معرض خطر بسیار بالایی برای گرفتن این بیماری هستند انجام می گیرد . اما این آزمون غربالگری برای تشخیص بهتر سرطان پستان بسیار مهم بوده، و ممکن است با گرفتن تصویر دقیق تری از خطر گرفتن سرطان و یا پیشرفت آن در یک زن  جلوگیری کرد.

لاواژ داکتال را می توان در مطب دکتر یا مراکز سرپایی انجام داد. با استفاده از کرم بیهوشی منطقه نوک پستان را بی حس می کنند. می توان با یک مکش آرام به خارج شدن مقدار کمی  مایع از مجرای شیر در سطح نوک پستان اقدام کرد  و این کمک می کند تا دهانه مجرا طبیعی باز شود. یک لوله کوچک (به نام کاتتر) وجود دارد که کمک به باز کردن مجرای می کند. شوره (آب نمک) به آهستگی به درون کاتتر تزریق شده و مجرای را به آرامی شستشو داده و سلول ها را جمع آوری می کند. مایع داکتالی که از طریق کاتتر کشیده شده است به آزمایشگاه  برای دیدن و بررسی سلول ها ،در زیر میکروسکوپ ارسال می شود  .

لاواژ داکتال برای زنانی که در معرض خطر بالا برای سرطان سینه هستند، انجام نمی گیرد زیرا مفید بودن آن مشخص نیست. در این آزمایش ها تشخیص سرطان در مراحل اولیه وجود ندارد. این احتمال بیشتر وجود دارد که به عنوان یک آزمایش از خطر ابتلا به سرطان را نشان دهد و نه به عنوان یک تست غربالگری سرطان پستان  باشد.

 مطالعات بیشتری برای مفید بودن  این آزمون لازم است .به نظر می رسد آسپیراسیون نوک پستان سلول های غیر طبیعی در حال توسعه در مجاری را نشان می دهد  اما چون چیزی به سینه وارد نمی شود روش ساده تری هستند. دستگاه اسبرت مکش نوک پستان استفاده می شود و مانند یک فنجان کوچک است که بر روی سینه زن قرار می گیرد. این دستگاه سینه را گرم می کند و به آرامی فشرده و مایع نوک پستان که در سطح پستان می باشد را می مکد. مایع کشیده شده از نوک پستان جمع آوری و برای تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه ارسال  می شود . همانگونه که ممکن است روش داکتال لاواژ به عنوان یک آزمایش ازآگاهی خطر ابتلا به سرطان مفید باشد، اما برای آزمون غربالگری سرطان مناسب نیست.  این آزمون برای تشخیص سرطان هایی که در مراحل اولیه هستند، استفاده نمی شود.

بافت برداری

بیوپسی در زمان ماموگرافی انجام می شود وآزمایش های دیگر تصویربرداری، یا معاینه فیزیکی تغییر پستان (یا ناهنجاری) که احتمالا یافتن به سرطان را دارند. نمونه برداری تنها راه مطمئن برای تشخیص سرطان می باشد.

در نمونه برداری یک نمونه از قسمت مشکوک به سرطان برداشته می شود و در زیر میکروسکوپ توسط یک پزشک متخصص آسیب شناسی بررسی می شود . نتیجه بررسی توسط دکتر پاتوبیولوژیست به پزشک  برای تشخیص وشناسایی بهتر بیماری گزارش می شود . اطلاعات  این گزارش به درمان و مراقبت از شما کمک می کند . برای کسب اطلاعات بیشتر به بخش "آسیب شناسی پستان(پاتولوژی )" از وب سایت  و یا 1-800-227-2345 تماس بگیرید.

انواع مختلفی از نمونه برداری وجود دارد، از جمله نمونه برداری سوزنی ظریف، نمونه برداری سوزنی ضخیم و نمونه برداری با جراحی. هر کدام از این ها نکات مثبت و منفی خودشان را دارند. انتخاب اینکه کدامیک از این نمونه برداری ها بهترند بستگی به استفاده از وضعیت موجود دارد. مانند :

ضایعه مشکوک بنظر می رسد،  و اینکه بزرگی آن  چقدراست، در کجای پستان قرار گرفته است، و چگونگی از وضعیت ضایعات در حال حاضر و در آخر اینکه چه دارویی شما مصرف می کنید و دیگر مشکلات پزشکی که ممکن است وجود داشته باشد، و تنظیمات شخصی خود فرد. شما ممکن است بخواهید برای بحث در مورد نکات مثبت و منفی از انواع بیوپسی های مختلف با دکتر خود مشورت کنید.

اغلب نمونه از بافت برداشته می شود، دکتر یک سوزن کوچک فلزی یا نشانگر محل در داخل پستان در قسمت بیوپسی قرار داده و نمونه را بر می دارد. این سوزن حس نمی شود و نباید هیچ  مشکل خاصی ایجاد کند، اما این کلیپ در نمونه گیری مجدد این منطقه و ماموگرافیهای آینده و عمل جراحی مفید است. برای برخی از بیماران مبتلا به سرطان شیمی درمانی یا درمان های دیگر قبل از عمل جراحی توصیه می شود تا تومورایجاد شده   را بسیار کوچک و تیکه تیکه کند بطوری که  دیگر احساس  و یا در ماموگرام دیده نشود. این سوند را می تواند جراح به منطقه ای که تومور است هدایت کند ، بنابراین قسمت مبتلا ودرستی از سینه برداشته می شود.

نمونه برداری سوزنی ظریف

در آسپیراسیون دکتر از سوزن ظریفی (FNA) بیوپسی استفاده می کند . این سوزن بسیار نازک وتوخالی است و برای استفاده به سرنگ (بیوپسی) متصل می شود تا مقدار کمی از بافت مشکوک را بردارد، پس از برداشت در زیر میکروسکوپ بررسی می شود. سوزن مورد استفاده برای بیوپسی FNA نازک تر ازسوزنهایی است که برای آزمایش خون استفاده می شوند.  منطقه ای از پستان که توسط سوزن هدایت می شود توسط پزشک قابل لمس است .

اگر توده را نتوان به راحتی احساس کرد، ممکن است پزشک با استفاده از روش سونوگرافی و ارسال سوزن و با استفاده از صفحه نمایش آنرا به سمت  توده حرکت دهد.

ممکن است از بی حسی موضعی (بیحس کننده دارو) استفاده شود. از آنجا که ازسوزن نازک برای نمونه برداری استفاده می شود، احتمالا روند  بیهوش کردن بیمار ناراحت کننده  تراست. هنگامی که با سوزن مایع را بیرون می کشید. اگراین مایع روشن باشد احتمالا توده ،کیست خوش خیم است. خونی یا ابری بودن مایع هم می تواند یک کیست خوش خیم باشد یا بسیار به ندرت سرطانی باشد. اگر توده جامد باشد می توان بافت را به قطعات کوچک تر تبدیل و آنها را بیرون کشید. یک پاتولوژیست می تواند با نگاه کردن در بافت بیوپسی یا مایع در زیر میکروسکوپ برای تعیین اینکه آیا سرطانی است یا خیر مورد بررسی قرار دهد.

بیوپسی FNA ساده ترین نوع بیوپسی می باشد، اما دارای برخی از معایب می باشد. گاهی اوقات می تواند در بین سلولهای سرطانی نباشد و بخاطر همین تشخیص سرطان  اشتباه می شود. حتی اگر سلول های سرطانی یافت شوند، معمولا تشخیص این که آیا این یک سرطان مهاجم است ممکن نیست.  در برخی از موارد ممکن است سلول های برداشت شده برای انجام برخی از تست های آزمایشگاهی کافی نباشد. اگر بیوپسی FNA به طور مشخص علایم را نشان ندهد، و دکتر  هنوز هم مشکوک باشد، بیوپسی دوم یا روش متفاوت از بیوپسی اول باید انجام شود.

نمونه برداری با سوزن ضخیم

نمونه برداری با سوزن ضخیم به منظور تعیین تغییرات پستان با استفاده از یک سوزن ضخیم   توسط دکتر یا توسط سونوگراف یا ماموگراف انجام می گیرد.

هنگامی که ماموگرافی از زوایای مختلف گرفته و با دقت به قسمت بیوپسی هدایت شود،این نمونه برداری با سوزن ضخیم استریوتاکتیک شناخته شده است.

در برخی از مراکز بیوپسی می توان توسط یک اسکن   MRI  از سوزن مورد استفاده در نمونه برداری ضخیم FNA استفاده کرد . بافت مورد نظر(حدود 1 / 16- به 1/8 اینچ در قطر و ½ اینچ  بلند) از چند نقطه بر داشته می شود. بیوپسی با استفاده از بیهوشی موضعی انجام می شود (شما به هوش هستید اما منطقه numbed یابی حس است و این عمل به صورت سرپایی انجام می گیرد .

از آنجا که حذف قطعات بزرگتر از بافت انجام می شود، نمونه برداری با سوزن ضخیم انجام می گیرد و به احتمال زیاد بیش از یک FNA برای ارائه تشخیص درست می باشد، هرچند اینکه هنوز هم امکان دارد سلول های سرطانی را  بر ندارید.

بیوپسی سوزنی چنبره ای یا به کمک خلا

راه دیگر برای انجام بیوپسی با سوزن ضخیم به عنوان  کمک خلا شناخته شده است. برای این روش، یک برش کوچک (در حدود ¼ اینچ)از پوست numbed یا بی حس شده را بر با سوند یاپروب توخالی مدرج از طریق برش منطقه غیر طبیعی بافت پستان وارد می کنند. با استفاده از ماموگرافی، سونوگرافی، MRI به کاوش می پردازند.  پس از گرفتن چند نمونه از بافت پستان ،از طریق ساکشن نمونه ها را خارج می کنند  . بیوپسی  کمک خلا به عنوان یک روش سرپایی است که بدون بخیه انجام می گیرد، و حداقل زخم وجود دارد. معمولا در این روش بافت بیشتری خارج میشود نسبت به بیوپسی هسته معمولی.

بیوپسی با جراحی (باز)

معمولا سرطان پستان را می توان با استفاده از نمونه برداری با سوزن تشخیص داد. برای حذف تمام یا بخشی از توده ها در زیرمیکروسکوپ خیلی به ندرت نیاز به جراحی می باشد. در اکثر موارد پزشک برای مراجعه کننده بیوپسی با جراحی باز  همه حجم  و یا فقط منطقه غیر طبیعی اطراف بافت پستان راکه به ظاهر سالم دیده می شود خارج می کند که به نام بیوپسی  excisionalمعروف می باشد که اگر توده بیش از حد بزرگ باشد به راحتی حذف می شود و یا تنها بخشی از آن را باید برداشته می شود. اینکار به نام نمونه برداری در هنگام عمل نامیده می شود.

در مواردی بسیار نادر می توان بیوپسی را در مطب دکتر انجام داد، اما اینکاراغلب در بخش سرپایی بیمارستان با بی حسی موضعی (شما بیدارید  اما دردی در سینه خود احساس نمی کنید)انجام می گیرد . این نوع از بیوپسی همچنین می تواند تحت بی هوشی عمومی انجام شود (شما درخواب کامل هستید) و هیچ دردی در پستان احساس نمی شود.

امکان دارد در زمان ماموگرافی ازیک سیم نازک در منطقه جراحی برای کمک به جراح استفاده شود. این تکنیک بنام محلی سازی سیم و یا بنام تاکتیک محلی سازی سیم استریو مشهور می باشد. پس از بی حسی موضعی این منطقه، سوزن نازک توخالی در سینه قرار می گیرد، وبا استفاده از اشعه ایکس می توان سوزن را به منطقه مشکوک در بدن هدایت کرد. هنگامی که نوک سوزن درقسمت سمت راست می باشد، یک سیم نازک از طریق مرکز سوزن درج می شود و با یک قلاب کوچک در آخر سیم آنرا درآرنج محل نگر می دارند. وپس از آن سوزن توخالی راحذف می کنند. سپس جراح می تواند با استفاده از یک سیم به عنوان یک کمک دهنده آن ناحیه غیر طبیعی را بردارد. نمونه  برداشته شده برای بررسیمیکروسکوپی به آزمایشگاه برده می شود. بخش پایین را مشاهده کنید.

جراحی یوپسی بیش از بیوپسی FNA و یا نمونه برداری با سوزن ضخیم استفاده می شود که اینکار به طور معمول نیاز به چند بخیه دارد که امکان ایجاد ترس در بیمار وجود دارد. ولی مقدار  زیادی از بافت بزرگ شده را خارج می کند و پس از آن به احتمال زیاد، تغییر سینه شما تغییر شکل پیدا می کند ..

معمولا بیوپسی با سوزنی ضخیم  برای تشخیص کافی می باشد، اما گاهی اوقات بیوپسی باز  ممکن است مورد نیاز باشد و این بستگی به جایی که ضایعه است دارد و یا جایی که بیوپسی با سوز ن ضخیم قطعی نیست مورد نیاز است.

این نمونه برداری ها می تواند باعث خونریزی و یا  تورم شود. تورم پس از بیوپسی ممکن است باعث شود به نظر توده ای بزرگتر در پستان وجود دارد. بطور کلی در اکثر موارد چیزی برای نگرانی از خونریزی و کبودی نیست.

بیوپسی غدد لنفاوی

اگر غدد لنفاوی در زیر بازو ها بزرگ شده باشد (یا وقتی که در آزمایشهای تصویربرداری مانند ماموگرافی و سونوگرافی دیده بشود) ممکن است برای تشخیص گسترش بیشتر سرطان در غدد لنفاوی بررسی شوند. در اکثر موارد بیوپسی سوزنی  بر روی تومور پستان انجام می شود .

برای جلوگیری از گسترش بیشتر سرطان و درهنگامی که توموررپستان توسط عمل جراحی برداشته می شود ،حتی اگرهیچ گره لنفاوی بزرگ نشده باشد، معمولا باز هم غدد لنفاوی زیر بازو چک می شوند این عمل با بیوپسی گره لنفاوی و یا دیسکسیون گره های لنفاوی زیر بغل انجام می شود. برای مطالعه بیشتر به بخش "چگونگی درمان سرطان پستان؟" مراجعه کنید

سرطان پستان چگونه طبقه بندی شده اند؟

بعد از اینکه نمونه برداری در بافت پستان در در آزمایشگاه برای تعیین اینکه آیا سرطان پستان در حال حاضر وجود دارد یا خیر واگر این چنین است  از چه نوعی است، انجام تست های آزمایشگاهی خاصی ممکن است انجام شود تا بتوان چگونگی  سرعت سرطان را متوجه شد. همچنین احتمال رشد زیاد سرطان و تا حدی چگونگی درمان آن می تواند موثر باشد. گاهی اوقات این آزمون ها به اتمام نمی رسد تا زمانی که تومور توسط هر یک ازدوعمل جراحی پستان یا ماستکتومی برداشته شده بشود.

اگر این یک بیماری خوش خیم تشخیص داده شود، شما هیچ نیازی به درمان بیشتر ندارید. با این حال مهم است که تحت نظر دکتر باشید برای اینکه اگر وضعیت خوش خیم شما تغییر کند و شما را در معرض خطر بالاتری برای سرطان پستان در آینده  قرار می دهد و اینکه چه نوع پیگیری شما باید انجام دهید.

اگر تشخیص سرطان باشد باید زمان کافی  برای یادگیری بیشتر در مورد گزینه های درمان با تیم مراقبتی سرطان خود، دوستان و خانواده داشته باشید. معمولا عجله ای برای درمان نیست. شما ممکن است بخواهید برای نظرات بعدی و قبل از تصمیم گیری نهایی که چه درمانی برای شما بهتر است ، صبر کنید .


انوع سرطان پستان

بافت برداشته، در زمان نمونه برداری (یا در حین عمل جراحی) برای اولین بار در زیر میکروسکوپ گذاشته می شود تا اگر سرطان و آیا آن سرطان با انواع دیگر ی همراه است (مانند سارکوم)تشخیص داده شود . در صورتی بافت به اندازه کافی بر داشته شده باشد آسیب شناس ممکن است قادر به تعیین اینکه آیا سرطان (مهاجم) یا غیر تهاجمی باشد. نمونه را برای تعیین نوع سرطان مورد استفاده قراردهد، از جمله سرطانهای مهاجم داکتال یا لوبولار تهاجمی سرطان می باشد. برای اطلاعات بیشتر نگاه کنید به "سرطان پستان چیست؟".

با بیوپسی FNA، بسیاری از سلول های برداشته و اغلب  از بقیه بافت پستان جدا می شوند، پس از آن می توان گفت که سلول های سرطانی ، سرطان های تهاجمی هستند .شایع ترین انواع سرطان پستان، داکتال مهاجم و سرطان لوبولار تهاجمی می باشد که به طور کلی با همان شیوه درمان می شود.


 درجه بندی سرطان پستان

یک پاتالوژیست نیز می تواند درجه سرطان را مشخص کند که بر اساس نزدیک بودن نمونه بیوپسی به سلولهای عادی سینه و چگونگی سرعت رشد سلول های سرطانی و پخش شدن آنها است . به طور کلی هرچه درجه پایین تری داشته باشد نشان می دهد که سرطان رشد کمتری دارد و احتمال کمتری به گسترش دارد ، در حالی که اگر این درجه بیشتر باشد نشان می دهد که سرطان در حال رشد سریع می باشد و به احتمال زیاد پخش شده است. درجه تومور یک عامل اصلی در تصمیم گیری برای درمان سرطان و بیشتر برای بعد از عمل جراحی می باشد.

برای سرطانهای تهاجمی درجه تومور بافت موردنیاز است که گاهی اوقات بنام   Bloom-درجه ریچاردسون معروف می باشد، درجه ناتینگهام، درجه Scarff-بلوم-ریچاردسون، و یا درجه الستون-الیس. گاهی اوقات درجه با کلمات بجای عدد بیان میشود  مانند:

  • درجه 1- همان تفکیک خوب است.
  • درجه 2- همان در حد متوسط ​​متفاوت است.
  • درجه 3- همان درحد ضعیف متفاوت است.

نوع درجه 3 سرطان تمایل به رشد با سرعت بیشترو گسترش بیشتر دارد. با فهمیدن و درک گزارش پاتولوژی، شما می توانید اطلاعات بیشتری در مورد درجه بندی سرطان تهاجمی خود داشته باشید.

 , DCIS نیز انواع درجه بندی دارد، اما این درجه ها تنها براساس چگونگی سلول های غیر طبیعی سرطانی کار می کنند. داشتن نکروز (ناحیه سلولهای سرطانی مرده و یا در حال مرگ) نیزمهم می باشد. اصطلاح comedocarcinoma اغلب برای توصیف DCIS با نکروز برجسته می باشد. اگر یکی از مجرای پستان با مجموعه ای از سلول های مرده و یا در حال مرگ پر شده باشد، از واژهcomedonecrosis  هم ممکن است استفاده شود. شرایط comedocarcinoma  و comedonecrosis می تواند یکی از درجات بالای DCIS  باشد. درک بیشتراز گزارش پاتولوژی شما نشان میدهد که: مجرایی کارسینوم تهاجمی میباشد که دارای درجه بندی DCIS می باشد.


تست های طبقه بندی شده سرطان پستان

گیرنده های استروژن (ER) و پروژسترون (PR)

گیرنده های پروتئینی در سلول های خاصی قراردارند و یا برای ضمیمه شدن به مواد خاصی مانند هورمون ها در خون گردش می کنند. سلول های طبیعی پستان و برخی از سلول های سرطانی پستان حاوی گیرنده های ضمیمه ای بنام استروژن و پروژسترون هستند. این دو هورمون اغلب سوخت مورد نیاز برای رشد سلول های سرطان پستان را تهیه می کنند.

یک گام مهم برای ارزیابی سرطان پستان این است که آزمون بیوپسی(یا جراحی) درخلال سرطان باید انجام بشود برای اینکه بیبنند گیرنده های استروژن و پروژسترون در آن وجود دارد. سلولهای سرطانی ممکن است یکی یا هیچ کدام از این گیرنده ها نباشند. گیرنده های استروژن اغلب به عنوان ER مثبت یا ( ( ER+ شناخته می شوند، در حالی که کسانی که شامل گیرنده پروژسترون هستند PR مثبت یا (PR +)سرطان نامیده می شوند.

باید تمامی سرطانهای مهاجم پستان برای هر دو این هورمون های گیرنده تست شوند چه در زمان آزمایش بیوپسی و یا در زمانی که با عمل جراحی آنها برداشته می شوند. حدود3/2 از سرطانهای پستان حداقل شامل یکی از این گیرنده ها هستند. این درصد در زنان مسن تر بالاتر از زنان جوان تر است., DCIS گیرنده های استروژن را باید بررسی کرد.

تست  HER2 / neu: حدود یک پنجم سرطان پستان  دارای مقدار زیادی پروتئین رشد بنام HER2/neu (اغلب فقط به HER2 کوتاه می باشد) هستند . ژن HER2/neu با دستور دادن به سلول، پروتئین می سازد. تومورهای که همراه با افزایش سطح HER2 /neu باشند به عنوان HER2+ معروفند.

سرطانی که دارای HER2 مثبت باشد دارای حد بسیاری زیادی از ژنHER2/neu  می باشد ودرنتیجه بیش از میزان طبیعی دارای پروتئین HER2/neuاست. این نوع از سرطان ها تمایل به رشد و گسترش با شدت بیشتری نسبت به سایر سرطان های سینه دارند. همه سرطانهای مهاجم پستان که تازه تشخیص داده شده اند باید  HER2/neuمورد آزمایش قرار گیرند برای اینکه سرطان HER2 مثبت احتمالا به داروهایی که دارای پروتئینHER2/neu می باشد برای درمان خود احتیاج دارند، مانندtrastuzumab  (Herceptin®)   وlapatinib (Tykerb®) .  ,DCIS به تست HER2 نیاز ندارد زیرا این دارو، جزء داروها تحت درمان نیست.

نمونه برداری بیوپسی و یا جراحی معمولا در دو روش تست می شود:

  • ایمونوهیستوشیمی  :(IHC)دراین آزمایش آنتی بادی های ویژه ای که شناسایی پروتئین HER2/neu  را در نمونه بعهده دارد، و اگر مقداربسیاری از این نسخه موجود باشد باعث تغییر رنگ سلول می شود. این تغییر رنگ را می توان در زیر میکروسکوپ مشاهده کرد. جواب آزمایشات به دست آمده بعنوان 0، 1+، 2+، 3+ گزارش شده است.
  • فلورسنت در هیبریداسیون درجا: (FISH)   این تست از قطعات DNA فلورسنت تشکیل شده که به طور خاصی با ژن نسخه از HER2/neu در سلول ترکیب شده که پس از این می توان در زیر میکروسکوپ ویژه تعداد آن را محاسبه کرد.

بسیاری از متخصصان سرطان پستان فکر می کنند که آزمایش FISH دقیق تر از IHC است. با این حال هم گرانتراست وهم زمان دریافت نتایج بیشتر طول می کشد. اغلب آزمون IHC  برای اولین بار استفاده می شود. اگر نتایج به دست آمده 1+ (یا 0) بود سرطان در   نظر گرفته شده HER2 منفی می باشد. افراد مبتلا بهHER2- با تومورمنفی با داروها (مثل (trastuzumab)  که HER2 را هدف قرار می دهند ،درمان نمی شوند. اگرجواب تست 3+ باشد سرطان HER2 مثبت است. بیماران مبتلا با تومورهای HER2 مثبت ممکن است تحت درمان با داروهایی مانندtrastuzumab  قرار گیرند. هنگامی که نتیجه تست 2+ باشد،وضعیت HER2 تومور واضح نیست که در این مورد معمولا تست تومور با FISH انجام می شود. برخی از موسسات نیزبا استفاده ازFISH  برای تایید وضعیت HER2که توسط IHC 3+ استفاده می شود کار می کنند و برخی ازآنها  تنها FISH  انجام می دهند.

  نوع جدیدتر این آزمون،  که بنام  chromogenic in situ hybridization (CISH)شناخته شده است که آثار مشابه ای با fish دارد، با استفاده از پروب DNA کوچک شمارش تعداد ژن HER2  در سلول های سرطان پستان انجام می شود. اما این آزمون به نظر می رسد که برای تغییر رنگ (فلورسانس نیست) و نیاز به یک میکروسکوپ خاص نیست، که همین می تواند باعث هزینه کمتر شود. در حال حاضر به اندازه کافی از روش IHC و FISH استفاده نمی شود.

طبقه بندی سرطان پستان بر اساس گیرنده های هورمون و وضعیت  HER2

پزشکان اغلب سرطان مهاجم پستان را به چند گروه تقسیم می کنند که بر اساس حضور گیرنده های هورمون (ER) و(PR)می باشد وآیا اینکه سرطان دارای بیش از حد  HER2می باشد یا خیر.

هورمون های گیرنده مثبت: اگر سلول های سرطان پستان حاوی استروژن یا گیرنده پروژسترون باشند می توان آنها را با نام هورمون گیرنده مثبت (یا فقط hormonepositive)) نام گذاری کرد. سرطان پستانی که شامل هورمون های گیرنده مثبت باشند را می توان با داروهای هورمونی که شامل سطح پایین تری از استروژن و یا بلوک گیرنده های استروژن است درمان کرد. این شامل سرطانهایی که دارای ER منفی اما PR مثبت است می باشند. هورمون های گیرنده سرطانی مثبت تمایل به رشد آهسته تر نسبت به هورمون های گیرنده منفی (و هردو استروژن و پروژسترون لازم نیست)دارند. زنان مبتلا به این سرطان ها سریع ودر کوتاه مدت درمان می شوند، اما سرطانی که شامل هورمون های گیرنده مثبت باشد می تواند گاهی اوقات بعد از چند سال پس از درمان بازگردد. سرطان با هورمون های گیرنده مثبت بیشتر در زنان و پس ازدوره یائسگی شایع است.

هورمون گیرنده منفی: اگر سلول های سرطان پستان شامل هیچ یک ازهورمونهای استروژن یا گیرنده پروژسترون نباشند به آنها هورمون گیرنده منفی یا فقط (hormonenegative) گفته می شود. درمان با داروهای هورمونی برای این نوع سرطان ها کمک کننده نیست. این نوع از سرطان تمایل به رشد بسیارسریع تر ازسرطانهای با هورمون گیرنده مثبت دارند. اغلب  آنها پس از درمان دوباره بازمی گردند که اغلب در همان چند سال اول اتفاق می افتد. سرطان باهورمون گیرنده منفی در زنانی که هنوز یائسه نشده اند ،شایع تر است.

 HER2 مثبت: سرطانی که پروتئین HER2 را بیش از حد دارد و یا نسخه های اضافی از ژن HER2داشته باشد بنام HER2 مثبت شناخته می شود. این نوع ازسرطان را می توان با داروهایی که برای HER2  تجویز شد هدف درمان قرارداد.

HER2  منفی: سرطانی که HER2 بیش از حد ندارد را HER2 منفی می نامند. این سرطان با داروهایی که HER2 را درمان می کند پاسخ نمی دهد.

سه گانه منفی: اگر سلول های سرطان پستان شامل هیچ کدام از استروژن و پروژسترون نباشد و همچنین اگر شامل مقدار زیادی از HER2 نباشد به آنها سه گانه منفی گفته می شود. این سرطان اغلب در زنان جوان تر و در زنانی که یا آفریقایی-آمریکایی اسپانیایی / لاتین هستند رخ می دهد. سرطان پستان سه گانه منفی تمایل به رشد  با سرعت بیشتر و گسترش بیشتری نسبت به بسیاری از انواع دیگر سرطان پستان دارد. از آنجا که سلول های تومور، هورمون گیرنده ندارد، روش هورمون درمانی در درمان این سرطان ها کمک کننده نیست. از آنجا که آنها شامل   HER2کافی نیستند، داروهای این نوع هم  برای درمان آن مفید نیست. اما شیمی درمانی می تواند هنوز هم مفید باشد.

سه گانه مثبت: این اصطلاح برای توصیف سرطان  ER مثبت وPR مثبت می باشد، که شامل بیش از حد HER2 است. این سرطان ها را می توان با  استفاده از داروهای هورمون درمانی وهمچنین داروهایی که HER2  را برای معالجه انتخاب می کنند، درمان کرد.


سایر آزمایشهای های سرطان پستان

تست های پلوئیدی و تکثیر سلولی نرخ پلوئیدی

 سلول های پلوئیدی سرطانی به مقدار DNAآنها اشاره می کند. اگر مقدار DNA در سلول نرمال باشد به آنها دیپلوئید گفته می شود. اگر مقدارآن غیر طبیعی باشد به عنوان سلول آنیوپلوییدی می گویند. تست های پلوئیدی ممکن است به پیش بینی کمک کند ، اما آنها به ندرت درمان می شوند که این موضوع اختیاری است. آنها معمولا به عنوان بخشی از درمان عادی سرطان پستان توصیه نمی شوند.

در بخش جدا شده مقدار درصد سلول نمونه که در حال تکرار (کپی کردن) DNA است. تکرار DNA بدان معنی است که سلول آماده تقسیم به 2 سلول جدید می باشند. تعداد سلولهای سرطانی تقسیم شده را می توانید با یک آزمایش نشانگر Ki-67 برآورد کرد. اگر S-فاز بخش یا Ki-67 و برچسب زدن صفحه اول بالا است، به این معنی است که سلول های سرطانی بسیار سریع تقسیم می شوند، که این سرطان تهاجمی تر را نشان می دهد.

تست های الگوهای ژن

محققان دریافته اند که به دنبال تعدادی از الگوهای ژن های مختلف دریک زمان مشخص (گاهی اوقات به عنوان پروفایل بیان ژن نامیده می شود) می تواند کمک به پیش بینی اینکه آیا سرطان پستان دوباره پس از درمان اولیه باز میگردد یا خیر بکند. دو مورد از این تستها که نگاهی متفاوت به مجموعه های از ژنها دارد در حال حاضر در دسترس است در بخش .the Oncotype DX® and the MammaPrint®

Oncotype DX®: برای تصمیم گیری در خصوص اینکه آیا  کمک اضافی و درمان با شیمی درمانی (بعد ازعمل) در زنان مبتلا به سرطان و یا در مراحل اولیه خود دارای هورمون گیرنده مثبت هستند ،این تست می تواند مفید باشد . برای تومورهای کوچکی که 1 سانتی متر یا کمتر هستند ودر غدد لنفاوی را گسترش نیافتند، غالبا این تست ها مورد استفاده قرارمی گیرند.

این تستها به نظر می رسند که مجموعه ای از 21 ژن از سلول های نمونه  تومور باشند و با عدد نمره گذاری بین 0 و 100 می شوند .

  • سرطان با نمره 17 یا زیر آن در معرض خطر کمتری از عود کردن مجدد (بازگشت سرطان پس از درمان) قرار دارند، اگر با هورمون درمانی معالجه شده باشند. زنانی که  دارای این نوع سرطان هستند شیمی درمانی برای آنها مفید نمی باشد.
  • سرطان با امتیاز 18 تا 30 در معرض خطر متوسط ​​از عود می باشند. برخی از زنان با این نوع از سرطان ممکن است از شیمی درمانی بهره مند شوند.
  • سرطان با امتیاز 31 یا بیشتر در معرض خطر بالای عود می باشند. زنان مبتلا به این نوع  سرطان به احتمال زیاد از شیمی درمانی و همچنین هورمون درمانی بهره مند می شوند.

تست برآورد خطر کمک می کند تا پیش بینی  بهتری برای اینکه چقدر به شیمی درمانی نیاز هست، میکند. با این حال هنوز نمی توان گفت که هر زنی که  سرطان آن عود کرد با شیمی درمانی خوب شود. این فقط یک ابزار است که می توان همراه با دیگر ا بزارها استفاده کرد و برای کمک  کردن به زنان مبتلا و پزشکان آنها  و راهنمای کردن آنها و تصمیم گیری اینکه کدام درمان ممکن است مفیدتر باشد.

:MammaPrint®  این آزمون را می توان برای کمک به تعیین چگونگی احتمال سرطان پستان و عود کردن آن در بخشی دیگر از بدن و پس از درمان اولیه مورد استفاده قرار بگیرد.

به نظر می رسد این آزمون در فعالیت 70 ژن مختلف و برای تعیین اینکه آیا خطر ابتلا به سرطان کم  یا ریسک بالا می باشد انجام می گیرد. هر چند تا کنون  مطالعه ای انجام نشده است که نشان دهد آیا این نتایج در هدایت درمان مفید هستند یا خیر.

سودمندی این آزمایش ها: بسیاری از پزشکان با استفاده از این تستها (همراه با سایراطلاعات) کمک به تصمیم گیری در مورد ارائه شیمی درمانی می کنند، اما در تمامی موارد مورد نیاز نیستند. این آزمایشات درحال حاضر بیشتردرمورد مطالعات بالینی گسترده انجام می گیرد. امکان دارد  زنان بخواهند از پزشک خود بپرسند که آیا این آزمایشات برای آنها مفید است یا خیر.

طبقه بندی سرطان پستان بر اساس ژن بیان

پژوهشگران درمورد الگوهای ژن بیان از روش های جدیدتری برای طبقه بندی سرطان پستان پیشنهاد کردند. تا حد زیادی طبقه بندی انواع فعلی سرطان پستان در مورد چگونگی تومورو بررسی آن به وجود میکروسکوپ بستگی دارد. ولی در طبقه بندی جدید، بر اساس ویژگی های مولکولی، سرطان پستان به 4 گروه تقسیم می شود. این تست  بنام PAM50 می باشد که در حال حاضر در دسترس نمی باشد. اما این هنوز روش روشنی نیست که  درهدایت درمان از تستهای هورمون گیرندهHER2 کمک  کند.

انوع مجرا نوع  Aوانواع مجرانوع  :Bانواع مجرا ها گیرنده استروژن مثبت (ER) هستند. الگوهای ژن بیان از این سرطان شبیه به سلول های طبیعی هستند که در حوزه مجاری پستان و غدد هستند (غده داخل مجرای وبنام لومن می باشد). سرطان مجرای  A که از درجه پایین می باشند، تمایل به رشد نسبتا آرامی دارند، و بهترین پیش آگهی را دارند. سرطان لومینال  B به طور کلی رشد تا حدودی سریع تر از سرطان در مجرا نوع قبل دارند و آینده خوبی ندارند.

نوع  : HER2 این نوع سرطان دارای نسخه اضافی از ژن HER2 می باشد که گاهی اوقات چیزهای دیگری است. معمولا آنها در زیر میکروسکوپ درجه بالایی دارند. این سرطان تمایل به رشد سریع تر و پیش زمینه بدتر دارد، اگر چه آنها اغلب آنها می تواند با موفقیت درمان شوند با همان HER2  و اغلب با شیمی درمانی همراهاست.

نوع بازال: بسیاری از این سرطانها به اصطلاح نوع سه گانه منفی هستند، بخاطراینکه آنها فاقد گیرنده های استروژن و پروژسترون می باشند و دارای میزان طبیعی از ژن HER2 هستند. الگوهای ژن بیان این سرطان شبیه به سلول ها در لایه های عمیق تر بازال و در مجاری پستان و غدد می باشند. این نوع در میان زنان با ژن جهشی BRCA1 شایع تر است. به دلایلی که هنوز به خوبی مشخص نیست، این سرطان نیز در میان زنان جوان و آفریقایی-آمریکایی شایع تر می باشد.

این سرطان با داشتن درجه بالا تمایل سریعا رشد می کنند  و دارای آینده بد هستند.هورمون درمانی و شیمی درمانی HER2 مانند trastuzumab و lapatinib نمی تواند در برابر این سرطان ها موثر باشد، اما شیمی درمانی می تواند تا اندازه ای مفید باشد. پژوهش های بسیاری برای پیدا کردن راه های بهتر برای درمان این سرطان در حال انجام است.

امید است که این طبقه بندی جدید سرطان پستان روزی اجازه دهد تا پزشکان به درمان سرطان پستان بیشترکمک کنند، اما تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است.

تست بیوپسی بیشتر بر روی بافتهای طبقه بندی شده سرطان

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد چگونگی بافت بیوپسی و آزمایش آن توسط پاتالوژیست ها، به بخش تست بیوپسی و سیتولوژی نمونه برداری برای سرطان مراجعه کنید.


جستجو برای گسترش سرطان سینه

هنگامی که سرطان پستان تشخیص داده می شود، یک یا بیشتراین آزمایشات زیر ممکن است انجام شود. این آزمونها اغلب برای تشخیص سرطان پستان در مراحل اولیه انجام می شود. اینکه کدام آزمون (در صورت وجود) انجام بشود، احتمال زیاد بستگی به چگونگی گسترش سرطان دارد که بر اساس اندازه تومور، گسترش غدد گره، و هر گونه علائم دیگری که شما دارید.

رادیوگرافی قفسه سینه

این آزمون ممکن است برای دیدن اینکه آیا سرطان پستان به ریه ها هم گسترش یافته است انجام شود.

اسکن استخوان

اسکن استخوان می تواند اگر سرطان به استخوان هم گسترش یافته است (متاستاز) نشان دهد.  این نوع اسکن می تواند ازاشعه ایکس استاندارد بسیار مفیدتر باشد برای اینکه می تواند تمام استخوان های بدن را هم زمان نشان داده و می تواند مناطق کوچکی از گسترش سرطان که در اشعه ایکس ساده دیده نمی شود، را نشان دهد.

برای این تست، مقدار کمی از مواد رادیو اکتیو سطح پایین به داخل ((intravenously, or IV))  تزریق میشود.این ماده در مناطقی که تغییراتی در استخوان رخ داده و در سراسر اسکلت بدن درطول چند ساعت حل و فصل می کند. بعد از آن شما در یک میز به مدت 30 دقیقه دراز می کشید و دوربین ویژه رادیواکتیو یک عکس از اسکلت شما می گیرد.

مناطق تغییرات استخوان به عنوان "نقاط داغ" در اسکلت شما مشخص می شود ، آنها جذب رادیواکتیو می کنند. امکان دارداین مناطق وجود سرطان متاستاتیک را نشان دهند، اما آرتریت یا بیماریهای استخوان دیگر نیز می تواند از همین الگو مشخص شود. امکان دارد برای اطمینان بیشتر، تیم مراقبتی سرطان شما تست های دیگری از تصویربرداری مانند اشعه ایکس ساده و یا CT اسکن و یا MRI برای دریافت اطلاعات بهترودر مناطقی که روشن است و یا حتی ممکن است نمونه برداری ازاستخوان را در نظر گیرد.

سی تی اسکن (CT) اسکن

سی تی اسکن تست با اشعه ایکس است که می تواند تصاویر مقطعی و مفصلی از بدن شما ایجاد کند. بجای گرفتن فقط یک تصویر در اشعه ایکس، یک اسکنر CT می تواند تصاویر بسیاری از تمامی اطراف بدن شما بدهد، در حالی که شما روی میز یا تخت قرار دارید. سپس با کامپیوتر این تصاویر را ترکیب میکنند و همه آنها در یک عکس نشان داده میشود برای بررسی و تحقیق بیشتر. در زنان مبتلا به سرطان پستان، این آزمایش که اغلب در قفسه سینه یا شکم استفاده می شود، برای بررسی بیشتر برای اینکه آیا سرطان به ارگانهای دیگر مانند ریه ها و کبد گسترش یافته است یا خیر.

اسکنر CT به عنوان یک دونات بزرگ شرح داده شده است و با یک جدول باریک در وسط می باشد. شما باید دراز بکشید بر روی میز، در حالی که اسکن در حال انجام است. CT اسکن، کمی طولانی تر از اشعه ایکس می باشد و در زمانی که دستگاه در حال تصاویر برداری می باشد.، شما ممکن است کمی احساس محصور شدن بکنید.

ممکن است قبل از این تست از شما خواسته شود تا 1 تا 2 پیمانه نیم لیتری از مایعی به نام حاجب خوراکی بنوشید. این کمک می کند تا روده  و دیگر مناطق خاص  بدن با تومور اشتباه نشود. شما می توانید یک خط IV (داخل وریدی) نیز دریافت کنید که  این نوع دیگری از ماده حاجب (IVکنتراست)،  که تزریق می شود. این به ساختار بهتر در بدن شما کمک می کند.

تزریق ممکن است باعث برخی از گرگرفتگی (احساس گرما، به خصوص در صورت) بشود. برخی از افرادی که حساسیت دارند کهیر میزنند.خیلی به ندرت واکنش جدی تری مانند: مشکل تنفسی و یا فشار خون پایین می تواند رخ دهد. می توان برای پیشگیری و درمان این حساسیتها دارو داده شود. این خیلی مهم است که به دکتر خود بگویید، اگر بدن شما قبلا واکنش داشته به مواد استفاده شده در اشعه ایکس.

هدایت CT بیوپسی سوزنی: اگر یک اختلال بر روی یک سی تی اسکن دیده می شود، اما آن معلوم نیست که سرطان باشد، ممکنه  نیاز به نمونه برداری داشته باشد. سی تی اسکن می تواند با ارسال یک سوزن بیوپسی راهنمایی دقیقی به آن منطقه مشکوک به گسترش سرطان بکند. دراین روش، شما را درروی تخت CT اسکن قرار میدهند و یک رادیولوژیست متخصص  یک سوزن بیوپسی را از طریق پوست و به سمت محل مورد نظر می برد. سی تی اسکن تا زمانی که پزشکان مطمئن شوند که سوزن در جرم است تکرار می شود. سپس نمونه بیوپسی را جدا کرده و در زیر میکروسکوپ بررسی میکنند.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) اسکن

اسکن MRI از امواج رادیویی و با آهن ربا قوی و بجای استفاده از اشعه ایکس برای گرفتن عکس از بدن استفاده میکند. برای اطلاعات بیشتر در مورد گرفتن MRI به بخش "آیا می توان سرطان پستان در همان اوایل بر داشت؟" مراجعه کنید.

اسکن MRI نیز برای سرطان استفاده می شود که میتوان به بخش های مختلف بدن  که سرطان در آن پخش شده است نگاه کرد، درست مثل CT اسکن. اسکن MRI برای نگاه کردن به مغز و به خصوص ستون فقرات  بسیارمفید  می باشد. برخی از تفاوتها در گرفتن MRI در مناطق دیگر از پستان شما وجود دارد. شما دراز میکشید در دستگاه به سمت بالا و همچنین ماده حاجب به نام گادولینیم ممکن است که مورد نیاز نباشد. همچنین ممکن است که شما  احساس بد کمتری نسبت به ​​MRI  باز داشته باشید.  همیشه تصاویر از یک ماشین باز خوب نسیتند، بخاطر همین است که یک گزینه همیشگی نیست.

اولتراسوند

استفاده از این تست که  قبلا در بخش "چگونه سرطان پستان تشخیص داده میشود؟" مورد بحث قرار گرفت. اما استفاده از سونوگرافی نیز می تواند برای نگاه کردن به گسترش سرطان در بخش های دیگر بدن مفید باشد.

با سونوگرافی شکم می توان به تومورهای که در کبد و یا دیگر اندامها در شکم می باشد، نگاه کرد. هنگامی  که شما یک تست سونوگرافی شکم انجام می دهید، شما به راحتی در روی تخت دراز می کشید و تکنسین با حرکت  دادن مبدل بر روی پوست شما به بررسی بدن شما می پردازد.معمولا ابتدا پوسته شما را با ژل روغن کاری میکنند.

اسکن توموگرافی تابش پوزیترون (PET)

برای اسکن PET، گلوکز (شیبه شکر) که حاوی یک اتم رادیو اکتیو می باشد را تزریق به جریان خون می کنند. از آنجا که سلول های سرطانی به سرعت در حال رشد می باشد، آنها قادربه جذبه مقدار زیادی از قند رادیواکتیو می باشند. پس از حدود یک ساعت وبا استفاده از یک دوربین خاص یک عکس از مناطقی که رادیواکتیو در آنجا هست می گیرند. اسکن PET برای زمانی مفید است که دکتر شما فکر می کند که سرطان شما گسترش یافته است ولی نمی داند که در کدام قسمت بدن می باشد.

 این تصویر مانند یک CT اسکن و یا MRI  دقیق نیست، اما اطلاعات مفیدی در مورد تمام بدن فراهم می کند. برخی از ماشین آلات قادر به انجام هر دو PET و CT اسکن در یک زمان می باشند. این به رادیولوژیست اجازه می دهد که مقایسه  بکند مناطقی که شامل رادیواکتو بالاتر در PET هستند با ظاهر آن منطقه در CT اسکن. این نوع یکی از رایج ترین PET اسکن می باشد، که برای زنان مبتلا به سرطان پستان استفاده می شود.

تا کنون  بسیاری از مطالعات نشان می دهد که اسکن PET در سرطان پستان اولیه اصلا مفید نیست، اما ممکن است که آنها برای تومورهای بسیار بزرگ و سرطان التهابی پستان و یا  سرطان پستانی که گسترش یافته است استفاده بشود.

چگونه سرطان پستان مرحله بندی می شود؟

این مرحله، وسعت سرطان در بدن را توصیف می کند و براساس این است که آیا سرطان مهاجم یا غیر مهاجمی است، اندازه تومور، چه تعدادی از گره های لنفاوی درگیر هستند، و چه مقدار به سایر قسمت های بدن گسترش یافته است. تمامی اینها یکی از مهمترین عوامل مهم  در تعیین پیش زمینه و درمان  سرطان است.

در این مرحله روند پیدا کردن اینکه چقدر سرطان گسترده شده است و زمان تشخیص آن بسیار مهم است و  به نتایج معاینه فیزیکی و بیوپسی شما بستگی دارد، این احتمال است که دکتر شما بخواهد تصویر برداری بکند و یا آزمایش های خاصی مانند اشعه ایکس از قفسه سینه، ماموگرافی از هر دو پستان، اسکن استخوان، توموگرافی کامپیوتری (CT) اسکن، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، ویا توموگرافی گسیل  وزیترون (PET) اسکن.  حتی ممکن است آزمایش خون نیز برای ارزیابی سلامتی و سر حال بودن شما انجام بشود و گاهی اوقات اگر سرطان به ارگان خاصی پخش شده است، می تواند نشان بدهد.

کمیته مشترک سرطان آمریکا ( (AJCC) سیستم (TNM

سیستم مرحله بندی راهی استاندارد است که اطلاعاتی بطور خلاصه برای تیم مراقبتی سرطان شما آماده کرده است و همچنین  در مورد چگونگی گسترش سرطان در بدن شما. رایج ترین سیستم که برای مراحل سرطان پستان استفاده می شود همان کمیته مشترک آمریکا سرطان (AJCC) است  یا سیستم TNM.

مراحل سرطان پستان می تواند بر اساس نتایج حاصله از معاینه فیزیکی، بیوپسی، و آزمایشات تصویربرداری (به نام مرحله بالینی) باشد  و یا بر روی نتایج آزمون ها به همراه نتایج جراحی (به نام مرحله پاتولوژیک) باشد. این مرحله بنام پاتولوژی شرح داده  شده است، که شامل یافته های پس از عمل جراحی می باشد، زمانی که پاتولوژلیست نگاه به توده پستان و غدد لنفاوی مجاور می کند، به احتمال زیاد مرحله پاتولوژیک دقیق تر از مرحله بندی بالینی می باشد، این به دکتر شما اجازه می دهد که یک برداشت اولیه ای از میزان سرطان شما داشته باشد.

مرحله بندی سیستم TNM سرطان طبقه بندی شده بر اساس مراحل T، N، M:

  • حرف T برای توصیف تعداد از 0 تا 4 است که برای اندازه تومور و گسترش پوست دیواره قفسه سینه در زیرپستان می باشد. اعداد بالاتر از T به معنای تومور بزرگتر و یا پخش گسترده تر بافت های نزدیک پستان می باشد.
  • حرف N به دنبال یک عدد از 0 تا 3 نشان می دهد که آیا سرطان گسترش یافته به غدد لنفاوی نزدیک پستان یا خیر و اگر چنین است، چه تعدادی از غدد لنفاوی را تحت تاثیر قرار داده است.
  • حرف M به دنبال یک 0 یا 1 نشان می دهد که آیا سرطان گسترش به اندامها دیگر یافته است یا خیر - برای مثال، ریه ها و یا استخوان.

انواع تومور اولیه (T):

TX: تومور اولیه نمی تواند مورد ارزیابی قرار بگیرد.

T0: هیچ شواهدی از تومور اولیه نیست.

TIS: سرطان درجا (بیماری DCIS ، LCIS، یا پاژه از نوک پستان که مرتبط نیست با تومور)

:T1 (شامل T1a، T1b و T1c): تومور 2 سانتی متر (3/4 اینچ) یا کمتر.

T2: تومور بیش از 2 سانتی متر است، اما نه بیش از 5 سانتی متر (2 اینچ).

T3: تومور بیش از 5 سانتی متر است.

:T4 (شامل T4A، T4b، T4C، و T4d): تومور با هر اندازه در حال رشد در دیواره قفسه سینه یا پوست می باشد. این شامل سرطان التهابی پستان می شود.

در نزدیکی گره های لنفاوی (,N بر اساس نگاه کردن به آنها در زیر میکروسکوپ):

در مرحله گره های لنفاوی سرطان پستان تغییر کرده است و به عنوان فن آوری تکامل یافته است. روشهای  پیش از این در پیدا کردن تعداد زیادی از سلول های سرطانی در غدد لنفاوی مفید بود، اما می تواند مناطق گسترش سرطان  در زیرمیکروسکوپ را از دست داده باشند. روش های جدیدتر اینرو ممکن ساخته اند که تعداد کوچکتری از سلول های سرطانی را پیدا بکنند، اما کارشناسان نمی دانند که چگونه از این اطلاعات جدید استفاده بکنند. آیا تاثیر و نتیجه سپردهای کوچکی از سلول های سرطانی ماننده سپردهای بزرگتر می باشد؟ چه مقدار از گره های لنفاوی سرطانی مورد نیاز است برای تغییر درآینده و یا درمان آن؟

این سوال هنوزهم در حال مطالعه است، اما در حال حاضر مجموعه سلول های سرطانی باید شامل حداقل 200 سلول و یا حداقل 0.2 میلی متر باشد (کمتر از 1/100 اینچ) برای اینکه مرحله N را تغییر دهید. مساحت گسترش سرطان که کوچکتر از 0.2 میلی متر (و یا کمتر از 200 سلول)  باشد در این مرحله تغییر نمی کند، اما با اختصاراتی که منعکس کننده ثبت گسترش سرطان هستند تشخیص داده میشوند. مخفف "I +" بدان معنی است که تعداد کمی از سلول سرطان (به نام سلول های تومور جدا شده) در لکه معمولی دیده می شد و یا زمانی که نوع خاصی ازاین روش به نام ایمونوهیستوشیمی مورد استفاده قرار می گرفت.

مخفف "MOL +"وقتی استفاده میشود  که تشخیص سرطان فقط می تواند با استفاده از یک تکنیک یافت  شود با نام  ,RT-PCR . RT-PCRاین یک تست مولکولی است که می تواند تعداد بسیار کمی از سلول ها را پیدا کند، که حتی نمی توان با استفاده از لکه های ویژه هم دیده شوند. با این حال، این آزمون اغلب برای پیدا کردن سلول های سرطان پستان در غدد لنفاوی مورد استفاده قرار نمی گیرد به این دلیل که نتایج  آن تصمیم گیری برای درمان را تحت تاثیر قرار نمی دهد.

اگر مساحت گسترش سرطان حداقل 0.2 میلی متر (و یا 200 سلول) باشد، اما هنوز بزرگتر از 2 میلی متر نباشد که به نام micrometastasis شناخته میشود (یک میلی متربه اندازه عرض یک دانه برنج است). Micrometastases، تنها وقتی شمارش میشوند که هیچگونه مناطق بزرگتری از گسترش سرطان در آن وجود ندارد. مناطقی که گسترش سرطان آن بزرگتر از 2 میلیمتر باشد را تحت تاثیر و تغییر در مرحله  N قرار میگیرد. این منطقه بزرگتر گاهی اوقات macrometastases نامیده می شود، اما اغلب بنام متاستاز معروف است.

NX: غدد لنفاوی مجاور نمی تواند مورد ارزیابی قرار گیرد برای مثال (درصورتی که قبلا حذف شدند).

N0: سرطان به غدد لنفاوی مجاورهنوز منتشر نشده است.

  •  : N0(i+)  مقادیر بسیار ناچیزی از سرطان در غدد لنفاوی زیر بغل  می  باشد که با استفاده از هر دو بافت معمول و یا لکه های ویژه پبدا میشوند. این منطقه از گسترش سرطان شامل کمتر از 200 سلول و کوچکتر از 0.2 میلی متر می باشد.
  • N0 (MOL+) : سلول های سرطانی نمی تواند در گره های لنفاوی زیر بغل دیده شوند (حتی با استفاده از لکه ویژه هم دیده نمی شود)، اما اثری ازسلولهای سرطانی که با استفاده از RT-PCR شناسایی شده اند.

N1: سرطان گسترش داشته از 1 تا 3 در غدد لنفاوی زیر بغل یا مقادیربسیار ناچیزی از گسترش سرطان در گره های لنفاوی داخلی پستان است (آنهایی که در نزدیکی استخوان سینه هستند) در بر داشت بیوپسی و غده لنفاوی نگهبان.

  • :Micrometastases- N1mi مناطق کوچکی از گسترش سرطان به اندازه 1 تا 3 است که در غدد لنفاوی زیر بازو هستند. مناطق سرطانی در غدد لنفاوی گسترش یافته حدود 2 میلی متر و یا کمتر در کل هستند (اما حداقل در 200 سلول سرطانی و یا 0.2mm درکل).
  • N1a: سرطان به اندازه 1 تا 3گسترش یافته و غدد لنفاوی زیر بغل و حداقل یک منطقه از گسترش سرطان بیشتر از 2 میلی متر درکل گسترش یافته است.
  • N1b: سرطان به غدد لنفاوی داخلی پستانی گسترش یافته است، اما این گسترش تنها می تواند بر روی گره لنفاوی نگهبان در بیوپسی پیدا کرد ( باعث بزرگ شدن غدد لنفاوی نمی شود).
  • N1c: هر دو N1a و N1b اعمال می شود.

N2: سرطان به اندازه 4 تا 9 گسترش داشته و به گره های لنفاوی زیر بغل هم گسترش یافته است، یا اینکه سرطان گسترش داشته توسط گره های لنفاوی داخلی پستان (یا N2a یا N2b، اما نه هر دو).

  • N2a: سرطان به اندازه 4 تا 9 گسترش داشته و به گره های لنفاوی زیر بغل گسترش یافته است، یا حداقل یک منطقه از گسترش سرطان بزرگتر از 2 میلیمتر است.
  • N2b: سرطان به یک یا چند گره های لنفاوی داخلی پستان گسترش یافته است که باعث تبدیل شدن آنها  به دانه  بزرگ شده است.

N3: تمامی موارد زیر است:

N3a: یا:

  • سرطان به 10 عدد یا بیشتر به غدد لنفاوی زیر بغل گسترش یافته است، با حداقل یک منطقه از سرطان گسترش یافته با ضخامت بیشتر از 2mm، 
  • سرطان به غدد لنفاوی زیر ترقوه (استخوان ترقوه) پخش می شود، با حداقل یک منطقه ازسرطان با ضخامت بیشتر از 2mm پخش شده است.

N3b: یا:

  •  سرطان در حداقل یک گره لنفاوی در زیر بغل (با حداقل یک منطقه از سرطان گسترش یافته بزرگتر از 2 میلی متر است) و گره های لنفاوی داخلی پستان بزرگ شده است، یا :
  •  سرطان به 4 یا بیشتر غدد لنفاوی در زیر بغل با حداقل یک منطقه از سرطان گسترش یافته ( گسترش بزرگتر از 2 میلیمتر)، و مقادیر بسیار ناچیزی از سرطان ها که داخلی هستند و گره های لنفاوی پستانی در بیوپسی گره لنفاوی نگهبان.
  • N3c: سرطان به غدد لنفاوی بالای ترقوه با حداقل یک منطقه ازسرطان با ضخامت بیشتر از 2mm پخش شده است.

متاستاز (M):

MX: گسترش از راه دور (متاستاز) که نمی تواند مورد ارزیابی قرار گیرد.

M0: بدون گسترش از راه دور برای اشعه ایکس میباشد (یا روش های دیگر تصویربرداری) و یا توسط تست های فیزیکی یافت میشود.

  • cM0 (I+) : تعداد کمی از سلولهای سرطانی در خون یا مغز استخوان یافت میشود (تنها با استفاده از آزمونهای خاص پیدا می شود)، و یا مناطق کوچکی از گسترش سرطان (بزرگتر از 0.2 میلی متر و یا در غدد لنفاوی دور از پستان یافت می شوند.

M1: سرطان به اعضای دوربدن پخش شده است. (شایع ترین این بخشها شامل: استخوان، ریه، مغزو کبد است).

گروه بندی مراحل سرطان پستان

هنگامی که دسته T، N، M  مشخص شده است، این اطلاعات در یک فرآیند ترکیب می شود به نام مرحله گروه بندی. سرطان با مراحل مشابه اغلب چشم اندازی مشابه و با یک روش مشابه درمان می شود. اعداد رومی در هر مرحله استفاده می شود که I بیان (حداقل مرحله پیشرفته) و مرحله IV (حداکثرمرحله پیشرفته) شناخته می شود. سرطان غیر تهاجمی هم به عنوان مرحله 0 نام گزاری میشود.

مرحله 0: TIS، N0، M0: این کارسینوم مجرایی درجا (DCIS) می باشد که قبل از سرطان پستان است. به نظر بسیاری از افراد DCIS اولین شکل از سرطان پستان است. در DCIS، سلول های سرطانی هنوز در یک مجرای هستند و حمله عمیق تر به اطراف بافت سینه  وچربی آن نمی کنند. سرطان لوبولار درجا (LCIS)  که گاهی اوقات نیز به عنوان مرحله 0 سرطان پستان طبقه بندی شده است، اما بیشتر انکولوژیستها بر این باور هستند که این یک سرطان یا دوره قبل از سرطان نیست. بیماری پاژه از نوک پستان (بدون حجم تومور اساسی) نیز مرحله0  می باشد. در تمامی این موارد سرطان گسترش به غدد لنفاوی و یا بخشهای دور بدن نمی کند.

مرحله IA: T1، N0، M0: تومور 2 سانتی متر (در حدود 3/4 اینچ) یا کمتر در سراسر (T1) است و به غدد لنفاوی (N0) و یا بخشهای دیگر بدن (M0) منتشر نشده است.

مرحله IB: T0 و یا T1، N1mi، M0: تومور 2 سانتی متر یا کمتر است در کل(یا پیدا نمی شود) (T0 و یا T1) با micrometastases در 1 تا 3 می باشد، غدد لنفاوی زیر بغل (سرطان در غدد لنفاوی بیشتر از 0.2mm درکل / یا بیشتر از 200 سلول است، اما نه بزرگتر از 2 میلی متر) (N1mi). سرطان به بخشهای دور بدن منتشر نشده است(M0).

مرحله IIA: یکی از موارد زیر اعمال می شود:

T0 و یا T1، N1 (اما نه (N1mi)((M0: تومور 2 سانتی متر یا کمتر است در کل (یا پیدا نمی شود) (T1 و یا T0) و یا:

  • این به 1 تا 3، غدد لنفاوی در زیر بغل گسترش یافته است، با سرطان در غدد لنفاوی بزرگتر از 2 میلی متر در سراسر (N1a)، یا:
  •  مقادیر بسیار ناچیزی از سرطان ها در گره های لنفاوی داخل پستانی در بافت نگهبان یافت می شود. بیوپسی غدد لنفاوی N1b))، یا
  • این به 1 تا 3، غدد لنفاوی زیر بغل و به غدد لنفاوی داخلی پستان گسترش گره ها (موجود در بیوپسی و گره لنفاوی نگهبان) (N1c). یا

T2، N0، M0: تومور بزرگتر از 2 سانتی متر و کمتر از 5 سانتی متر در سراسر (T2) است، اما گسترش به غدد لنفاوی ندارد (N0).

سرطان به سایت های از راه دور (M0) منتشر نشده است.

مرحله IIB: یکی از موارد زیر اعمال می شود:

T2، N1، M0: تومور بزرگتر از 2 سانتی متر و کمتر از 5 سانتی متر درکل (T2) است. این به 1 تا  3 گسترش یافته است ، غدد لنفاوی زیر بغل و یا مقادیر بسیار ناچیزی از سرطان ها در داخل گره های لنفاوی پستانی قرار دارد و در بیوپسی گره لنفاوی نگهبان (N1). سرطان به سایت های از راه دور پخش نشده است (M0) یا:

T3، N0، M0: تومور بزرگتر از 5 سانتی متر در کل است اما در دیواره قفسه سینه رشد نمی کند و یا پوست و همچنبن به غدد لنفاوی (T3، N0) منتشر نشده است. سرطان به سایت های دوربدن پخش نشده (M0).

IIIA مرحله: یکی از موارد زیر اعمال می شود:

T0 با T2، N2، M0: تومور بیش از 5 سانتی متر در کل پخش نشده است (یا نمی توان آنرا یافت) (T0 تا T2). آن به اندازه 4 تا 9  درغدد لنفاوی زیر بغل گسترش یافته است، یا آن بزرگ شده در داخل گره های لنفاوی پستان(N2). سرطان به سایت های دور بدن منتشر نشده است(M0).یا:

T3, N1 or N2, M0: تومور بزرگتر از 5 سانتی متر در کل است، اما در قفسه سینه رشد نمی کند و یا دیواره و یا پوست (T3). آن به اندازه 1 تا 9 گره زیر بغل گسترش یافته است، و یا به گره های پستانی داخلی (N1 N2 ). سرطان به سایت های  دور بدن (M0) منتشر نشده است.

مرحله IIIB: T4، N0 با N2، M0: تومور به دیواره قفسه سینه یا پوست (T4) رشد کرده است، و یکی از موارد زیر اعمال می شود:

  • این به غدد لنفاوی (N0) منتشر نشده است.
  • این به 1 تا 3، غدد لنفاوی زیر بغل و / یا مقادیر بسیار ناچیزی از سرطان گسترش یافت در گره های لنفاوی پستانی داخلی در بیوپسی گره لنفاوی نگهبان (N1).
  • این به اندازه 4 تا 9  ازغدد لنفاوی در زیر بغل گسترش یافته است، یا آن بزرگ شده در داخل گره های لنفاوی پستان (N2).سرطان به بخشهای دور بدن (M0) منتشر نشده است.

سرطان پستان التهابی به عنوان T4d طبقه بندی شده است و حداقل در مرحله IIIB است. اگر بسیاری از غدد لنفاوی مجاور (N3)  پخش  شده باشد که از اینجا می تواند  به مرحله IIIC برود، و اگر این گسترش  بیابد به غدد لنفاوی و یا اندام (M1)، این امر می تواند مرحله IV باشد.

مرحله IIIC: هر T، N3، M0: توموربه هر اندازه موجود است (و یا آنرا نمی توان یافت)، باید یکی از مراحل زیر اعمال شود:

· سرطان به  10عدد  یا بیشتر غدد لنفاوی زیر بغل (N3) پخش شده است.

· سرطان به غدد لنفاوی زیر ترقوه (استخوان ترقوه) (N3) پخش شده است.

· سرطان به غدد لنفاوی بالای ترقوه (N3) پخش شده است.

· سرطان شامل غدد لنفاوی زیر بغل است و شامل بزرگ شدن غدد لنفاوی پستانی در داخل گره ها (N3) است.

· سرطان به 4 یا بیشتر غدد لنفاوی زیر بغل گسترش یافته است، و مقادیر بسیار ناچیزی از سرطان موجود در گره های لنفاوی پستانی داخلی در بیوپسی گره لنفاوی نگهبان (N3) پیدا شده است.

سرطان به بخشهای دیگر بدن (M0) منتشر نشده است.

مرحله IV: هر T، هر N، M1: سرطان می تواند به هر اندازه  باشد (هر T) ویا ممکن است به غدد لنفاوی مجاور (هر N) پخش شده است یا این می تواند ممکن نباشد. این به اعضای دور و یا به گره غدد لنفاوی به دور از پستان (M1) گسترش داشته است. شایعترین محلهای گسترش استخوان، کبد، مغز، ریه، می باشد  که اگر شما هر گونه سوالی در مورد مراحل سرطان خود دارید باید از دکتر خود بپرسید.

میزان زنده ماندن سرطان پستان، توسط مرحله بندی

میزان زنده ماندن در مورد یک شخص که اغلب توسط پزشکان به عنوان یک روش استاندارد در بحث استفاده می شود پیش آگهی (نگاه). برخی از بیماران مبتلا به سرطان پستان ممکن است  که بخواهند بداند که آمار بقای افراد در شرایط مشابه چقدر است، در حالی که دیگران ممکن است اعداد مفیدی پیدا نکند ، و یا حتی ممکن است  که نخواهند ما آنها را بدانیم. اگر شما تصمیم دارید که این قسمت را نخوانید به قسمت بعدی مراجعه کنید.

با مشاهده کردن 5ساله از افرادی که زنده مانند و نسبت بقاء آنها، حداقل 5 سال پس از مبتلا به سرطان زندگی می کردند. بسیاری از این بیماران پس از تشخیص سرطان در آنها بسیار بیشتر از 5 سال عمر کردند.

میزان بقای نسبی (مثل اعداد زیر) در بقای مشاهده شده آنها مقایسه شده با آنچه که برای مردم بدون داشتن سرطان انتظار می رود.  که این کمک می کند  برای رفع مرگ و میر ناشی از سرطان  و علاوه بر آن چیزهای دیگری که باعث مرگ میشوند ویک راه دقیق تری برای توصیف اثر سرطان در زنده ماندن آن افراد است. (نرخ بقای نسبی حداقل است و به عنوان بقا بالا مشاهده شده  و در اغلب موارد نیز بالاتر است.)

به منظور دریافت میزان بقای 5 ساله افراد، پزشکان باید  نگاه کنند به افرادی که تحت درمان قرار گرفتنه اند از 5 سال پیش تا حالا.  بهبود در درمان باعث  یک نتیجه مطلوب تری و چشم اندازبهتری برای مردم دیگر بود که در حال حاضر بیمار مبتلا به سرطان پستان بسیار راحت تشخیص داده میشود.

میزان زنده ماندن افراد اغلب به نتایج قبلی و تعداد زیادی از مردم که قبلا این بیماری  را داشتند بستگی دارد، اما آنها نمی تواند پیش بینی بکنند که چه خواهد شد. بخاطر اینکه در هر فرد مورد خاص اتفاق می افتد. بسیاری از عوامل دیگر ممکن است چشم اندازی دیگری برای یک شخص باشد،  مانند سن و سلامت خود فرد، تحت تاثیر قرار گرفتن از حضور گیرنده های هورمون در سلول های سرطانی، دریافت درمان خوب و چگونگی پاسخ  درمان به این سرطان می باشد. دکتر شما می تواند به شما بگوید که چگونه اعداد زیر ممکن است برای شما صدق بکند، که می تواند با جنبه های وضعیت خاص خود آشنا بشود.

آمار موجود می میزان زنده ماندن توسط تمام substages، مانند IA و تقسیم نمی IB. نرخ برای این substages به احتمال زیاد به نزدیک به نرخ برای مرحله کلی. برای به عنوان مثال، میزان بقای برای مرحله IA به احتمال زیاد به کمی بالاتر از آن است که ذکر شده برای مرحله I، در حالی که میزان بقای برای IB مرحله انتظار می رود به کمی پایین تر است.

در آمار و ارقام زیر میزان زنده ماندن افراد در مراحل مختلف برای افراد یکی نیست، مانند IA وIB.  این آمار در مراحل زیر به احتمال زیاد بسیار نزدیک به آمار برای مراحل کلی است. به عنوان مثال، میزان بقا برای مرحله IA به احتمال زیاد کمی بالاتر از مرحله I، در حالی که میزان بقا برای مرحله IB انتظار می رود که کمی پایین تر باشد.

 همچنین درک اینکه این آمار در مرحله سرطان بر اساس هنگامی است که برای اولین بار آنرا تشخیص داده اند بسیار مهم است. این آمار برای سرطانی که بعدا  می آید و یا گسترش میابد صدق نمی کند، برای مثال:

نرخ زیر از پایگاه داده SEER  وموسسه ملی سرطان در آمده است. آن ها بر اساس نسخه های قبلی از مرحله بندی AJCC می باشند. همچنین در نسخه مرحله II که شامل بیماران در حال حاضر در مرحله IB درنظر گرفته می شود.

Stage 5-year Relative

Survival Rate

100%

0

100%

I

93%

II

72%

III

%22

IV

 

سرطان پستان چگونه درمان می شود؟

این اطلاعات نشان دهنده دیدگاه ها پزشکان و پرستاران در آمریکا و انجمن سرطان از پایگاه اطلاعات سرطان می باشد. این دیدگاه در تفسیر خود از مطالعاتی بر اساس مجلات پزشکی و همچنین تجربه حرفه ای خود منتشر کرده است.این اطلاعات راجب درمان این بیماری اطلاعات رسمی برای یک جامعه نیست و به عنوان توصیه های پزشکی در نظر گرفته نشده است. همچنین این درمان برای جایگزین کردن متخصص شما و قضاوت تیم مراقبتی سرطان شما نمی باشد. این فقط  به شما و خانواده تان کمک کند تا تصمیم گیری بهتری همراه با دکتر خود بگیرید.

دکتر شما ممکن است به دلایلی خاص برای شما از درمان های متفاوتی استفاده کند که از این درمان همگانی فرق داشته باشد. اصلا از دکتر خود سوال در مورد این درمان کلی نکنید.

انواع درمان عمومی برای سرطان پستان:

  • جراحی
  • پرتو درمانی 
  • شیمی درمانی 
  • هورمون درمانی
  • درمان هدفمند
  • استخوان درمانی

این درمان ها می توانند به گروه های گسترده ای طبقه بندی شود بر اساس اینکه آنها چگونه کار می کنند و چگونه استفاده می شود.

درمان محلی در مقابل سیستمیک

درمان موضعی در نظر گرفته شده برای درمان تومورمی باشد که در دیگربخشهای بدن تاثیر نمی گزارد. جراحی و پرتودرمانی نمونه هایی از این روش درمان محلی هستند. درمان سیستمیک همراه با دارو می باشد که می تواند از طریق دهان یا به طور مستقیم به جریان خون تزریق شود و برای رسیدن به سلول های سرطانی در هر نقطه از بدن می باشد. شیمی درمانی وهورمون درمانی روشهای درمان سیستمیک می باشد.

Adjuvant and neoadjuvant therapy

بیمارانی که بعد از عمل جراحی، سرطان در آنها تشخیص داده نشده است، اغلب به آنها دارو داده میشود برای کنترل اینکه بار دیگر سرطان بازنگردد. این موضوع بعنوان درمان کمکی شناخته شده است. پزشکان بر این باورند که حتی در مراحل اولیه سرطان پستان، سلول های سرطانی ممکن است شکسته شود و به دوراز تومور سرطانی اولیه پستان،  شروع به پخش شده در جای دیگر بکند. این سلول ها نمی تواند با یک معاینه فیزیکی احساس و یا تشخیص داده شوند و یا حتی بر روی اشعه ایکس و یا تصویر برداری و آزمایش های دیگر هم دیده  نمی شود و آنها هیچ علامتی هم ندارند. اما آنها می توانند تبدیل بشن به تومور جدیدی در بافت های اطراف بدن ویا ارگان های دیگر ویا استخوان ها. هدف این درمان کشتن این سلول ها پنهان است. هر دو درمان سیستمیک (مانند شیمی درمانی، هورمون درمانی و درمان هدفمند) و تابش می تواند به عنوان درمان کمکی استفاده شود.

بیشتر بیمارها،اما نه همه آنها از درمان کمکی سود می برند.چه مقدار ممکن است که این درمان برای شما مفید باشد با توجه به مرحله و مشخصه های سرطان و اینکه چه نوع عمل جراحی برای شما لازم است.به طور کلی،اگر غده بزرگ باشد یا سرطان به غدد لنفاوی رسیده باشد،این بیشتر محتمل است که در خون پخش شده باشد و بیشتر احتمال دارد که برای شما مفید واقع شود.اما خصوصیات دیگری نیز وجود دارد که در مورد بعضی از آنها صحبت شد،که اگر یک بیمار نیاز به کمک درمانی داشته باشد چگونه برای درمان او تصمیمی گیری کنیم.پیشنهادات درباره کمک درمانی در بخش های درمانی این مبحث و در بخش درمانی بر اساس مرحله سرطان گفته شده است.

بعضی از بیماران درمان هایی مانند شیمی درمانی یا هورمون درمانی را قبل از عمل جراحی انجام میدهند . هدف این درمان ها کوچک کردن غده است که این امید می دهد که عمل جراحی آسانتری در پیش داشته باشد.که با آن درمان نئوادجوانتی یا کمک درمانی جدید میگویند. درمان نئوادجوانتی شانس برگشت سرطان را کم می کند.بسیاری از بیمارانی که درمان نئوادجوانتی را انجام می دهند دیگر نیاز به کمک درمانی نخواهند داشت یا اینکه شدت آن کمتر می شود.

در بخش های بعدی اطلاعات کلی درباره نوع درمان هایی که برای سرطان سینه استفاده می شود را  عرضه می کند.این اطلاعات بر اساس انواع درمان ها که به مرحله سرطان بستگی دارد عرضه می شوند(شامل سرطان سینه پخش شونده و غیر پخش شونده نیز می شود)، بعلاوه یک بخش کوچکی از سرطان سینه در حین حاملگی را شامل می شود.

عمل جراحی برای سرطان سینه

بیشتر زنانی که دارای سرطان سینه هستند عمل جراحی خاصی دارند.عمل جراحی اغلب برای این است که غده سینه را بردارند.گزینه های ای کار، جراحی حفظ سینه (breast-conserving surgery) و  عمل برداشت کامل سینه(mastectomy)  است.سینه را میتوان در حین عمل و یا بعد از عمل بازسازی کرد.عمل جراحی همچنین برای چک کردن غدد لنفاوی زیر بغل استفاده می شود که ببینند سرطان پخش شده است یا نه. چند گزینه برای این کار،نمونه برداری از غده لنفاوی نگهبان یا کالبد شکافی غده لنفاوی زیربغل است.

عمل جراحی که سینه را حفظ می کند (breast-conserving surgery)

گاهی  نیز به این نوع عمل  نیمه ماستکتومی (Partial Mastectomy) می گویند.همچنین گاهی اوقات به آن لوپتکتومیlumpectomy یا کوادرانتکتومی quadrantectomy می گویند.در این نوع عمل فقط بخشی از سینه را که شامل سرطان است بر می دارند.هدف این کار از بین بردن سرطان است به گونه ای که مانند بافت های سالم اطراف آن شوند.مقداری که از سینه برداشته می شود بستگی به اندازه،مکان غده و فاکتورهای دیگر دارد. 

اگر سلول های سرطانی درلبه های قسمتی از بافتی که جدا شده بود وجود داشت،به آن حاشیه مثبت میگویند. وقتی که سلول های سرطانی در لبه های بافت جدا شده وجود نداشت به آن حاشیه منفی یا حاشیه پاک می گویند.حضور حاشیه مثبت به این معنی است که بعضی از سلول های سرطانی  ممکن است بعد از عمل باقی بمانند.اگر پاتولوژیست حاشیه مثبت را در بافت پیدا کند،جراح باید مقدار بیشتری از بافت را بردارد.به این عمل "برش دوباره" می گویند.اگر جراح نتواند مقدار کافی از بافت سینه را بردارد که حاشیه مثبت رااز بین ببرد،ممکن است ماستکتومی یا برداشت کامل سینه نیاز باشد.همچنین فاصله غده تا حاشیه مهم است.حتی اگر حاشیه ها "پاک" باشند، آنها میتوانند "بسته" باشند این یعنی اینکه فاصله لبه تا غده و لبه بافتی که برداشته شده است خیلی کوچک است و عمل های بیشتری ممکن است نیاز باشد.جراحان گاهی اوقات با اینکه چه مقدار حاشیه کافی (یا خوب)است اختلاف نظر دارند.

بیشتر زنان بعد از جراحی حفظ سینه، نیاز به پرتو درمانی دارند.گاهی اوقات،برای اینکه تابش هدف دارتر باشد،قطعه های کوچک فلزی (که در اشعه-ایکس نشان داده می شود) ممکن است در حین عمل درون سینه جایگذاری شوند تا منطقه ها را نشانه گذاری کنند.

برای زنانی که بعد ازعمل نیاز به شیمی درمانی دارند پرتو درمانی را به تاخیر می اندازند تا اینکه شیمی درمانی تمام شود.

برای بیشتر زنان با سرطان سینه مرحله 1 یا 2 ، عمل با حفظ سینه (BCS) بعلاوه پرتو درمانی می تواند به اندازه ماستکتومی موثر واقع شود.تعداد زنانی که سرطان آنها خوب می شود با این 2 روش تقریبا یکسان است.اما عمل با حفظ سینه یک گزینه برای همه زنان با سرطان سینه نیست ( "انتخاب بین عمل با حفظ سینه و ماستکتومی"را در ادامه مشاهده کنید).

عوارض جانبی احتمالی: عوارض جانبی این عمل می تواند شامل درد،ورم موقت،حساس شدن وسفت شدن جای زخم در ناحیه ای که جراحی انجام شده است،باشد.در همه عمل ها، خونریزی و عفونت در ناحیه ای که عمل انجام شده است ممکن است اتفاق بیفتد.

قسمت اعظم سینه که برداشته می شود،احتمال دارد که بعد از عمل تغییری در شکل سینه ایجاد شود.اگر بعد از عمل سینه هایتان با یکدیگر تفاوت چشمگیری داشتند،می توانید عمل های بازسازی سینه را انجام دهید("عمل بازسازی سینه" را درادامه ببینید)، یا می توانید قسمت غیر موثر سینه را بردارید تا سینه ها متقارن تر شوند. همچنین این کار ممکن است در حین عمل جراحی اولیه انجام شود.بسیار مهم است که با دکترتان ( و شاید یک جراح پلاستیک) قبل از عمل صحبت کنید تا ایده ای برای یکسان شدن سینه ها بعد از عمل بدهد و اینکه گزینه های احتمالی را به شما گوش زد کند.


ماستکتومی

ماستکتومی عمل جراحی است که کل سینه را بر می دارند.کل بافت سینه را بر میدارند،گاهی اوقات در امتداد بافت های مجاور دیگر هستند.

ماستکتومی ساده: در این فرایند که به آن "ماستکتومی کل" نیز میگویند،جراح ،کل سینه را که شامل نوک پستان نیز می شود برمیدارد اما غدد لنفاوی زیر بغل یا بافت های ماهیچه ای زیر پستان را بر نمیدارند.(گاهی اوقات غدد لنفاوی در یک عمل مجزا در حین عملی مشابه برداشته می شوند). گاهی اوقات جفت سینه ها برداشته می شود(ماستکتومی دوبل)، اغلب بعنوان یک جراحی پیشگیری کننده در زنانی که ریسک بالای سرطان در دو سینه وجود دارد انجام می شود.بیشتر زنان،اگر بستری شده باشند،روز بعد می توانند به خانه بروند.ماستکتومی ساده ،رایج ترین نوع ماستکتومی است که برای درمان سرطان سینه استفاده می شود.

ماستکتومی حفظ پوست : برای بعضی از زنان که بازسازی سینه فوری مدنظر آنهاست،یک ماستکتومی حفظ پوستی انجام می شود.در این فرایند،بیشتر پوست روی سینه (بغیر از نوک سینه و اطراف آن) دست نخورده باقی می ماند.این کار به خوبی ماستکتومی ساده جواب می دهد.مقداری که ازبافت سینه  جدا میشود در هر دو روش یکسان است.

این روش زمانی استفاده می شود که بازسازی فوری سینه مدنظر باشد.این روش برای غدد بزرگ یا غددی که نزدیک به سطح پوست هستند ممکن است مناسب نباشد.کاشتن یا برداشتن بافت از قسمت های دیگر بدن برای بازسازی سینه استفاده می شود.این روش برای ماستکتومی، به اندازه ماستکنومی استاندارد استفاده نمی شود،اما بسیاری از زنان این روش را ترجیح می دهند چون جای زخم در ناحیه جراحی درد کمتری دارد و بعد از بازسازی،سینه طبیعی تر به نظر می رسد.

یک گونه از ماستکتومی حفظ پوستی، "ماستکتومی حفظ نوک سینه " است .این روش برای زنانی که غده سرطانی کوچک دارند ودر مرحله ابتدایی این سرطان هستند،و غده آنها نزدیک به قسمت بیرونی سینه می باشد و نشانی از سرطان  در پوست یا در نوک سینه نیست،کاربرد دارد.در این فرایند،بافت سینه برداشته می شود ولی پوست سینه و نوک سینه در جای خودش باقی می ماند.این کار به دنبال بازسازی سینه انجام می شود.جراح معمولا بافت زیر نوک سینه (واطراف آن) را در حین فرایند به منظور چک کردن سلول های سرطانی، جدا می کند.اگر سرطان در این بافت وجود داشته باشد،نوک سینه باید برداشته شود.حتی هنگامی که سرطانی در زیر نوک سینه وجود نداشت،بعضی از پزشکان بافت نوک سینه را بعد از عمل در معرض پرتو قرار می دهند تا احتمال برگشت سرطان کم شود.

روش جراحی حفظ نوک سینه مشکلاتی دارد. پس از آن، نوک سینه،خون رسانی خوبی نخواهد داشت ، بنابراین گاهی اوقات چروک می شود و از شکل می افتد.بدلیل اینکه اعصاب قطع می شود،و هیچ حسی در نوک سینه احساس نمی شود و یا خیلی کم احساس می شود.زنانی که سینه بزرگی دارند،نوک سینه آنها بعد از بازسازی در جای اصلی خود قرار نمیگیرد.          در نتیجه،بسیاری از پزشکان احساس می کنند که این جراحی ها در زنانی که سینه کوچک تا متوسط دارند، بهتر و موثرتر است.این فرایند جای زخم کمتر و ناواضح تری به جای می گذارد،اما اگر به درستی انجام نشود،بافت بیشتری نسبت به بقیه انواع ماستکتومی در پشت سینه به جای می گذارد.که می تواند احتمال بیشتری از پیشرفت سرطان را نسبت به ماستکتومی حفظ پوست و ماستکتومی ساده،داشته باشد.این مشکلات در زمان های قدیم ایجاد می شد،اما با پیشرفت هایی که در تکنیک ها و روش های انجام کار ایجاد شده است،جراحی ها امن تر و مطمئن تر انجام شده است.هنوز،بسیاری متخصصان معتقدند که روش جراحی حفظ نوک سینه ریسک بالای دارد به همین دلیل آنرا یک روش استاندارد برای درمان سرطان سینه پیشنهاد نمی کنند.

ماستکتومی بنیادی اصلاح شده: این فرایند، یک ماستکتومی ساده و جدا کردن غدد لنفاوی زیر بغل است.در مورد عمل جراحی برای برداشتن این غدد لنفاوی در بخش بعدی بیشتر صحبت خواهد شد.

ماستکتومی بنیادی: در این عمل وسیع، جراح، کل سینه ،غدد لنفاوی زیر بغل و ماهیچه های قفسه سینه زیر پستان را بر می دارد.این نوع جراحی زمانی بسیار رایج بود،اما جراحی های ساده تری (مثل ماستکتومی بنیادی اصلاح شده) ، موثرتر هستند،که این به این معنی است که از شکل افتادگی و عوارض جانبی ماستکتومی بنیادی را ندارند.به همین دلیل امروزه ماستکتومی بنیادی به ندرت انجام می شود.این روش هنوز ممکن است برای غدد بزرگی که زیر پستان و در قفسه سینه در حال رشد هستند استفاده شود.

عوارض جانبی احتمالی: در کنار دردهای بعد از عمل و تغییر شکل چشم گیر سینه (ها) ،عوارض جانبی احتمالی ماستکتومی،عفونت زخم ،غده خونی(که درون زخم به وسیله خون تشکیل می شود) و سروما (که از سیال جاری درون زخم ایجاد می شود) است.اگر غدد لنفاوی زیربغل نیز برداشته شوند،عوارض جانبی دیگری ممکن است بوجود بیاید.("جراحی غده لنفاوی" را در ادامه ببینید).


انتخاب بین جراحی حفظ سینه و ماستکتومی

بسیاری از زنان که سرطان سینه دارند در مراحل ابتدایی می توانند بین جراحی حفظ سینه و ماستکتومی یکی را انتخاب کنند.

مزیت اصلی جراحی حفظ سینه (BCS) این است که فرد،بیشتر سینه خود را حفظ می کند.یک مشکل این روش این است که بعد از BCS ،پرتو درمانی به مدت 5 تا 6 هفته مورد نیاز است.فقط عده کمی از زنان بعد از انجام BCS  نیاز به پرتو درمانی ندارند ،درحالیکه بیشتر زنانی که ماستکتومی انجام داده اند ،نیازمند پرتو درمانی در نواحی مختلف سینه هستند.

در حین تصمیم گیری برای انتخاب روش بین BCS و ماستکتومی تمامی جوانب را در نظر بگیرید.

ممکن است شما ماستکتومی را روشی بهتر و ارجح بدانید،آن هم به دلیل اینکه می گویید: "بگذارید همه چیز تا آنجا که ممکن است سریع انجام شود". این احساس باعث می شود که فرد ماستکتومی را ترجیح  دهد حتی با اینکه ممکن است پزشک مخالف باشد.اما حقیقت این است که در بیشتر موارد،ماستکتومی شانس بیشتری برای اینکه برای مدت طولانی سالم بمانید و نتیجه بهتری بدهد را به شما نمی دهد.مطالعات انجام شده بر روی هزاران زن برای مدت بیشتر از یک سال نشان میدهد که هنگامی که BCS  انجام می شود،ماستکتومی شانس بیشتری برای بهبودی ایجاد نمی کند.

بیشتر زنان و پزشک هایشان BCS و پرتو درمانی را هنگامی که یک گزینه معقول و مناسب است را ترجیح می دهند،اما تصمیم شما به فاکتورهای متعذدی بستگی دارد،مانند:

  • چه حسی درباره از دست دادن سینه هایتان دارید
  • چه حسی درباره پرتو درمانی دارید
  • تمایل دارید چه مقدار مسافت طی کنید و چه مدت زمانی را صرف پرتو درمانی کنید
  • چه فکری می کنید اگر شما جراحی های بیشتری برای بازسازی سینه بعد از ماستکتومی نیاز داشته باشید
  • اولویت شما برای ماستکتومی بعنوان راهی که شما را سریع از سرطان خلاص کند
  • ترس شما از اینکه سرطان برگردد

برای بعضی از زنان،ماستکتومی ممکن است روش آشکارتری باشد.بعنوان مثال جراحی حفظ سینه برای موارد زیر پیشنهاد نمی شود:

  • زنانی که تا به الان پرتو درمانی روی سینه اِشان انجام شده است
  • زنانی که در 2 ناحیه یا بیشتر در یک سینه سرطان داشته باشند و خیلی از یکدیگر دور باشند   توسط یک عمل جراحی برداشته می شود در حالی که شکل ظاهری سینه رضایت بخش باقی بماند
  • زنانی که جراحی BCS اولیه همراه برش دوباره داشته اند و سرطان کاملا از بین نرفته است
  • زنانی که بیماری های اتصال بافت مانند تصلب پوست (scleroderma) و لوپوس داشته باشند،که این افراد بیشتر در معرض عوارض جانبی پرتو درمانی می باشند
  • زنان حامله ای که در حین بارداری نیازمند پرتو درمانی هستند (احتمال ضرر به جنین هست)
  • زنان با غده بزرگ (بزرگتر از 5 سانتی متر(2 اینچ) در طول) که به روش شیمی درمانی نئوادجاونتی کوچک نشده است (گرچه این بستگی به سایز سینه دارد)
  • زنانی که سرطان سینه التهابی دارند
  • زنانی که سرطان آنها بستگی زیادی به سایز سینه هایشان دارند

فاکتورهای دیگر نیز باید مورد توجه قرار بگیرد.بعنوان مثال زنان جوان با سرطان سینه ای که به نام دگرگونی BRCA شناخته شده است بیشتر در خطر سرطان دوم هستند.این زنان معمولا تمایل دارند که سینه دیگر را نیز بردارند تا احتمال برگشت سرطان کمتر شود و همچنین ممکن است ماستکتومی را برای سینه دارای سرطان انتخاب کنند.یک ماستکتومی دوبل می تواند برای درمان سرطان استفاده شود و احتمال برگشت سرطان را کم کند.

مهم است که بدانید که ماستکتومی به جای جراحی حفظ سینه بعلاوه تابش پرتو فقط احتمال پیشرفت سرطان دوم را در همان سینه کم می کند .اما احتمال برگشت سرطان به بقیه نقاط بدن را کم نمی کند.مهم این است که شما در تصمیم گیری ها عجولانه عمل نکنید و یک زمان معینی را برای این تصیمیم گیری اختصاص دهید و ببینید که ماستکتومی برای شما بهتر است یا جراحی حفظ سینه.


جراحی غده لنفاوی

برای اینکه مشخص شود که سرطان به غده لنفاوی زیربغل رسیده است،یک یا چند غده لنفاوی را برداشته و زیر میکروسکوپ قرار می دهند.این کار بخش مهمی از طبقه بندی سرطان است.هنگامی که غدد لنفاوی،دارای سلول سرطانی باشند،احتمال اینکه سرطان به خون رسیده باشد و به بقیه جاهای بدن هم پخش شده باشد بیشتر است.این سلول ها می توانند رشد کنند و باعث تولید غده جدیدی بشوند.سلول های سرطانی درغدد لنفاوی زیربغل معمولا فاکتور مهمی برای انتخاب نوع درمان هستند و اگر نیاز باشد جراحی های اضافه می کنند.

کالبد شکافی غدد لنفاوی زیربغل (ALND)

دراین فرایند،vحدود 10 تا 40 عدد (و اگر سفت باشند کمتر از 20) غده لنفاوی را از زیر بغل بر می دارند،برای اینکه پخش شدن سرطان را چک کنند.ALND معمولا همزمان با ماستکتومی با BCS انجام می شود ، اما می تواند در عملی جداگانه هم انجام شود.این کار یکی از رایج ترین روش های برای پی بردن به پخش شدن سرطان است و هنوزه روی بعضی از بیماران انجام می شود.بعنوان مثال،یک ALND می تواند انجام شود ،اگر آزمایش میکروسکوپی قبلی نشان دهد که یک یا چند غده لنفاوی دارای سلول سرطانی است.

نمونه برداری از غده لنفاوی نگهبان (SLNB) : گرچه کالبد شکافی غدد لنفاوی (ALND) عمل بی خطری است و عوارض جانبی کمی دارد ، اما برداشتن تعداد زیادی از غدد لنفاوی،احتمال عارضه تورم غده ها (lymphedema) (که بعدا توضیح داده خواهد شد) را بیشتر می کند.برای کاهش این احتمال، پزشکان ممکن است از روش نمونه برداری غده لنفاوی نگهبان (SLNB) استفاده کنند،که این امکان را می دهد که پخش شدن سرطان را بدون برداشتن  تعداد زیادی ازغده ها ی لنفاوی بررسی کنند.

در این فرایند، جراح اولین غده لنفاوی را پیدا کرده و آن غده ای را بر می دارد که به تومور سرطانی نزدیک تر و محتمل تر نسبت به سرطان است (که به آن غدد نگهبان یا کشیک می گویند). برای انجام ین کار،جراح یک ماده رادیواکتیو و/یا یک ماده رنگی را وارد غده،اطراف آن ،یا اطراف نوک سینه می کنند.رگ های لنفاوی،این مواد را وارد غده (ها) ی لنفاوی نگهبان می کند.

سپس این غده نگهبان ، می تواند به وسیله دستگاهی که رادیوکتیویته را تشخیص دهد شناسایی شود و یا به وسیله جستجو کردن غده ای که رنگ آبی دارد. برای اطمینان از این کار،معمولا دو روش بکار گرفته می شود. سپس جراح قسمتی از پوست را می بُرد و غده ای را خارج می کند که یا رنگ آبی داشته باشد یا دارای اشعه رادیواکتیو باشد. سپس یک پزشک آسیب شناس،به دقت به این غده ها نگاه می کند(معمولا 2 یا 3 تا).به این دلیل تعداد آن نسبت به ALND کم است،چون آن غددی که برداشته می شود که بیشتر شبیه یک نوع سرطانی هستند.

گاهی اوقات غده لنفاوی می تواند درحین جراحی،بررسی برای سرطانی بودن شود.اگ سرطان در غده لنفاوی مشاهده شد،جراح ممکن است غده را بطور کامل کالبد شکافی کند.اگر غده لنفاوی در حین جراحی چک شودودارای سلول های سرطانی نبود و یا اینکه در حین جراحی این بررسی انجام نشود،این غده را در روزهای آینده به دقت مورد بررسی قرار می دهند. اگر سرطان در غده لنفاوی مشاهده شد،جراح می تواند پیشنهاد یک ALND کامل را برای بعدا بدهد.

اگر سرطانی در غده(ها)ی نگهبان مشاهده نشد،بعید است که سرطان به بقیه غدد لنفی رسیده باشد،بنابراین برای بقیه غده ها جراحی لازم نیست.بیمار می تواند از عوارض جانبی ALND کامل، در امان باشد.

تا همین اواخر،اگر غده(ها)ی نگهبان،دارای سلول سرطانی باشند،جراح یک ALND کامل انجام می دهد که ببیند چند غده لنفی درگیر سرطان شده اند.اما جدیدا،مطالعات نشان می دهد که این کار همیشه لازم نیست.در بعضی موارد،بهتر و ایمن تر است که به بقیه غده ها دست نزنیم.این به فاکتورهای اساسی بستگی دارد،از جمله اینکه چه نوع جراحی برای برداشتن تومور به کار گرفته می شود،سایز تومور و چه نوع دوران نقاهتی بعد از جراحی مدنظر است.بر اساس مطالعات به عمل آمده در این مورد،انجام ندادن ALND میتواند گزینه ای برای زنانی باشد که تومور 5 سانتی متری (یا2 اینچی) یا کوچکتر داشته باشند و جراحی حفظ سینه  و پرتو درمانی را انجام داده باشند.بخاطر اینکه مطالعه ای روی زنانی که ماستکتومی انجام داده اند به عمل نیامده،مشخص نیست که انجام ندادن ALND برای آنها بی خطر است.

SLNB به این دلیل انجام می شود که ببینند که پخش شدن سرطان سینه به نزدیکی غدد لنفاوی رسیده است.این فرایند برای هر غده ای که شامل سرطان باشد انجام نمی شود.اگر غده ای در زیر بغل یا استخوان گردن ورم کرده باشد،این غده به طور مستقیم برای بررسی جدا می شود.اغلب،یک سوزن بررسی (یک سوزن ریز یا یک سوزن هسته دار مخصوص میکروسکوپ)این کار را انجام می دهد.در این فرایند جراح یک سوزن درون غده لنفی قرار می دهد تا مقداری از بافت را بردارد که درون میکروسکوپ آنرا بررسی کنند.اگر سلول های سرطانی مشاهده شد،ALND کامل پیشنهاد می شود.

گرچه SLNB یک فرایند رایج به شمار می رود،اما مهارت بسیار بالایی می خواهد.این فرایند باید توسط جراحانی انجام شود که تجربه کافی را داشته باشند.اگر شما فکر چنین برداشت بافتی هستید(Biopsy)،ازتیم پزشکیتان درخواست کنید.

عوارض جانبی احتمالی: با هر عملی، درد، ورم، خونریزی و عفونت محتمل است.

از عوارض اصلی و طولانی مدت برداشت غده لنفاوی زیربغل ورم بازو است(lymphedema).آن هم به این دلیل است که سیال اضافی در بازوها به صورت طبیعی به جریان خون در میان غدد لنفاوی باز میگردد. برداشتن غدد لنفاوی گاهی اوقات، جلوی خروج سیال را از بازو می گیرد و باعث می شود این سیال تشکیل شود و نتیجه آن ورم بازو است.بیشتر از 30% زنانی که ALND کامل انجام می دهند و همچنین بیشتر از 3% زنانی که نمونه برداری غده نگهبان را انجام میدهند، دچار این اختلال می شوند.رایج است که بعد از این عمل پرتو درمانی صورت گیرد.معمولا این ورم ها برای چند هفته باقی می مانند و بعدااز بین می روند.بعضی اوقات این تورم مدت زیادی باقی می ماند. بخش "بعد از عمل برای سرطان سینه چه اتفاقی می افتد؟""Lymphedema"  را برای جلوگیری یا کاهش عوارض بعد از عمل مشاهده کنید.اگر بازوی شما بعد از جراحی غده لنفاوی ورم کرده،سفت شده، و درد می کند،به تیم پزشکی درمانتان اطلاع دهید.اطلاعات بیشتر در مورد عرضه را در  هر چیزی که هر زنی با سرطان سینه باید بداند" مطالعه کنید.

همچنین ممکن است بعد از عمل،محدودیت هایی در حرکت بازو و شانه ایجاد شود.این عوارض در ALND رایج تر از SLNB  است.دکتر شما ممکن است به شما تمریناتی دهد تا مطمئن شود که شما برای حرکات مشکلات دائمی نداشته باشید (شانه یخ زده).بی حسی پوست در بالا و پایین بازو یک عارضه جانبی دیگر است،چون اعصابی که وظیفه حس یابی این قسمت را دارند به اطراف غدد لنفاوی مهاجرت می کنند.

بعضی از زنان می گویند که یک احساس طناب مانند زیر بازو می کنند و گاهی اوقات تا آرنج ادامه پیدا می کند. که گاهی اوقات به آن سندرم شبکه زیربغل یا ریسمان لنفاوی می گویند،که در ALND شایع تر از SLNB  است.این علائم ممکن است بعد از هفته ها یا حتی ماه ها بعد از عمل ظاهر شود. این علائم باعث درد و محدودیت حرکتی در بازو و شانه شود.این علائم اغلب بدون تمرین و نرمش از بین می روند،گرچه برای بعضی از زنان فیزیوتراپی می تواند مفید باشد.


عمل بازسازی سینه

بعد از ماستکتومی (یا بعضی از انواع جراحی حفظ سینه) ،یک خانم ممکن است بخواهد برآمدگی سینه خود را دوباره بدست آورد،که به آن بازسازی سینه میگویند.این جراحی برای این انجام می شود که شکل ظاهری سینه دوباره به حالت اول خود برگردد.

اگر شما به فکر عمل بازسازی سینه هستید،قبل ازعمل با دکتر جراحتان یا یک جراح پلاستیک با تجربه در زمینه بازسازی سینه صحبت کنید.این کار به شما این اجازه را می دهد که همه گزینه های عمل بازسازی را مورد توجه قرار دهید.شما می خواهید که با دکتر جراح سینه و یا جراح پلاستیک صحبت کنید تا برای درمان سرطان و بازسازی سینه  بهترین تصمیم را بگیرید،حتی اگر بخواهید بازسازی سینه را بعدا انجام دهید.

تصمیم گیری در مورد نوع عمل بازسازی سینه و زمان آن ، برای هر فرد متفاوت است.یکی ازانتخاب های شما بازسازی همراه با ماستکتومی است (بازسازی فوری) و یا اینکه بازسازی را بعد از ماستکتومی انجام دهید (بازسازی تاخیری) .انواع مختلفی از عمل های بازسازی موجود است.بعضی ها از محلول نمکین (آب و نمک) یا ایمپلنت سیلیکونی استفاده می کنند،درحالیکه که بعضی دیگر از بافت های قسمت های دیگر بدنشان استفاده می کنند (به آن بازسازی بافت آتولوگ میگویند).

 چیزهایی که ممکن است انتظار آن را داشته باشید

 تفکر درباره عمل می تواند ترسناک باشد.اما با داشتن درک بهتر ازآنچه قبل از عمل و بعد از عمل در انتظار شماست،می تواند به شما بسیار کمک کند.

قبل از عمل: معمولا چند روز  قبل از عمل،شما با جراحتان ملاقات می کنید تا درباره شیوه عمل و سابقه پزشکیتان صحبت کنید.این زمان برای اینکه سوالهای تخصصیتان را درباره عمل از دکتر بپرسید مناسب است و همچنین از احتمالات نیز میتوانید سوال کنید.مطمئن باشید این کار،درک شما را از عمل و اتفاقات بعد از عمل  بیشتر می کند.اگر شما به بازسازی سینه فکر می کنید،در این مورد سوال کنید.از شما خواسته می شود که یک فرم رضایت نامه را امضا کنید که اجازه عمل را به پزشک می دهد.همچنین از شما خواسته می شود که رضایت نامه ای به محققان بدهید تا از خون و بافت شما برای انجام تحقیقات استفاده شود.این کار به طور مستقیم به شما مربوط نمی شود،اما می تواند کمک بزرگی به زنان در آینده باشد.اگر احتیاج به انتقال خون دارید از دکتر خود بپرسید.اگر دکترتان فکر می کند که انتقال خون مورد نیاز است، قبل از هرچیز برای درخواست اهدای خون اقدام کنید.اگر خون خود را دریافت نکردید،مهم است بدانید که در ایالات متحده،انتقال خون از یک شخص دیگر تقریبا به اندازه خون خودتان سالم و ایمن است.

همچنین ترک سیگار قبل از عمل ایده خوبی است.استفاده از تتون و تنباکو ،رگ ها را منقبض و تنگ می کند و باعث کاهش انتقال اکسیژن و مواد مغذی به بافت ها میشود.در هر نوع عمل جراحی،سیگار کشیدن می تواند زمان بهبودی را به تاخیر بیندازد.سیگار کشیدن باعث ایجاد زخم های   قابل ملاحظه می شود و زمان ترمیم و ریکاوری را طولانی تر کند.همچنین با کشیدن سیگار احتمال برگشت سرطان در زنان نیز بیشتر می شود.

ممکن است به شما بگویند که شب قبل از عمل چیزی نخورید و ننوشید.همچنین شما با متخصص بیهوشی  یا پرستار بیهوشی  آشنا خواهید شد که در طول عمل در کنار شما هستند.به شما یک لوله IV (داخل وریدی) معمولا در بازوی شما وصل می کنند در حین عمل اگر دارویی نیاز باشد به شما تزریق کنند.همچنین شما به یک دستگاه ثبت ضربان قلب (EKG) وصل می کنند تا ضربان قلب و فشار خون شما در حین عمل ثبت کند.بیهوشی عمومی (درجایی که شما خواب هستید) برای بیشتر جراحی های سینه استفاده می شود.مدت زمان این عمل بستگی به نوع جراحیتان دارد.بعنوان مثال ماستکتومی با کالبد شکافی غدد لنفاوی معمولا 2 تا 3 ساعت به طول می انجامد.

بعد از عمل: بعد از عمل شما را به اتاق ریکاوری میفرستند و در آنجا علائم حیاتی شما (مثل فشار خون،نبض و تنفس) تا زمانی که به هوش بیایید ثابت نگه داشته می شود.اینکه چه مدت لازم است تا در بیمارستان بستری باشید بستگی به نوع عمل،حال شما در حین عمل و حال شما بعد از عمل دارد.تصمیم گیری درباره طول اقامت خود در بیمارستان باید توسط شما و دکتر شما انجام شود و اینکه بیمه چه مقداری از پول را می دهد،اما بهتر است قبل عمل بیمه خود را برای مخارج عمل بررسی کنید.

به طور کلی زنانی که ماستکتومی و/یا کالبد شکافی غده لنفاوی داشته اند برای 1 یا 2 شب در بیمارستان بستری می شوند و پس از آن به خانه می روند.با این حال برخی از زنان ممکن است 23 ساعت مورد بررسی قرار گیرند و سپس به خانه بروند.

عمل هایی که شدت آنها کمتر است مانند جراحی حفظ سینه و برداشت نمونه غده لنفی نگهبان معمولا در یک مرکز جراحی سرپایی انجام میگیرد و بیشتر از 1 شب اقامت در بیمارستان نیاز نیست.ممکن است بعد از عمل،یک پانسمان(باند پیچی) اطراف ناحیه ای که عمل انجام شده است و در قفسه سینه قرار داده می شود.یک یا چند لوله تخلیه (لوله های پلاستیکی یا لاستیکی) از سینه و زیربغل شما خارج شده است تا خون و سیال لنفی را در هنگام بهبودی خارج کند.به شما آموزش می دهند که چگونه از لوله تخلیه مراقبت کنید،در حین اینکه در حال تخلیه و اندازه گیری سیال است و باعث می شود که پرستارها و پزشکان از مشکلات درون بدن شما با خبر باشوند.بیشتر مواد تخلیه شده 1 تا 2 هفته نگهداری می شوند.وقتی مقدار سیال قابل تخلیه به 30سی سی (1 انس سیال) در روز کاهش یافت،عملیات تخلیه متوقف می شود.

بیشتر پزشکان بلافاصله بعد از عمل از شما می خواهند که بازوی خود را حرکت دهید بدلیل اینکه بازویتان خشک نشود.اینکه چه مدت در دوره ریکاوری و ترمیم بستگی به نوع عملتان دارد.بیشتر زنان بعد از گذشتن 2 هفته از عمل BCS با ALND،می توانند کارهای روزمره  و عادی خود را انجام دهند،درحالیکه زمان ترمیم و ریکاوری در BCS بعلاوه  SLNB کوتاه تر است.دوره ترمیم برای ماستکتومی 4 هفته است.اگر عمل بازسازی سینه نیز به خوبی انجام شود،زمان ترمیم بیشتر شده و ممکن است ماه ها طول بکشد تا فرد بتواند فعالیت های خود را بطور  کامل از سر بگیرد.(برای اطلاعات بیشتر درباره دوره ترمیم بعد از عمل بازسازی سینه ،"بازسازی سینه پس از ماستکتومی" را مشاهده کنید.با این حال،این دوره برای هر فرد می تواند متفاوت باشد.بنابراین بهتر است با دکتر خود صحبت کنید که چه انتظاری دارید.

حتی اگر دکترتان،به شما گفت که می توانید به فعالیت های روزمره و عادی خود بازگردید،با این حال ممکن است هنوز اثرات عمل را احساس کنید.ممکن است گاهی اوقات احساس خشکی و درد کنید.پوست قفسه سینه و زیربغل ممکن است احساس تنگی و خفگی به شما بدهد.این عارضه ها بعد از مدتی رفع می شود.برخی از زنان ممکن است مشکلاتی مانند درد،بی حسی،سوزن سوزن شدن در ناحیه قفسه سینه و زیربغل را تا مدت ها بعد از عمل، داشته باشند.این عوارض را گاهی با نام "سندرم درد پس از ماستکتومی"می شناسند که جزئیات آن بعدا مورد بحث قرار خواهد گرفت.

بسیاری از زنانی که جراحی حفظ سینه یا ماستکتومی انجام می دهند از درد کمی که در ناحیه پستان دارند شگفت زده می شوند.اما آنها با حس های عجیبی مانند بی حسی،سوزن سوزن شدن/کشیدگی در ناحیه زیربغل ناراحت می شوند.از تیم درمان پزشکی خود در مورد اینکه چگونه از ناحیه های جراحی و زیربغل مراقبت کنید،بپرسید.معمولا شما و مراقبتان دستورالعمل هایی از مراقبت های بعد از عمل دریافت خواهید کرد.این دستورالعمل ها باید شامل موارد زیر باشند:

  • مراقبت از پانسمان و باندپیچی جراحی
  • چگونه مقدار مواد تخلیه ای را کنترل کنید و مراقب لوله های باشید
  • چگونه علائم عفونت را تشخیص دهید
  • حمام کردن و دوش گرفتن بعد از عمل
  • چه زمانی به دکتر یا پرستار زنگ بزنید
  • چه زمانی از بازوی خود استفاده کنید و چه نرمش هایی را برای جلوگیری از سفتی و خشکی بازو انجام دهید
  • چه زمانی دوباره از سینه بند استفاده کنید
  • چه زمانی از پروتزها(اندام مصنوعی) استفاده کنید و چه نوعی از آن را به کار ببرید(بعد از ماستکتومی)
  • چه چیزهایی را بخورید و چه چیزهایی را نخورید
  • استفاده از داروها،مسکن ها و شاید آنتی بیوتیک ها
  • فعالیت های بدون محدودیت
  • در مورد حس دار یا بی حس بودن سینه و بازو چه انتظاری داشته باشید
  • چه انتظاری در مورد شکل ظاهری بدنتان داشته باشید
  • چه زمانی دکترتان را برای گرفتن وقت بعدی ملاقات کنید
  • مراجعه کننده به"رسیدن به ریکاوری،داوطلبانه"فردی که سرطان سینه داشته است به صورت داوطلبانه حضور می یابد تا اطلاعات بدهد و همچنین به شما دلداری بدهد و از شما حمایت کند.

ممکن است که شما 7 تا 14 روز بعد از جراحی،دکتر جراح خود را ملاقات کنید  و نتایج گزارش پاتولوژی را ببینید و درباره درمان های بیشتر با او صحبت کنید.اگر شما درمان بیشتری نیاز داشته باشید،شما به یک آنکلوژیست پرتو درمانی و/یا یک آنکولوژیست دارو ارجاع داده می شوید.اگر شما به بازسازی سینه فکر می کنید،ممکن است به یک جراح پلاستیک ارجاع داده شوید.


درد مزمن پس از عمل جراحی سینه

برخی از زنان با درد عصب در دیواره سینه شان و زیربغل،یا بازو پس از جراحی مشکل دارندکه با گذر زمان برطرف نمی شود.به این سندرم درد پس از مساتکتومی می گویند.زیرا این مورد نخستین بار در زنانی که ماستکتومی داشته اند پیدا شد ولی این می تواند پس از جراحی حفظ سینه نیز رخ دهد.مطالعات نشان می دهد که بین 20% تا 30% زنان پس از جراحی علائم PMPS را نشان می دهند.علائم مشهور PMPS عبارتند از درد و حس خارش یا سوزش در دیواره سینه،زیربغل یا بازوها و درد ممکن است همچنین در شانه یا محل زخم جراحی وجود داشته باشد.مشکلات معمول دیگر شامل کرختی،تیر شکیدن و یا سوزن سوزن شدن یا خارش غیر قابل تحمل است.اکثر زنان دارای PMPS می گویند که علائمشان شدید نیست.گمان می رود که PMPS با آسیب های وارده به اعصاب زیربغل و سینه در میان جراحی مرتبط است.ولی دلایل شناخته شده نیستند.

زنان جوانتر که ALND کامل انجام داده اند (نه فقط SLNB) یا کسانی که با پرتو درمانی را پس از جراحی انجام داده اند،بیشتر ممکن است که با PMPS مشکل داشته باشند،چون ALND اکنون کمتر انجام می شود،PMPS کمتر رایج است.

مهم است که با دکترتان درباره دردتان صحبت کنید.PMPS می تواند باعث شود که شما از بازوهایتان به صورتی که باید به کار ببرید، استفاده نکنید و در طول زمان ممکن است توانایتان برای استفاده عادی از آن را از دست بدهید.

PMPS، میتواند درمان بشود.داروها مواد رایج برای درمان درد هستند ولی همیشه به درد عصبی کمک نمی کند.ولی داروها و درمان هایی وجود دارند که برای انواع این نوع درد به کار می روند.با دکترتان درباره کنترل دردتان صحبت کنید.

پرتو درمانی برای درمان سرطان سینه

پرتو درمانی ،درمان نیست.با تشعشع با انرژی بالا یا ذراتی که سلول های سرطانی را نابود می کنند.تابش به سینه اغلب پس از جراحی حفظ سینه تجویز می شود.تابش،بازگشت سرطان به سینه یا غدد لنفاوی مجاورش را کاهش می دهد.پرتو درمانی همچنین ممکن است بعد از ماستکتومی در بیماران چه با تومور سرطانی به طول بیشتر از 5سانتی متر،چه زمانی که سرطان در غدد لنفاوی یافت می شود توصیه می شود. تابش همچنین برای درمان سرطان گسترش یافته به دیگر مناطق بدن نیز کاربرد دارد مانند استخوان یا مغز.

پرتودرمانی می تواند خارجی(با تابش پرتوهای خارجی)یا داخلی انجام شود. (براکی تراپی)


تابش پرتوهای خارجی

این رایج ترین روش پرتودرمانی برای زنان دارای سرطان سینه است.پرتو از یک دستگاه در بیرون بدن بر روی منطقه سرطانی متمرکز می شود.

وسعت تابش بستگی به این دارد که ماستکتومی یا جراحی حفظ سینه (BCS) انجام شده است و غدد لنفاوی درگیر شده اند یا خیر.

اگر ماستکتومی انجام شده و غدد لنفاوی تومور (نه زیاد)،اشعه بر روی دیواره سینه هدفگیری شود و نیز به مکان هایی نشانه گرفته شود که "آب گذری"از بدن خارج می شود.اگر BCS انجام شده باشد،اغلب درون پستان پرتو زنی می شود و  پرتو اضافی به پستان و در جایی که سرطان برطرف شده برای جلوگیزی از بازگشت دوباره آن منطقه زده می شود.این پرتو اضافی اغلب پس از درمان به همه پستان زده می شود.برای این کار از همان دستگاه استفاده می کنند ولی پرتوها محلی را که سرطان جدا شده است،هدفگیری می کنند.اکثر زنان به تفاوت اثرات جانبی تابش اضافه و پرتو زنی همه پستان توجه نمی کنند.

اگر سرطان در غدد لنفاوی در زیر بازو یافت شود تابش ممکن است در این مناطق به خوبی داده شود.در برخی موارد،منطقه درمان شده ممکن است شامل غدد لنفاوی بالای ترقوه (غدد بالای ترقوه) و غدد لنفاوی مربوط به پستان داخلی(غده های زیر استخوان پستان در مرکز سینه)باشد.

پرتو درمانی خارجی وقتی پس از جراحی داده می شود که معمولا تا وقتی بافت توان احیاشدن داشته باشد –که اغلب تا 1 ماه بیشتر طول می کشد-آغاز نمی شود.اگر شیمی درمانی به خوبی انجام نشود،پرتو درمانی معمولا تا کامل شدن شیمی درمانی به تاخیر می افتد.پیش از آغاز درمان شما،تیم پرتو درمانی با دقت زوایای درست برای ارزیابی پرتودرمانی و دوز مناسب تابش را اندازه گیری میکنند.آنها مقداری نشانه جوهری یا خالکوبی کوچکی روی پوست شما درست می کنندکه بعدا از آن بعنوان راهنما برای متمرکز کردن اشعه بر روی قسمت مورد نظر استفاده کنند.شما ممکن است که از تیم پرستاری خود درباره دائمی بودن یا نبودن این نشانه ها سوال کنید.

مایعات ضدعفونی،پودر،ضد بو ها و ضدعرق ها می توانند با پرتو درمانی یا پرتو خارجی تداخل کنند،پس تیم سلامت شما از شما می خواهند که از این مواد استفاده نکنید تا زمانی که درمان شما به طور کامل انجام شود.

پرتو درمانی خارجی شبیه پرتوهای ایکس است ولی تشعشع آن شدیدتر است. خود فرآیند بدون درد است و هر درمان تنها چند دقیقه طول می کشد ولی زمان مقدمه چینی آماده سازی شما در این مکان برای درمان معمولا زیاد است.

تابش به پستان به طور معمول 5 روز در هفته (دوشنبه تا جمعه) برای 5 تا 6 هفته انجام می شود.

برخی از زنان پیرتر که جراحی حفظ سینه برای سرطان سینه در مراحل اولیه داشته باشند،پرتوزنی نیاز ندارند(نگاه کنید به "درمان سرطان سینه تهاجمی مرحله ای")

پرتوافکنی پستان تسریع شده: تقریب استاندار گرفتن تابش خارجی برای هر روز در هفته و در هفته های زیاد می تواند برای بسیاری از زنان ناراحت کننده باشد.برخی از دکترها اکنون یک برنامه دیگر را دنبال می کنند از جمله دادن دوزاندکی بیشتر در روز فقط در 3 هفته.

دادن تشعشع با دوز بیشتر و دوره درمانی کمتر به پرتو درمانی hypofractionated مشهور است.این روش در گروه بزرگی از زنانی که با جراحی حفظ سینه (BCS) درمان کرده اند یا آن هایی که سرطان پخش شده تا غدد لنفاوی زیربغل نداشتند،آموزش داده شده است.

زمانی که با پرتو دادن به مدت 5 هفته مقایسه می شود،انجام آن در تنها 3 هفته برای جلوگیری از بازگشت سرطان در همان پستان در 10 سال اولیه درمان بسیار خوب است.تقاریب جدید اکنون می آموزد که تابش دادن بیشتر در زمان کمتر بهتر است.در یک روش،دوز بیشتر در روز داده می شود ولی دوره تابش به 5 روز کاهش می یابد.درمان تشعشع حین عمل جراحی (IORT) روش دیگری است که دوز بالای تابش در اتاق عمل درست پس از BCS (قبلا برش سینه،بسته شده است) را به ما می دهد.IORT نیازمند تجهیزات خاص است و به صورت گسترده در دسترس نیست.

پرتو درمانی منسجم 3 بعدی: در این تکنیک،تابش توسط دستگاه های خاصی داده می شود که بهترین منطقه ای که تومور قرار داشته را هدفگیری می کند.این کار سبب می شود که مقدار بیشتری از پستان،سالم در امان باشد.درمان ها 2 بار در روز و به مدت 5 روز تجویز می شود.چون تنها قسمتی از پستان درمان شده،بعنوان فرمی از تابش پستان جزیی تسریع شده در نظر گرفته می شود.

فرم های دیگر تابش پستان جزیی تسریع شده به صورت زیر توصیف می شود:" زیر"براکی تراپی".امید است که این راه های دسترسی امروزه بتوانندکارساز باشند ولی برخی از مطالعات این راه های جدید را با پرتو درمانی استاندارد مقایسه می کنند.معلوم نیست که اگر این روش های جدید به خوبی پرتو درمانی استاندارد باشند،بسیاری از پزشکان آن را آزمایشی در نظر می گیرند.

اثرات جانبی احتمالی تابش خارجی: اثرات جانبی کوتاه مدت درمان با تابش پرتو های خارجی به پستان شامل تورم،سنگینی در پستان،تغییرات پوست در محل درمان و خستکی می باشد.تغییرات پوستی می تواند از رنگ قرمز ملایم تا تاول و پوست پوست شدن باشد.تیم مراقبت بهداشتی شما ممکن اسن به شما توصیه کند که از برهنه کردن پوست درمان شده در جلوی خورشید دوری کنید زیرا باعث می شود که ناهنجاری های پوست شما بدتر شود.بسیاری از تغییرات پوستی پس از چند ماه برطرف می شوند ولی حتی تا 2سال نیز می تواند طول بکشد.

در برخی از زنان پرتو درمانی پستان، کوچکتر و سخت تر می شود.داشتن پرتو درمانی ممکن است گزینه های شما را برای بازسازی پستان در آینده تحت تاثیر قرار دهد.در صورت انجام این کار پس از بازسازی،به ویژه فرایندهای فلپ بافتی می تواند رسیک خطرات را افزایش دهد.زنانی که تابش سینه داشته اند ممکن است در آینده برای شیردهی مشکل پیدا کنند.همچنین تابش به سینه گاهی باعث آسیب به اعصاب نزدیک بازو می شود.به ابن پلکسوپتی بازویی brachial plexopathy می گویند و می تواند باعث بی حسی،درد،ضعف در شانه،بازو و دست شود.

پرتو درمانی غدد لنفاوی زیر بغل می تواند باعث lymphedema شود(به قسمت "چه اتفاقی پس از درمان برای سرطان پستان می افتد"مراجعه کنید).

در موارد کمیاب، پرتو درمانی باعث تضعیف دنده می شود که می تواند به شکستگی آن منجر شود.در گذشته به قسمت هایی از ریه و قلب اندکی تابش خورده می شد که می توانست باعث ایجاد آسیب های دراز مدت به این اعضا شود ولی در پرتو درمانی جدید دستگاه ها به دکتر این اجازه را می دهند تا بهتر پرتوها را متمرکز کنند و در نتیجه امروزه این مشکلات بسیار نادر است.

یکی از مشکلات کمیاب تابش به پستان،پیشرفت سرطانی دیگر به نام آنگیوسارکوما است(به بخش"سرطان پستان چیست" مراجعه کنید).این ها سرطان هایی هستند که می توانند با سرعت رشد کرده و پخش شوند.


براکی تراپی (Brachytherapy)

براکی تراپی که با تابش داخلی نیز شناخته می شود راه دیگری برای درمان با اشعه است.به جای تابش پرتو از بیرون بدن،ذره های رادواکتیو با گلوله های رادیواکتیو درون دستگاهی درون بافت پستان در جایی که سرطان وجود داشت،قرار می گیرد.

این روش می تواند همراه پرتو با پرتو درمانی خارجی در بیمارانی که جراحی حفظ سینه (BCS) را انجام داده اند،بعنوان راهی برای زدن پرتوهای بیشتر به محل تومور مورد استفاده قرار بگیرد.که این می تواند به تنهایی انجام شود.(به جای تابش به کل پستان).سایز تومور،مکان آن و دیگر فاکتورها باعث محدودیت براکی تراپی کننده می شوند.

روش های مختلفی برای براکی تراپی وجود دارد:

براکی تراپی بینابینی : در این روش،مقداری لوله کوچک تو خالی که کاتتر (catheter) نامیده میشوند درون پستان پیرامون منطقه ای که سرطان وجود داشت قرار داده می شوند (برای چند روز).قرص های های رادیواکتیو درون کات ترها برای یک بازه زمانی کوتاه در هر روز درج شده و خارج می شوند.این متد براکی گرافی سابقه طولانی تری  دارد ( وشواهد بیشتری برای حمایت دارد).

براکی تراپی درون حفره ای: رایج ترین روش براکی تراپی برای سرطان سینه این روش است و بعنوان فرمی از تابش پستان جزیی پر سرعت در نظر گرفته می شود.یک وسیله درون فضای ماده از BCS قرار داده می شود و تا پایان درمان در آنجا می ماند.دستگاه های گوناگونی به کار می روند که شامل Mammosite  SAVI ، Axxent ,و contura می شوند.همه اینها به مانند یک کاتتر کوچک درون پستان می روند.دستگاه درون پستان پخش می شود،پس به صورت ایمن در طول درمان در منطقه درست قرار داده می شود.سر دیگر کانتتر به بیرون پستان می چسبد.برای هر درمان یک یا چند منبع تابش (اغلب گلوله ها) درون لوله گذاشته می شوند و در دستگاه ها برای یک مدت کوتاه قرار داده  می شوند و سپس جدا می شوند.درمان ها برای مدت 5 روز و 2 بار در هر روز انجام می شوند.پس از آخرین درمان دستگاه دوباره فرو ریخته و جدا می شود.

مطالعات تازه براکی تراپی درون حفره ای نشان می دهد که تنها تابش پس از جراحی با حفظ پستان (BCS) نتایج امیدوار کننده ای دارد. ولی‌ به طور مستقیم با این تکنیک با پرتو زنی‌ خارجی‌ استاندارد همه پستان مقایسه نمی‌شود.        

یک مطالعه که پیامدهای بین براکی تراپی میخواهند بار دیگر با ماستکتمی نیز درمان شوند.(چون دوباره سرطان پدیدار شده)

ریسکه کلی‌ هنوز پایین است با اینکه 2% زنان گروه براکی تراپی نیاز به مستکتمی دارند در مقابل 4% زنانی که پرتو زنی‌ همه پستان انجام میدهند به این کار نیاز دارند

این مطالعه پرسش ها را پیرامون اینکه آیا تابش تنها منطقه حول سرطان احتمال بازگشت سرطان را به اندازه تابش به کل پستان از بین می برد.

مطالعات بیشتراین روش لازم است تا بفهمیم که آیا براکی تراپی به جای تابش کل پستان باید به کار رود یا خیر.براکی تراپی درون حفره‌ای میتواند اثرات جانبی مانند سرخی ملایم،کبودی،درد پستان،عفونت و شکستگی و افتادگی منطقه بافت چربی‌ در پستان داشته باشد.البته در تابش همه پستان ضعف و شکستگی دنده میتنوند رخ دهد.

برای اطلاعات بیشتر راجع به پرتو درمانی به بخش "پرتو درمانی" یا وب سایت یا "درک تابعش درمانی"  و به راهنما برای بیماران خانواده مراجعه کنید.

شیمی‌ درمانی برای سرطان سینه

شیمی‌ درمانی در واقع درمانی است که ‌با کشتن سلولهای سرطانی که توسط داروهای داده شده به صورت تزریق به داخل خون و یا با دهان می باشد.داروها ‌درون جریانهای خونی حرکت کرده و  سلولهای سرطانی را در هر نقطه از بدن ‌مورد هدف قرار میدهند.به دنبال هر دوره درمانی یک دوره بهبودی گذشته میشود و درمان به مدت چند ماه طول می‌کشد.

چه زمانی‌ از شیمی‌ درمانی استفاده میشود؟

موقعییتهای گوناگونی وجود دارد که شیمی‌ درمانی در آن انجام میشود.

پس از جراحی (شیمی‌ درمانی کمکی‌) وقتی‌ درمان ،‌به بیمار داده میشود بدون اثبات وجود سرطان پس از جراحی کمک درمانی گفته میشود.جراحی تنها برای جداسازی سرطانی است که قابل دیدن باشد ولی‌ کمک درمانی برای کشتن هر نه سلول سرطانی ممکن است باقی‌ مانده باشد یا دیده نشود به کار میرود حتا سلولهأی که در ازمایشات تصویر برداری دیده نشده باشند اگر این سلول‌ها اجازه رشد داشته باشند میتوانند مسبب ایجاد تومورهای جدید در قسمتهای دیگر بدن شوند.کمک درمانی پس از ‌جراحی حفظ سینه یا ماستکتومی احتمال بازگشته سرطان را کاهش می دهد.

این نوع دارمان مانند کمک درمانی است.با این تفاوت که دارمان را پیش از جراحی آغاز کرده یا انجام میدهند،بین این روش و روش قبلی‌ دربارهٔ امکان بازگشته سرطان تفاوتی‌ وجود ندارد ولی‌ این روش دو مزیت دارد : اول اینکه شیمی‌ درمانی ممکن است باعث جمع و چروک شدن و آب رفتن تومور شده و پس از جدا کردن تومور نیاز به جراحی وسیع ندارد.دلیل استفاده بیشتره این روش برای سرطانهای نیازمند به جراحی وسیع در زمان تشخیص آن‌ است.همچنین با شیمی‌ درمانی پیش از برداشتن تومور دکترها بهتر میتوانند بفهمند که سرطان چگونه پاسخ میدهد.اگر دوره اول داروها تومور را آب نکنند دکتر شما میتواند بفهمد که داروهای دیگری مورد نیاز است

برای سرطان پستان پیشرفته: شیمی‌ درمانی می تواند برای زنانی که سرطان در بدنشان گسترش یافت است و به بیرون پستان ویا زیر بغل پخش شده باشد به عنوانه درمان اصلی‌ باشد. چه در زمان تشخیص و چه بعد از درمان اولی طول درمان بستگی به مقدار کوچک شدن تومور و میزان تحمل شما برای درمان دارد.


چگونه شیمی‌ درمانی داده میشود

در بسیاری از موارد(به ویژه درمانهای ادجوونتی‌و نئودجوونتی) شیمی‌ درمانی زمانی‌ که ترکیب بیشتر از یک دارو مورد استفاده است موثرترین راه حل است.بسیاری از ترکیباتی که به کار میروند‌ شفاف نیست که یک ترکیب خاص بهترین است یا خیر.مطالعات کلینیکی ادامه دارند تا موثرترین درمانهای امروزی را با چیزایی که ممکن است بهتر باشند مقایسه کنند.مشهورترین داروهای شیمیایی درمانی برای سرطان پستان اولی‌ شامل انترسیکلین ها (doxorubicin/Adriamycin® and epirubicin/Ellence) و تاکسان ها (paclitaxel/Taxol® and docetaxel/Taxotere) است.اینها ممکن است با بعضی از دیگر داروها ترکیب شوند مانند : fluorouracil (5-FU), cyclophosphamide (Cytoxan®), carboplatin.

برای سرطان هایی که HER2 مثبت هستند داروی trastuzumab (Herceptin که اغلب با یکی‌ از تاکسان ها تجویز ‌میشود.

Pertuzumab (Perjeta®) می تواند با  trastuzumab  و docetaxel برای HER2 مثبت نیز ترکیب شود. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره این داروها به درمان هدفمند برای سرطان سینه مراجعه شود.

بسیاری از داروهای شیمیایی برای درمان زنان با سرطان سینه پیشرفته مفید هستند  مانند:

  • Docetaxel
  • Paclitaxel
  • Platinum agents (cisplatin, carboplatin)
  • Vinorelbine (Navelbine®)
  • Capecitabine (Xeloda®)
  • Liposomal doxorubicin (Doxil®)
  • Gemcitabine (Gemzar®)
  • Mitoxantrone
  • Ixabepilone (Ixempra®)
  • Albumin-bound paclitaxel (nab-paclitaxel or Abraxane®)
  • Eribulin (Halaven®)

اگرچه ترکیب این داروها اغلب برای سرطان سینه اولیه به کار می رود،بیماری پیشرفته اغلب با داروهای شیمیایی منفرد درمان می شوند.هنوز برخی از ترکیبات مانند  carboplatin یا cisplatin  بعلاوه  gemcitabineبرای درمان سرطان سینه پیشرفته به کار می روند.

ممکن اسن یک یا چند دارو برای HER2 با داروهای شیمیایی برای تومورهای HER2 مثبت استفاده شود (این داروها با جزیئات بیشتر در بخش" درمان هدفمند برای سرطان سینه"بحث شده اند)

دکترها شیمی درمانی را طی یک چرخه انجام می دهند که این چرخه بدین صورت است که بعد از هر دوره درمانی یک دوره استراحت قرار دارد تا به بدن زمان کافی برای درمان اثرات دارو داده شود.شیمی درمانی در نخستین روز هر چرخه آغاز می شود ولی تنوع و تغییر در برنامه بستگی به استفاده  داروها دارد.برای نمونه با بعضی از داروها،شیمی درمانی تنها در نخستین روز چرخه انجام می شود.به بقیه برای 14 روز داده می شود یا برای 2 هفته و در هر هفته انجام می شود.پس در آخر هر چرخه برنامه شیمی درمانی برای آغاز دوره جدید تکرار می شود.دوره حدود 2 تا 3 هفته طول می کشند ولی بستگی به نوع داروها یا ترکیب داروها دارند.بعضی از داروها دوره های طولانی تری دارند.ادجوانت و نئوادجوانت اغلب حدود 3 ماه تجویز می شوند(بستگی به نوع داروها دارد).درمان برای سرطان سینه پیشرفته ممکن است طولانی تر باشد و بر پایه کارکرد خوب آن و اثرات جانبی آن بنا شده است.

شیمی درمانی با دور متراکم: دکترها دریافته اند که دادن دوره ای عوامل شیمیایی خاص به صورت نزدیک بهم شانس کمتری به سرطان برای بازگشت می دهد و امکان نجات  فرد بالا می رود.بدین معنی است که دادن مواد شیمیایی مشابه که هر 3 هفته داده می شود(از جمله AC → T ) هر 2هفته داده شود.دارو(فاکتور رشد)برای کمک به افزایش گلبول های سفید پس از هر شیمی درمانی داده می شود تا اطمینان به عمل آید تا دوره بعدی گلبول های سفید خون به حد نرمال خود می رسند.این روش برای هر دو درمان کاربرد دارد.کمبود گلبول های سفید خون می تواند منجر به مشکلات بیشتر شود.


اثرات جانبی ممکن

داروهای شیمیایی با حمله به سلول هایی که به سرعت تقسیم می شوند کار می کند که نشان می دهد چرا در برار سلول های سرطانی کارایی دارند.ولی دیگر سلول های بدن مانند مغز استخوان،پوشش دهان و روده و فولیکول های مدنظر تقسیم سریعی دارند.این سلول ها نیز با شیمی درمانی تحت تاثیر قرار می گیرند که می تواند اثرات جانبی داشته باشد.برای برخی از بانوان اثرات جانبی بسیاری پدید می آید و برای برخی کمتر.

اثرات جانبی شیمی درمانی بستگی به نوع داروها،مقدار مصرف و طول درمان دارد.برخی از رایج ترین اثرات جانبی به شرح زیر است:

  • ریزش مو و تغییر ناخن
  • زخم دهان
  • کم اشتهایی
  • حالت تهوع و استفراغ
  • کم شدن گلبول های سفید خون
  • شیمی درمانی می تواند روی فرم سلول های خونی مغز استخوان اثر بگذارد که می تواند منجر به موارد زیر شود:
  • افزایش عفونت(با کاهش گلبول های سفید خون)
  • کوفتگی آسان یا خونریزی (با کاهش پلاکت های خونی)
  • خستگی (با کاهش گلبول های قرمز خون و دلایل دیگر)

این اثرات جانبی معمولا مدت زمان کوتاهی می ماند و پس از پایان دوره درمان از بین می روند.مهم است که با تیم مراقبت بهداشتی خود درباره هر یک از اثرات جانبی پدید آمده گقتگو کنید،چون آنها آموزش دیده هستند.برای مثال تجویز دارو می تواند باعث کاهش حالت تهوع و استفراغ یا حتی رفع آن بشود.

دیگر اثرات جانبی نیز ممکن است وجود داشته باشد.برخی از این اثرات داروهای شیمیایی رایج تر هستند.تیم مراقبت شما درباره اثرات جانبی هر کدام از داروها به شما اطلاع خواهد داد.

تغییرات قاعدگی: برای زنان جوان تر یکی از اثرات جانبی داروهای شیمیایی (شیمی درمانی) تغییرات در پریود آنهاست.یائسگی زودرس(نداشتن دوره های قاعدگی ) و ناتوانی در باردار شدن(حامله نشدن) ممکن است رخ بدهد و ممکن است همیشگی باشد.برخی از داروهای شیمی درمانی از برخی دیگر بیشتر بر روی این موارد اثر می کذارند.وقتی زنان پیرتر شیمی درمانی می کنند احتمال بالایی دارد که نابارور شوند و یا یائسه شوند.زمانی که همچین اتفاقی رخ دهد افزایش خطر ابتلا به پوکی استخوان وجود دارد.داروهایی وجود دارند که می توانند احتمال این خطر را کاهش داده یا آن را درمان کنند.

اگر پریود برای شما اتفاق نیفتاده،آن هم در هنگامی که در حال شیمی درمانی هستید ممکن است هنوز توانایی حاملگی داشته باشید.حاملگی در حین شیمی درمانی می تواند منجر به نقص های مادر زادی وایجاد اخلال در درمان شود.اگر پیش از درمان ،پیش یائسگی برای شما ایجاد شده است و از نظر جنسی فعال باشید،مهم است که در مورد استفاده از وسایل ضد بارداری با دکتر خود بحث و تبادل نظر داشته باشید.برای زنان دارای هورمون گیرنده سرطان پستان،بعضی از انواع کنترل هورمونی تولید،مانند قرص ضد بارداری ایده خوبی نیست،پس مهم است که با آنکولوژیست و متخصص زنان خود (یا پزشک خانواده) درباره گزینه های مفید موجود برای خود صحبت کنید.

زنانی که دوره درمانی خود را به پایان رسانده اند(مانند شیمی درمانی)می توانند بدون خطر بچه دار شوند ولی حامله شدن در میان دوره درمان ایمن و بی خطر نیست.

اگر در زمان دچار شدن به سرطان سینه حامله بوده اید،می توانید درمان شوید.داروهای شیمی درمانی می توانند به صورت ایمن و طی دو دوره 3 ماهه آخر حاملگی داده شوند(به "درمان سرطان سینه در میان حاملگی " مراجه شود).

اگر گمان می کنید که پس از پایان درمان خود میخواهید بچه دار شوید،پیش از درمان با دکتر خود در این باره گفتگو کنید.(به "باروری و زنان دارای سرطان "برای کسب اطلاعات بیشتر مراجعه کنید).

نوروپاتی (اختلالات عصبی): بسیاری از داروهای به کار رفته برای درمان سرطان سینه که در برگیرنده تاکسان ها (دوکستاکسل و پاکلیتاکسل)هستند ،عوامل پلاتینی(کربوپلاتین و سیس پلاتین)،اریبولن،نیورلبین،ایکسابپیان هستند می توانند به اعصاب خارجی مغز و نخاع آسیب برسانند.گاهی اوقات این میتواند منجر به ایجاد علائم (به طور عمده در دست وپا) مانند بی حسی،درد،سوزش یا احساس سوزن سوزن شدن،حساسیت به گرما یا سرما یا ضعف شود.در بسیاری از موارد وقتی درمان متوقف می شود این علائم از بین می رود،ولی در برخی از زنان،زمان زیادی طول می کشد.(برای کسب اطلاعات بیتشر به "نوروپاتی محیطی ناشی از شیمی درمانی"مراجعه شود).

آسیب قلبی: دوکسوروبیسین،اِپیروبیسین. برخی از دیگر داروهای ممکن است باعث آسیب قلبی شود (کاردیومیوپاتی).خطر رخ دادن این مشکل بستگی به مقدار داروی داده شده دارد و هرچه دارو برای مدت بیشتری استفاده شود یا در غلظت های بالاتر بکار می رودخطر ایجاد شده بیشتر است.دکترها به شدت مراقب این اثرات جانبی هستند.بسیاری از دکترها وضعیت قلب شما را با تست هایی نظیر MUGA یا اِکوکاردیوگرام پیش از آغاز استفاده از داروها چک می کنند و ممکن است برای اطمینان آزمایش عملکرد قلب را تکرار کنند.اگر تابع قلب شروع به کاهش کند،درمان با این داروها متوقف خواهد شد.در برخی از مردم رفع مشکلات قلبی زمان زیادی نیاز دارد.نشانه ها ممکن است تا ماه ها یا سال ها پس از توقف درمان ظاهر نشود.اگر داروهایی که می توانند باعث آسیب قلبی شوند-نظیر تراستوزوماب و دیگر داروهایی که برای HER2 به کار می روند-استفاده شوند آسیب قلبی ار بین داروها بیشتر خواهد شد،چس دکترها زمانی که این داروها را باهم استفاده می کنند بیشتر محتاط می شوند.

سندرم دست و پا: داروهای اساسی شیمی درمانی از جمله کاپستابین و لیپوسومال دوکسروبیسین،می توانند کف دست و پا را تحریک کنند.به این سندرم دست و پا گفته می شود.علائم اولیه شامل بی خسی،سوزن سوزن شدن و قرمز می شود.اگر بدتر شود،دست ها و پاها ممکن است متورم،ناراحت و حتی دردناک شوند.پوست ممکن است تاول بزند،که منجر به لایه لایه شدن پوست یا حتی ایجاد زخم های باز می شود.درمان خاصی وجود ندارند،گرچه برخی از پمادها می توانند مفید باشند.در نهایت این علائم وقتی که دارو قطع شده یا کم می شود بهتر می شوند.بهترین را برای جلوگیری از سندرم شدید دست و پا این است که وقتی علائم اولیه پدیدار شدند،به دکتر خود اطلاع دهید تا مقدار دارو را تغییر دهد.این سندرم ها زمانی که داروی 5-FU بعنوان IV تزریق میشود رخ می دهد(این روش برای سرطان سینه متداول نیست).

مغز شیمیایی (Chemo brain) : دیگر اثر جانبی شیمی درمانی "مغز شیمیایی "است.بسیاری از زنانی که درمان سرطان سینه انجام داده اند گزارش اندکی،کاهش در عملکرد ذهنی داده اند.آنها مشکلاتی با تمرکز و حافظه داشته اند که ممکن است زمان زیادی طول بکشد.

اگرچه بسیاری از زنان این را به شیمی درمانی مرتبط کرده اند،این مشکل در زنانی که شیمی درمانی نشده اند نیز رخ داده است.البته بسیاری از زنان وضعیت خوبی پس از درمان داشته اند.در مطالعات به این نتیجه رسیده اند که اگر ذهن شیمیایی از اثرات جانبی درمان باشد،علائم،اغلب چس از چند سال اندک برطرف می شود.برای کسب اطلاعات بیشتر به ذهن شیمیایی(chemo brain) مراجعه شود.

افزایش خطر ابتلا به سرطان  خون : به ندرت داروهای شیمیایی می تواند باعث آسیب دائمی به مغز استخوان شود،که منجر به یک بیماری به نام سندرم میلودیسپلاستیک یا لوسی میلوئید حاد،سرطان تهدید کننده زندگی از سلول های سفید خونی شود.این مورد معمولا تا 10 سال پس از درمان رخ می دهد.در بیشتر زنان،مزایای شیمی درمانی در جلوگیری از بازگشت سرطان سینه با افزایش طول عمر فراتر از این خطر عارضه  نادر می باشد،اما جدی است.

احساس ناخوشی یا خستگی: بسیاری از زنان پس از شیمی درمانی احساس سلامت (مانند قبل) نمی کنند.این مشکل اغلب باقی مانده احساس درد و از دست دادن خفیف عملکرد جسمی است.این تغییرات ممکن است بسیار اندک باشد که فقط توسط زنان که شیمی درمانی شده اند بیان شده است.

فرسودگی و خستگی مشکل دیگر زنانی است که شیمی درمانی شده اند،است.(که اغلب قابل چشم پوشی است).ممکن است که تا سال ها طول بکشد.این اغلب می تواند کمک شود،پس مهم است که به دکتر یا پرستار اجازه دهید که درباره این موضوع آگاهی داشته باشند.برای اطلاعات بیشتر راجع به کارهایی که می توانید برای خستگی بکنید،"خستگی در مردم سرطانی" را بخوانید.ورزش،استراحت، و حفظ انرژی به شما پیشنهاد می شود.اگر مشکل خواب دارید،می تواند درمان شود.گاهی افسردگی پدید می آید که ممکن است با مشاوره و دارو برطرف شود.

برای اطلاعات بیشتر درباره شیمی درمانی به بخش "شیمی درمانی" وبه سایت ما سر بزنید و نیز به "یک راهنما برای شیمی درمانی".

هورمون درمانی برای سرطان پستان

هورمون درمانی فرم دیگری از درمان سیستماتیک است.اغلب بعنوان درمان یاری کننده برای کمک به کاهش احتمال بازگشت سرطان پس از جدایی به کار می رود ولی بعنوان درمان نئوادجوانتی  نیز به کار می رود.این همچنین زمانی به کار می رود که سرطان پس از درمان بازگشت یا گسترش یافته است.

تخمدان های یک زن،منابع اصلی تولید هورمون استروژن تا زمان یائسگی هستند.پس از یائسگی، مقادیر کمتری هنوز هم در بافت های چربی بدن هستند،جایی که هورمون ساخته شده توسط آدرنال به استروژن تبدیل شده است.

استروژن ها باعث رشد سرطان هایی که دارای هورمون گیرنده مثبت هستند می شوند.حدوده 3 تا سرطان پستان هورمون گیرنده مثبت هستند –که آنها شامل دریافت کننده هایی هستند برای هورمون استروژن (سرطان های ER مثبت) و یا پروژسترون (سرطان های PR مثبت).

اکثر انواع هورمون درمانی برای سرطان پستان یاکاهش سطح استروژن و یا متوقف کردن استروژن از اثر بر سلول های سرطانی عمل می کنند.این نوع درمان برای هورمون های گیرنده مثبت سرطان پستان مفید هستند.ولی به بیمارانی که تومورهایشان هورمون گیرنده منفی هستند (هر دو ER و PR منفی)کمکی نمی کند.

اگر اطلاعات بیشتر درباره داروهای درمانی خود یا داروی خاصی در این بخش می خواهید به "راهنمای داروهای سرطانی" مراجعه کنید. یا با ماتماس بگیرید.

داروهایی که استروژن را مسدود می کنند:

تاموکسفین: این دارو گیرنده های استروژن در سرطان سینه را مسدود می کند،این دارو،استروژن را از اتصال به آن ها و کمک به رشد و تقسیم سلول منع می سازد.تا وقتی که تاموکسفین مانند یک آنتی استروژن در سرطان سینه عمل می کند.مانند خود استروژن در بافت های دیگر کار می کند،مانند رحم یا استخوان ها. چون در برخی از بافت ها مانند استروژن کار می کند ودر برخی دیگر ضد استروژن ،به آن تلفیق کننده گیرنده گزینشی استروژن یا SERM گفته  می شود.

برای زنان دارای هورمون گیرنده مثبت سرطان سینه هجومی،تاموکسین می تواند برای 5 تا 10 روز پس از جراحی برای کاهش شانس بازگشت مجدد سرطان و کمک به بیمار برای عمر طولانی تر به کار می رود.همچنین رسیک سرطان سینه جدید در دیگر پستان را کاهش می دهد.

برای سرطان سینه در مراحل اولیه،این دارو برای زنانی که هنوز دچار یائسگی نشده اند،به کار می رود.مهار کننده های اروماتاز(که در زیر بحث می شوند) برای زنانی که یائسه شده اند درمان انتخابی دکترهاست.

برای زنانی که برای کارسینوم مجرایی درجا (DCIS) درمان شده اند که هورمون گیرنده  مثبت است،مصرف تاموکسفین به مدت 5 سال شناس بازگشت DCIS را کاهش میدهد.همچنین احتمال ابتلا به سرطان مهاجم پستان را کاهش می دهد.

تاموکسفین همچنین می تواند رشد تومورها را متوقف کرد و حتی تومورها را در زنان مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک کوچک آب کند.همچنین می تواند به منظور کاهش خطر ابتلا به سرطان پستان در معرض خطر بالا استفاده شود.

این دارو توسط دهان خورده می شود و به صورت جسمی قرص است.مشهورترین و متداول ترین اثرات جانبی این داروها شامل خستگی،گاز گرفتگی،خشکی یا ترشح واژن و نوسانات خُلقی است.

برخی از زنان با متاستاز استخوان ممکن است یک تومور با درد و تورم در عضلات و استخوان داشته باشد.این معمولا به سرعت فروکش می کند ولی در برخی موارد نادر،یک زن ممکن است سطح بالای کلسیم در خون که نمی تواند کنترل شود،ایجاد گردد.اگر چنین چیزی رخ دهد درمان باید برای مدتی متوقف گردد.

به ندرت ممکن است اثرات جانبی جدی بیشتری رخ دهد.این داروها می توانند خطر ایجاد سرطان رحم( سرطان آندومترو رحم) را در زنانی که یائسه می شوند را افزایش دهد.درباره هر نوع خونریزی غیر عاده واژن (که نشانه معمول هر دوی این سرطان ها است) به دکتر خود اطلاع دهید.بسیاری از خونریزی های رحمی از سرطان نیست ولی این علائم همیشه نیازمند توجه ویژه هستند.

لخته شدن خون از دیگر اثرات جانبی هم ممکن است.لخته ها معمولا در پاها(ترومبوز وریدی عمیق یا DVT ) شکل می گیرند،ولی گاهی اوقات یک تکه از لخته ممکن است شکسته شده باشدو در پایان باعث مسدود کردن عروق در ریه ها شود (آمبولی ریوی یا PE).اگر شما دچار درد،قرمزی یا تورم در ساق پا،تنگی نفس یا درد در قفسه سینه هستید،به دکتر خود اطلاع دهید زیرا این ممکن است نشانه های DUT یا PE باشد.

به ندرت تاموکسینن با سکته مغزی در زنان یائسه همراه شده است پس اگر شما  هم درد شدید،گیجی یا مشکل در صحبت یا حرکت دارید به دکتر خود بگویید.

این داروها می توانند خطر ابتلا به حمله قلبی را افزایش دهند.

بسته به وضعیت یائسگی یک زن،تاموکسی فن می تواند اثرات گوناگونی بر استخوان داشته باشد.در زنان دچار شده به پیش یائسگی،تاموکسی فن می تواند باعث نازک شدن استخوان شود ولی در زنان یائسه اغلب برای استحکام استخوان مفید است.

از مزایای این داروها این است که برای زنان دارای هورمون گیرنده مثبت سرطان مهاجم پستان خطرات را کاهش می دهد.

تورمیفن (فارستون): تورمیفندارویی شبیه تاموکسفین است.همچنین SERM می باشدو اثرات جانبی مشابهی دارد.این دارو تنها برای سرطان پستان با ثبات به کار می رود.اگر تاموکسیفن استفاده شده و متوقف شده است،به احتمال زیاد این دارو اثر نمی کند.

فولوسترانت(فاسلودکس): دارویی است که نخست گیرنده استروژن را مسدود می کند و سپس آن را به طور موقت حذف می کند.SERM نیست – مانند یک آنتی استروژن عمل می کند -   این دارو توسط تزریق به باسن داده می شود.برای ماه نخست تزریقات در دو هفته داده می شوند و پس از آن یکبار در ماه،عوارض جانبی کوتاه مدت شایع می تواند شامل گرفتگی،تعریق شبانه،تهوع خفیف و خستگی باشد.از آنجا که این دارو استروژن را مسدود می کند،در تئوری می تواند باعث پوکی استخوان شود البته در صورت استفاده طولانی مدت.این دارو تنها توسط FDA برای استفاده زنان یائسه مبتلا به سرطان پستان پیشرفته که دیگر تاموکسیفن یا تورمیفن،پاسخگو نیست،استفاده می شود.این دارو گاهی خارج از برچسب، در زنان پیش یائسه و اغلب با هورمون لیوتین آزاد کننده هورمون اضطراب ترکیب می شود تا تخمدان را خاموش کند (فروکش کند).


درمان برای کاهش سطح استروژن:

مهار کننده های آروماتاز (ALS) : داروی به کار رونده برای مسدود کردن استروژن در زنان یائسه که برای سرطان پستان اولیه و پیشرفته به کار می رود به شرح زیر هستند:

لتروزل(ویرفمارا)،آناستوروزول(آریمیدکس)،راکسمتان(آروماسین).آن ها با مسدود کردن آنزیم آروماتاژ از بافت چربی که مسئول ساخت مقدار کمی از استروژن در زمان یائسگی است کار می کنند.آن ها نمی توانند تخمدان را از ساخت استروژن منصرف کنند بلکه در زمانی به کار می روند که تخمدان ها کار نمی کنند،چه به علت یائسگی چه به علت درمان با هورمون جسم زرد،هورمون آزاد(این ها بعدا بحث می شوند.) AIها روزانه بعنوان قرص به مصرف می رسند. داروهای این گروه به نظر می رسد که به همان اندازه در درمان سرطان پستان عمل می کنند.

مطالعات متعدد این داروها را با تاموکسفین ها(پس از جراحی)در زنان یائسه مقایسه می کنند.استفاده از این داروها چه تنهاو چه پس از تاموکسفین،خطربازگشت سرطان سینه در آینده رانسبت به مصرف تنها تاموکسفین به مدت 5 سال بیشتر کاهش می دهد.برنامه هایی که می توانند مفید باشند به صورت زیر هستند:

  • تاموکسفین به مدت 2 تا3 سال که با مهارکننده های آروماتاژ(AI) تا5 سال درمان دنبال شوند.
  • تاموکسفین به مدت 5سال و ادامه دادن درمان با AI به مدت 5 سال.
  • 5سال با AI.

بیشتر پزشکان درحال حاضر به زنان یائسه ای که سرطانشان هورمون گیرندۀ مثبت است پیشنهاد می دهند که در میان درمان ادجوانت(یاری گر – کمکی)از AI استفاده کنند.درحال حاضر،درمان استاندارد،استفاده از این داروها برای مدت 5 سال را پیشنهاد می دهند(یا متناوب)مصرف تاموکسفین(برای حداقل 5 سال).درحال حاضرمطالعات درحال انجام است که ببینند آیا AIها برای بیش از 5 سال و بیشتر مفید است یا خیر.

برای زنان مبتلا به سرطان پستان در مراحل اولیه که یائسه نشده اند زمانی که نخستین تشخیص درآن ها داده شد،برای اول کار تاموکسفین به کار می رود و پس از آن اگرآن ها در طول درمان یائسه شدند از AIاستفاده می شود.

یکی دیگراز گزینه های موجود مصرف داروهایی است که تخمدان را خاموش می کنند(جسم زرد هورمون آزادکننده ی هورمون آنالوگ)همراه با AI.

AI ها نسبت به تاموکسفین اثرات جانبی بعدی کمتری دارند- باعث سرطان رحم نمی شوند و به ندرت خون را لخته می کنند. با این حال می توانند باعث درد عضلانی و خشکی مفاصل یا درد شوند.درد مفاصل ممکن است شبیه به داشتن آرتروز باشد.این اثر جانبی ممکن است با تعویض به یک AI دیگر بهتر شود.ولی گاهی سبب می شود بعضی از زنان درمان دارویی خود را متوقف کنند.اگر چنین چیزی روی دهد اکثردکترها مصرف تاموکسفین به مدت 5 سال را به بیمارخود تجویز می کنند.

چون مهار کننده های آروماتاژ تمام استروژن ها از زنان یائسه حذف می کند،باعث نازک شدن استخوان می شود و گاهی منجر به پوکی استخوان و حتی شکستگی می شود.بسیاری از زنان تحت درمان با مهارکننده های آروماتاژ برای تقویت استخوان های خود داروهایی را نیز مصرف می کنند از قبیل بی فسفونات یا دنوساماب(این دارو ها در بخش درمان سیستم استخوان برای سرطان سینه بحث شده اند.)

ریشه کنی تخمدان: درزمان پیش از یائسگی، قطع یا از کارانداختن تخمدان(ریشه کنی تخمدان)،منبع اصلی استروژن به طورموثری باعث یائسگی بیمار می شود.این کار ممکن است به برخی از درمان های هورمونی دیگر اجازه دهد که بهتر کار کنند و اغلب در درمان سرطان پستان متاستاتیک به کار می رود ولی همچنان در بیماران مبتلا به بیماری در مراحل اولیه مورد مطالعه قرار دارد.

ریشه کنی دائمی تخمدان می تواند توسط جراحی وبا برداشتن تخمدان ها انجام شود.این عمل را عمل برداشت تخمدان(اونورکتومی) می گویند.اغلب ریشه کنی تخمدان توسط داروهایی که آنالوگ های هورمون لیوتین آزاد کننده هورمون (LHRH)نامیده می شوند انجام می شود، ازقبیل گوسرلین(زلادکس) یا لئوپرولاید (لوپرن).این داروها سیگنالی را که بدن برای تولید استروژن به تخمدان ها می فرستد قطع می کنند.این ها می توانند به تنهایی یا با دیگر داروهای هورمونی(تاموکسفین،مهارکننده ی آروماتاژ،فولسترانت)در بیماران دچار پیش یائسگی به کار روند.

داروهای شیمی درمانی نیز ممکن است به تخمدان های زنان پیش یائسه  آسیب وارد کنند که در نتیجه آن دیگر استروژن تولید نمی شود .دربرخی از زنان،عملکرد تخمدان تا ماه ها و یا سال ها بعد بر نمی گردد ولی دردیگران آسیب به تخمدان دائمی است و منجر به یائسگی می شود.این گاهی می تواند نتیجه مفید شیمی درمانی دردرمان سرطان سینه باشد،هرچند که زن را نابارور کند.

همه این روش ها می تواند باعث ایجاد علایم یائسگی یک زن شود که شامل گرگرفتگی،تعریق شبانه،خشکی واژن و نوسانات خلقی می باشد.


درمان های غیرمتداول تر هورمونی:

این گزینه ها بیشتردر گذشته به کار می رفتند.درحال حاضربه ندرت مورد استفاده قرار می گیرند.مگسترول امتات(مگاس) دارویی شبیه پروژسترون است که می تواند به عنوان یک روش هورمون درمانی سرطان پیشرفته سینه به کار رود که معمولا برای زنانی است که به سایر روش های درمانی هورمونی پاسخی نمی دهند.از عوارض عمده این دارو افزایش وزن است و اگر گاهی در دوزهای بالاتراستفاده شود به این دلیل است که در افراد مبتلا به سرطان پیشرفته روند کاهش وزن را معکوس می کنند.

آندروژن(هورمون های مردانه)گاهی ممکن است پس از درمان های هورمونی دیگر برای سرطان سینه پیشرفته به کار گرفته شود.آن ها گاهی موثرهستند ولی می توانند باعث افزایش و توسعه ی ویژگی مردانه مانند افزایش موی بدن و صدای بم تر شوند.

یکی دیگرازگزینه هایی که ممکن است به کار رود زمانی است که سرطان دیگر به داروهای هورمونی دیگر پاسخ نمی دهد و آن روش دادن دوزهای بالایی از استروژن است.خطراصلی آن هم ایجاد لخته ی جدی خون (مانند PE ها و DVTها )است.این درمان همچنین می تواند تهوع هم ایجاد کند.

درمان هدفمند شده ی سرطان پستان:

مححقان درباره تغییرات ژنتیکی در سلول های ایجاد کننده ی سرطان بیش از پیش آموخته اند،آن ها قادر هستند تا داروهای جدیدتر که به طورخاص این تغییرات را هدف قرار داده اند توسعه دهند.این داروهای هدفمند از داروهای شیمی درمانی متفاوت کار می کنند.آن ها همچنین اثرات جانبی دیگری دارند (و نیز کمتر)اگر درباره داروی مورد استفاده در درمانتان اطلاعات بیشتری می خواهید یا یک داروی خاص گفته شده در این بخش مدنظرتان است به راهنمای داروهای سرطانی ما سر بزنید یا با ما تماس بگیرید.

داروهایی که "HER2/پروتئین نئو"را هدف می گیرند:

در حدود 1 تا 5 بیمار دارای دارای سرطان پستان،سلول های سرطانی از یک پروتئین رشد شناخته شده،بعنوان HER2/neu (یا تنها HER2) ، بیش از حد بر روی سطح برخوردارند.سرطان پستان با بیش از اندازه بودن این پروتئین تمایل بیشتری به رشد و گسترش از خود نشان می  دهند که درمان خاصی هم ندارد.شماری از داروهایی که این پروتیئین را هدف قرار می دهند عبارت اند از:

  • تراستوزوماب(هرکپتین)
  • پرتوزوماب(برجتا)
  • ادو-تراستوزوماب امتانسین(کادکایلا)
  • لاپاتینیب (تایکرب)

تراسنوزوماب و پرتوزوماب آنتی بادی های منو کلونال هستند – سیستم پروتئینی مقاوم خیلی مخصوص ساخته شده توسط بشر- آن ها از طریق سیاهرگ تزریق می شوند.(IV)

ادو-تراستوزوماب امتانسین یک آنتی بادی مونو کلونال متصل به یک داروی شیمیایی است.این نیز به رگ تزریق می شود.لاپاتینیب یک داروی هدفمندی است که آنتی بادی نیست و توسط قرص مصرف می شود.

این داروها کجا به کار می رود:

تراستوزوماب می تواند برای درمان سرطان های پستان اولیه و نهایی به کار رود.وقتی که برای درمان پستان اولیه به کار می رود به مدت 1 سال تجویز می شود.برای نوع پیشرفته آن نیز پس از 1 سال متوقف نشده و تا مدت طولانی ادامه می یابد.

پرتوزوماب را می توان با تراستوزوماب مصرف کرد و شیمی درمانی با آن می تواند انجام شود (برای درمان سرطان سینه پیشرفته). این ترکیب برای درمان سرطان اولیه پیش از جراحی نیز به کار می رود.

ادو-تراستوزوماب امتانسین برای درمان سرطان پیشرفته در زنان درمان شده با تراستوزوماب به کار می رود. لاپاتینیب برای درمان سرطان پیشرفته به کار می رود.اگر دکتر گمان کند که تراستوزوماب دیگر جواب نمی دهد اغلب از این دارو استفاده می کنند.

اثرات جانبی

عوارض جانبی این داروها خفیف هستند.با دکتر خود در مورد آنچه که می توانید انتطار داشته باشید گفتگو کنید.

در صورت استفاده از این داروهای آنتی بادی (تراستوزوماب،پرتوزوماب،ادو-تراستوزوماب امتانسین)در برخی از زنان احتمال افزایش آسیب قلبی بیشتر می شود.این می تواند منجر به مشکلی که "نارسایی احتقانی قلبی نامیده می شود" شود.برای بسیاری از زنان(نه همه آن ها)این اثر مدت کوتاهی طول می کشد و زمانی که دارو قطع شود بهبود می یابد.اگر که این داروها با داروهای شیمیایی خاصی که می توانند باعث حمله قلبی شوند مانند دوکسوربیسین (آدزیامیسین) و ابیروبیسین (اِلِفس) مصرف شوند خطر مشکلات قلبی بالاتر می رود.چون این داروها می توانند آسیب به قلب وارد کنند ،دکترها اغلب عملکرد قلب شما را بررسی می کنند (با اِکوکاردیوگرام با اسکن MUGA) و این کار را پیش از درمان و نیز هر چند ماه در زمان دریافت دارو انجام می دهند.علائم عمده نارسایی احتمالی قلب تنگی نفس،تورم پا و خستگی شدید می باشد.اگر هر یک از این علائم را بروز دادی به دکتر خود اطلاع دهید.

لاپاتینیب می تواندباعث اسهال شدن شود پس باید به تیم مراقبت بهداشتی خود درباره هرگونه تغییر در عادات روده اطلاع دهید.همچنین می تواند باعث ایجاد مشکلی به نام سندرم دست-پاگردند که در آن دست ها و پاها دردناک و قرمز و تاول زده و پوسته پوسته می شوند.

هیچکدام از این داروها به زنان باردار نباید داده شوند زیرا می توانند باعث آسیب به آن ها و حتی مرگ جنین شوند.زنانی که می توانند حامله شوند باید از وسایل جلوگیری از بارداری استفاده کنند.

داروهایی که به داروهای هورون درمانی برای کارکرد بهتر کمک می کنند:

پالبوسایکلیب(ایبرانس) دارویی است که می تواند برای درمان زنان دارای هورمون گیرنده مثبت سرطان سینه پیشرفته همراه با مهار کننده های آروماتاز به کار رود.این دارو باعث قطع پروتئین ها در سلولی که کیناز وابسته به سایکلین (CDK4 و CDK6) نامیده می شود می گردد.در سلول های سرطانی پستان دارای هورمون گیرنده مثبت،مسدود کردن این پروتئین ها از تقسیم سلول به سلول های جدید جلوگیری می کند.این باعث رشد کند سرطان می شود.

پابلوسیب یک قرص است کخ به مدت 3 هفته و روزی یکبار و از یک هفته قبل از شروع دوباره استفاده می شود.این برای درمان هورمون گیرنده مثبت پیشرفته و HER منفی و سرطان پستان در زنان یائسه به کار می رود.

عوارض جانبی آن خفیف و شامل کم شدن گلبول قرمز(آنمی)،خستگی،تهوع،زخم دهان،ریزش مو و اسهال است.کمبود شدید گلبول های سفید نیز می تواند رخ دهد که خطر ابتلا به عفونت های جدی را افزایش می دهد.

اورولیموس (آفینیتور) دارویی است که می تواند همراه با یک داروی هورمون درمانی برای زنان دارای سرطان پستان هورمون گیرنده مثبت پیشرفته استفاده شود.این داروی درمان هدفمند ،mTOR – پروتئینی در سلول ها که وظیفه رشد و تقسیم آن ها را به عهده دارد – را مسدود می کند.با مسدود کردن این پروتئین،اورولیموس می تواند به متوقف کردن رشد سلول های سرطانی کمک کند.اورولیموس ممکن است تومورها را از توسعه عروق خونی جدید که می تواند به رشدشان کمک کند نیز باز دارد.در درمان سرطان پستان،به نظر می رسد که این دارو به داروهای هورمون درمانی کمک می کند که بهتر عمل کنند.

اورولیموس قرصی است که روزی یکبار باید مصرف شود.این دارو هورمون گیرنده مثبت پیشرفته،HER2 منفی،در زنان یائسه را درمان می کند.این به این معنی است که با راکسمستین (اروماسین) استفاده می شود،اگر سرطان در موقع درمان آن ها بالتروزول یا آناستروزول رشد کرده باشد (یا اگر سرطان پس از درمان با این داروها در حال رشد اندکی باشد).این تجویز برپایه مطالعه ایست که نشان می دهد دادن ­اورولیموس با اگزمستیلن بهتر از اگزمستین ِ تنها در کاهش تومورها و توقف رشد آن ها در درمان زنان یائسه گیرنده مثبت و HER2 منفی که دیگر به لتروزول یا آناستروزول جواب نمی دهند نقش دارد.عوارض جانبی شایع این دارو شامل زخم دهان،اسهال،تهوع،خستگی،احساس ضعف،غلظت خون پایین،تنگی نفس و سرفه است.اِورولیموس همچنین می تواند چربی و قند خون (کلسترول و تری گلیسیرید) را افزایش دهد،پس دکتر شما زمانی که این دارو را مصرف می کنید به صورت دوره ای کارکرد خون شما را چک میکندهمچنین می تواند خطر ابتلا به عفونت های جدی را بیافزاید،پس دکترتان شما را در طی دوره درمان زیر نظر خواهد گرفت.

اورولیموس برای استفاده در درمان سرطان پستان در مراحل اولیه،با دیگر درمان های دارویی و ترکیب با دیگر درمان ها مورد مطالعه قرار گرفت.این موضوع در آینده در بخش " تحقیقات و درمان سرطان پستان" مورد بحث قرار خواهد گرفت.

برای اطلاعات بیشتر درباره آنتی بادی های بیشتر و درباره داروهای درمان هدفمند مونوکلونال در به بخش "ایمونوتراپی سرطان (ایمن درمانی) و اطلاعات از "درمان هدفمند" مراجعه نمایید. (Targeted Therapy)

 

درمان معطوف بر استخوان (Bone directed) برای سرطان سینه 

وقتی که سرطان به استخوان کشیده شود،باعث درد و شکستگی استخوان و دیگر مشکلات می شود.داروهایی نظیر بیوفسفونات و دنوسوماب می توانند خطر این مشکل را کم کنند.

بیس فسفونت ها : این ها داروهایی هستند که می توانند برای کمک به استحکام استخوان ها و کاهش خظر شکستگی و درد استخوان هایی که توسط سرطان پستان متاستاتیک تضعیف شده اند مورد استفاده قرار گیرند.برای نمونه پامیدرئتان (آردیا) و زولدرونیک اسید (زومتا).این ها به صورت داخل وریدی استفاده می شوند.

بیس فسفونات ها ممکن است برای جلوگیری از پوکی استخوان یا تضعیف آن ها که می تواند نتیجه درمان یا مهار کننده های آروماتاز و یا ثمره یائسگی زودرس (عارضه جانبی شیمی درمانی)باشد کمک کنند.تعدادی دارو وجود دارند که برای درمان کاهش استحکام استخوان  -که از گسترش سرطان به استخوان ایجاد نشده است – به کار می روند که شامل برخی از انواع خوراکی بیس فسفونات هستند.

بیس فسفونات ها می توانند عوارض جانبی داشته باشند از جمله علائم شبیه به سرما خوردگی یا درد استخوان.همچنین می توانند به مشکلات کلیوی منجر شوند پس کسانی که اختلال در عملکرد کلیه ها دارند ممکن است که قادر به درمان با این داروها نباشند.یک عارضه  جانبی نادر ولی ناراحت کننده استئونکروز (آُسیب)در استخوان فک یا ONJ است.این را می توان با برداشتن یک دندان در حین درمان با بیس فسفونات راه انداخت.ONJ اغلب بعنوان یک زخم باز در فک ظاهر می شود که درمان نخواهد شد.این می تواند منجر به از دست دادن دندان ها یا عفونت در استخوان فک شود.دکترها نمی دانند چرا چنین اتفاقی می افتد یا چگونه درمان می شود و تنها راه جلوگیری استفاده نکردن از این مواد است.رعایت بهداشت دندان توسط نخ دندان،مسواک زدن،اطمینان از منطبق شدن دندان مصنوعی و داشتن معاینات منظم دندانپزشکی ممکن است که به این موضوع کمک کند.بیشتر پزشکان توصیه می کنند که یک معاینه دندان پزشکی داشته باشید و اگر هرگونه مشکل در فک یا دندان دارید قبل از شروع درمان آن را برطرف کنید.

دنوسوماب: دنوسوماب ((Xgeva,Prolia داروی دیگری است که می تواند به کاهش خطرناشی از هجوم مرض سرطان پستان به استخوان کمک کند.این دارو از بیس فسفونات متفاوت است.در مطالعات بیماران مبتلا به سرطان پستان که استخوان انتشار یافته بود،به نظر می رسید که برای کمک به حل مشکلات از زولدرونیک اسید بهتر عمل می کرد.همچنین می تواند پس از متوقف کردن بیس فسفونات ها به استخوان کمک کند.

در بیماران مبتلا به سرطان انتشار یافته به استخوان ها،این دارو هر 4 هفته به زیر پوست تزریق می شود.عوارض جانبی آن شامل غلظت خونی پایین کلسیم  و فسفات است. و به نظر نمی رسد که این دارو روی کلیه تاثیر بگذارد ،پس اگر مشکل کلیوی دارید،دچار مشکل نمی شوید.

دونوسوماب نیز می تواند برای تقویت استخوان در بیماران مبتلا به سرطان پستان با استخوان ضعیف که در حال درمان با مهار کننده های آروماتاز هستند به کار رود.وقتی که برای این هدف به کار می رود،اغلب کمتر تجویز می شود(معمولا 6 ماه یکبار)

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره درمان سرطان منتشر شده به استخوان به  "متاستاز استخوان (Bone Metastases) " مراجعه کنید.

آزمایش های بالینی سرطان پستان 

شما ممکن است پس از اینکه به شما گفتند که سرطان دارید تا به حال تصمیم گیری های زیادی کرده باشید.یکی از مهم ترین تصمیمات شما انتخاب بهترین درمان ممکن برای خودتان است.شما ممکن است درباره آزمایشات بالینی که برای نوع سرطان انجام می شود. شنیده باشید.یا شاید کسی در تیم مراقبت بهداشتی شما یک کار آزمایی بالینی را برای شما ذکر کرده باشد.

آزمایشات بالینی به دقت مطالعات کنترل شده ای را بر روی بیماری که داوطلب شده است انجام می دهند. آن ها این کار را انجام می دهند تا مطالعات دقیق تر به درمان ها و فرایندهای امیدوارکننده جدید ارایه دهند.اگر شما می خواهید که بخشی از این آزمایش بالینی باشید،باید با گفتگو با دکتر خود آن را آغاز کیند،البته اگر کلینیک یا بیمارستان شما آزمایشات بالینی را انجام می دهد. اگر شما صلاحیت یک آزمایش بالینی را داشته باشید،شما تصمیم می گیرید بروید(نام نویسی کنید) یا نروید.

آزمایشات بالینی راهی برای خو گرفتن با درمان سرطان است.این ها تنها راه پزشکان برای  یادگیری روش های درمان هستند.با این حال این روش های برای فرد مناسب نیستند.

شما می توانید اطلاعات بیشتری در مورد آزمایشات بالینی بدست آورید، در بخش " آزمایشات بالینی: آنچه شما باید بدانید.

درمان های مکمل و جایگزین برای سرطان سینه

هنگامی که شما سرطان دارید ممکن است راه های درمان سرطان یا پدید آمدن نشانه هایی که دکتر هرگز به آن اشاره نکرده است،را ببینید. خویشاوندان و دوستانی که به اینترنت دسترسی دارند ممکن است برای کمک به شما ایده هایی را به شما پیشنهاد دهند.این ایده ها می تواند شامل ویتامین ها، رژیم های خاص یا راه های دیگر مانند طب سوزنی یا ماساژ و یا مورد های دیگر باشند.

روش های مکمل: بیشتر روش های مکمل برای درمان سرطان پیشنهاد نمی شوند.اساسا این ها برای این استفاده می شوند که شما احساس بهتری داشته باشید.برخی از روش هایی که  در کنار درمان اصلی استفاده می شوند ، مراقبه (meditation) برای کاهش استرس ، طب سوزنی برای کاهش درد یا چای نعناع برای کاهش حات تهوع است.برخی از روش های مکمل می تواند مفید باشد در حالیکه ممکن است برخی دیگر مفید نباشند.اثبات شده است که بعضی از این روش ها  کمکی نمی کنند حتی در چند مورد مشاهده شده است که مضر هستند.

روش های جایگزین: روش های جایگزین ممکن است برای درمان سرطان پیشنهاد شوند.امن بودن و موثر بودن این درمان ها در آزمایشات بالینی،اثبات نشده است.برخی از این روش ها ممکن است خطرساز باشند،یا اثرات جانبی تهدید آمیزی برای زندگی داشته باشند.اما بزرگترین خطر در بیشتر موارد این است که شما ممکن است شانس بهبودی با روش استاندارد درمان پزشکی را از دست بدهید.تاخیر یا قطع درمان پزشکی می تواند به سرطان زمان بیشتری بدهد تا رشد کند و باعث می شوند که این روش های درمانی دیگر کارساز نباشند.

دستیابی به اطلاعات بیشتر

آسان است بفهمید که  چرا افراد سرطانی درباره درمان های جایگزین فکر می کنند.شما می خواهید که هر کاری که لازم است انجام دهید تا با سرطان بجنگید و ایده های درمانی با عوارض جانبی کم یا حتی بدون عوارض جانبی ، بسیار خوب به نظر می رسند.گاهی اوقات درمان های پزشکی مانند شیمی درمانی می توانند سخت باشند یا در طولانی مدت جواب ندهند.اما حقیقت این است که بیشتر این درمان های جایگزین تا به حال تست و اثبات نشده است که می توانند سرطان را درمان کنند.

با توجه به حق انتخاب های شما،می توانید "پرچم های قرمز(red flags) "  را انتخاب کنید که نوعی کلاهبرداری است.آیا این روش به شما اطمینان می دهد که همه یا بیشتر سرطان ها را درمان می کند؟به شما گفته اند که که نباید از درمان پزشکی استفاده کنید؟آیا این درمان به قدری " محرمانه" است که شما باید افراد خاصی را ملاقات کنید یا به کشوری دیگر سفر کنید؟همچینین مطمئن شوید که با تیم درمان سرطانتان درباره هر روشی که فکر می کنید ممکن است به درد بخور باشد،صحبت کنید.

شما می توانید راهنمایی های لازم در رابطه با چیزی که به دنبال آن هستید و چگونه این تصمیمات را بگیرید از بخش "داروهای مکمل و جایگزین " در وبسایت ما دیدن کنید.

انتخاب با شماست

تصمیمات در رابطه با اینکه چگونه درمان شوید یا مدیریت سرطانتان ،  همیشه با خود شماست.اگر شما می خواهید از یک روش غیراستاندارد برای درمان استفاده کنید،به طور کامل درباره آن مطالعه کنید و با دکتر خود در رابطه ای این موضوع صحبت کنید.با اطلاعات کافی و حمایت تیم مراقب سلامتی خود،شما قادر هستید که بدون خطر از این روش هایی که می تواند به شما کمک کند استفاده کنید در حالیکه از مضرات آن جلوگیری کنید.

سرطان غدد شیری (سرطان لوبولار درجا  LCIS)

از آنجایی که سرطان مجاری شیری یک سرطان واقعی یا پیش سرطان نیست اغلب درمان موثر و ضروری پیشنهاد نمی شود.اما بدلیل اینکه داشتن LCIS احتمال رشد هجوم سرطان را در آینده افزایش می دهد،دنبال کردن جدی آن بسیار مهم است.این معمولا ماموگرافی و آزمایش پستان سالیانه را شامل می شود.دنبال کردن جدی هر دو سینه مهم است چرا که زنانی که LCIS  در یک سینه دارند،احتمال مبتلا شدن سینه دیگر نیز افزایش می یابد.گرچه مدارک کافی برای پیشنهاد عکس برداری تشدید مغناطیسی (MRI) علاوه بر ماموگرافی برای زنانی که LCIS دارند،وجود ندارد،معقول است که زنان با دکترشان درباره فاکتورهای احتمالی و سودمندی و محدودیت های سالانه عکس برداری MRI صحبت کنند.

زنانی که LCIS دارند ممکن است تاموکسیفن یا رالوکسیفن (اِویستا) را برای کاهش احتمال سرطان سینه یا جلوگیری از آزمایشات کلینیکی برای سرطان سینه ،مصرف کنند (بخش " داروهایی که احتمال مبتلا شدن به سرطان سینه را کاهش می دهند"را مشاهده کنید).همچنین ممکن است آن ها در رابطه با راهبردهای ممکن جلوگیری از سرطان(مثل رسیدن به وزن مناسب یا شروع یک برنامه ورزشی) با دکتر خود صحبت کنند.

یک نوع معین LCIS که به آن ، چند صوری(pleomorphic) میگویند،ممکن است نسبت به بقیه انواع LCIS، به سرطان هجومی تبدیل شود.برخی از پزشکان احساس می کنند که این نوع از LCIS باید با عمل جراحی کاملا برداشته شود.

به دلیل اینکه LCIS احتمال افزایش سرطان را در هر دوسینه افزایش می دهد،برخی از زنانی که LCIS دارند،ماستکتومی ساده دوطرفه (برداشتن دو سینه اما نه غده های لنفاوی زیربغل) را برای کاهش احتمال سرطان،انتخاب می کنند.این اغلب مورد توجه است اگر آنها فاکتورهای احتمالی سرطان سینه را داشته باشند همانند یک تاریخ خویشانودی مستحکم.این ممکن است ، بازسازی سینه باشد.

درمان سرطان دوکتال درجا(DCIS)

در بیشتر موارد،زنی که DCIS دارد،می تواند بین جراحی حفظ سینه(BCS) و ماستکتومی ساده یکی را انتخاب کند.BCS معمولا با پرتو درمانی همراه هست. (اغلب، نمونه برداری غدد لنفاوی دیده بان) همیشه لازم نیست. اگر دکتر بفهمد که ناحیه DCIS همچنان شامل سرطان های هجومی است، می تواند برداشت غدد لنفاوی انجام شود.احتمال وجود سرطان های هجومی در ناحیه DCIS می تواند با اندازه تومور و درجه هسته ای،افزایش یابد.اگر ماستکتومی برای DCIS انجام شده باشد،بیشتر دکترها نمونه برداری غدد لنفاوی دیده بان را انجام می دهند.این به خاطر آن است که اگر سرطان هجومی در بافتی که توسط ماستکتومی برداشته شده است وجود داشته  باشد،پزشکان قادر نخواهند بود که برگردند و بعدا نمونه برداری غدد لنفاوی دیده بان را انجام دهند،  بنابراین ممکن است کالبد شکافی غدد لنفاوی زیربغل را کامل انجام دهند.

پرتودرمانی بعد از BCS میتواند احتمال برگشت سرطان را در همان سینه کاهش دهد(همچنین بعنوان DCIS بیشتر یا سرطان هجومی). BCS بدون پرتودرمانی یک درمان استاندارد نیست،ولی ممکن است یک گزینه قطعی برای زنانی باشد که ناحیه کوچکی ازDCIS درجه پایین دارند و با جراحی،حاشیه های کافی سرطانی آن برداشته شده اند.اما بیشتر زنانی که BCS برای DCIS انجام داده اند،نیازمند پرتو درمانی هستند.

اگر ناحیه DCIS بسیار زیاد باشد , اگر سینه چندین ناحیه از DCIS را دارا باشد یا اگر BCS کامل،DCIS را حذف نکرده باشد(یعنی،نمونه BCS ونمونه های برش دوباره ،شامل سلول های سرطانی در آن یا اطراف آن باشد) ممکن است ماستکتومی نیاز باشد.زنانی که ماستکتومی برای DCIS انجام داده اند ممکن است بازسازی سینه را بلافاصله یا بعدا انجام دهند.

اگر DCIS گیرنده مثبت استروژن باشد،درمان با تاموکسیفن تا 5 سال بعد از جراحی،ممکن است احتمال DCIS دیگر یا رشد سرطان هجومی را در سینه دیگر کاهش دهد.زنان می توانند در رابطه به موافق یا مخالف بودن در رابطه با این گزینه،با دکترشان صحبت کنند.

درمان سرطان هجومی سینه، بر اساس سطح آن

جراحی حفظ سینه (BCS) اغلب برای سرطان های هجومی سینه در مراحل پایین اگر سرطان به قدر کافی کوچک باشد، مناسب است،گرچه ماستکتومی نیز می تواند یکی ازگزینه ها باشد.اگر سرطان خیلی بزرگ بود،ماستکتومی نیاز خواهد بود،مگر اینکه پیش-عمل (نئوادجوانت) شیمی درمانی (شیمیایی) می تواند به وسیله BCS تومور را به اندازه کافی کوچک کند.در مورد دیگر، یک یا چند غدد لنفاوی زیربغل،برای چک کردن سرطانی بودن نیاز خواهند بود.پرتودرمانی تقریبا برای همه زنانی که BCS و ماستکتومی انجام داده اند نیاز است.کمک درمانی سیستمی بعد از جراحی معمولا برای همه سرطان های بزرگتر از 1 سانتی متر(تقریبا 0.5 اینچ) پیشنهاد می شود، و همچنین برخی اوقات برای تومور های کوچک تر.بیشتر بیماران  با شیمی درمانی (نئوادجوانت شیمیایی) قبل از جراحی درمان می شوند تا بعد از آن(ادجوانت شیمایی).

اگر شما دوست دارید اطلاعات بیشتری در مورد مصرف داروها در طول درمانتان یا یک داروی خاص که در این بخش گفته شد،کسب کنید بخش "داروهای سرطان" را مشاهده کنید یا با ما تماس بگیرید و اسم دارویی را که مصرف می کنید،به ما بگویید.

سطح 1

این سرطان ها هنوز کوچک هستند و به غدد لنفاوی (N0) انتشار پیدا نکردند یا اینکه دارای سطح کوچکی از سرطان انتشار یافته در غدد لنفاوی دیده بان هستند.

درمان محل: سرطان سطح 1 هم  بوسیله جراحی حفظ سینه ((BCS  و گاهی اوقات به آن لومپکتومی یا ماستکتومی جزئی می گویندکه  بوسیله ماستکتومی درمان می شود. غدد لنفاوی همچنین نیاز دارند تا بوسیله نمونه برداری غدد لنفاوی دیده بان یا کالبد شکافی غدد لنفاوی زیربغل ارزیابی شوند.بازسازی سینه می تواند همزمان یا بعد از جراحی انجام شود.

پرتودرمانی معمولا بعد از BCS انجام می شود تا احتمال برگشت سرطان را به سینه کاهش دهد.زنانی که بالای 70 سال سن دارند وهمچنین همه شرایط زیر را دارند می توانند BCS بدون پرتو درمانی را انجام دهند:

  • تومور 2 سانتی متر یا کمتر باشد و کاملا برداشته شده باشد
  • تومور شامل گیرنده هورمون باشد و هورمون درمانی داده شده باشد
  • هیچکدام از غدد لنفاوی ای که برداشته شده است سرطانی نباشند

برای زنانی که این معیارها را دارند،پرتودرمانی بعد از BCS هنوزمی تواند احتمال برگشت سرطان را کاهش دهد،اما در این بررسی ها نشان می دهد که این کار باعث نمی شود که آن ها بیشتر عمر کنند.

برخی از زنانی که این معیارها را ندارند،ممکن است وسوسه شوند که پرتودرمانی را انجام ندهند اما بررسی ها نشان می دهد که انجام ندادن پرتو درمانی باعث افزایش احتمال بازگشت سرطان و کاهش طول عمر می شود.

کمک درمانی سیستماتیک (Adjuvant systemic therapy)اکثر پزشک ها هورمون درمانی کمکی را برای همه زنانی که هورمون گیرنده مثبت (استروژن یا پروژسترون) سرطان سینه دارند پیشنهاد می کنند(هم تاموکسیفن هم بازدارنده آروماتاز یا یکی از آن ها) ،درحالیکه اندازه تومور مهم نیست.زنانی که تومور بزرگتر از 0.5 سانتی متر (حدود 25/0 اینچ)دارند ممکن است بیشتر از این درمان سود ببرند.هورمون درمانی حداقل 5 سال ادامه می یابد.

اگر تومور کوچکتر از 1 سانتی متر(حدود 0.5 اینچ)باشد،شیمی درمانی کمکی معمولا پیشنهاد نمی شود.برخی از پزشکان ممکن است شیمی درمانی را برای سرطان های کوچکتر از 1 سانتی متر  که ویژگی های نا مساعدی(مثل درجه بالا بودن سرطان،هورمون گیرنده منفی،HER2  – مثبت یا رتبه بالای شبکه ژنی مثل Oncotype Dx ) ، دارند پیشنهاد می کنند.شیمی درمانی کمکی معمولا برای تومورهای بزرگتر نیز پیشنهاد می شوند.

برای سرطان های HER2 -مثبت ،کمک درمانی تراستوزوماب (هرسپتین) بعنوان یک درمان خوب پیشنهاد می شود.

برای اطلاعات بیشتر در مورد کمک درمانی قسمت بعدی را مشاهده کنید.

سطح 2

این سرطان ها بزرگتر هستند و ممکن است به غدد لنفاوی کناریشان سرایت کنند.

درمان موضعی: سرطان های سطح 2 با عمل کردن و یا با عمل حفظ پستان (BCS)و یا با ماستکتومی در مان می شوند.پس از آن غدد لنفاوی را بررسی میکنند و غدد لنفاوی را نمونه برداری و محافظت میکنند یا غدد لنفاوی مجاور را قطع می کنند. زنانی که عمل حفظ پستان (BCS) انجام داده اند ، تومور ها بزرگ (بزرگتر از 5 سانتیمتر) داشته اند یا سلول های سرطانی در غدد لنفاوی داشته اند و بعد از عمل، پرتو درمانی انجام می دهند. البته اگر نیاز به شیمی درمانی باشد ابتدا شیمی دزمانی انجام می شود سپس پرتو درمانی انجام میگیرد.

در برخی موارد حین عمل برداشتن سرطان میتوان عمل بازسازی پستان را هم انجام داد. اما اگر نیاز به پرتو درمانی باشد باید بازسازی پستان را تا کامل شدن پرتو درمانی به تاخیر انداخت.

درمان سیستمی: این نوع درمان برای زنان دارای سرطان سینه سطح 2 پیشنهاد می شود. این نوع درمان میتواند شامل هورمون درمانی ،شیمی درمانی ، دارو های هدف HER2 (مانند تراستوزوماب و پرتوزوماب /پرجِتا) یا ترکیبی از این روش ها باشد که بستگی به سن شخص مورد نظر و وضعیت هورمون گیرنده تومور و وضعیت HER2/neu دارد. شیمی درمانی میتواند بعد از عمل (کمکی) یا قیل از عمل (غیرکمکی) تجویز شود. هورمون درمانی میتواند قبل از عمل (غیر کمکی) انجام شود ، اما به خاطر این که باید حد اقل 5 سال طول بکشد باید بعد از عمل هم انجام شود. اگر سرطان HER2 مثبت باشد ، داروی هدف HER2 همراه با شیمی درمانی شروع می شود. هر دو داروی تراستوزوماب and پرتوزوماب به عنوان داروی غیر کمکی استفاده می شوند. سپس تراستوزوماب بعد از عمل به مدت یک سال کامل درمانی ادامه داده می شود.

داروهای قبل از عمل (غیر کمکی) انتخاب های خوبی برای زنان دارای تومور های بزگ هستند ، زیرا آن ها می توانند تومور ها را قبل از عمل کوچک کنند ، و احتمال عمل حفط پستان را بالا می برند. اما این کار احتمال زنده ماندن را بیش از داروهای دیگر بعد از عمل نمی کند.

قسمت بعدی را برای اطلاعات بیشتر درباره درمان بعد از عمل ملاحظه فرمایید.

سطح 3

برای یک سرطان سطح 3 تومور باید بزرگ باشد (بزرگتر از 5 سانتیمتر یا حدود 2 اینچ) یا در ناحیه کنار پوست رشد داشته باشد (پوست سطح پستان یا ماهیچه زیر پوست) یا سرطان در بسیاری از غدد لنفاوی پخش شده باشد.

اغلب این سرطان ها با شیمی درمانی قبل از عمل(شیمی در مانی غیر کمکی) تحت درمان قرار میگیرند. برای تومور های HER2 مثبت داروی هدف تراستوزوماب داده می شود که در بعضی اوقات داروی پرتوزوماب را هم اضافه می کنند. این کار ممکن است اندازه تومور را به اندازه کافی کوچک کند که بتوان عمل حفظ پستان انجام داد. اما اگر اندازه تومور به اندازه کافی کوچک نشود عمل برداشت پستان انجام میگیرد. برای سرطان سطح 3 محافظت از غدد لنفاوی را نمیتوان انجام داد و جزو انتخاب ها نیست ، بنابراین قطع غدد لنفاوی مجاور انجام میگیرد.در اغلب موارد پرتو درمانی برای بعد از عمل نیاز است. بازسازی پستان اغلب تا انجام کامل پرتو درمانی به تعویق می افتد. در برخی موارد شیمی درمانی نیز بعد از عمل انجام می گردد. زنان با سرطان HRE2 مثبت داروی تراستوزوماب را تا یک سال کامل بعد از عمل باید مصرف کنند. زنان با سرطان سینه با گیرنده هورمون مثبت برای مراقبت بعد از عمل از هورمون درمانی استفاده خواهند کرد.

گزینه دیگر برای سران سطح 3 این است که درمان را با عمل کردن آغاز کنند. چون که این تومور ها به اندازه کافی بزرگ و نزدیک پوست هستند و این معمولا منجر به عمل ماستکتومی می گردد. اگر بیمار دارای سینه های نسبتا بزرگ باشد و سرطان به حد لازم به نزدیکی پوست رشد نکرده باشد عمل حفظ پستان می تواند یکی از گزینه های پیش رو باشد. برای برخی از بیماران محافظت از غدد لنفاوی ممکن است از گزینه های موجود باشد اما در بیشتر موارد قطع غدد لنفاوی انجام می پذیرد. معمولا عملیات مراقبت بعد از عمل شامل شیمی درمانی و یا هورمون درمانی و یا تراستوزوماب است. معمولا بعد از عمل پرتو درمانی پیشنهاد می شود.

برخی از سرطان های سینه التهابی سطح 3 هستند. این ها معمولا با شیمی در مانی غیر کمکی(قبل از عمل) تحت درمان قرار می گیرند (با تراستوزوماب و بعضی اوقات پرتوزوماب در صورتی که سرطان HER2 مثبت باشد). اگر سرطان با شیمی درمانی کوچکتر نشود ممکن است پرتو درمانی انجام گیرد. در ادامه هم با عمل ماستکتومی و قطع غدد لنفاوی کناری همراه می شود. بعد از عمل پرتو در مانی تجویز می شود(در صورتی که قبل از عمل انجام نشده باشد) زنان با سرطان سینه با گیرنده هورمون مثبت بعد از عمل ، تحت هورمون درمانی قرار می گیرند و آن هایی که سرطان HER2 مثبت دارند تراستوزوماب را تا یک سال کامل بعد از عمل باید استفاده کننند. برخی از زنان ممکن است بعد از عمل تحت شیمی درمانی های بیشتر قرار گیرند که البته این موارد نادر است. سرطان سینه التهابی به طور جزییتر در "سرطان سینه التهابی" مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.

دارو های مورد استفاده سرطان سینه مراحل 1 تا 3 :

بیشتر زنانی که دارای سرطان سینه  هستند با انواع مختلفی از دارو درمانی تحت معالجه قرار می گیرند. این دارو درمانی ممکن است شامل شیمی درمانی ، دارو های ویژه HER2 ، هورمون درمانی یا ترکیبی از این روش ها باشد.

شیمی در مانی : شیمی درمانی برای همه زنانی که دارای سرطان سینه تهاجمی و همچنین دارای هورمون گیرنده منفی  هستند توصیه می شود و زنان با سرطان سینه و با تومور دارای هورمون گیرنده مثبت علاوه بر این از پرتو درمانی در کنار هورمون درمانی بهره می برند که بسته به سطح و ویژگی های تومور بیمار دارد.

شیمی درمانی (قبل یا حتی بعد از عمل) می تواند خطر برگشت سرطان را تا حد زیادی کاهش دهد ، اما به طور خطر کامل را رفع نمی کند. فبل از تصمیم به این کار با این که آیا این کار برای شما درست است ، باید احتمال برگشت سرطان خود را بدانید و این که تا چه اندازه خطر برگشت سرطان را کاهش می دهد را باید بدانید.

دکتر شما باید درباره داروهایی که ویژه سرطان شما است و برای شما بهتر است (بر اساس سطح سرطان ، مدت ابتلا به سرطان ، مسایل سلامتی شما و ترجیح شما به استفاده از درمان مورد نظر) با شما بحث کند. رژیم های معمول در شیمی درمانی در قسمت شیمی درمانی آورده شده است. این دوره درمان معمولا از 3 تا 6 ماه طول می کشد.

هورمون درمانی : هورمون درمانی برای همه زنان - بدون توجه به اندازه و یا سلول های غدد لنفاوی سرطانی موجود - با سرطان تهاجمی با تومور گیرنده مثبت توصیه می شود. هورمون درمانی برای زنان با سرطان تهاجمی با تومور گیرنده منفی احتمال موثر بودنش کم است ، پس برای این افراد توصیه نمی شود.

زنانی که وارد دوران یایسگی شده اند و سرطان سینه با تومور دریافت کننده مثبت دارند به طور کلی بعد از عمل (مراقبت کمکی) هورمون درمانی همراه با بازدارنده آروماتاز (مثل آناستروزول/آریمیدکس، لتروزول/فِمارا، اِکسیمستِن/آروماسین ) به مدت 5 سال باید انجام دهند. انتخاب دیگر استفاده از تاموکسیفن به مدت 2 تا 5 سال به همراه بازدارنده آروماتاز به مدت 3 تا 5 سال بیش از آن است. برای زنانی که نمیتوانند از بازدارنده آروماتاز استفاده کنند از تاموکسیفن به مدت 5 تا 10 سال به عنوان جایگزین می توانند استفاده کنند. بازدارنده آروماتاز در صورتی که تخمدان ها فعال باشند (و استروژن تولید کنند) کمکی نمی کند ، بنابراین زنان باید رحم خود را بردارند (عمل هیسترکتومی) اما هنوز تخمدان را دارند ، بنابراین باید آزمایش خون به منظور چک کردن سطح هورمون ها انجام شود تا مشخص شود قبل از شروع به استفاده از بازدارنده آروماتاز آیا به دوره یایسگی وارئ شده اند یا نه. زنانی که عادت ماهیانه آن ها طی شیمی درمانی یا بعد از آن متوقف می شود نیز باید سطح هورمون هاآنها چک شود تا تعیین شود آیا به دوره یایسگی وارد شده اند یا خیر ، زیرا در اکثر افرادی که عادت ماهیانه آن ها قطع می شود دوباره عادت ماهیانه آن ها برمی گردد.

برای زنانی که هنوز وارد دوره یایسگی نشده اند ، معمول ترین درمان استفاده از تاموکسیفن است ، که اثرات استروژن را متوقف می کند. این کار به مدت 5 تا 10 سال انجام می گیرد. همچنین بعضی دکتر ها از لوتئالیز استفاده میکنند که هورمون آزاد کننده است (LHRH) که باعث توقف موقت عملکرد تخمدان ها می شود. گزینه دیگر (دائمی) عمل برداشتن تخمدان (اوفرکتومی) است. هنوز مشخص نشده است که برداشتن تخمدان یا متوقف کردن عملکرد آن باعث بهبود عملکرد تاموکسیفن بر سرطان می شوند یا نه ، پس هنوز این کار استاندارد نیست.

اگر شما حین درمان با تاموکسیفن به دوران پس از یائسگی وارد شدید (به صورت طبیعی یا به خاطر برداشتن رحم) شما باید استفاده از تاموکسیفن را به بازدارنده آروماتاز تغییر دهید. هنوز هم زنانی هستند که حین استفاده از تاموکسیفن عادت ماهیانه آن ها متوقف شده بدون این که به دوره یائسگی وارد شوند ، بنابراین آزمایش خون به منظور چک کردن سطح هورمون ها برای این که تعیین کند بیمار در دوره یائسگی می تواند باعث بهبود استفاده از بازدارنده آروماتاز گردد. گزینه دیگر برای زنانی که در قبل از یائسگی هستند (به جای تاموکسیفن) استفاده از LHRH به منظور غیر فعال کردن عملکرد تخمدان ها همراه با بازدارنده آروماتاز است.

استفاده با هم از شیمی درمانی و هورمون درمانی موجب کم شدن تاثیر شیمی درمانی می شود، بنابراین معمولا هورمون درمانی تا زمانی که شیمی درمانی به طور کامل انجام نشده باشد شروع نمی شود.

دارو های هدفمند HER2 : زنانی که سرطان HER2 مثبت دارند معمولا قسمتی از دوره درمان آن ها شامل تراستوزوماب همراه با شیمی درمانی است. اگر این دوره درمان قبل از عمل باشد پرتوزوماب هم داده می شود. پس از این که شیمی درمانی تمام شد تراستوزوماب به مدت یک سال کامل باید استفاده شود.

چون این دارو ها می توانند موجب مشکلات قلبی شوند ، عملکرد قلب هم باید حین دوره درمان به دقت مورد بررسی قرار گیرد و آزمایش هایی نظیر اکوکاردیاگرام یا اسکن های MUGA باید انجام شود.

سطح 4

سرطان های سطح 4 از سینه و غدد لنفاوی به سمت قسمت های دیگر بدن انتشار می یابند.سرطان سینه اغلب به استخوان ها،کلیه، و شش ها انتشار می یابد.هنگامی که سرطان پیشرفت می کند،ممکن است به مغز انتشار یابد، ولی می تواند روی هر اندامی تاثیر بگذارد،حتی چشم ها.

گرچه جراحی ویا پرتو درمانی می توانند در بعضی از حالات مفید باشند ولی درمان سیستمی اصلی ترین درمان است.بسته به عوامل زیاد،درمان ممکن است شامل هورمون درمانی،شیمی درمانی،درمان هدفمند یا ترکیب این درمان ها باشد. درمان ها می توانند تومور را کوچک کنند ،علائم بیماری را بهبود ببخشند و به بیماران کمک کنند که بیشتر زندگی کنند ،ولی قادر نیستند که سرطان ها را درمان کنند (سرطان را دور کنند و دور نگه دارند).

بیمارانی که هورمون گیرنده مثبت دارند اغلب ابتدا توسط هورمون درمانی،درمان می شوند.زنانی که یائسه هستند در ابتدا توسط پالبوسیسیلیب (ایبرانس) همراه با داروهای هورمونی  مثل لتروزول (فِمارا) درمان می شوند.زنانی که هنوز یائسه نشنده اند، اغلب ابتدا با تاموکسیفن درمان می شوند.اما چون هورمون درمانی ماه ها طول می کشد،شیمی درمانی معمولا برای بیمارانی که سرطان آنها پخش شده است و مشکلات تنفسی دارند، درمان اولیه است.

برای سرطان های که هورمون گیرنده منفی هستند،هورمون درمانی موثر نیست.،بنابراین شیمی درمانی اولین درمان برای زنانی است که این سرطان ها را دارند.

تراستوموزاب به زنانی که HER2-مثبت دارند کمک می کنند تا بیشتر عمر کنند،اگر ابتدا شیمی درمانی برای سرطان سطح 4 انجام شده باشد.تراستوموزاب همچنین می تواند با   داروی هورمون درمانی لتروزول نیز تجویز شود.گزینه های دیگر شامل آدو-تراستوموزاب امتانسین (کادسیلا) یا تجویز پرتوزوماب همراه با شیمی درمانی و تراتوزوماب است.درمان با آدو-تارتوزوماب اِمتاسین ادامه می یابد تا زمانی که سرطان دوباره شروع به رشد کند.مشخص نیست که درمان با تراستوزوماب  (همراه یا بدون پرتوزوماب) تا چه زمانی باید ادامه یابد.

تمام درمان های سیستمی که برای درمان سرطان سینه به کار می رود شامل: هورمون درمانی،شیمی درمانی و درمان های هدفمند هستند که اثرات جانبی دارند، که در بخش قبل درباره آن ها صحبت شد.دکترتان در رابطه با سودمندی ها و ریسک های درمان قبل از اینکه آنها را تجویز کند،توضیحاتی خواهد داد.پرتو درمانی و یا جراحی ممکن است در حالت های خاصی استفاده شوند،مثل :

  • هنگامی که تومور پستان،باعث ایجاد جراحت در پستان (یا در قفسه سینه)می شود
  • برای درمان متاستاز در قسمتی معین
  • جلوگیری از شکستگی و ترک استخوان
  • هنگامی که ناحیه سرطانی که انتشار یافته به نخاع فشار وارد می کند
  • برای درمان انسداد روده
  • کاهش درد یا بهبودی علائم دیگر بیماری مریضی
  • هنگامی که سرطان تا مغز انتشار می یابد

اگر دکترتان درمان محلی را پیشنهاد کرد،مهم است که هدفش را دریابید – هدف او یا درمان سرطان است یا جلوگیری کردن ودرمان علائم آن.

در برخی موارد ،شیمی درمانی ناحیه ای(که دارو مسقیما به ناحیه معینی مثل مایه اطراف مغز یا کلیه انتقال می یابد) می تواند مفید باشد.

درمان برای بهبودیِ علائم بیماری،بستگی به این دارد که سرطان به کجا انتشار یافته است.برای مثال،درد متاستاز استخوان توسط پرتو درمانی خارجی و/یا  بیس فسفونات هایی مثل پامیدرونات (آرِدیا) یا زولدرونیک اسید(زومِتا) بهبود می یابد.اکثر پزشکان بیس فسفونات ها یا دنوسوماب (Xgeva) را همراه با کلیسم و ویتامین D برای همه بیمارانی که سرطان به استخوان آنها انتشار یافته، پیشنهاد می کنند.برای اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع بخش " متاستاز استخوان" را ببینید.

سرطان های پیشرفته که در حین درمان پیشرفت می کنند : درمان برای سرطان پستان پیشرفته،باعث کوچک شدن سرطان می شوند یا سرعت رشد آن را کاهش می دهند(اغلب برای سال های طولانی)اما بعد از مدتی،از کار می ایستد.درمان بیشتر در این زمان،به چندین عامل بستگی دارد که درمان قبلی،جایی که سرطان مستقر است و سن زن ،سلامت عمومی، و خواستن فرد را شامل می شود.

برای سرطان های هورمون گیرنده مثبت که با هورمون درمانی،درمان شده اند،تغییر دادن نوع هورمون درمانی گاهی اوقات می تواند کمک کند. اگر لتروزول (فِمارا) یا آناستروزول (آریمیدکس) داده شود،استفاده از اِورولیموس (آفینیتور) به همراه اگزمستان ممکن است یک گزینه باشد.اگر داروهای هورمونی دیگر جواب ندهند،قدم بعدی شیمی درمانی است.

اگر سرطان دیگر به یک دسته از داروهای شیمیایی،جواب مثبت ندهد،دسته دیگری ممکن است کارساز باشند. بسیاری از داروها وداروهای ترکیبی می تواند برای درمان سرطان سینه مفید باشند.هرچند که اگر سرطان در حین درمان پیشرفت کند،احتمال کمتری دارد که درمانِ بیشتر موثر باشد.

سرطان های HER2-مثبتی که دیگر به تراستوزوماب جواب مثبت نمی دهند ممکن است به لاپاتانیپ جواب مثبت دهد. لاپاتانیپ همچنین به پروتئین HER2 هجوم می آورد.این دارو اغلب به همراه داروی شیمی درمانیِ کاپستابین(Xeloda) تجویز می شود،اما می تواند همراه با دیگر داروهای شیمی درمانی،با تراستازوماب،یا حتی به تنهایی(بدون شیمی درمانی) تجویز شوند.گزینه دیگر برای زنان با  سرطان های HER2-مثبت ، تجویز پرتوزوماب با شیمی درمانی و تراستوزوماب و استفاده از داروی آدو-تراستوزوماب اِمتانسین است.

بدلیل اینکه درمان های کنونی ،بعید است که سرطان سینه پیشرفته را بهبود دهد،اگر سلامتیتان مناسب است،شما  ممکن است بخواهید که آزمایشات بالینی درمان های دیگر را امتحان کنید.

سرطان سینه بازگشتی

به سرطانی بازگشتی می گویند که بعد از درمان دوباره بازگردد.بازگشت می تواند محلی باشد(در همان سینه یا در جای زخم ماستکتومی) یا در فاصله دورتر.

به ندرت سرطان سینه به نزدیک غدد لنفاوی باز می گردد.به این بازگشت ناحیه ای می گویند.اگر سرطان در سینه دیگر پیدا شود به آن بازگشت نمی گوین بلکه این یک سرطان جدید است و درمان خودش را می طلبد.

بازگشت محلی: برای زنانی که سرطان سینه آنها به همان محل قبل بازگشته است،درمانشان به درمان اولیه بستگی دارد.اگر شما جراحی حفظ پستان داشته اید،بازگشت محلی به سینه معمولا با ماستکتومی درمان می شود.اگر درمان اولیه ماستکتومی بود بازگشت نزدیک به ناحیه ماستکتومی ، توسط برداشت تومور در هر زمان ممکن درمان می شود.پرتو درمانی نیز بعد از آن انجام می شود،اگر پرتو درمانی بعد از جراحی اصلی انجام نشده باشد.(پرتو درمانی، 2 بار در یک ناحیه تجویز نمی شود).در موارد دیگر، هورمون درمانی،درمان هدفمند(مثل تراستوزوماب)،شیمی درمانی ، یا ترکیب این ها ممکن است بعد از جراحی و/یا پرتودرمانی ، انجام شود.

بازگشت ناحیه ای: هنگامی که سرطان سینه به نزدیکی غدد لنفاوی باز می گردد(مانند زیربغل یا اطراف استخوان گردن)،می تواند با برداشت غدد لنفاوی درمان شود.همچنین ممکن است با تاباندن پرتو به ناحیه مورد نظر درمان شود.درمان سیستمی (مثل شیمی درمانی،درمان هدفمند، یا هورمون درمانی)ممکن است بعد از اینکه درمان محلی انجام شد،مورد توجه قرار گیرد.

بازگشت فاصله دار: در کل،زنانی که سرطان آنها به اندام هایی مانند استخوان ها،شش ها،مغز و غیره باز می گردد،همان درمانی را انجام می دهند که برای درمان سرطان سینه سطح 4 هنگامی که اندام ها برای بار اول درگیر شده بودند ( بخش "درمان برای سرطان سطح 4" را ببینید) انجام می دادند.تنها تفاوت این است که درمان ممکن است روی درمان قبلی که فرد داشته است ،تاثیر بگذارد.

چه زمانی سرطان شما بر می گردد : بازگشت سرطان" می تواند به شما اطلاعات عمومی دهد تا درمان خود را مدیریت کنید و از عهده آن بر بیایید.

درمان سرطان سینه در حین حاملگی

سرطان سینه در حدود 1 زن باردار در بین 3000 زن تشخیص داده شده است.در کل ،درمان بستگی به این دارد که فرد چه مدت است که باردار است.پرتودرمانی در حین بارداری احتمال اینکه تولد جنین ناقص باشد را افزایش می دهد،بنابراین این کار به زنان باردار پیشنهاد نمی شود.از آنجایی که جراحی حفظ سینه (BCS) نیازمند آن است که با  پرتو درمانی همراه شود،BCS تنها گزینه است اگر پرتو درمانی تا بعد از تولد بچه به تاخیر بیفتد.اما فرایند نمونه برداری سینه و حتی ماستکتومی و برداشت غدد لنفاوی می تواند بدون خطر در دوران حاملگی انجام شود.

برای مدت ها می پنداشتند که شیمی درمانی (شیمیایی) برای جنین خطرناک است.اما چندین بررسی نشان می دهد که استفاده از داروهای شیمیایی خاص در هنگام دومین و سومین دوره سه ماهه (ماه چهارم تا نهم) احتمال تولد ناقص را افزایش نمی دهد. بدلیل نگرانی از آسیب دیدن جنین،شیمی درمانی در 3 ماه اول بارداری،بررسی نشده است.

هورمون درمانی و درمان هدفمند، هر دو می تواند روی جنین اثر بگذارد  و بهتر است که تا زمانی که بچه به دنیا می آید،انجام نشود.

بسیاری از داروهای شیمی درمانی و هورمون درمانی می تواند وارد شیر پستان شود و به نوزاد انتقال یابد .بنابراین  شیر دادن به نوزاد در هنگام شیمی درمانی ،هورمون درمانی یا درمان هدفمند ، توصیه نمی شود.

اگر اطلاعات بیشتری در مورد داروها برای درمانتان می خواهید ،بخش "داروهای سرطان" ببینید یا با ما تماس بگیرید و نام دارویی را که مصرف می کنید به ما بگویید.

برای اطلاعات بیشتر،"بارداری و سرطان سینه" را مشاهده کنید.

بعد از درمان سرطان سینه چه اتفاقی می افتد؟

برای بیشتر زنان با سرطان سینه، درمان سرطان را حذف یا نابود می کند. کامل کردن درمان هم می تواند پراسترس و هم هیجان انگیز باشد. ممکن است که شما با پایان درمان خیالتان آسوده شود، اما برایتان سخت است که به برگشتن سرطان فکر نکنید. (به بازگشت recurrence هم گفته می شود.). این نگرانی بزرگی میان مردمی است که سرطان داشته اند.

 قبل از اینکه ترس شما کمتر شود ممکن است که کمی طول بکشد. بسیاری از مردم که از سرطان نجات پیدا کرده اند با سلامت کامل زندگی می کنند؛ دانستن این نکته کمک کننده است. بخش "ترس از بازگشت سرطان" اطلاعات دقیق تری در این باره به ما می دهد.

برای دیگر مردم، سرطان ممکن است که کاملا از بین نرود. این افراد ممکن است که با درمان های عادی مثل شیمی درمانی، پرتو درمانی، یا دیگر درمانها سعی کنند سرطان را بررسی کنند. یاد گرفتن زندگی کردن با سرطانی که از بین نمی رود می تواند سخت و پر استرس باشد. که این نوع، عدم اطمینان خاص خودش را دارد.

مراقبت - پیگیری

وقتی که درمان تمام می شود، پزشکان می خواهند شما را از نزدیک زیر نظر داشته باشند. خیلی مهم است که به قرارهای پیگیری درمانی که دارید مراجعه کنید. هنگام ویزیت هایی که دارید، پزشکان شما از شما درباره هر مشکلی که می توانید داشته باشید سوال می پرسند و ممکن است که تمرینات و آزمایشهایی و یا ایکس - ری و اسکن برای شما انجام دهند که دنبال علائم سرطان و یا اثر جانبی درمان ها بگردند.

تقریبا هر درمان سرطانی می تواند اثرات جانبی داشته باشد. ممکن است که بعضی از این علایم چند هفته تا چند ماه طول بکشند، اما بعضی دیگر می توانند در طول زندگی ادامه داشته باشند. این زمانی است که شما باید با تیم مراقبت سرطان خود درباره هر تغییرات و مشکلاتی که شما متوجه آن می شوید و هر سوال یا نگرانی ای که دارید صحبت کنید.

ابتدا قرارهای پیگیری شما احتمالا برای هر 3 تا 6 ماه برنامه ریزی می شوند. هر چه که بیشتر از سرطان آزاد شده باشید، تعداد قرارهای کمتری نیاز خواهید داشت. بعد از 5 سال، این ویزیت ها معمولا هر سال یکبار انجام می شوند. اگر جراحی سینه داشتید، 6 ماه بعد از جراحی و پرتو درمانی ، ماموگرافی انجام خواهید داد؛ و بعد از آن هرسال این کار را انجام خواهید داد. زنانی که ماستکتومی (برداشتن سینه) انجام داده اند باید سالانه روی سینه های باقی مانده ماموگرافی انجام دهند.

اگر تاموکسیفن (tamoxifen) یا تورمیفن (toremifene) مصرف می کنید، باید هر سال آزمایشهای لگنی انجام دهید برای اینکه این داروها ریسک سرطان رَحِمی را بیشتر می کنند. این ریسک در زنانی که یائسگی داشته اند بیشتر است. مطمئن باشید که به پزشک خود در رابطه با هر خونریزی واژنی ای که داشتید اطلاع دهید، مثل خونریزی واژنی و یا ایجاد لکه بعد از یائسگی، خونریزی یا لکه زایی بین پریودها، یا تغییرات در پریودهایتان. هرچند این که وضعیت با شرایط غیر سرطانی بوجود می آید، می تواند اولین علامت سرطان رحم باشد.

اگر از بازدارنده آروماتازی (aromatase) برای سرطان هایی که در مراحل اول خود قرار دارند استفاده می کنید، پزشک شما سلامت استخوانهای شما را کنترل می کند و ممکن است که در نظر داشته باشد که چگالی استخوان های شما را اندازه گیری کند.

آزمایشهای دیگر مثل آزمایشهای تومور خونی، آزمایش خون برای عملکرد کبد، سی تی اسکن، اسکن استخوان و ایکس-ری سینه بخش استانداراد پیگیری نیستند؛برای اینکه به زنی که از سرطان سینه بهبودی یافته است کمکی نمی کند که بیشتر زندگی کند. اما در صورتی که شما علائم آن را هنوز داشته باشید یا اینکه آزمایشات نشان داده باشند که سرطان برگشته است، باید آنها را انجام دهید. این آزمایشها و دیگر آزمایشها به عنوان بخشی از ارزیابی درمان های جدید می توانند انجام داده شوند.

اگر نشانه ها و آزمایش ها نشان دهند که سرطان برگشته است، آزمایشهای ایکس-ری، سی تی اسکن، پی ای تی اسکن، اسکن ام آر آی، اسکن استخوان و یا بافت برداری می تواند انجام داده شود. همچنین اینکه پزشک شما ممکن است که دنبال سلول های توموری چرخشی در خون بگردد و یا سطوح نشانه تومور خونی مثل CA-15-3 ،CA 27-29، یا CEA را اندازه گیری کند. سطوح نشانه های تومور خونی در صورت پخش شدن سرطان به استخوان یا دیگر اعضا مثل کبد بالا می رود. این سطوح در تمام زنانی که سرطانشان بازنمی گردد بالا نمی رود، پس این روش ها همیشه کمک کننده نیستند. اگر این سطوح بالا بروند، پزشک شما می تواند از آنها استفاده کند تا نتایج درمان را کنترل کند.

اگر سرطان برگردد، درمان شما به محل سرطان و اینکه چه درمان هایی قبلا داشتید بستگی دارد. درمان شما ممکن است جراحی، پرتو درمانی، هورمون درمانی، شیمی درمانی، هدف درمانی و یا ترکیباتی از این آزمایشها باشد. برای اطلاعات بیشتر برای اینکه بازگشت سرطان چگونه درمان می شود، به بخش"درمان مرحله ای سرطان سینه مهاجم"مراجعه کنید. برای اطلاعات کلی درباره بازگشت سرطان به بخش" زمانی که سرطان شما برمی گردد: بازگشت سرطان مراجعه کنید".

همچنین مهم است که بیمه درمانی را در نظر داشته باشید. آزمایش ها و مراجعه به پزشکان هزینه ی زیادی دارند؛ و هر چند اینکه کسی نمی خواهد که سرطانش برگردد، این اتفاق ممکن است که رخ دهد.

تورم لنفی بعد از درمان سرطان سینه

تورم لنفی یا تورم لنفی بازوها از انباشتگی مایع، در هر زمانی بعد از درمان سرطان سینه می تواند رخ دهد. هر درمانی که ورم های لنفی زیر بغل را برمی دارد یا اینکه پرتو به ورم های لنفی زیر بغل می تاباند، ریسک تورم لنفی را دارد برای اینکه میزان خروجی مایع از بازوها تغییر کرده است.

یکی از علائم تورم لنفی، احساس تنگی در بازو یا دست در همان قسمتی است که درمان انجام شده است. هرگونه ورم، تنگی و یا آسیبی که به بازوها و دست وارد شده است باید سریعا به پزشک یا پرستار گزارش شود.

راه خوبی نیست که پیش بینی کنیم که چه چیزی باعث ایجاد تورم لنفی می شود. ممکن است که بلافاصاله بعد از جراحی این اتفاق بیفتد یا ماه ها یا سالها بعد احتمال وقوع تورم لنفی در تمام زندگی زن با او می ماند.

با مراقبت می توان از تورم لنفی جلوگیری کرد؛ یا اینکه اگر بوجود بیاید، آن را می توان تحت کنترل قرار داد. مصدومیت و یا عفونت در بازوی مورد نظر می تواند باعث ایجاد تورم لنفی شود و یا تورم لنفی را بدتر بکند. پس اقدامات پیشگیرانه باید انجام گردد تا از بازو و دست مراقبت گردد. بیشتر پزشکان پیشنهاد می کنند که از خونگیری یا گرفتن فشار خون در همان دستی که درمان روی آن انجام شده است خودداری کنند.

جنبه های احساسی سرطان سینه

مهم است که تمرکز شما روی درمان ها و آزمایشها باعث در نظر گرفتن سلامت روحی و روانی شما نشود. هنگامی که درمان شما تمام می شود، ممکن است که دچار احساسات روحی زیادی شوید. این برای بسیاری از مردم اتفاق می افتد. ممکن است که شما آنقدر درگیر درمان خود بوده اید که فقط روی آن تمرکز می کردید.

ممکن است که شما درباره احتمال مرگ خود فکر کنید، یا به تاثیر سرطان روی خانواده، دوستان و حرفه ی خود فکر کنید. ممکن است که رابطه ی خود با همسر خود را دوباره ارزیابی کنید. مسائل غیرقابل انتظار نیز می توانند ایجاد نگرانی کنند - برای مثال، زمانی که شما سالم تر می شوید و کمتر پزشک ویزیت می کنید، تیم مراقبت خود را کمتر می بینید. این وضعیت خود، می تواند یک منبع اضطراب باشد.

این زمان ایده آلی است برای اینکه دنبال حمایت روحی و اجتماعی باشید. به مردمی نیاز دارید که برای راحتی و محکم بودن به آنها روی بیاورید. حمایت در شکلهای زیادی پدیدارمی شود: خانواده، دوستان، گروههای حمایت کننده یا گروه های معنوی، گروههای آنلاین و مشاور ها.

تقریبا هرکسی که سرطان داشته است بنوعی از حمایت را برای خود خواهد داشت. چیزی که برای شما بهترین است به موقعیت و شخصیتتان بستگی دارد. بعضی از مردم در گروه های حمایتی گردهمی یا آموزشی احساس امنیت می کنند. بعضی دیگر ترجیح می دهند به جاهایی که رسمیت کمتری دارند بروند. برخی دیگر ممکن است که با مشورت با یک نفر یا با مشاور احساس راحتی بیشتری کنند.

سرطان می تواند احساس تنهایی زیادی داشته باشد. ضروری نیست که همه ی آن را خودتان به دوش بکشید. دوستان و خانواده تان ممکن است احساس بدی بکنند از اینکه شما مسئله تان را با آنها درمیان نگذاشته اید. بگذارید که آنها یا هر کس دیگری که می توانند یه شما کمک کنند نیز با شما سهیم شوند.

در زنان جوانتر

بعضی مطالعات اشاره می کنند که زنان جوانتر، یک چهارم کسانی هستند که از سرطان سینه نجات پیدا می کنند را تشکیل می دهند، مشکلات بیشتری با استرس بیماری سرطان و درمان آن دارند. آنها ممکن است که مشکلات احساسی و عملکرد اجتماعی بیشتری داشته باشند. بعضی از آنها احساس ایزوله بودن می کنند. برای بعضی زنان، شیمی درمانی ممکن است که باعث یائسگی زودرس شده باشد، که به خودی خود می تواند خیلی ناراحت کننده باشد. همچنین ممکن است که مشکلات جنسی بوجود آمده باشد. این مسائل را می توان با مشاوره و گروه های حمایتی نجات پیدا کرده های جوانتر سرطان حل کرد.

احساس نسبت به بدن خود بعد از درمان سرطان سینه

همراه با مقابله با استرس روحی که سرطان و درمان آن می توانند ایجاد کنند، خیلی از زنان با سرطان سینه همچنین تغییرات زیادی در شکل ظاهری خود در نتیجه درمان مشاهده می کنند.

بعضی از تغییرات می توانند موقتی باشند، مثل ریزش مو. اما حتی تغییرات موقتی می توانند اثر عمیقی روی احساس یک زن روی خودش داشته باشد. گزینه های زیادی وجود دارد که به زنان در مسئله ریزش مو کمک کند، مثل کلاه گیس، کلاه، روسری و دیگر لوازم. در عوض، بعضی از زنان می توانند ریزش موی خود را به عنوان روشی برای نشان دادن سرطان خود در نظر بگیرند.

تغییرات دیگر بعد از درمان موقتی تر هستند مثل از دست دادن قسمتی یا کل سینه (سینه ها ).بعضی از زنان ممکن است که عمل بازسازی را انتخاب کنند تا این را درست کنند،درحالیکه برخی دیگر ممکن است که فرم سینه خود را انتخاب کنند.

صرف نظر از تغییراتی که شما ممکن است تجربه کنید، مهم است که بدانید که پیشنهادات و حمایت هایی وجود دارند که به شما کمک می کنند تا با آنها کنار بیاید. صحبت کردن با پزشک و دیگر اعضای تیم مراقبتی تان، اغلب نقطه شروع خوبی است.

شکل سینه و سینه بند در مقایسه با ترمیم سینه

بعد از ماستکتومی، شما ممکن است که بازسازی و ترمیم برآمدگی سینه را در نظر بگیرید. این معمولا چیزی است که قبل از جراحی بررسی می شود. تصمیمات درباره نوع ترمیم و اینکه چه زمانی انجام خواهد شد به وضعیت پزشکی هر زن و زمینه های شخصی وی بستگی دارد. انواع مختلفی از جراحی های ترمیمی وجود دارد. بعضی ها از آب نمک یا ایمپلنت های سیلیکنی استفاده  می کنند در حالیکه برخی دیگر از بافت هایی از دیگر قسمت های بدن استفاده می کنند. شما می توانید همچنین بعضی از انواع ترمیم را در نظر بگیرید اگر جراحی حفظ سینه داشته اید. گاهی اوقات بافت از سینه دیگر برداشته می شود تا اینکه سینه ها متقارن تر شوند.

برای بحث بیشتر در رابطه با انواع مختلف گزینه های ترمیم، قسمت " ترمیم سینه بعد از ماستکتومی" را ببینید.

فرم سینه به شکل پروتز (اندام مصنوعی) می باشد که یا زیر سینه بند پوشیده شده یا اینکه به بدن وصل می شود تا شکل ظاهر را شبیه سازی کند و شکل سینه طبیعی به خود بگیرد. برای زنانی که ماستکتومی داشته اند، سینه های مصنوعی می توانند یک گزینه مهمی باشند به جای ترمیم سینه. بعضی زنان ممکن است که جراحی بیشتر نخواهند انجام دهند ، باید دانست که ترمیم سینه بعضی اوقات می تواند چندین مراحل داشته باشد تا کامل شود.

اگرشما برنامه دارید که از سینه مصنوعی استفاده کنید، پزشک در زمان مناسب به شما می گوید که به اندازه  کافی درمان شده اید تا برای یک سینه مصنوعی موقتی یا پروتز آماده هستید. خیلی از این سینه های مصنوعی از موادی ساخته شده اند که می تواند حرکت، احساس و وزن بافت طبیعی را شبیه سازی کند. یک سینه مصنوعی با وزن مناسب تعادل مورد نظر برای بدن شما را ایجاد می کند، تا سینه شما را محکم نگه داشته و از بالا رفتن آن جلوگیری کند.

در ابتدا این سینه های مصنوعی ممکن است که احساس سنگینی زیادی بدهند ولی به مرور زمان احساس طبیعی تری به شما می دهند. قیمت ها متغیر هستند. قیمت بالا لزوما این معنی را نمی دهد که محصول  بهترین انتخاب برای شما است. برای خرید  یک محصول مناسب، راحت و جذاب، ظاهر طبیعی در سینه بند و لباس های زیر وقت بگذارید. لباس هایتان باید همانطوری به تن شما  بروند که قبل از جراحی می رفتند.

سینه بند مناسب برای شما ممکن است به خوبی همان چیزی باشد که شما همیشه می پوشید. ممکن است که اصلاحات زیادی بخواهد یا نخواهد. اگر حساسیتی به درد در زمان درمان وجود دارد، گسترش دهنده سینه بند می تواند با زیاد کردن محیط پیرامون سینه بند کمک کند تا اینکه سینه را تنگ و محکم نبندد. زنانی که سینه های سنگینی دارند می توانند از فشار روی بندهای روی شانه با پد های لغزشی، راحت شوند.

اگر شما تصمیم دارید که سینه های مصنوعی خود را در کیسه ای در سینه بند خود بپوشید، شما می توانید، سینه بند معمولی خود را به آن مطابقت دهید. همچنین سینه بندهای مخصوص ماستکتومی وجود دارد که با همان کیسه ها پوشیده می شوند. اگر سینه های مصنوعی، هر نوع سوزش پوستی ایجاد کند از سینه بند با کیسه استفاده کنید.

اگر سینه بند شما سیم های زیرین داشته باشد، شما قادر هستید که آن را بپوشید ولی مطمئن شوید که آن را به پزشک خود مطرح کنید. شما ممکن است که بخواهید پروتز خود را زیر لباس شب خود بپوشید ولی شاید دوست داشته باشید چیزی راحت تر از سینه بند خود بپوشید. بیشتر مغازه ها سینه بندهای نرم دارند که بعضی اوقات به آن ها سینه بندهای تا آسا (leisure) یا سینه بندهای مخصوص خواب می گویند.

پوشش بیمه برای پروتز سینه می تواند تغییر کند. مطمئن شوید که قوانین بیمه را بخوانید تا ببیند که چه چیزهایی را  پوشش می دهد و شما چگونه باید درخواست خود را ارسال کنید. همچنین، از پزشک خود بخواهید که نسخه هایی برای پروتز و برای هر سینه بندهای مخصوص ماستکتومی بنویسد. بیمه می تواند برای بعضی از مخارجی که شما باید آن ها را بپردازید ، استفاده شود.

تمایلات جنسی بعد از سرطان سینه

شما ممکن است نگرانی هایی در رابطه با رابطه جنسی خود بعد از سرطان سینه داشته باشید. تغییرات فیزیکی (مثل آنهایی که بعد از جراحی اتفاق می افتند) بعضی زنان را نسبت به شکل ظاهری بدن خود ناراحت میکند. بعضی از درمان های برای سرطان سینه مثل، شیمی درمانی می تواند سطح هورمون های شما را تغییر دهد و ممکن است که روی علاقه یا پاسخ جنسی شما تاثیر منفی بگذارد. برای زنانی که در 20 یا 30 سالگی خود می خواهند روی انتخاب همسر یا بچه دار شدن تمرکز کنند، تشخیص سرطان سینه می تواند بسیار مشکل باشد.

مشکلات جنسی ناشی از جراحی و پرتو درمانی

درمان های سرطان سینه مثل جراحی و پرتو درمانی می تواند به احساسات جنسی زن صدمه بزند. در فرهنگ ما، به ما آموخته شده است که سینه ها را بعنوان یک عضو بنیادی زیبایی و زنانگی ببینیم. اگر یک سینه برداشته شده باشد، فرد ممکن است نگران شود که آیا همسرش او را جذاب می بینید یا نه. او همچنین ممکن است نگران شود که نتواند از تحریک جنسی در سینه درمان شده لذت ببرد. حتی بعد از برداشتن یک سینه بعضی زنان هنوز از لمس کردن منطقه ای از آن قسمت زخم شده ای که درمان شده بوده، لذت ببرد. برخی دیگر دوست ندارند که آن قسمت از بدنشان لمس شود و ممکن است که دیگر از لمس شدن سینه باقی مانده و نوک پستان لذت نبرند. زنانی که ماستکتومی داشته اند ممکن ست که احساس خجالتی، در وضعیت جنسی خود بکنند; جایی که سینه برداشته شده این وضعیت بیشتر مشخص است.

هرچند که می تواند اثرهای احساسی وجود داشته باشد، جراحی سینه یا پرتو درمانی برای سینه ها به طور فیزیکی میل جنسی زن را کاهش نمی دهد. یا اینکه توانایی او را برای چرب کردن واژنی یا احساسات تناسلی معمولی کاهش دهد; یا اینکه رسیدن او به ارضای جنسی را کاهش دهد. با توجه به تغییرات اخیر زنان با سرطان هایی در مراحل اولیه، احساسات خوب خود را تعدیل می کنند و می توانند در طول یک سال بعد از جراحی، ارضای جنسی داشته باشند. آنها کیفیت زندگی را به این صورت تلقی می کنند که انگار اصلا سرطان نداشته اند.

زنان کمتر دردهای شدیدی بعد از درمان در سینه خود احساس می کنند، در زمان مقاربت، پوشاندن این محل ها با بالشت و دور نگه داشتن از جایی که وزن روی سینه یا دست می افتد می تواند کمک کننده باشد.

اگر شما جراحی حفظ سینه داشتید که با پرتو درمانی همراه بوده است، سینه ممکن است زخم شود. همچنین ممکن است که شکل و سایز آن تغییر کند. هنگام پرتو درمانی پوست ممکن است که قرمز و متورم شود، و سینه می تواند کمی نازک تر گردد. این وضعیت با گذر زمان بهتر می شود و بعد از پرتو درمانی تمام می شود.

مشکلات جنسی بازسازی سینه

ترمیم سینه، شکل سینه را باز می گرداند، اما نمی تواند احساس سینه معمولی را داشته باشد. آن عصبی که احساسات را به نوک پستان انتقال می دهد، از عمق بافت سینه می گذرد، و در زمان جراحی قطع می گردد. در سینه ترمیم شده احساس خوشایند از لمس کردن نوک پستان از بین می رود. نوک پستان ترمیم شده احساسات کمتری دارد.

با گذر زمان، پوست روی سینه ترمیم شده دوباره حساسیت های خود را به دست می آورد اما احتمالا آن حس خوشایندی که با ماستکتومی می داد، نمی دهد.

اثر روی همسر

مسائل ارتباطی نیز مهم هستند، برای اینکه تشخیص سرطان می تواند خیلی برای همسر ناراحت کننده باشد  همچنین برای بیمار. همسران معمولا درباره اینکه چگونه عشق خود را به صورت فیزیکی و احساسی بعد از درمان نشان دهند نگران اند، مخصوصا جراحی. اما سرطان سینه می تواند تجربه ای برای زن و شوهر باشد – مخصوصا زمانی که همسران در تصمیم گیری و رفتن به درمان با یکدیگر همراه می شوند. اطلاعات بیشتر در این زمینه می تواند در بخش " رابطه جنسی برای زن با سرطان " پیدا شود.

بارداری پس از سرطان سینه

بعضی از درمان ها برای سرطان سینه مثل داروهای شیمیایی، ممکن است که روی توانایی زن برای بچه دار شدن تاثیر بگذارد. با این وجود، خیلی از زنان قادرند تا بعد از درمان، باردار شوند. بهترین زمان برای صحبت کردن با پزشکتان در رابطه با باروری قبل از شروع درمان سرطان سینه است.

برای اینکه بسیاری از سرطان های سینه به استروژن حساس هستند، این نگرانی وجود دارد که اگر زنی که از سرطان سینه بهبودی یافته است ، سطح های بالای هورمون ها در زمان بارداری می توانند شانس برگشت سرطان را بیشتر کنند. مطالعات نشان داده اند، بارداری احتمال بازگشت سرطان را بعد از درمان موفق افزایش نمی دهد.

با این وجود، خیلی از پزشکان به درمان شدگان سرطان سینه پیشنهاد می کنند که حدقل 2 سال بعد از اینکه درمان به پایان رسیده، برای بارداری تلاش کنند، هرچند که بهترین زمان برای فاصله درمان تا بارداری هنوز مشخص نیست. دوسال به آنها این فرصت را به آنها می دهد که هر بازگشت زودرسی از سرطان را پیدا کنند، که می تواند روی تصمیم یک زن برای باردار شدن تاثیر بگذارد. با این وجود این پیشنهاد بر اساس داده ها از آزمایشات بالینی نیست و بعضی از مطالعات اشاره می کنند که سرطان سینه می تواند بعد از 2 سال برگردد، پس هر مورد متفاوت است. تصمیم هر زنی بر اساس خیلی چیزهاست، مثل سن، باروری، میل به داشتن بارداری های بیشتر، نوع سرطان سینه، ریسک برگشت زودرس و اثر پتانسیلی  ای که استروژن ممکن است که روی رسیک برگشت سرطان او تاثیر داشته باشد.

زنانی که شیمی درمانی، هورمون درمانی یا هدف درمانی انجام می دهند باید با پزشک خود قبل از تلاش برای باردار شدن صحبت کنند. این داروها می تواند روی جنین در حال رشد تاثیر بگذارد، پس باردار شدن تا زمانی که درمان کامل شود، امن نیست. متوقف کردن زودرس درمان، می تواند ریسک برگشت سرطان یا رشد آن را افزایش دهد.

هیچ گواهی وجود ندارد که سرطان سینه گذشته یک زن اثر مستقیمی روی بچه او داشته باشد. محققان هیچ افزایش نرخ تولد ناقص یا دیگر مسائل طولانی مدت سلامتی، در بچه هایی که از زنان با سرطان سینه به دنیا می آیند پیدا نکردند.

همچنین گواه دیگری وجود ندارد که شیردهی بعد از درمان سرطان سینه، مدت زمان بهبودی را بهتر بکند. اما زنانی که جراحی سینه یا پرتو درمانی داشته اند باید بدانند که آنها ممکن است مشکلاتی در رابطه با شیردهی خواهند داشت. مطالعات نشان داده اند که تولید شیر در آن سینه کاهش یافته و همچنین تغییرات ساختاری ، آن را برای کودکی که میخواهد به سینه بچسبد ، سخت و دردناک می کند.

مساله مهم دیگر این است که شیمی درمانی برای سرطان سینه می تواند به تخمدان صدمه بزند، که بعضی اوقات باعث ناباروری زودرس یا تاخیر یافته می شود.درمان سرطان،می تواند همچنین تلاش آنها برای باردار شدن را به تاخیر بیندازد.این فاکتورها با هم اغلب این معنی را می دهند که یک زن شانس کمتری برای باردار شدن بعد از درمان سرطان سینه دارد.برای اطلاعات بیشتر،برای اینکه درمان سرطان چه تاثیری بر روی باربری می گذارد بخش " باروری و زنان سرطانی " را ببینید.

زنانی که سرطان سینه دارند و به فکر بارداری نیز هستند باید با پزشک خود در رابطه با شانس باروری،صحبن کنند.این بحث همچنین خطر برگشت سرطان را پوشش می دهد.در خیلی موارد،مشاوره می تواند به زنان در رابطه با مرتب کردن انتخاب هایشان که به نجات پیدا کردن از سرطان سینه همراه است،سرطان سینه و برنامه ریزی برای بارداری همراه است، کمک کند.

هورمون درمانی بعد از یائسگی پس از سرطان سینه

ارتباط بین سطوح استروژن و رشد سرطان سینه ، خیلی از زنان و پزشکانشان را، از انتخاب کردن یا پیشنهاد دادن "هورمون درمانی" بعد از یائسگی، که به آن نیز "درمان جایگزین هورومونی" گفته می شود، دلسرد می کند. این روش ها کمک می کنند تا علائم یائسگی از بین برود. متاسفانه، خیلی از زنان علائم یائسگی را بعد از درمان سرطان سینه تجربه می کنند. این اتفاق می تواند طبیعی باشد، که می تواند در نتیجه  یائسگی زنان باشد یا اینکه می تواند در نتیجه فرایند قبل از یائسگی زنان در نتیجه شیمی درمانی یا فرسایش تخم دانی باشد. باز دارنده های تاموکسیفنی و آروماتازی همچنین می توانند علائم یائسگی مثل گرم شدن ناگهانی بدن را موجب شوند.

در گذشته پزشکان هورمون درمانی بعد از یائسگی را بعد از درمان سرطان سینه به زنانی که از علائم شدید رنج می بردند، پیشنهاد می کردند، برای اینکه مطالعات قبلی هیچ آسیبی را نشان نداده بودند. اما یک درمان بالینی طراحی شده خوب، مشخص کرد که نجات پیدا کردگان سرطان سینه که هورمون درمانی بعد از یائسگی انجام می دهند تمایل بیشتری بعد از بازگشت سرطان داشتند، این ها همان هایی بودند که داروها را مصرف نمی کردند. به این علت بیشتر پزشکان احساس می کنند که اگر یک زن، قبلا از سرطان سینه درمان شده باشد، هورمون درمانی بعد از یائسگی برای آن ها عاقلانه نخواهد بود. زنان شاید بخواهند که در رابطه با روش های جایگزین برای هورمون درمانی بعد از یائسگی با پزشک خود صحبت کنند تا به آن ها در رابطه با علائم خاص یائسگی کمک شود. بعضی پزشکان پیشنهاد کردند که فیتو استروژن ها (مواد شبیه استروژنی که از منابع گیاهی بدست می آیند، مثل سویا) می توانند امن تر از استروژن هایی باشند که در هورمون درمانی بعد از یائسگی استفاده می شود. هرچند، با وجود اینکه خوردن غذاهای سویایی به  نظر برای نجات پیدا کردگان سرطان، سالم تر می آید، هنوز اطلاعات کافی در مورد منابع فیتو استروژن ها برای ارزیابی کردن سلامت آنها در درسترس نمی باشد.

داروها بدون خواص هورمونی که می تواند تا حدی در درمان گرم شدن ناگهانی بدن موثر باشند شامل داروی ضد افسردگی ونلافاکسین (Effexor)، داروی فشار خون کلونیدین و داروی عصب گاباپنتین (neurotin) می شوند. طب سوزنی همچنین در درمان گرم شدن ناگهانی بدن کمک کننده به نظر می آید. برای زنانی که تاموکسیفن مصرف می کنند، مهم است که توجه شود که بعضی داروهای ضد افسردگی که بعنوان SSRI ها شناخته می شوند، ممکن است که با تاموکسیفن واکنش کنند و اثر آن را کمتر کند. از پزشک خود در رابطه با هر نوع واکنش احتمالی بین تاموکسیفن و هر دارویی که مصرف می کنید، بپیرسید.

دیدن پزشک جدید بعد از درمان سرطان سینه

بعد از تشخیص سرطان و درمان آن، ممکن است که شما پزشک جدیدی را ملاقات کنید که در رابطه با مدارک پزشکی شما هیچ اطلاعی ندارد. مهم است که شما قادر باشید تا جزئیات تشخیض و درمان را به پزشک جدید خود بدهید.

جمع آوری این جزئیات بلافاصله بعد از درمان می تواند آسان تر از جمع آوری مجدد آنها در آینده باشد. مطمئن شوید که شما اطلاعات زیر را به همراه داشته باشید. یک کپی از گزارش های آسیب شناسی (پاتولوژی) از هر جراحی یا نمونه ها:

  • اگر شما جراحی داشتید، یک کپی از گزارش های عملیاتی
  • اگر شما در بیمارستان بودید ، یک کپی از خلاصه مرخصی وقتی که پزشکان اماده می کنند وقتی که بیماران به خانه فرستاده می شوند.
  • اگر شما پرتو درمانی داشتید، یک کپی از خلاصه درمان
  • اگر شما درمان سیستمی داشتید (هورمون درمانی، شیمی درمانی، هدف درمانی)، لیست داروها، دز داروها و زمانی که شما آن ها را مصرف کردید

شاید پزشک کپی هایی از این اطلاعات برای مدارک بخواهد اما شما همیشه کپی هایی برای خود داشته باشید.

آیا میتوانم به سرطان دیگری بعد از ابتلا به سرطان سینه دچار شوم؟

نجات پیدا کردگان از سرطان می توانند به تعداد زیادی از مشکلات در سلامتیشان دچار شوند، ولی اغلب بزرگترین نگرانی آنها این است که آیا دوباره به سرطان دچار می شوند یا نه. اگر سرطان برگردد به آن  " بازگشت (recurrence) " گفته می شود ولی بعضی از نجات پیدا کردگان سرطان ممکن است به سرطان جدید و نامربوطی مبتلا شوند. به این " سرطان ثانوی" می گویند. هیچ اهمیتی ندارد که شما چه سرطانی داشته اید، هنوز ممکن است که به سرطان دیگر (جدید) مبتلا شوید; حتی بعد از نجات پیدا کردن از سرطان اول.

متاسفانه درمان شدن سرطان، این معنی را نمی دهد که شما دیگر نمی توانید سرطان دیگری بگیرید. افرادی که سرطان داشته اند هنوز می توانند به سرطان هایی با همان نوع که بقیه مردم می گیریند، متبلا شوند. در حقیقت، انواع معین سرطان و درمان سرطان میتواند به ریسک بالاتری از سرطان ثانوی مربوط باشد.

زنانی که سرطان سینه داشته اند می توانند به هر نوع از سرطان ثانوی مبتلا شوند، اما آنها ریسک های زیر را دارند:

  • یک سرطان سینه ثانوی (این نوع، از نوع اول متفاوت است)
  • سرطان غدد بزاقی
  • سرطان مری
  • سرطان معده
  • سرطان روده
  • سرطان رحم
  • سرطان تخمدان
  • سرطان تیروئید
  • سرطان بافت های نرم
  • سرطان پوست (ملانوما)
  • سرطان خون یا سرطان مغز استخوان حاد(AML)

سرطان ثانویه رایجی که در نجات پیدا کردگان از آن از سرطان سینه دیده می شود، سرطان سینه دیگر است. سرطان جدید می تواند در سینه دیگر رخ دهد و همچنین در همان سینه برای زنانی که با جراحی حفظ سینه درمان شده اند (مثل لامپکتومی). احتمال سرطان سینه ثانوی بیشتر می شود بدون اینکه درمانی که برای سرطان اول استفاده شده است، اهمیت داشته باشد، پس احتمالا این وضعیت مربوط به همان چیزی هست که سرطان اول را بوجود آورده است، مثل ژنتیک یا فاکتور ریسک هورمونی

برای بعضی سرطان های  ثانوی، ریسک فاکتورهای ژنتیکی، نقش ایفا می کنند. برای مثال، زنان با جهش در ژن های BRCA ریسک زیادی برای گرفتن سرطان تخمدان و سرطان سینه دارند.

سرطان هایی که مربوط به پرتو درمانی هستند

ریسک سرطان ریه، کاملا بعد از سرطان سینه افزایش پیدا نمی کند، اما در زنانی که برای سرطان سینه پرتو درمانی داشته اند، زیاد می شود. ریسک بالاتر سرطان سینه در ابتدا 10 سال بعد از پرتو درمانی دیده شده است و با زمان زیادتر می شود. ریسک سرطان ریه بعد از پرتو درمانی حتی از زنانی که سیگار می کشند نیزبیشتر است.

همچنین پرتو درمانی ریسک سارکوما (تومور بدخیم بافت پیوندی) در رگ های خونی (Angiosarcomas) ، استخوان (Osteosarcomas) ، و دیگر بافت های پیوندی را بالا می برد. این سرطان ها اغلب در منطقه باقی مانده سینه، دیواره سینه، یا در بازو که با پرتو درمانی درمان شده بودند دیده می شود. این ریسک حتی 30 سال بعد از درمان باقی می ماند.

پرتو درمانی سینه، به ریسک بالاتر سرطان خون و سندرم میلودیسپلاستیک مربوط می شود. هرچند روی هم رفته ریسک کم است – کمتر از 0.5% -  

سرطان هایی که به شیمی درمانی مربوط می شوند

ریسک کمی برای وقوع سرطان خون و سندرم میلودیسپلاستیک بعد از شیمی درمانی برای سرطان سینه زودرس وجود دارد. این ریسک بالاتر است اگر هم شیمی درمانی و هم پرتو درمانی داده شوند، بعضی مطالعات نشان داده اند که بیشترین ریسک برای بیماران ، داروهای شیمی درمانی با نام عامل های آلکیلی شناخته می شوند. داروهای شیمیایی، سیکلوفسفامید ها (Cytoxan) که بطور رایج برای درمان سرطان زودرس سینه استفاده می شوند عامل آلکیلی هستند. ریسک سرطان خون و سندرم میلودیسپلاستیک با درمان سیکلوفسفامید همراه با داروی داده شده بالا می رود و همگام با افزایش دز، زیادتر می شود )وقتی که دز داروهای داده شده به هم نزدیک تر باشند)، با این وجود مطالعات اخیر ریسک کلی کمی برای سرطان خون و میلودیسپلاستیک پیدا کرده اند که حدودا 0.5 درصد است.

سرطان هایی که به درمان با تاموکسیفن مربوط می شوند

مصرف تاموکسیفن ، شانس برگشتن سرطان سینه گیرنده مثبت هورمونی را کمتر می کند همچنین ریسک سرطان سینه ثانوی را کمتر می کند. هرچند تاموکسیفن ریسک سرطان  رحم (سرطان اندومتری و سارکومای رحمی) را بیشتر می کند. با این وجود، ریسک کلی  سرطان رحم در بیشتر زنانی که تاموکسیفن مصرف می کنند کم است; و مطالعات نشان داده اند که سودمندی های این دارو در درمان سرطان سینه از ریسک سرطان ثانوی بیشتر است.

پیگیری و مراقبت

بعد از کامل شدن درمان ها برای سرطان سینه، شما باید ببینید که دکتر شما هنوز دنبال علائمی که نشان دهد که سرطان برگشته یا پخش شده است، بگردد. اگر شما هردو سینه خود را بر نداشته اید، برای اینکه از سرطان سینه خود آگاه شوید، باید ماموگرافی سالانه را انجام دهید. متخصصان آزمایش های اضافی برای پیدا کردن سرطان های ثانوی پیسنهاد نمی کنند مگر اینکه شما علائم آن را داشته باشید.

بگذارید که پزشکتان درباره هر نوع علائم یا مشکلات جدید ، بداند، برای اینکه این مشکلات می توانند با برگشتن سرطان یا با یک بیماری جدید یا سرطان ثانوی ایجاد گردند. برای مثال، خونریزی غیر طبیعی پریودی، مثل خونریزی یا لکه دار شدن بعد از یائسگی یا بین پریودها می توانند علائم سرطان رحم باشند.

نجات پیدا کردگان سرطان سینه باید از محصولات تنباکو مثل دخانیات، پرهیز کنند. سیگار کشیدن ریسک بسیاری از سرطان ها را زیاد می کند و ریسک بعضی از سرطان های ثانوی دیده شده بعد از سرطان سینه را زیادتر می کند.

برای داشتن سلامت خوب، نجات پیدا کنندگان باید:

  • به یک وزن مناسب برسند و آن را نگه دارند
  • باید یک روش زندگی فعال فیزیکی را بپذیرند (ورزش کنند)
  • یک رژیم سالمی را مدنظر قرار دهند، با تاکید روی غذاهای گیاهی
  • مصرف مشروبات الکلی را به میزان 1 پیک در روز محدود کنند

این مراحل همچنین می تواند ریسک بعضی از سرطان ها را کاهش دهند. بخش " سرطان های ثانوی در بزرگسالان " را برای اطلاعات بیشتر درباره دلیل های سرطان های ثانوی مشاهده کنید.

تغییرات روش زندگی بعد از درمان سرطان سینه

شما نمی توانید این حقیقت را که سرطان داشته اید، تغییر دهید. چیزی را که شما می توانید تغییر دهید، این است که چگونه می توانید به زندگی خود ادامه دهید – تصمیم بگیرید که به خود برای سلامت و سالم بودن تا جایی که می توانید، کمک کنید.

این زمانی است که شما به زندگی خود به طرق مختلف نگاه کنید ، شاید شما به اینکه چگونه سلامت خود را در طولانی مدت تضمین کنید، فکر می کنید. بعضی از مردم حتی در طول درمان سرطان، این کار را شروع می کنند.

انتخاب گزینه های سلامتی

برای بیشتر مردم تشخیص سرطان به آنها کمک می کند که روی سلامت خود در طرقی که در گذشته به آن زیاد فکر نکردند تمرکز کنند. آیا چیزهایی هستند که شما بتوانید انجام دهید تا شماره را سالم تر کند؟ شاید شما بتوانید امتحان کنید که بهتر غذا بخورید و ورزش بیشتری کنید. شاید شما بتوانید از مصرف الکل خود بکاهید و دیگر تنباکو مصرف نکنید. حتی بعضی چیزها مثل نگه داشتن سطح استرس شما تحت کنترل می تواند کمک کند. الان زمان خوبی است که در باره ایجاد تغییراتی که می توانند اثر مثبت روی زندگی شما داشته باشند فکر کنید. شما احساس بهتری خواهید کرد و سلامت تر خواهید بود.

شما می توانید روی چیزهایی کار کنید که بیشترین نگرانی را برای شما ایجاد می کنند. برای آن چیزهایی که برای شما سختتر است درخواست کمک کنید.

غذا خوردن بهتر

درست غذا خوردن می تواند برای هر فردی سخت باشد. ولی این می تواند قبل و بعد از سرطان دشوارتر نیز باشد. درمان ممکن است ضائقه شما و قدرت چشایی را تغییر دهد. حال تهوع یکی از مشکلات است. شما ممکن است از غذا خوردن بدتان بیایید و وزنتان کم شود در صورتی که شما این را نمی خواهید. یا شما می توانید اضافه وزن پیدا کنید. همه ی اینها می تواند برای شما خسته کننده باشد.

اگر درمان باعث تغییرات وزن یا غذا خوردن یا مزه شود بهترین کار را انجام دهید و به این فکر کید که با گذشت زمان این مشکلات حل می شود. شما می توانید برای حل این مشکل غذاهایتان را در وعده های بیشتر مثلا 2 تا 3 ساعت فاصله بین هر وعده مصرف کنید. شما همچنین می توانید با تیم سرطانتان برای یک رژیم خوب صحبت کنید. همچنین یک متخصص تغذیه می تواند ایده های خوبی به شما بدهد تا این اثرات جانبی درمان را کمتر کنید.

یکی از بهترین کارهایی که بعد از درمان سرطان می توانید انجام دهید این است که غذاهای سالم مصرف کنید. شما ممکن است با این کار شگفت زده شوید وقتی که اثرات مثبت طولانی مدت آن را ببینید. رسیدن و ماندن در یک وضعیت مناسب، یک رژیم سالم و محدود کردن مصرف الکل می تواند احتمال مبتلا شدن به سرطان را کاهش دهد.

استراحت، خستگی و ورزش

خستگی مفرط بین کسانی که درمان سرطان را انجام داده اند رایج است. این یک خستگی طبیعی نیست، این یک خستگی درونی و استخوانی است که با استراحت بهتر نمی شود. برای بعضی از افراد این خستگی تا مدت زیادی بعد از درمان ادامه می یابد و این ورزش کردن و انجام دادن کارها را دشوارتر می کند. اما ورزش کردن می تواند به کاهش خستگی کمک کند. مطالعات نشان می دهد که ورزش کردن منظم می تواند نیازهای فرد را مورد توجه قرار دهد و او را از لحاظ فیزیکی و احساسی قوی تر کند.

اگر شما مریض بودید و در زمان درمان خیلی فعال نبودید، این تناسب شما، تحمل شما و قدرت ماهیچه ای شما را که نرمال است کاهش می دهد. هر برنامه ای برای فعالیت فیزیکی باید با وضعیت شما سازگار باشد. شخصی که هیچوقت ورزش نمی کند قادر نیست که به همان اندازه ای که، یک فرد سالم در هفته 2 بار بازی تنیس می کند، ورزش کند. اگر در چند سال اخیر ورزش نکرده اید، شما می باید که آرام آرام شروع کنید – شاید فقط با پیاده روی کم  - برای اطلاعات بیشتر می توانید به "تغذیه و فعالیت های فیزیکی در زمان و بعد از درمان سرطان :پاسخ ها به سوالات رایج" مراجعه کنید. با تیم مراقبت سلامت خود صحبت کنید قبل از اینکه چیزی را شروع کنید. نظر آنها را در رابطه با برنامه های ورزشی خود بگیرید. بعد از آن سعی کنید که دوستی پیدا کنید که با شما ورزش کند تا تنهایی آن را انجام ندهید. داشتم خانواده و دوستان زمانی که شما یک برنامه ورزش را شروع می کنید می تواند به شما حمایت بیشتری بدهد تا به شما کمک کند که با آن جلو بروید.

اگر شما خیلی خسته شده اید، شما نیاز دارید که فعالیت خود را با استراحت متعادل کنید. این خوب است که استراحت کنید، وقتی به آن نیاز دارید . بعضی اوقات برای مردم واقعا سخت است که به خود اجازه دهند که استراحت کنند وقتی که عادت داشته اند که تمام روز کار کنند یا خانه داری کنند، اما این وقت آن نیست که زیاد به خودتان فشار آورید. به بدن خود گوش کنید و استراحت کنید، وقتی به آن نیاز دارید. برای اطلاعات بیشتر درباره خستگی ، بخش "خستگی در مردم با سرطان و کم خونی در مردم با سرطان" مراجعه کنید.

در ذهن داشته باشید که ورزش کردن می تواند سلامت فیزیکی و روحی شما را بهتر کند.

  • تناسب قلبی عروقی شما را بهتر می کند (قلب و دستگاه گردش خون)
  • همراه با یک رژیم خوب ، به شما کمک می کند که روی یک وزن مناسب باقی بمانید.
  • ماهیچه های شما را قوی تر می کند
  • خستگی را کاهش می دهد و به شما کمک می کند که انرژی بیشتری داشته باشید
  • می تواند کمک کند که اضطراب و افسردگی را کم کند
  • باعث می شود که شما احساس خوشحالی بیشتری کنید
  • به شما کمک می کند که احساس بهتری نسبت به خود داشته باشید

 و طولانی مدت، ما می دانیم که انجام دادن فعالیت های معمولی فیزیکی، در کمک کردن به کاهش احتمال وقوع بعضی از سرطان ها نقش ایفا می کند و همچنین برای سلامت سودمندی های بیشتری دارد.

اگر درمان برای سرطان سینه دیگر جواب ندهد

اگر سرطان به رشد خود ادامه دهد یا بعد از یک نوع درمان بازگردد، این ممکن است که برنامه درمانی دیگر هنوز بتواند سرطان را درمان کند، یا حداقل به اندازه کافی آن را کوچک کند تا به شما کمک کند که بیشتر زندگی کنید و احساس بهتری داشته باشید.اما وقتی که شخصی روش های درمانی متفاوتی امتحان کرده است و سرطان بهتر نشده است، سرطان تمایل پیدا می کند که در مقابل همه درمان ها مقاوم شود. اگر این اتفاق بیفتد، این مهم است که سودمندی های محدود ممکن درمان جدید را در مقابل با جنبه های منفی سبک سنگین کنید. هر کسی روش خود را برای نگاه کردن به این قضیه دارد.

این ممکن است که سخت ترین قسمت جنگ شما با سرطان باشد – زمانی که شما تحت درمان های زیادی بوده اید و هیچ کدام دیگر جواب نمی دهد. پزشکتان ممکن است که به شما گزینه های جدیدتری را پیشنهاد کند. اما در جایی شما ممکن است که نیاز داشته باشید تا در نظر بگیرید که آن درمان وضعیت سلامت شما را بهتر کند یا نتیجه یا وضعیت نجات شما را از سرطان تغییر دهد.

اگر می خواهید تا جایی که می توانید درمان دریافت کنید ادامه دهید، شما نیاز دارید که درباره شانس های درمان که سود دارند فکر کنید و اینکه چگونه این با ریسک های احتمالی و اثرات جانبی مقایسه می شود فکرکنید . در بسیاری از موارد، پزشکتان می تواند تخمین بزند که چقدر سرطان به درمانی که شما در نظر دارید پاسخ بدهد. برای مثال ، پزشک ممکن است بگوید که شیمی درمانی یا پرتو درمانی بیشتر ممکن است که شانس جواب دادن 1% داشته باشد. بعضی از مردم بازهم وسوسه می شوند که این را امتحان کنند. اما این مهم است که درباره آن فکر کنید و دلایل خود برای انتخاب کردن آن برنامه را بفهمید.

اهمیتی ندارد که شما تصمیم بگیرید که چکار کنید. شما باید تا جایی که می توانید احساس خوبی داشته باشید. مطمئن شوید که شما برای دریافت درمان برای علائمی که می توانید داشته باشید سوال بپرسید، مثل حالت تهوع یا درد. به این نوع از درمان مراقبت تسکین پذیر می گویند.

مراقبت تسکین پذیر کمک می کند که علائم را از بین برود، اما از آن نمی توان انتظار داشت که بیماری را درمان کنند. این می تواند همراه با درمان سرطان انجام شود، یا اینکه می تواند خود درمان سرطان باشد. تفاوت آن در هدف آن مشخص می شود – هدف اصلی مراقبت های تسکین پذیر این است که کیفیت زندگی شما را بهتر کند یا به شما  کمک کند که تا جایی که می توانید احساس خوبی داشته باشید و بعضی اوقات این معنی استفاده از داروهایی را می دهد که علائمی مثل درد یا حالت تهوع را از بین ببرد. هرچند بعضی اوقات درمان هایی که برای کنترل علائم استفاده می گردند شبیه همان هایی هستند که برای درمان سرطان استفاده می شوند. برای مثال، پرتو درمانی ممکن است که برای کمک به رفع درد استخوانی که با پخش سرطان به آن نقطه ایجاد شده است، کمک کند. یا شیمی درمانی می تواند به کوچکتر شدن تومور کمک کند و آنرا از مسدود کردن روده باز دارد . اما این شبیه آن درمانی نیست که برای سرطان به کار می رود. شما می توانید درباره تغییراتی که رخ می دهند وقتی که درمان های شفابخش از کار می ایستند و برنامه ریزی برای خود و خانواده اِتان به بخش "نزدیکی پایان زندگی "و "دستورات پیشرفته" مراجعه کنید.

در جایی شما ممکن است از مراقبت بیمارستان سود ببرید. این مراقبت مخصوصی است که خود شخص را به جای بیماری درمان می کند; روی کیفیت ، به جای طول زندگی تمرکز می کند. بیشتر اوقات، در خانه این سرویس داده می شود. سرطان شما ممکن است مشکلاتی را ایجاد کند که نیاز دارند که مدیریت شوند، و بیمارستان روی راحتی تمرکز می کند. شما باید بدانید درزمانی که  که مراقبت بیمارستان را دریافت می کنید ، این به معنی پایان درمان هایی مثل شیمی درمانی و پرتو درمانی است، این مساله این معنی را نمی دهد که شما نمی توانید درمان برای مشکلاتی که با سرطان شما یا دیگر وضعیت سلامت ایجاد شده باشید، داشته باشید. در بیمارستان تمرکز روی مراقبت شما برای زندگی کردن تا جایی که ممکن است  می باشد و همچنین تمرکز روی احساس خوب داشتن تا جایی که می توانید، می باشد. برای اطلاعات بیشتر بخش "مراقبت بیمارستان" را بخوانید.

امیدوار بودن نیز مهم است. امید شما برای درمان ممکن است خیلی روشن نباشد، اما هنوز برای اوقات خوب داشتن با خانواده و دوستان، امید هست. اوقاتی که با خوشحالی و معنا پر شده اند. متوقف شدن در این زمان در درمان سرطان شما به شما این شانس را می دهد که روی مهم ترین مسائل زندگی خود، دوباره تمرکز کنید. حالا زمان این رسیده است که کارهایی را انجام دهید که همیشه دوست داشته اید انجام دهید و کارهایی را که دیگر نمی خواهید انجام دهید را انجام ندهید. هرچند که سرطان می تواند فراتر از کنترل شما باشد، شما  می توانید هنوز انتخاب هایی انجام دهید.


ترجمه شده از وبسایت: www.cancer.org 



بیماری های این مجموعه



مقالات مرتبط با سرطان سینه



�?یسبوک آی تی طب توییتر آی تی طب گوگل پلاس آی تی طب اینستاگرام آی تی طب آر اس اس آی تی طب

به آی تی طب خوش آمدید. این وب سایت خدمات پزشکی ارائه نمی کند.

طراحی اپلیکیشن و طراحی وب سایت : پردو وب


کلیه حقوق متعلق به مرجع پزشکی ایران، آی تی طب می باشد.